¹ბს-1117-1079(კ-08) 20 იანვარი, 2009 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნათია წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ლევან მურუსიძე

სხდომის მდივანი – გ. ილინა

კასატორი (მოპასუხე) _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრი, წარმომადგენელი _ გ. ზ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ შპს “მ... პ....”, დირექტორი _ ა. დ-ე

დავის საგანი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილება

საკასაციო სასამართლომ საქმის მასალების გაცნობის შედეგად

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა :

შპს “მ.... პ....” დირექტორმა ა. დ-ემ სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოში მოპასუხე თბილისის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ და მოითხოვა ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა /იხ.ს.ფ. 1-3/.

საქმის გარემოებები:

2006 წლის 23 აგვისტოს შპს “მ.... პ....”, რომელიც მდებარეობს წყნეთის გზატკეცილზე ¹16/18-ში, შევიდნენ ვაკე-საბურთალოს საგადასახადო ინსპექციის წარმომადგენლები და მოითხოვეს სალაროს შემოწმება, რის შედეგადაც სალაროში აღმოჩნდა 19 ლარით ზედმეტი. აღნიშნული ზედმეტობა განპირობებული იყო იმით, რომ მუშაობის დაწყების წინ ხურდა და წვრილ ფულს დებდნენ სალაროში იმისათვის, რომ მუშაობაში ხელი არ შეშლოდათ და მომხმარებელი აფთიაქიდან არ გაბრუნებულიყო ხურდის უქონლობის გამო. საგადასახადო ორგანოს თანამშრომლების მიერ შედგა საგადასახადო სამართალდარღვევის შესახებ ოქმი, რომელშიც აღინიშნა, რომ შპს “მ.... პ....” მოსახლეობასთან ანგარიშსწორებას ეწეოდა საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოყენების გარეშე. 2006 წლის 10 ნოემბერს მოსარჩელეს ჩაჰბარდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მიერ შედგენილი საგადასახადო მოთხოვნა ¹306036, რომელშიც მითითებული იყო, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 139.5 მუხლის საფუძველზე დაეკისრათ ჯარიმა - 2500 ლარის ოდენობით.

სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

მოპასუხე თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ მიუთითა იმ დარღვევაზე, რომელსაც ადგილი არ ჰქონდა და არ მიუთითა იმ ფაქტზე, რაც, შესაძლოა, დარღვევად არც ჩათვლილიყო, რამდენადაც სალაროში მცირე თანხის ზედმეტობა განპირობებული იყო ზემოაღნიშნული მოტივით. მოპასუხემ კი მიუთითა საგადასახადო კოდექსის 139.5 მუხლზე, რომელიც არ ითვალისწინებდა დაჯარიმებას 2500 ლარით.

სარჩელის სამართლებრივი საფუძვლები:

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 139.4 მუხლის თანახმად, საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობა იწვევდა დაჯარიმებას 500 ლარის ოდენობით, ხოლო ამავე მუხლის მე-5 ნაწილი განსაზღვრავდა იმავე ქმედების განმეორებისათვის ჯარიმას - 1500 ლარის ოდენობით. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა 2006 წლის ნოემბრის ¹306036 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა, მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 100 ლარისა და ადვოკატის მომსახურების საფასურის - 500 ლარის მოპასუხისთვის დაკისრება.

მოსარჩელემ 2006 წლის 17 დეკემბერს გაზარდა სასარჩელო მოთხოვნა იმ გარემოების გამო, რომ სარჩელის აღძვრის შემდეგ მოპასუხისაგან კვლავ მიიღო საგადასახადო მოთხოვნა ¹302815, 1500 ლარის დაჯარიმების შესახებ და 2006 წლის 30 ნოემბერს ¹006-221, შეტყობინება 4500 ლარით მისი დაჯარიმების შესახებ.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოპასუხემ დაარღვია საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 111-ე, 112-ე, 113-ე, 114-ე მუხლები და მოითხოვა: 2006 წლის 6 ნოემბრის ¹306032, 2006 წლის 4 დეკემბრის ¹302815 საგადასახადო მოთხოვნებისა და 2006 წლის 30 ნოემბრის საგადასახადო გირავნობის შესახებ ¹006-221 შეტყობინების ბათილად ცნობა /იხ.ს.ფ. 26/.

სასამართლო სხდომაზე მოპასუხე მხარის წარმომადგენელმა გ. ზ-ემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, შემდეგი მოტივით:

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 110¹-ე მუხლის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს თანამშრომლებს უფლება ჰქონდათ, განეხორციელებინათ ინსპექციის სამოქმედო ტერიტორიაზე საკონტროლო-სალარო აპარატების გამოყენების წესების დაცვის კონტროლი სასამართლო გადაწყვეტილების გარეშე. ფინანსთა მინისტრის 2006 წლის 27 თებერვლის ¹145 ბრძანების 4.6. “ბ” მუხლის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს თანამშრომელთა მიერ საკონტროლო-სალარო აპარატის მაჩვენებლის ნაღდ ფულთან შედარებისას აღმოჩნდა ზედმეტობა, რაც ადასტურებდა მოსარჩელის მიერ მოსახლეობასთან ანგარიშსწორების ფაქტს სალარო აპარატის გამოყენების გარეშე. ამავე ბრძანების 4.11 მუხლის შესაბამისად, შედგა საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი საგადასახადო კოდექსის 139-ე მუხლით გათვალისწინებული სანქციების გატარების მიზნით /იხ. სხდომის ოქმი/.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 13 თებერვლის გადაწყვეტილებით შპს “მ.... პ....” დირექტორ ა. დ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; მოსარჩელეს უარი ეთქვა თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 6 ნოემბრის ¹306036, 2006 წლის 4 დეკემბრის ¹302815 საგადასახადო მოთხოვნებისა და საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის უფლების წარმოშობის შესახებ 2006 წლის 30 ნოემბრის ¹006-221 შეტყობინების ბათილად ცნობაზე; მოსარჩელეს ასევე უარი ეთქვა ადვოკატის ხარჯის - 500 ლარის მოპასუხისათვის დაკისრების თაობაზე, რაც საქალაქო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტები:

2006 წლის 3 მაისს თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მოადგილის მიერ გამოიცა ¹3-2032 ბრძანება შპს “მ.... პ....,” მიერ საგადასახადო კოდექსის 139.4 მუხლის მოთხოვნათა დარღვევის გამო, 500 ლარით დაჯარიმების თაობაზე; 2006 წლის 3 ივნისს შედგა საგადასახადო სამართალდარღვევის შესახებ ოქმი ¹302815 შპს “მ.... პ....” მიერ მოსახლეობასთან საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოყენების გარეშე ანგარიშსწორების განხორციელების თაობაზე; 2006 წლის 21 ივნისს თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მოადგილის მიერ გამოიცა ¹302815 ბრძანება შპს “მ.... პ.....,” საგადასახადო კოდექსის 139.4 მუხლის დარღვევის გამო, 1500 ლარით დაჯარიმების თაობაზე; 2006 წლის 4 დეკემბერს შპს “მ.... პ.....” მიმართ გამოიცა საგადასახადო მოთხოვნა ¹302815, თანხით - 1500 ლარი; 2006 წლის 23 აგვისტოს შედგა საგადასახადო სამართალდარღვევის შესახებ ოქმი ¹306036 შპს “მ.... პ.....,” მოსახლეობასთან საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოყენების გარეშე ანგარიშსწორების განხორციელების თაობაზე; 2006 წლის 21 სექტემბერს თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მოადგილის მიერ გამოიცა ბრძანება ¹306036 შპს “მ.... პ....” მიერ საგადასახადო კოდექსის 139.4 მუხლის დარღვევის გამო, 2500 ლარით დაჯარიმების თაობაზე; 2006 წლის 6 ნოემბერს გამოიცა ¹306032 საგადასახადო მოთხოვნა, თანხით - 2500 ლარი; თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მოადგილის მიერ გამოიცა შეტყობინება ¹006-221 საგადასახადო გირავნობა-იპოთეკის უფლების წარმოშობის შესახებ, თანხით - 4500 ლარი.

საქალაქო სასამართლომ გამოიყენა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 80.1 მუხლი და განმარტა, რომ მითითებული ნორმის თანახმად, საგადასახადო მოთხოვნა წარმოადგენდა საგადასახადო ორგანოს ადმინისტრაციულ აქტს, რომელიც წარედგინებოდა გადასახადის გადამხდელს/საგადასახადო აგენტს ან სხვა ვალდებულ პირს. საგადასახადო მოთხოვნის შესრულება სავალდებულო იყო ამ კოდექსით განსაზღვრულ შემთხვევებში და დადგენილი წესით. ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტის თანახმად, საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენის საფუძველს წარმოადგენდა გამოვლენილ საგადასახადო სამართალდარღვევაზე ან საგადასახადო შემოწმების მასალებზე თანხის (საგადასახადო სანქციების ან/და დამატებით დარიცხული გადასახადების) დარიცხვის შესახებ საგადასახადო ორგანოს უფროსის/მოადგილის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება. საგადასახადო კოდექსის 128-ე მუხლის თანახმად (იმ დროს მოქმედი რედაქცია), საგადასახადო სამართალდარღვევის საქმეზე საგადასახადო ორგანოს მიერ მიღებული დადგენილება ან სხვა გადაწყვეტილება შეიძლებოდა გაესაჩივრებინა პირს, რომლის მიმართაც იყო გამოტანილი აღნიშნული დადგენილება ან სხვა გადაწყვეტილება, ან მის კანონიერ, ან უფლებამოსილ წარმომადგენელს ამ კოდექსის VIII კარით დადგენილი წესით.

სასამართლოს დასკვნით, მოსარჩელის მოთხოვნა საგადასახადო მოთხოვნების ბათილად ცნობის თაობაზე, უსაფუძვლო იყო. ამასთან, სარჩელი 2006 წლის 6 ნოემბრის ¹306032 საგადასახადო მოთხოვნის, 2006 წლის 23 აგვისტოს ¹306036 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის, 2006 წლის 4 დეკემბრის ¹302815 საგადასახადო მოთხოვნის, 2006 წლის 30 ნოემბრის საგადასახადო გირავნობის შესახებ ¹006-221 შეტყობინების ბათილად ცნობის თაობაზე, უსაფუძვლო იყო და არ არსებობდა მათი ბათილად ცნობის სამართლებრივი წინაპირობა /იხ.ს.ფ. 83-87/.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “მ.... პ....” დირექტორმა ა. დ-ემ და მოითხოვა საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება, შემდეგი მოტივით:

აპელანტის მოსაზრებით, საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უკანონო, არაობიექტური და დაუსაბუთებელი იყო, რის გამოც იგი ექვემდებარებოდა გაუქმებას. ამასთან, სასამართლოს უარი სარჩელის დაკმაყოფილებაზე იმ მოტივით, რომ მოსარჩელემ სადავოდ არ გახადა ბრძანებები, კანონის უგულებელყოფას წარმოადგენდა. კანონში პირდაპირ იყო აღნიშნული, რომ საგადასახადო ორგანოს ადმინისტრაციულ აქტს წარმოადგენდა მხოლოდ საგადასახადო მოთხოვნა და არა ბრძანება. ეს უკანასკნელი კი იყო საგადასახადო მოთხოვნის საფუძველი.

2006 წლის 30 ნოემბერს გამოიცა ¹306036 საგადასახადო მოთხოვნა, რაც დაუყოვნებლივ იქნა გასაჩივრებული. 1500-ლარიანი საგადასახადო მოთხოვნა გამოიცა 2006 წლის 4 დეკემბერს, რომელიც მოსარჩელეს გადაეცა 8 დეკემბერს, ხოლო აღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნის საფუძველი, ანუ ბრძანება გამოცემული იყო 2006 წლის 21 ივნისს, რაც მოსარჩელეს უნდა მიეღო 21 ივნისიდან 5 დღეში, მან კი მიიღო 4-5 თვის დაგვიანებით. გარდა ამისა, 2006 წლის 3 ივნისის სამართალდარღვევის ოქმში სრულყოფილად არ იყო მითითებული საგადასახადო კოდექსის 139-ე მუხლის რომელი ნაწილი დაირღვა, ასევე, სრულყოფილად არ იყო მითითებული შპს “მ.... პ...” სახელწოდება, გადასახადის გადამხდელის გვარი და სახელი, რაც ეწინააღმდეგებოდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 127.2.3. მუხლის დაცვით შედგენილი ოქმის კანონიერებას.

რაც შეეხება საგადასახადო სამართალდარღვევის ¹302032 ოქმს, რომელიც შედგენილი იყო 2006 წლის 13 აპრილს, მოპასუხემ სასამართლო პროცესზე წარმოადგინა. აღნიშნულ სამართალდარღვევის ოქმში გადასახადის გადამხდელად სულ სხვა პიროვნება იყო წარმოდგენილი, სახელწოდება სწორად არ იყო აღნიშნული, არ იყო მითითებული თუ რომელი კანონი დაირღვა, არ იყო ასახული ოქმის შედგენის დაწყებისა და დამთავრების დრო, ასევე გაურკვეველი იყო მისი შემდგენის ვინაობაც. აღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტის მოსაზრებით, მოპასუხემ ჯერ გამოსცა 2006 წლის 30 ნოემბრის 2500-ლარიანი საგადასახადო მოთხოვნა, შემდეგ 2006 წლის 4 დეკემბრის 1500-ლარიანი საგადასახადო მოთხოვნა, ხოლო 500-ლარიანი საგადასახადო მოთხოვნა ჯერაც არ გამოუცია, რამდენადაც იგი აპელანტს არ ჩაჰბარებია /იხ.ს.ფ. 93-97/.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 19 მარტის საოქმო განჩინებით თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლედ დადგინდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის რეგიონალური ცენტრი /იხ. სხდომის ოქმი/.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილებით შპს “მ... პ....” დირექტორ ა. დ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი თბილისის საგადასახადო ინსპექციის მიერ გამოცემული ადმინისტრაციული აქტები: 2006 წლის 6 ნოემბრის ¹306036, 2006 წლის 4 დეკემბრის ¹302815 საგადასახადო მოთხოვნები, შეტყობინება ¹006-221 2007 წლის 30 ნოემბრის გირავნობა/იპოთეკის უფლების წარმოშობის შესახებ; მოპასუხე თბილისის რეგიონალურ ცენტრს დაევალა მოსარჩელის სასარგებლოდ ამ უკანასკნელის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 160 ლარის ანაზღაურება, რაც სააპელაციო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტები:

საქალაქო სასამართლომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლების მიხედვით, სრულყოფილად არ გამოიკვლია საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, წინააღმდეგ შემთხვევაში იგი არ აღნიშნავდა, რომ თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მოადგილის 2006 წლის 3 მაისის ბრძანება მოსარჩელის 500 ლარით დაჯარიმების თაობაზე, არ ყოფილა გასაჩივრებული. შპს “მ.... პ....” წარმომადგენელმა როგორც პირველი, ასევე მეორე ინსტანციის სასამართლოში განაცხადა, რომ საზოგადოებას არ ჩაჰბარებია საგადასახადო მოთხოვნა, რომლის საწინააღმდეგო გარემოება საგადასახადო ინსპექციამ ვერ დაადასტურა. აღსანიშნავია, რომ ადმინისტრაციული წარმოების დროს დაირღვა კანონის მთელი რიგი მოთხოვნები, კერძოდ, საგადასახადო კოდექსის 80.3. მუხლის მიხედვით, საგადასახადო ორგანო გადასახადის გადამხდელს საგადასახადო მოთხოვნას უგზავნიდა გამოვლენილ საგადასახადო სამართალდარღვევაზე საგადასახადო ორგანოს უფროსის (მოადგილის) მიერ გადაწყვეტილების მიღების დღიდან 5 სამუშაო დღის განმავლობაში. კონკრეტულ შემთხვევაში, 2006 წლის 6 ნოემბრის ¹306036 საგადასახადო მოთხოვნის მიღების საფუძველი - გადაწყვეტილება თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ გამოსცა 2006 წლის 21 სექტემბერს, ხოლო მოსარჩელეს ჩაჰბარდა 2006 წლის 15 ნოემბერს.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, საგადასახადო კოდექსის 139-ე მუხლის მიხედვით, მომხმარებელთან ნაღდი ფულით ანგარიშსწორებისას საკონტროლო-სალარო აპარატების გამოუყენებლობა იწვევდა დაჯარიმებას 500 ლარის ოდენობით, განმეორებით ჩადენილი იგივე ქმედება დაჯარიმებას 1500 ლარით, ხოლო იმავე ქმედების ყოველი შემდგომი გამეორება კი ჯარიმას - 2500 ლარის ოდენობით. სწორედ აღნიშნული თანმიმდევრობით უნდა დაჯარიმებულიყო და შესაბამისად, სამართალდამრღვევს უნდა ჩაჰბარებოდა საგადასახადო მოთხოვნები, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია. აღნიშნულიდან გამომდინარე, შპს “მზიური პლიუსი” დაჯარიმდა 1500 ლარით, შემდეგ _ 1500 ლარით, რაც შეეხება 500 ლარით დაჯარიმებას, სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვის დროისათვის შპს “მ.... პ....” ჯერ კიდევ არ ჩაჰბარებოდა საგადასახადო მოთხოვნა. ამდენად, ზემოაღნიშნული ადმინისტრაციული აქტები ექვემდებარება ბათილად ცნობას /იხ.ს.ფ. 140-144/.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თბილისის რეგიონალურმა ცენტრმა და მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, შემდეგი მოტივით:

სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა კანონი. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიკვლია საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, რაც გადაწყვეტილების გაუქმების წინაპირობას წარმოადგენს. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ საქალაქო სასამართლოში საქმის განხილვისას თბილისის რეგიონალური ცენტრის მიერ წარმოდგენილ იქნა თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფროსი მოადგილის მიერ 2006 წლის 3 მაისს გამოცემული ¹302032 ბრძანება, შპს “მ.... პ....” საგადასახადო კოდექსის 139.4 მუხლის მოთხოვნათა დარღვევის გამო. მოსარჩელეს სადავოდ არ გაუხდია აღნიშნული ბრძანება, შესაბამისად, საქალაქო სასამართლომ სრულიად კანონიერად ჩათვალა, რომ მოსარჩელეს არ გაუსაჩივრებია 500-ლარიანი ჯარიმა.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ბრძანებას (საგადასახადო მიზნებისათვის) არავითარი მნიშვნელობა არა აქვს, მნიშვნელოვანია საგადასახადო მოთხოვნა. ამ ლოგიკით თბილისის რეგიონალურ ცენტრს საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის საფუძველზე შეუძლია პირდაპირ გამოსცეს საგადასახადო მოთხოვნა, რაც ეწინააღმდეგება საგადასახადო კოდექსის 127.11 მუხლის მოთხოვნას. ამასთან, სსსკ-ის 249.4 მუხლის თანახმად, გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში უნდა აღინიშნოს ის კანონები, რომლითაც იხელმძღვანელა სასამართლომ. სააპელაციო სასამართლოს საერთოდ არ გამოუკვლევია საქმეში წარმოდგენილი ბრძანებები, რომლებიც გახდა ზემოაღნიშნული მოთხოვნების გამოცემის საფუძველი, შესაბამისად, აღნიშნული ბრძანებების ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი არ არსებობდა.

კასატორის განმარტებით, “სახელმწიფო ბაჟის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის “ლ” ქვეპუნქტის თანახმად, საერთო სასამართლოებში განსახილველ საქმეებზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან თავისუფლდებიან სახელმწიფო საფინანსო-საკრედიტო, საგადასახადო, საბაჟო და სხვა მაკონტროლებელი ორგანოები, როგორც მოსარჩელეები ან მოპასუხეები – სარჩელზე გადასახადის, მოსაკრებლების, სახელმწიფო ბაჟისა და სხვა აუცილებელი გადასახდელების ბიუჯეტში გადახდისა და ბიუჯეტიდან თანხის დაბრუნების შესახებ, აგრეთვე განსაკუთრებული წარმოების საქმეებზე, შესაბამისად, გადაწყვეტილება ამ ნაწილშიც უკანონოა და ექვემდებარება გაუქმებას /იხ. ს.ფ. 149-157/.

საკასაციო სასამართლოს 2008 წლის 16 დეკემბრის განჩინებით ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3. მუხლის “გ” პუნქტის საფუძველზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად /პროცესუალური კასაცია/.

საკასაციო სასამართლოს მთავარ სხდომაზე მოწინააღმდეგე მხარის _ შპს “მ.... პ....” დირექტორმა ა. დ-ემ არ ცნო საკასაციო საჩივარი, მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება (იხ. ს.ფ.)

საკასაციო სასამართლოს სხდომაზე მესამე პირის _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის წარმომადგენელმა გ. ზ-ემ მხარი დაუჭირა თბილისის რეგიონალური ცენტრის საკასაციო საჩივარს და მოითხოვა საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილება, სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და შპს “მ... პ....” სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (იხ. ს.ფ.)

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაანალიზების, მხარეთა წარმომადგენლების განმარტებების მოსმენისა და საქმის სასამართლო განხილვის შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ თბილისის რეგიონალური ცენტრის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, შესაბამისად, უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილება, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს მიერ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანისას დარღვეული არ არის სსსკ-ის 393-ე და 394-ე მუხლების მოთხოვნები. სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, სასამართლომ სწორად განმარტა კანონი, საპროცესო ნორმები არ დარღვეულა, სწორი შეფასება მიეცა საქმის მასალებს და დავა გადაწყვეტილია მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნებსა და სამართლებრივ შეფასებებს, კერძოდ, სსსკ-ის 105.2. მუხლის თანახმად, სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს სასამართლო სხდომაზე მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისთვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. მოცემული საქმის განხილვისას სასამართლოს მიერ სრულყოფილად იქნა გამოკვლეული საქმის მასალები, დადგენილად მიჩნეული გარემოებები დასტურდება შესაბამისი მტკიცებულებებით, საქმეზე შეკრებილ მტკიცებულებებს მიეცა ობიექტური შეფასება, შესაბამისად, სასამართლოს დასკვნები სრულიად დასაბუთებულია. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში თბილისის რეგიონალური ცენტრის მიერ წარმოდგენილი არ არის დამატებითი და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია. საკასაციო სასამართლო სსსკ-ის 407.2. მუხლის საფუძველზე იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, კერძოდ: 2006 წლის 3 მაისს თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მოადგილის მიერ გამოიცა ¹3-2032 ბრძანება შპს “მ.... პ....,” საგადასახადო კოდექსის 139.4 მუხლის მოთხოვნათა დარღვევის გამო, 500 ლარით დაჯარიმების თაობაზე; 2006 წლის 3 ივნისს შედგა საგადასახადო სამართალდარღვევის შესახებ ოქმი ¹302815 შპს “მ.... პ....” მიერ მოსახლეობასთან საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოყენების გარეშე ანგარიშსწორების განხორციელების თაობაზე; 2006 წლის 21 ივნისს თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მოადგილის მიერ გამოიცა ¹302815 ბრძანება შპს “მ.... პ....,” საგადასახადო კოდექსის 139.4 მუხლის დარღვევის გამო, 1500 ლარით დაჯარიმების თაობაზე; 2006 წლის 4 დეკემბერს შპს “მ.... პ....” მიმართ გამოიცა საგადასახადო მოთხოვნა ¹302815, თანხით - 1500 ლარი; 2006 წლის 23 აგვისტოს შედგა საგადასახადო სამართალდარღვევის შესახებ ოქმი ¹306036 შპს “მ.... პ....” მიერ მოსახლეობასთან საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოყენების გარეშე ანგარიშსწორების განხორციელების თაობაზე; 2006 წლის 21 სექტემბერს თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მოადგილის მიერ გამოიცა ბრძანება ¹306036 შპს “მ.... პ....” მიერ საგადასახადო კოდექსის 139.4 მუხლის დარღვევის გამო, 2500 ლარით დაჯარიმების თაობაზე; 2006 წლის 6 ნოემბერს გამოიცა ¹306032 საგადასახადო მოთხოვნა, თანხით - 2500 ლარი; თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მოადგილის მიერ გამოიცა შეტყობინება ¹006-221 საგადასახადო გირავნობა-იპოთეკის უფლების წარმოშობის შესახებ, თანხით - 4500 ლარი.

საკასაციო სასამართლო საგადასახადო კოდექსის 80.1. მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ საგადასახადო მოთხოვნა არის საგადასახადო ორგანოს მიერ მხოლოდ ამ კოდექსით დადგენილი წესით გამოცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რომელიც წარედგინება გადასახადის გადამხდელს/საგადასახადო აგენტს ან სხვა ვალდებულ პირს. საგადასახადო მოთხოვნის შესრულება სავალდებულოა ამ კოდექსით განსაზღვრულ შემთხვევებში და დადგენილი წესით. ამავე ნორმის მე-3 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანო გადასახადის გადამხდელს/საგადასახადო აგენტს ან სხვა ვალდებულ პირს “საგადასახადო მოთხოვნას” უგზავნის გამოვლენილ საგადასახადო სამართალდარღვევაზე ან საგადასახადო შემოწმების მასალებზე თანხების დარიცხვის შესახებ საგადასახადო ორგანოს უფროსის/მოადგილის მიერ გადაწყვეტილების მიღების დღიდან 5 სამუშაო დღის განმავლობაში.

საგადასახადო კოდექსის 80.4. “ბ” მუხლის თანახმად, საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენის საფუძველს წარმოადგენს გამოვლენილი საგადასახადო სამართალდარღვევა, ხოლო, ამავე ნორმის მე-5 ნაწილის “ა” პუნქტის თანახმად, საგადასახადო მოთხოვნაში უნდა აღინიშნოს მისი წარდგენის საფუძველი, საგადასახადო კანონმდებლობის აქტის ის ნორმა, რომლის თანახმადაც მოხდა გადასახადის ან/და საგადასახადო სანქციის დარიცხვა, ან, რომელიც დაარღვია გადასახადის გადამხდელმა და სხვ.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასაციის მოტივს, რომ მოსარჩელეს სადავოდ არ გაუხდია საგადასახადო მოთხოვნის მიღების საფუძველი _ ბრძანება, შესაბამისად, მოსარჩელეს არ გაუსაჩივრებია 500-ლარიანი ჯარიმა. კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა, რომ ბრძანებას (საგადასახადო მიზნებისათვის) არავითარი მნიშვნელობა არა აქვს, იურიდიულად დაუსაბუთებელია, რამდენადაც ამ ლოგიკით თბილისის რეგიონალურ ცენტრს საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის საფუძველზე შეუძლია პირდაპირ გამოსცეს საგადასახადო მოთხოვნა, რაც ეწინააღმდეგება საგადასახადო კოდექსის 127.11 მუხლის მოთხოვნას.

აღნიშნულთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საგადასახადო მოთხოვნა წარმოადგენს შემაჯამებელ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს, შესაბამისად, იგი ექვემდებარება დამოუკიდებლად გასაჩივრებას აქტის ადრესატის მიერ, თუ იგი არ ეთანხმება აქტის შინაარსს, ხოლო საგადასახადო მოთხოვნის გასაჩივრებით, ფაქტობრივად, ხდება მისი გამოცემის საფუძვლის საგადასახადო ორგანოს თანამდებობის პირის ბრძანების, კანონიერების შემოწმება. მეტიც, საგადასახადო კოდექსის 146.6. მუხლის თანახმად, ცალსახად არის განსაზღვრული, რომ საგადასახადო ორგანოს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გასაჩივრება ნიშნავს მის საფუძველზე გამოცემული საგადასახადო მოთხოვნის გასაჩივრებას და პირიქით.

საგადასახადო კოდექსის /2006 წლის რედაქცია/ 52.1. “ჟ” მუხლის თანახმად, საგადასახადო ორგანოები თავიანთ კომპეტენციის ფარგლებში ვალდებულნი არიან ამ კოდექსითა და საგადასახადო კანონმდებლობის სხვა აქტებით გათვალისწინებული წესით და დადგენილ ვადებში გადასცენ (გაუგზავნონ) გადასახადის გადამხდელს/საგადასახადო აგენტს ან მის წარმომადგენელს საგადასახადო შემოწმების აქტები, აგრეთვე საგადასახადო ორგანოების სხვა გადაწყვეტილებები და შეტყობინებები.

საკასაციო სასამართლო საგადასახადო კოდექსის 46-ე მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ საგადასახადო ორგანოს მიერ გადასახადის გადამხდელისათვის/საგადასახადო აგენტისათვის ან სხვა ვალდებული პირისათვის გასაგზავნი ნებისმიერი შეტყობინება ან სხვა დოკუმენტი შედგენილი უნდა იყოს წერილობითი ფორმით, ხელმოწერილი ხელმძღვანელი/უფლებამოსილი თანამდებობის პირის მიერ სახელისა და გვარის მითითებით და დამოწმებული უნდა იყოს ბეჭდით (ასეთის არსებობის შემთხვევაში). გადასახადის გადამხდელს უნდა ჩაჰბარდეს დოკუმენტის დედანი. ამასთან, დოკუმენტი ჩაბარებულად ითვლება, თუ იგი გაიგზავნა დაზღვეული საფოსტო გზავნილით (ასეთ შემთხვევაში, დოკუმენტის/ წერილის ჩაბარების თარიღად ითვლება ადრესატის მიერ საფოსტო გზავნილით დოკუმენტის მიღების თარიღი) ან პირადად გადაეცა გადასახადის გადამხდელს, ან მის უფლებამოსილ ან/და კანონიერ წარმომადგენელს. ამასთან, საკასაციო სასამართლო საგადასახადო კოდექსის 45.1 მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ საგადასახადო ორგანოს არც ერთ შეტყობინებას არა აქვს სავალდებულო იურიდიული ძალა გადასახადის გადამხდელისათვის, საგადასახადო აგენტისთვის ან სხვა ვალდებული პირისათვის, თუ იგი არ არის შედგენილი საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით და ამ კოდექსის 46-ე მუხლით დადგენილი წესით არ ჩაჰბარებია გადასახადის გადამხდელს /საგადასახადო აგენტს ან სხვა ვალდებულ პირს/.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 58.1. მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ დაინტერესებული პირისათვის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ოფიციალური გაცნობა ნიშნავს მისთვის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გადაცემას ან ფოსტის მეშვეობით გაგზავნას, თუ კანონმდებლობით სხვა რამ არ არის დადგენილი. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 17.2 მუხლის თანახმად, თუ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის შესახებ სარჩელის წარდგენის შემთხვევაში, მტკიცების ტვირთი ეკისრება ადმინისტრაციულ ორგანოს, რომელმაც გამოსცა ეს აქტი, თუმცა მოცემულ შემთხვევაში ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ვერ იქნა დამტკიცებული ის გარემოება, რომ საგადასახადო მოთხოვნა მოსარჩელის 500 ლარის დაჯარიმების შესახებ გაეგზავნა და ჩაჰბარდა აქტის ადრესატს - შპს “მ... პ....”.

საგადასახადო კოდექსის /2007 წლის 11 ივლისამდე მოქმედი რედაქცია/ 139-ე მუხლის თანახმად, მომხმარებელთან ნაღდი ფულით ანგარიშსწორებისას საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობა იწვევს 500 ლარით დაჯარიმებას, განმეორებით ჩადენილი იგივე ქმედება _ ჯარიმას 1500 ლარს, ხოლო იმავე ქმედების ყოველი შემდგომი განმეორება კი _ 2500 ლარს.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საგადასახადო კოდექსის 139-ე მუხლით გათვალისწინებული სამართალდარღვევის ჩადენის შემთხვევაში, სწორედ ზემომითითებული თანმიმდევრობით უნდა განხორციელდეს მეწარმე სუბიექტის დაჯარიმება, რაც მოცემულ შემთხვევაში უგულებელყოფილია ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ, კერძოდ, მოსარჩელე შპს “მ... პ....” არ ჩაჰბარებია საგადასახადო მოთხოვნა მისი 500 ლარით დაჯარიმების თაობაზე. მეტიც, მოსარჩელეს თავდაპირველად ჩაჰბარდა 2006 წლის 6 ნოემბრის საგადასახადო მოთხოვნა 2500 ლარით დაჯარიმების შესახებ, რაც მას ფაქტობრივად და სამართლებრივად უნდა ჩაჰბარებოდა წინა ორი საგადასახადო სამართალდარღვევის გამო დაჯარიმების თაობაზე საგადასახადო მოთხოვნების ჩაბარების შემდეგ, ხოლო საგადასახადო მოთხოვნა 1500 ლარით დაჯარიმების შესახებ მოსარჩელეს ჩაჰბარდა პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის წარმოების დროს /იხ.ს.ფ. 22/. საგადასახადო მოთხოვნა 500 ლარით დაჯარიმების თაობაზე მოსარჩელეს გადაწყვეტილების გამოტანის მომენტისათვისაც არ ჩაჰბარებია, ანუ, ფაქტობრივად, მოსარჩელის დაჯარიმება განხორციელდა ჯერ 2500 ლარის ოდენობით 2006 წლის 6 ნოემბრის საგადასახადო მოთხოვნის თანახმად, ხოლო შემდეგ _ 1500 ლარის ოდენობით 2006 წლის 4 დეკემბრის საგადასახადო მოთხოვნის თანახმად, რაც ეწინააღმდეგება საგადასახადო კოდექსის /2007 წლის 11 ივლისამდე მოქმედი რედაქცია/ 139-ე მუხლს.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სადავო ადმინისტრაციული აქტის გამოცემისას მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დარღვეულ იქნა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით ადმინისტრაციული აქტის გამოსაცემად ადმინისტრაციული წარმოებისათვის დადგენილი მოთხოვნები, კერძოდ, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96.1. მუხლის თანახმად, ცალსახად არის განსაზღვრული ადმინისტრაციული ორგანოს ვალდებულება, ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოიკვლიოს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე, ამავე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, დაუშვებელია ადმინისტრაციული აქტის გამოცემას საფუძვლად დაედოს ისეთი გარემოება ან ფაქტი, რომელიც კანონით დადგენილი წესით არ არის გამოკვლეული. კონკრეტულ შემთხვევაში კანონმდებლობის აღნიშნული მოთხოვნები უგულებელყოფილ იქნა სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემისას, რამდენადაც ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებული იყო შეეფასებინა და ემსჯელა, არსებობდა თუ არა რეალურად მოსარჩელისათვის ჯარიმისა და პასუხისმგებლობის დაკისრების საფუძველი.

საკასაციო სასამართლო ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60^I.1. მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილია, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადების, ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები, ხოლო, ამავე ნორმის მე-2 ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადების ან გამოცემის წესის არსებით დარღვევად ჩაითვლება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა ადმინისტრაციული წარმოების სახის დარღვევით, ანდა კანონის ისეთი დარღვევით, რომლის არარსებობის შემთხვევაში, მოცემულ საკითხზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად მიიჩნია გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები ბათილად, რამდენადაც მისი გამოცემის დროს დარღვეულია საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული ზემომითითებული მოთხოვნები.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს დასაბუთებულ არგუმენტაციას გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონშეუსაბამობის თაობაზე, შესაბამისად, სსსკ-ის 410-ე მუხლის თანახმად, არ არსებობს თბილისის რეგიონალური ცენტრის საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებისა და სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები.

საკასაციო სასამართლო ასევე არ იზიარებს კასაციის მოტივს, “სახელმწიფო ბაჟის შესახებ” საქართველოს მე-5 მუხლის “ლ” ქვეპუნქტით, საერთო სასამართლოებში განსახილველ საქმეებზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან თავისუფლდებიან სახელმწიფო საფინანსო-საკრედიტო, საგადასახადო, საბაჟო და სხვა მაკონტროლებელი ორგანოები, როგორც მოსარჩელეები ან მოპასუხეები სარჩელზე გადასახადის, მოსაკრებლების, სახელმწიფო ბაჟისა და სხვა აუცილებელი გადასახდელების ბიუჯეტში გადახდისა და ბიუჯეტიდან თანხის დაბრუნების შესახებ, აგრეთვე განსაკუთრებული წარმოების საქმეებზე, შესაბამისად, განჩინება აღნიშნულ ნაწილშიც უკანონოა, რამდენადაც საგადასახადო ორგანოს არასწორად დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა.

საკასაციო სასამართლო სსსკ-ის 53.1. მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე გათავისუფლებული იყოს სახელმწიფოს ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. ამავე ნორმის მე-2 ნაწილის თანახმად, ამ მუხლში აღნიშნული წესები შეეხება აგრეთვე სასამართლო ხარჯების განაწილებასაც, რომლებიც გასწიეს მხარეებმა საქმის სააპელაციო და საკასაციო ინსტანციებში წარმოებისას.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 55.1 მუხლის თანახმად, სასამართლოს მიერ საქმის განხილვასთან დაკავშირებით გაწეული ხარჯები და სახელმწიფო ბაჟი, რომელთა გადახდისაგან გათავისუფლებული იყო მოსარჩელე, დაეკისრება მოპასუხეს ბიუჯეტის შემოსავლის სასარგებლოდ იმ მოთხოვნათა იმ ნაწილის პროპორციულად, რომელიც დაკმაყოფილებულია. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 37.1. მუხლის თანახმად კი, პროცესის ხარჯებს შეადგენს სასამართლო ხარჯები და სასამართლოს გარეშე ხარჯები. ამავე ნორმის მე-2 ნაწილის თანახმად, სასამართლო ხარჯებს შეადგენს სახელმწიფო ბაჟი და საქმის განხილვასთან დაკავშირებული ხარჯები.

ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ კასატორს _ თბილისის რეგიონალურ ცენტრს სსსკ-ის 53.1. საფუძველზე სწორად დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა შპს “მ.... პ.....” სასარგებლოდ. ამასთან, კასატორს საკასაციო სამართალწარმოებაზე სასამართლო ხარჯების სახით უნდა დაეკისროს 100 ლარის გადახდა სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ, სსსკ-ის 53.2. მუხლის საფუძველზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე, 257-ე, 372-ე, 391-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. თბილისის რეგიონალური ცენტრის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილება;

3. კასატორს _ თბილისის რეგიონალურ ცენტრს დაეკისროს სასამართლო ხარჯების სახით 100 ლარის გადახდა სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.