¹ბს-1151-1113(კ-08) 22 იანვარი, 2009 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მარიამ ცისკაძე

ნინო ქადაგიძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა შპს “...” საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 8 ივლისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 29 ივნისს მოსარჩელე შპს “....” სასარჩელო განცხადებით მიმართა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს, მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის რეგიონალური საბაჟო “....” მიმართ და იმ წერილების ბათილად ცნობა მოითხოვა, რომლითაც მოსარჩელის საქმის მასალები ჯერ ფინანსურ პოლიციას, ხოლო შემდეგ, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის სავაჭრო-სამრეწველო პალატას გადაეგზავნა. მოსარჩელემ ასევე საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 162-ე და 163-ე მუხლებისა და საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-18 მუხლის საფუძველზე შპს “...” მიერ 2006 წლის 13 ივნისს თურქეთიდან იმპორტირებული პლასტმასის მილებისა და ფიტინგების საბაჟო ღირებულების განსაზღვრის მიზნით ექსპერტიზის დანიშვნა, შპს ,,....” მიერ 2006 წლის 13 ივნისს თურქეთიდან იმპორტირებული საქონლის დაუყოვნებლივ გაშვებასთან დაკავშირებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის რეგიონალური საბაჟო ,,....” ინდივიდუალურ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის თაობაზე დავალდებულება და მატერიალური ზიანის ანაზღაურება მოითხოვა.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2006 წლის 8 ივნისს შპს ,,მერკურმა” თურქეთში, ქ. სტამბულში შეიძინა პლასტმასის მილები და ფიტინგები 17,359.47 კგ. სულ შესყიდული საქონლის საერთო ღირებულებამ გამყიდველის მიერ გამოწერილი ანგარიშ-ფაქტურის მიხედვით შეადგინა 32.338,15 აშშ დოლარი. შპს ,,....” საქონლის შეძენისა და წარმოშობის, ასევე საბაჟო ღირებულების განსაზღვრისათვის აუცილებელი სხვა დოკუმენტების საფუძველზე საბროკერო ფირმა ,,...” საშუალებით განახორციელა იმპორტირებული საქონლის დეკლარირება და საბაჟო ორგანოს გაფორმებისათვის საჭირო დოკუმენტაცია წარუდგინა სატრანსპორტო საშუალებასა და საქონელთან ერთად. მოსარჩელის მიერ დეკლარაციაში აღნიშნულ ფასებს არ დაეთანხმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის რეგიონალური საბაჟო “...” უფროსი ინსპექტორი ირაკლი არველაძე, რომელმაც ფასები საქონელზე იანგარიშა წონის მიხედვით, კერძოდ, მეექვსე სარეზერვო მეთოდით, რომელიც დამტკიცებული იყო “საქონლის საბაჟო ღირებულების განსაზღვრის წესების” შესახებ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2004 წლის 9 ნოემბრის ¹736 ბრძანებით და 2006 წლის 13 ივნისს მოხსენებითი ბარათით მიმართა გაფორმების სამსახურის უფროსს შემდგომი რეაგირებისათვის. აღნიშნულის შემდგომ კი საქმის მასალები გადაიგზავნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს ფინანსური პოლიციის საგამოძიებო დეპარტამენტის აჭარის სამმართველოში, რომელმაც ღირებულების დადგენა სთხოვა სავაჭრო-სამრეწველო პალატას. სავაჭრო-სამრეწველო პალატის ცნობის თანახმად, შპს ,,....” მიერ შემოტანილი საქონლის საბაჟო ღირებულება განისაზღვრა როგორც საბაზრო ფასებით, ასევე სარეზერვო მეთოდით და საბაჟო ღირებულებამ შეადგინა 61816 ლარი, რაც 681 ლარით მეტი იყო დეკლარაციაში აღნიშნულ საბაჟო ღირებულებაზე.

2006 წლის 13 ივლისს შპს ,,....” მიერ ბათუმის საქალაქო სასამართლოში შეტანილ იქნა დაზუსტებული სასარჩელო განცხადება, რომლითაც გადაწყვეტილების გამოტანის დღისათვის არსებული ოდენობით მატერიალური ზიანის ანაზღაურება მოითხოვა.

2006 წლის 15 აგვისტოს ბათუმის საქალაქო სასამართლოში შეტანილი სასარჩელო განცხადებით მოსარჩელემ დამატებით მოითხოვა სავაჭრო სამრეწველო პალატის ექსპერტების მიერ გაცემული დასკვნების ბათილად ცნობა იმ საფუძვლით, რომ აღნიშნულ დასკვნებს შორის იყო შინაარსობრივი წინააღმდეგობები და სავაჭრო-სამრეწველო პალატა არ იყო ექსპერტიზის სპეციალური ორგანო, როგორსაც ექსპერტიზის ეროვნული ბიურო წარმოადგენდა, მოსარჩელემ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის რეგიონალური საბაჟო “....” გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა, რომლითაც იმპორტულ საქონელზე საბაჟო გადასახდელებმა სულ 22052, 33 ლარი შეადგინა.

2006 წლის 25 ოქტომბრის დაზუსტებული სასარჩელო განცხადებით კი მოსარჩელემ მატერიალური ზიანის სახით მოპასუხისათვის 42.027 ლარის დაკისრება მოითხოვა.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 16 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს ,,....” სასარჩელო განცხადება არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მეორე მუხლის თანახმად, ინდივიდუალური სამართლებრივი აქტი იყო ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ადმინისტრაციული კანონმდებლობის საფუძველზე გამოცემული ინდივიდუალური სამართლებრივი აქტი, რომელიც აწესებდა, ცვლიდა, წყვეტდა ან ადასტურებდა პირის, ან პირთა შეზღუდული წრის უფლებებსა და მოვალეობებს. ინდივიდუალურ-სამართლებრივ აქტად ჩაითვლებოდა აგრეთვე ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემული ან დადასტურებული დოკუმენტი, რომელსაც შეიძლებოდა მოჰყოლოდა სამართლებრივი შედეგი.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ გასაჩივრებული წერილები არ შეიძლებოდა ჩათვლილიყო ადმინისტრაციულ აქტებად, ხოლო, რაც შეეხებოდა მოსარჩელის მოთხოვნას მოპასუხის დავალდებულებაზე ადმინისტრაციული აქტის გამოცემის შესახებ, რომლითაც უზრუნველყოფდა შპს ,,...” მიერ 2006 წლის 13 ივნისს თურქეთიდან იმპორტირებული პლასტმასის მილებისა და ფიტინგების განბაჟებას დეკლარაციაში მითითებული საბაჟო ოდენობით და ასევე მოახდენდა აღნიშნული საქონლის დაუყოვნებლივ გაშვებას, სასამართლომ არ დააკმაყოფილა, იმ საფუძვლით, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 33-ე მუხლი იმპერატიულად განსაზღვრავდა, რომ სასამართლო მხარის მოთხოვნით, სარჩელს ადმინისტრაციული ორგანოს დავალდებულებაზე, გამოეცა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, დააკმაყოფილებდა იმ შემთხვევაში, თუ ადმინისტრაციული ორგანოს უარი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემაზე ეწინააღმდეგებოდა კანონს ან დარღვეული იყო მისი გამოცემის ვადა და ეს პირდაპირ და უშუალო ზიანს აყენებდა მოსარჩელის კანონიერ უფლებას ან ინტერესს. მოცემულ შემთხვევაში კი სასამართლომ საქმის გარემოებებიდან გამომდინარე, მიიჩნია, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს, კერძოდ, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის რეგიონალურ საბაჟო “....” არ დაურღვევია კანონის მოთხოვნები და შესაბამისად არც მოასრჩელის კანონიერი ინტერესი. საქართველოს საბაჟო კოდექსის 158-ე მუხლის თანახმად, საქართველოს საბაჟო ორგანოები საბაჟო საქმიანობას ახორციელებდნენ როგორც სამართალდამცავი სტატუსის მქონე საბაჟო ორგანოები, რომლებიც შედიოდნენ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სისტემაში. ამავე კოდექსის 162-ე მუხლის თანახმად, საბაჟო ორგანოები საბაჟო საქმიანობის განხორციელების მიზნით, ურთიერთმოქმედებდნენ სხვა სამართალდამცავ და სახელმწიფო ორგანოებთან, საწარმოებთან, დაწესებულებებთან, ორგანიზაციებსა და მოქალაქეებთან. ამდენად, საბაჟოს თანამშრომელს აღნიშნული კანონის საფუძველზე, უფლება ჰქონდა, ეჭვი შეეტანა დეკლარაციაში მითითებულ საბაჟო ღირებულებაში და გადაემოწმებინა იგი.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 16 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „....“, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 28 ივნისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 28 ივნისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “....”.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 20 თებერვლის განჩინებით შპს “....” საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 28 ივნისის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება არ იყო სამართლბრივად დასაბუთებული და აღნიშნა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობისა და შეფასების საგანი უნდა ყოფილიყო ერთადერთი გარემოება: შპს “....” მიერ შემოტანილი საქონლის განბაჟება მე-6 სარეზერვო მეთოდის გამოყენებით შეესაბამებოდა თუ არა მოქმედ კანონმდებლობას.

დავის არსებითად სწორად გადაწყევტისთვის სააპელაციო სასამართლოს სამართლებრივი შეფასება უნდა მიეცა ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან განბაჟების პროცესში საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2004 წლის 9 ნოემბრის ¹736 ბრძანებით დამტკიცებული “საქონლის საბაჟო ღირებულების განსაზღვრის წესების” მოთხოვნათა დაცვის საკითხს. კერძოდ, მითითებული წესების მე-3 მუხლის I ნაწილის შესაბამისად, თავისუფალ მიმოქცევაში გაშვების (იმპორტის) საბაჟოO რეჟიმში დეკლარირებული (შემდგომში _ იმპორტირებული) საქონლის საბაჟო ღირებულება განისაზღვრებოდა შემდეგი მეთოდებით: ა) გარიგების ფასის მიხედვით (I მეთოდი); ბ) იდენტური საქონლის გარიგების ფასის მიხედვით (მე-2 მეთოდი); გ) მსგავსი საქონლის გარიგების ფასის მიხედვით (მე-3 მეთოდი); დ) საქონლის ერთეულის ფასის მიხედვით (მე-4 მეთოდი); ე) შედგენილი ღირებულების მიხედვით (მე-5 მეთოდი); ვ) სარეზერვო მეთოდი (მე-6 მეთოდი); ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, ყოველი მომდევნო მეთოდი გამოიყენებოდა იმ შემთხვევაში, როდესაც ვერ ხერხდებოდა წინა მეთოდის გამოყენება. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს შესაბამის მტკიცებულებებზე დაყრდნობით უნდა გამოერკვია, გარიგების ფასის გამორიცხვის შემთხვევაში, არსებობდა თუ არა იდენტური საქონლის ღირებულების გამოყენებისა და შესაბამისად, დანარჩენ მეთოდებზე გადასვლის შესაძლებლობა.

საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, ზემოაღნიშნული გარემოებების დადგენა-გამოკვლევის გარეშე შეუძლებელი იყო ადმინისტრაციული ორგანოს ქმედების კანონიერების შეფასება, რაზედაც არსებითად დამოკიდებული იყო ზიანის ანაზღაურების ნაწილში შპს “....” სასარჩელო მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლების შემოწმება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 28 მაისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებულ მესამე პირად მოცემულ ადმინისტრაციულ საქმეში ჩაბმულ იქნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 8 ივლისის განჩინებით შპს “....” სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა მოცემულ საქმეზე ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 16 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, “საქონლის საბაჟო ღირებულების განსაზღვრის წესების დამტკიცების შესახებ” საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2004 წლის 9 ნოემბრის ¹736 ბრძანების მე-4 მუხლის თანახმად, გარიგების ფასის განსაზღვრის საფუძვლად მიიღებოდა ხელშეკრულებაში და ანგარიშ-ფაქტურაში დაფიქსირებული ფასი. მართლია, მოძრავი ნივთებზე წერილობითი ხელშეკრულების არსებობა სავალდებულო არ იყო, მაგრამ, მოცემულ შემთხვევაში, წერილობითი ხელშეკრულების არარსებობის გამო გარიგების ფასის განსაზღვრა, ანუ პირველი მეთოდის გამოყენება შეუძლებელი იყო.

ასევე შეუძლებელი იყო საქონლის ღირებულების განსაზღვრა იდენტური საქონლის გარიგების ფასის მიხედვით (მე-2 მეთოდი) პლასტმასის მილებისა და ფიტინგების (ორი სახეობის) იდენტური საქონლის დაუდგენლობის გამო. ასევე გამოირიცხა მე-3 მეთოდის გამოყენებაც, მსგავსი საქონლისა და გარიგების ფასის დაუდგენლობის გამო. ამდენად, საქონლის საბაჟო ღირებულების შეფასება განხორციელდა მე-4 მეთოდით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, არ არსებობდა მოსარჩელისათვის მატერიალური ზიანის _ 42.027 ლარის ანაზრაურების სამართლებრივი საფუძველი, ვინაიდან, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 207-ე მუხლის თანახმადმ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიყენებული ზიანის ანაზღაურებისას გამოიყენებოდა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი წესები, ხოლო საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის თანახმად, ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება პირს წარმოეშობოდა იმ შემთხვევაში, თუ იგი სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებდა ზიანს. მოცემულ შემთხვევაში ადმინისტრაციული ორგანოს მოქმედება იყო კანონიერი და შესაბამისად, არ არსებობდა ზიანის ანაზღაურების სამართლებრივი საფუძველი.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 8 ივლისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “....” და აღნიშნული განჩინების მთლიანად გაუქმება და სასარჩელო მოთხოვნების დაკმაყოფილება მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 ნოემბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს “....” საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 24 ნოემბრის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2009 წლის 22 იანვრამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს “...” საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

გარდა ამისა, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ, ვინაიდან შპს “...” საკასაციო საჩივარზე გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი 3 090 ლარის ოდენობით, ამიტომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, მას უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 2 163 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს “...” საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 8 ივლისის განჩინება;

3. შპს “...” დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან 2 163 ლარი;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.