ბს-1136-1098(კ-08) 8 ივლისი, 2009 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ნინო ქადაგიძე, ლევან მურუსიძე
სხდომის მდივანი _ ნინო გოგატიშვილი
კასატორი (მოსარჩელე) _ შპს «...»
მოწინააღმდეგე მხარე(მოპასუხე) _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექცია
მესამე პირი _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური
დავის საგანი _ ადმინისტრაციული აქტის ნაწილობრივ ბათილად ცნობა
გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 24.06.08წ. განჩინება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
07.06.07წ. შპს «...» სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას და 28 388 ლარისა და 25 თეთრის მოგების გადასახადის ნაწილში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 27.03.07წ. ¹26 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა მოითხოვა. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 19.12.06წ. ¹236-მ და 31.01.07წ. ¹10-მ ბრძანებების საფუძველზე შპს «...» ჩატარებული გასვლითი საგადასახადო შემოწმების შედეგად შედგა 16.03.07წ. შემოწმების აქტი, რომლის საფუძველზეც გამოიცა 27.03.07წ. ¹26 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც შპს «...» ბიუჯეტის სასარგებლოდ დამატებით დაერიცხა 35 936 ლარი მოგების გადსახადი, აქედან 22711 ლარი ძირითადი, 5687 ლარი ჯარიმა, 7348 ლარი საურავი. მოგების გადასახადის ძირითადი თანხიდან 21 268 ლარი და 80 თეთრი დაერიცხა დანახარჯებში ვადაგასული და გაუვარგისებული 106 344 ლარის ღირებულების მედიკამენტების გამოკლების (ჩამოწერის) გამო, რომელიც საქართველოს სავაჭრო-სამრეწველო პალატის შპს «...» აქტების საფუძველზე შპს «...» გაანადგურებინა. 1442 ლარი და 80 თეთრი დაეკისრა ფიზიკური პირისაგან იჯარით აღებულ ფართზე ჩატარებულ რემონტზე ხარჯების, 7209 ლარის, გამოქვითვის გამო. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 30.05.07წ. ¹4663 ბრძანებით შპს «...» საჩივარი არ დაკმაყოფილდა იმ მოტივით, რომ ვადაგასული და გაუვარგისებული მედიკამენტები არ იყო შემოსავლების მიღებასთან დაკავშირებული და მათი ჩამოწერა ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში არ ხდებოდა. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ ყველა სახის საქონლის მიმოქცევას თან ახლავს ბუნებრივი დანაკარგები და მის მიერ რეალიზაციის მიზნით შეძენილი საქონელი განკუთვნილი იყო შემოსავლის მისაღებად ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში. მოსარჩელემ მიუთითა, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სათათბირო საბჭოს 03.07.07წ. გადაწყვეტილებით საბჭომ შესაძლებლად მიიჩნია ფარმაცევტულ სფეროში ვადაგასული მედიკამენტების ჩამოწერის შემთხვევაში მათი შეძენის ღირებულების ერთობლივი შემოსავლებიდან გამოქვითვა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 26.10.07წ. გადაწყვეტილებით სასარჩელო მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს «...».
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 24.06.08წ. განჩინებით შპს «...» სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. სააპელაციო პალატამ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ მედიკამენტები, რომლებიც ვადის გასვლისა და გაუვარგისების გამო მეწარმის მიერ განადგურდა, საზოგადოებამ შეიძინა სამეწარმეო ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში და ასეთი სახის შეძენა წარმოადგენს საწარმოს შემოსავალს. ის გარემოება, რომ საზოგადოება იძულებული გახდა გაუვარგისებული და ვადაგასული მედიკამენტები გაენადგურებინა, არ შეიძლება განხილული იქნას მეწარმის მიერ შემოსავლის მიღების მიზნით გაწეულ ხარჯად, არამედ იგი წარმოადგენს სამეწარმეო საქმიანობის თანმხლებ რისკს. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ შპს «...» მართებულად ეთქვა უარი განადგურებული და ვადაგასული მედიკამენტების ღირებულების საერთო შემოსავლიდან გამოქვითვის მოთხოვნაზე.
სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია «წამლის და ფარმაცევტული საქმიანობის შესახებ» კანონზე აპელირება. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ შპს «...» შემოწმების აქტში მითითებული სარემონტო ხარჯი გასწია იჯარით აღებულ ისეთ ფართზე, რომელიც არ ირიცხებოდა საზოგადოების ბალანსზე.
სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სათათბირო საბჭოს 03.07.07წ. გადაწყვეტილება იდენტურ სამართლებრივ პრობლემაზე არ ქმნიდა სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველს, ვინაიდან იგი არ წარმოადგენდა სავალდებულო იურიდიული ძალის მქონე ნორმატიულ აქტს.
აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს «...». კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და 28 388 ლარისა და 25 თეთრის მოგების გადასახადის ნაწილში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილგადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 27.03.07წ. ¹26 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა მოითხოვა. კასატორმა აღნიშნა, რომ ფარმაცევტული საქმიანობა ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში მოიცავს სხვადასხვა ოპერაციებს. ვადაგასული და გაუვარგისებული მედიკამენტების განადგურება არ არის ეკონომიკური საქმიანობისაგან განცალკევებული პროცესი. «წამლისა და ფარმაცევტული საქმიანობის შესახებ» კანონი ფარმაცევტულ სფეროში მოღვაწე სუბიექტებისათვის განსაზღვრავს ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებს. კასატორის აზრით, სააპელაციო პალატამ არასწორად განმარტა საგადასახადო კოდექსის მე-13 და 177-ე მუხლები, ვინაიდან მედიკამენტების განადგურებისას მათი შეძენის ღურებულება უნდა დაექვემდებაროს ერთობლივი შემოსავლიდან გამოქვითვას, როგორც ყველა ხარჯი, რადგან ვადაგასული და გაუვარგისებული მედიკამენტების განადგურებისას შპს «...» მიერ გაწეული ხარჯი დაკავშირებულია მის მიერ შემოსავლის მიღებასთან. კასატორმა მიუთითა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სათათბირო საბჭოს სხდომის ოქმზე, რომლის თანახმად, ვადაგასული და გაუვარგისებული მედიკამენტების განადგურებისას მათი შეძენის ღირებულება ერთობლივი შემოსავლიდან გამოქვითვას ექვემდებარებოდა. კასატორის აზრით, დაუსაბუთებლად ეთქვა უარი რემონტისათვის გაწეული ხარჯის ერთობლივი შემოსავლიდან გამოკლებაზე.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, გასაჩივრებული განჩინების კანონიერებისა და საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად თვლის, რომ შპს «...» საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქმის მასალებით დასტურდება, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 19.12.06წ. ¹236-მ და 31.01.07წ. .¹10-მ ბრძანებების საფუძველზე შპს «...» ჩატარებული გასვლითი საგადასახადო შემოწმების შედეგად შედგა 16.03.07წ. შემოწმების აქტი. აღნიშნული შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოიცა 27.03.07წ. ¹26 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც შპს «...», სხვა გადასახადებთან ერთად, ბიუჯეტის სასარგებლოდ დამატებით დაერიცხა 35 936 ლარი მოგების გადსახადი, აქედან 22711 ლარი ძირითადი, 5678 ლარი ჯარიმა, 7548 ლარი საურავი. 21 268 ლარი და 80 თეთრი დაერიცხა დანახარჯებში ვადაგასული 106 344 ლარის ღირებულების მედიკამენტების გამოკლების (ჩამოწერის) გამო, რომელიც შპს «...» აქტების საფუძველზე შპს «...» შპს «...» დავალებით გაანადგურა. შპს «...» 1442 ლარი და 80 თეთრი დაეკისრა ფიზიკური პირისაგან იჯარით აღებულ ფართზე ჩატარებული რემონტის ხარჯების, 7209 ლარის, გამოქვითვის გამო.
კასატორი შპს «...» ფარმაცევტული პროდუქტის ბაზარზე მოქმედ საწარმოს წარმოადგენს. ფარმაცევტული პროდუქტის უსაფრთხოების კონტროლს ახორციელებს სახელმწიფო. კონტროლის ამოცანაა დაიცვას საქართველოს ბაზარი მომხმარებლისათვის საფრთხის შემცველი, ფალსიფიცირებული, წუნდებული, გაუვარგისებული, ვადაგასული და საქართველოს ბაზარზე დაშვების უფლების არმქონე ფარმაცევტული პროდუქტისაგან («წამლისა და ფარმაცევტული საქმიანობის შესახებ» კანონის მე-9 მუხლი). ვადაგასული და გაუვარგისებული მედიკამენტების განადგურების ვალდებულება სადავო სამართლებრივი ურთიერთობების წარმოშობის დროს განსაზღვრული იყო «წამლისა და ფარმაცევტული საქმიანობის შესახებ» კანონის 17.1 მუხლით, ხოლო ამჟამად ვადაგასული ან გაუვარგისებული მედიკამენტების განადგურების ვალდებულებას დასახელებული კანონის 17.3 მუხლის «ა» ქვეპუნქტი ითვალისწინებს. ამდენად, ვადაგასული და გაუვარგისებული პროდუქტის განადგურების ვალდებულება შპს «...» კანონისმიერ ვალდებულებას წარმოადგენს. ვადაგადაცილებული საქონლის რეალიზაციის აკრძალვა არის არა მხოლოდ ფარმაცევტულ სფეროში, არამედ ზოგადად მომხმარებელთა უფლებების დაცვის ერთ-ერთი იმპერატივი (მაგ. «მომხმარებელთა უფლებების დაცვის შესახებ» კანონის მე-14 მუხ.). ამდენად, «წამლისა და ფარმაცევტული საქმიანობის შესახებ» კანონში ვადაგასული და გაუვარგისებული მედიკამენტების განადგურების ვალდებულების განსაზღვრა არ ადასტურებს ეკონომიკურ საქმიანობად მისი მიჩნევის შესაძლებლობას. შპს «...», როგორც ფარმაცევტული საქმიანობის სფეროში მოქმედი სუბიექტის საგადასახადო ვალდებულებებს და შეღავათებს განსაზღვრავს არა ხსენებული კანონი, არამედ საგადასახადო კოდექსი, რომლის 2.6 მუხლის თანახმად აკრძალულია არასაგადასახადო კანონმდებლობით ისეთი საკითხების რეგულირება, რომლებიც დაკავშირებულია გადასახადებით დაბეგვრასთან. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საგადასახადო კოდექსის 177-ე მუხლის შესაბამისად, ერთობლივი შემოსავლებიდან გამოიქვითება მოგების მიღებასთან დაკავშირებული ყველა ხარჯი. ამდენად, დანახარჯი იმ შემთხვევაში ჩაითვლება შემოსავლის მიღებისათვის გაწეულ ხარჯად, თუკი მოგების მიღების მიზნით ხარჯის გაწევა აუცილებელი და გარდაუვალია. ფარმაცევტული საქმიანობის სფეროში განხორციელებული სამეწარმეო ეკონომიკური საქმიანობის შედეგად შემოსავლის მისაღებად სრულიადაც არ არის სავალდებულო შეძენილი მატერიალური ქონების – მედიკამენტების ნაწილის გაუვარგისება ვადის გასვლის ან შენახვის არასათანადო პირობების გამო. პირიქით ფარმაცევტულ სფეროში მოგების მიღება სწორედ აღნიშნულის თავიდან აცილებას, მინიმუმამდე დაყვანას გულისხმობს, რაც საქმიანობის სწორი ორგანიზაციის, წამლების სათანადო შენახვით, სამომხმარებლო ბაზრის შესწავლით, მარკეტინგის მეშვეობით მიიღწევა. ამდენად, მიუხედავად იმისა, რომ მედიკამენტები თავის დროზე მოსარჩელის მიერ შეძენილ იქნა ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში, შემდგომში მათი განადგურება გაუვარგისებლობისა და ვადის გასვლის გამო შეადგენს სამეწარმეო საქმიანობის თანმხლებ რისკს და არ წარმოადგენს ეკონომიკურ საქმიანობას ანუ საქმიანობას, რომელიც ხორციელდება მოგების, შემოსავლის ან კომპენსაციის მისაღებად (კოდექსის მე-13 მუხ.), რაც კოდექსის 178-ე მუხლის «ა» ქვეპუნქტის თანახმად ასეთი ხარჯის ერთობლივი შემოსავლიდან გამოქვითვის გამომრიცხავ გარემოებას შეადგენს. სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობათა დაკარგული ღირებულება არ წარმოადგენს საქონლის თვითღირებულების შემადგენელ ელემენტს და საგადასახადო კოდექსის 208.3 მუხლის შესაბამისად დასაბეგრი შემოსავლის განსაზღვრისას მონაწილეობას არ ღებულობს ერთობლივი შემოსავლის კორექტირებაში. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ «წამლისა და ფარმაცევტული საქმიანობის შესახებ» კანონის მე-17 მუხლი არ ქმნის მოსარჩელეზე საგადასახადო შეღავათის გავრცელების საფუძველს. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ვადაგასული ან გაუვარგისებული პროდუქციის განადგურებით წარმოქმნილი სხვაობა შეძენილ და რეალიზებულ პროდუქტს შორის საგადასახადო კოდექსის 12.26 მუხლით გათვალისწინებულ დანაკლისს არ წარმოადგენს. განადგურების (უტილიზაციის) აქტის არსებობა გამორიცხავს განადგურებული საქონლის საგადასახადო კოდექსის 12.26 მუხლის მიხედვით დანაკლისად მიჩნევის, განადგურებული პროდუქციის კოდექსის 143.4 მუხლის საფუძველზე მიწოდებად განხილვის და განადგურებული საქონლის ღირებულების ერთობლივი შემოსავლიდან გამოქვითვის შესაძლებლობას.
საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ 16.03.07წ. შემოწმების აქტის თანახმად, შეძენილი ნედლეულისა და მასალების საერთო ღირებულება გათვალისწინებულია მოგების გადასახადით დასაბეგრი თანხის განსაზღვრისას(ს.ფ. 6-16). დავის საგანს ქმნის ვადაგასული მედიკამენტების ღირებულების დამატებით გათვალისწინება «სხვა დანახარჯებში» და საერთო შემოსავლიდან აღნიშნული თანხის ხელმეორედ გამოქვითვა. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 170.1 მუხლის მიხედვით, საწარმოს მოგების გადასახადით დაბეგვრის ობიექტია დასაბეგრი მოგება. იგი განისაზღვრება, როგორც სხვაობა გადასახადის გადამხდელის ერთობლივ შემოსავალსა და ამ კოდექსით გათვალისწინებული გამოქვითვების თანხებს შორის. გამოსაქვითი თანხები განსაზღვრულია საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 177-ე მუხლით და იგი წარმოადგენს შემოსავლების მიღებასთან დაკავშირებულ ხარჯებს. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მედიკამენტების განადგურებით გამოწვეული ხარჯი არ არის დაკავშირებული შემოსავლის მიღებასთან, რის გამოც არ ექვემდებარება საერთო შემოსავლებიდან გამოქვითვას. შემოსავლის მიღებასთან დაკავშირებულია პროდუქციის (მედიკამენტების) შეძენაზე გაწეული ხარჯები, რაც მეწარმეს ასახული აქვს შეძენილი ნედლეულისა და მასალების საერთო ღირებულებაში. საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 11.12.07წ. ¹1284 ბრძანებით დამტკიცებული «მოგების გადასახადის დეკლარაციის შევსების წესის შესახებ» ინსტრუქციის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტის «გ.კ» ქვეპუნქტის თანახმად, სხვა გამოქვითვებში მიეთითება გამოქვითვას დაქვემდებარებული ნებისმიერი ხარჯი, რომელიც დაკავშირებულია შემოსავლის მიღებასთან და არ არის ასახული სხვა უჯრებში. საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 12.04.05წ. ¹247 ბრძანებით დამტკიცებული «მოგების გადასახადის წლიური დეკლარაციის ფორმის და შევსების წესის შესახებ» ინსტრუქცია არ ითვალისწინებდა აგრეთვე სადავო ხარჯის მოგების გადასახადის წლიურ დეკლარაციაში სხვა გამოქვითვების სტრიქონში ასახვის შესაძლებლობას. საერთო ხარჯიდან რომ არ გამოიქვითება ხარჯები, რომლებიც არ მონაწილეობს ერთობლივი შემოსავლის შექმნაში, დასტურდება აგრეთვე საქართველოს საგადასახადო კოდექსში შემდგომში (26.12.08წ.) განხორციელებული ცვლილებებით. კერძოდ, ამჟამად მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 178-ე მუხლის «ე» ქვეპუნქტის თანახმად, ერთობლივი შემოსავლიდან არ გამოიქვითება იმ საქონელზე/მომსახურებაზე გაწეული ხარჯი, რომელიც მოგების გადასახადის მიზნებისათვის არ ითვლება მიწოდებად, გარდა ამ კოდექსის მე-20 მუხლის მე-4 ნაწილის «ბ» ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შემთხვევისა (სახელმწიფოსათვის ან/და ადგილობრივი თვითმმართველობისათვის საქონლის უსასყიდლოდ გადაცემა ან/და მომსახურების უსასყიდლოდ გაწევა). ამდენად, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ არ არსებობს განადგურებული მედიკამენტების ღირებულების სხვა დანახარჯების სახით საერთო შემოსავლიდან გამოკლების საფუძველი.
საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველს არ ქმნის საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სათათბირო საბჭოს 03.06.07წ. ¹20 სხდომის ოქმით მიღებული გადაწყვეტილება. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სასამართლო პრაქტიკას ავტონომიური ხასიათი აქვს, მისთვის არ არის სავალდებულო ადმინისტრაციული ორგანოების ცალკეული გადაწყვეტილებები, მეტიც, ადმინისტრაციული ორგანოები უნდა ითვალისწინებდნენ თავიანთ საქმიანობაში კანონმდებლობის მოთხოვნებს და ამა თუ იმ საკითხზე ჩამოყალიბებულ სასამართლო პრაქტიკას, მით უფრო, რომ საერთო შემოსავლებიდან ხარჯების გამოქვითვის საკითხი კანონმდებლობით არის მოწესრიგებული და არ განეკუთვნება ადმინისტრაციული ორგანოს დისკრეციის სფეროს, შესაბამისად გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭება საკანონმდებლო მოთხოვნებს და არა იდენტურ საქმეზე ადმინისტრაციული ორგანოს ცალკეულ გადაწყვეტილებებს, სასამართლო დავას წყვეტს საგადასახადო კანონმდებლობის ოფიციალურად გამოქვეყნებული და ძალაში შესული იმ ნორმატიული აქტების საფუძველზე, რომლებიც მოქმედებდა/მოქმედებს საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის დროისათვის. ამდენად, სამინისტროს სათათბირო საბჭოს იდენტურ სამართლებრივ პრობლემაზე მიღებულ გადაწყვეტილებას არ აქვს ნორმატიული აქტის ძალა და გავლენას ვერ მოახდენს მოცემული დავის განხილვის შედეგზე. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ კანონმდებლობის მოთხოვნებისადმი შესაბამისობა სზაკ-ის მე-9 მუხლის თანახმად, შეადგენს აგრეთვე კანონიერი ნდობის არსებობის პირობას. ამდენად, გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭება იმას, თუ რამდენად შეესაბამება დაპირება კანონმდებლობის მოთხოვნებს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სათათბირო საბჭოს 03.07.07წ. ¹20 სხდომის ოქმით მიღებული გადაწყვეტილებით სხვა გადასახადის გადამხდელისათვის _ შპს «...» მინიჭებული საგადასახადო შეღავათი, აგრეთვე მოსარჩელის 11.12.07წ. წერილზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 13.02.08წ. ¹05-05/1203 პასუხი არ ქმნის მოთხოვნის დაკმაყოფილების, სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველს.
დაუსაბუთებელია კასატორის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ იჯარით აღებულ ქონებაზე გაწეული რემონტის ხარჯების გამოქვითვის სამართლებრივ საფუძველს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 177-ე მუხლი წარმოადგენს. მითითებული ნორმით საწარმოს მატერიალურ აქტივებზე რემონტის სახით გაწეული ხარჯის გამოქვითვა გათვალისწინებული არ არის. კერძოდ, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 177-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის «ა» ქვეპუნქტის თანახმად, ერთობლივი შემოსავლიდან გამოიქვითება ყველა დოკუმენტურად დადასტურებული ხარჯი, რომელიც დაკავშირებულია მის მიღებასთან, გარდა ამ კოდექსის 211-ე მუხლის მიხედვით ძირითად საშუალებათა შეძენის, დადგმისა და სხვა კაპიტალიზებადი ხარჯებისა, როდესაც არ არსებობს ამ კოდექსის 183-ე მუხლის მე-13 ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევები. მითითებული 211-ე მუხლი ითვალისწინებს სწორედ საწარმოს აქტივზე გაწეულ ხარჯებს. საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველს არ ქმნის საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 183-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე მითითება, რომლითაც გათვალისწინებულია მხოლოდ შესყიდული, ლიზინგით მიღებული ან გადასახადის გადამხდელის მიერ წარმოებული ძირითადი საშუალებები, რის გამოც იჯარით აღებულ ქონებაზე მითითებული ნორმა ვერ ვრცელდება. საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს მითითებას იჯარით აღებულ ქონებაზე გაწეული ხარჯის გამოქვითვის სხვა საფუძვლებზე.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის _ შპს «...» მოთხოვნა 27.03.07წ. ¹26 საგადასახადო მოთხოვნის (მოგების გადასახადის ნაწილში) და შემოსავლების სამსახურის 30.05.07წ. ¹4663 ბრძანების ბათილად ცნობის შესახებ უსაფუძვლობის და დაუსაბუთებლობის გამო, არ უნდა დაკმაყოფილდეს და სსკ-ის 410-ე მუხლის თანახმად უცვლელად უნდა დარჩეს სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე, 399-ე, 410-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. შპს «...» საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 24.06.08წ. განჩინება;
2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
