ბს-1180-1127 (კ-09) 02 ნოემბერი, 2009 წელი
ქ.თბილისი
ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ლევან მურუსიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, პაატა სილაგაძე
საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი: (მოსარჩელე) სს «...»
მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე): საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისია
მესამე პირი _ შპს «...»
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილება
სარჩელის საგანი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2008 წლის 1 აპრილს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას სასარჩელო განცხადებით მიმართა სს «...» მოპასუხე საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის მიმართ, რითაც ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის _ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2008 წლის 14 მარტის ¹122/16 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.
მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ მითითებული გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა შპს «...» მოთხოვნა და მოსარჩელეს დაევალა შპს «...» შეუზღუდავი დაშვება (კაბელების დემონტაჟის მიზნით) მოსარჩელის საკანალიზაციო არხებში არსებულ იმ კაბელებთან, რომლებზეც შპს «...» საკუთრება დგინდებოდა უფლებამოსილი პირების მიერ ხელმოწერილი ინვენტარიზაციის აქტებით. მხარეებს ასევე დაევალათ გადაწყვეტილების შესრულება 10 დღის ვადაში. სარჩელში განმარტებულია, რომ შპს «...» ვერ წარადგინა სადავო კაბელებზე საკუთრების უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტები. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელე მიიჩნევს, რომ აღნიშნული კაბელები შპს «...» არ ეკუთვნის. მოსარჩელის განმარტებით, მათ სატელეფონო საკანალიზაციო არხებში გადის სხვადასხვა ოპერატორების კაბელები. იმ შემთხვევაში თუ აღნიშნული კაბელები აღმოჩნდება სხვა ოპერატორის საკუთრება, ხოლო მოსარჩელე შეასრულებს მოპასუხის გადაწყვეტილებას და შპს «...» კაბელების მოღების უფლებას მისცემს, მაშინ სხვა ოპერატორს, რომლის საკუთრებასაც შეიძლება წარმოადგენდეს ეს კაბელები, პრობლემა შეექმნება თავისი მომხმარებლების წინაშე (შეუწყდებათ მომსახურება), რაც მათ მიაყენებს სერიოზულ მატერიალურ ზიანს და ისინიც ამ ზიანის ანაზღაურებას რეგრესის წესით მოითხოვენ მოსარჩელისაგან. აღნიშნული გარემოება კი, თავის მხრივ, მოსარჩელეს მიაყენებს საკმაოდ დიდ მატერიალურ ზიანს. მოსარჩელემ ასევე აღნიშნა, რომ 2006 წლის 14 ივნისს საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროსა და კომპანია «...»-ს შორის გაფორმდა აქციების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის 8.2 და 8.3 მუხლების თანახმად მოსარჩელე დაიწყებდა თავისი ქონებისა და ქსელების სრულ ინვენტარიზაციას. ინვენტარიზაციის შემდეგ შეიძლება აღმოჩენილიყო, რომ შპს «...» მიერ მოთხოვნილი კაბელები წარმოადგენდა მის საკუთრებას იმ შემთხვევაში, თუ მესამე პირები მათზე ვერ წარმოადგენენ საკუთრების დამადასტურებელ დოკუმენტაციას.
მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ მოცემული დავა ქონებრივი ხასიათის მატარებელი იყო, ხოლო «ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ» კანონის 36.1 მუხლის თანახმად ქონებრივი დავის განხილვა (ქონების მესაკუთრის დადგენა) მოპასუხის კომპეტენციას არ წარმოადგენდა, რის გამოც გასაჩივრებული გადაწყვეტილება მიიღო არაუფლებამოსილმა ორგანომ. მოპასუხე მხარემ ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის დარღვევით ადმინისტრაციული წარმოების დროს არ გამოიკვლია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება არ მიიღო ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე.
მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხემ არასწორად განმარტა «ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ» კანონის მე-2 მუხლის «რ» პუნქტით განმარტებული ტერმინი «დაშვება». მოსარჩელე მიიჩნევდა, რომ ტერმინი «დაშვება» მოცემულ კონკრეტულ შემთხვევაში არ უნდა ყოფილიყო გამოყენებული, ვინაიდან, კანონის თანახმად აღნიშნულ ტერმინს განსხვავებული დატვირთვა გააჩნდა. მოსარჩელის განმარტებით, კომისიას უფლება არ ჰქონდა დაედგინა ქონების საკუთრების საკითხები და საერთოდ განეხილა ქონებრივი ხასიათის დავა. მან აშკარად გადააჭარბა თავის უფლებამოსილებას, როდესაც დაადგინა ისეთი გარემოებები, როგორიცაა ინვენტარიზაციის აქტებზე ხელმომწერი პირების უფლებამოსილება და სადავო კაბელების საკუთრებაში არსებობა. მოსარჩელე ასევე არ დაეთანხმა შპს «...» საკუთრებაში კაბელების არსებობის ერთ-ერთ დამადასტურებელ დოკუმენტად, კანალიზაციაში კაბელების გატარების მომსახურების თაობაზე, ანგარიშ-ფაქტურების მიჩნევას. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ მთელი რიგი მიმართულებებით შემოწმების აქტები შედგენილი იყო არაუფლებამოსილი პირების მიერ, მაგალითად: ასს-22/23/25/29. 30/31/34/35/36, 37/38/39, 92/93/98/99, 94/95/96/91-ის სამოქმედო ზონებზე აქტს ხელს აწერენ ჭ. ფ-შვილი და გ. მ-ძე, რომლებიც შეთანხმების დანართ ¹1-ში ამგვარ უფლებამოსილების პირებად არ არიან მითითებულნი. აქტებს ამტკიცებს «...»«« ვაკე-საბურთალოს სატელეფონო განყოფილების მთავარი ინჟინერი პ. ჩ-ძე. ასეთი უფლებამოსილება კი დანართის მე-13 პუნქტით მინიჭებული აქვს ლ. ქ-შვილს. 08.01.2007 წლის შეთანხმების მე-4 პუნქტის თანახმად «მხარეები ვალდებულნი არიან, წარმოადგინონ მათ ხელთ არსებული ყველა დოკუმენტაცია სატელეფონო კაბელების «...» სატელეფონო კანალიზაციაში განთავსებისა და მათი კუთვნილების შესახებ». შეთანხმების პირველ პუნქტში მითითებულია, რომ მხარეები კისრულობენ ვალდებულებას, გრაფიკის შესაბამისად განახორციელონ სს «...» სატელეფონო კანალიზაციაში განთავსებული იმ კაბელების ინვენტარიზაცია-დაფიქსირება, რომელიც, შპს «...» და «...» განცხადებით, მათ საკუთრებაშია. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელე მიიჩნევს, რომ შეთანხმების მხარეებმა იკისრეს ვალდებულება მოეხდინათ იმ კაბელების ინვენტარიზაცია, რომლებიც შპს «...» და შპს «...» განცხადებით მათ საკუთრებაშია. დადგენილი რომ ყოფილიყო შპს «...» და შპს «...» განცხადებით განსაზღვრული კაბელების საკუთრების დადგენის მიზნით, მათ უნდა წარედგინათ შეთანხმების მე-4 პუნქტით განსაზღვრული დოკუმენტაცია, რაც არ გაუკეთებიათ. მოსარჩელე არ დაეთანხმა მოპასუხის მითითებას იმის შესახებ, რომ «ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ» საქართველოს კანონის მე-19 მუხლის მე-2 პუნქტის «დ» ქვეპუნქტის შესაბამისად, მოსარჩელე ვალდებული იყო შპს «...» მოთხოვნის შემთხვევაში უზრუნველეყო მათი შეუზღუდავი დაშვება საკუთარ საკაბელო მეურნეობასთან მათი დემონტაჟისა და ამოღების მიზნით. მოსარჩელემ მიიჩნია, რომ მოპასუხემ გამოიყენა ის ნორმა, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, აღნიშნული ნორმა ადგენს ავტორიზებული პირის ვალდებულებას საკუთარი ქსელის შესაბამის თავისუფალ ელემენტებსა და სიმძლავრეებთან შეუზღუდავ დაშვებას, ანუ ეს ნორმა ადგენს სულ სხვა რამეს (როდესაც ავტორიზებულ პირს გააჩნია თავისუფალი რესურსი ან ელემენტი, სხვა ავტორიზებული პირის მოთხოვნისას უნდა განახორციელოს მისი შეუზღუდავი დაშვება), ხოლო მოპასუხემ აღნიშნული ნორმა გამოიყენა სულ სხვა ურთიერთობის დასარეგულირებლად. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ მოპასუხემ, მოცემულ შემთხვევაში, ადმინისტრაციული აქტის გამოცემისას დაარღვია «ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ» კანონის 36-ე მუხლი, ასეთი დარღვევების არარსებობის შემთხვევაში მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება და არ მოხდებოდა შპს «...» მოთხოვნის დაკმაყოფილება.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციული კოლეგიის მიერ საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნა შპს «...».
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 15 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სს «...» სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი – საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2008 წლის 14 მარტის ¹122/16 გადაწყვეტილება და მოპასუხეს დაევალა, საქმის გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, ახალი აქტის გამოცემა.
საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხეს საფუძვლიანად არ გამოუკვლევია საკითხი იმის თაობაზე, რომ შპს «...» მიერ მოთხოვნილი კაბელები ნამდვილად წარმოადგენდა თუ არა მის საკუთრებას. მოპასუხის მიერ «ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ» საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის შესაბამის პუნქტებთან მიმართებით, არასწორად იყო განმარტებული ტერმინი «დაშვება». გასაჩივრებული 2008 წლის 14 მარტის ¹122/16 გადაწყვეტილებით, მოსარჩელეს დაევალა შპს «...» შეუზღუდავი დაშვება (კაბელების დემონტაჟის მიზნით) მოსარჩელის საკანალიზაციო არხებში არსებულ იმ კაბელებთან, რომლებზეც შპს «...» საკუთრება დგინდებოდა ინვენტარიზაციის უფლებამოსილი პირების მიერ ხელმოწერილი აქტებით. ამრიგად, 2008 წლის 14 მარტის ¹122/16 გადაწყვეტილებით ტერმინი «დაშვება» განიმარტა როგორც შპს «...» უფლება მოეხდინა მოსარჩელის საკანალიზაციო არხებში არსებული მისი კუთვნილი, კაბელების დემონტაჟი და არხებიდან მათი ამოღება. სასამართლომ მიიჩნია, რომ ტერმინი «დაშვება» არ გულისხმობდა ელექტრონული საკომუნიკაციო ქსელის ოპერატორის საკანალიზაციო არხებში არსებული კაბელების დემონტაჟს, არამედ ლაპარაკი იყო მხოლოდ განსაზღვრული პირობებით ქსელით სარგებლობის უფლების მინიჭებაზე. სასამართლომ ასევე განმარტა, რომ პირდაპირი დაშვება არის ელექტრონული საკომუნიკაციო ქსელის ოპერატორის მიერ საკუთარი ქსელის ელემენტებთან, მათ ფუნქციონალურ რესურსებთან და თავისუფალ სიმძლავრეებთან მსურველი ავტორიზებული პირის უშუალოდ დაშვება. აქაც ლაპარაკია მხოლოდ ელექტრონული საკომუნიკაციო ქსელის ოპერატორის ქსელის ელემენტებთან, მათ ფუნქციონალურ რესურსებთან და თავისუფალ სიმძლავრეებთან დაშვებაზე, აღნიშნული ქსელით სარგებლობაზე, რაც არ შეიძლება გულისხმობდეს საკანალიზაციო არხებში კაბელების დემონტაჟის უფლებას.
საქალაქო სასამართლომ ასევე განმარტა, რომ მოცემული საკითხის ხელახალი განხილვის დროს მოპასუხეს საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად უნდა ემსჯელა იმაზე, წარმოადგენდა თუ არა შპს «...» მიერ სს «...» საკანალიზაციო ჭებიდან კაბელების ამოღების საკითხი ქონებრივ დავას და საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულ კომისიას ჰქონდა თუ არა უფლება, განეხილა იგი.
თბილისის საქალქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 15 ოქტომბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს «...», რომლითაც მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით, სს «...» სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.
სააპელაციო საჩივრის ავტორი მიიჩნევდა, რომ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის მიერ შპს «...» მოთხოვნის განხილვა მოხდა როგორც ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის, ასევე «ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ» საქართველოს კანონის სრული დაცვით. მხარეებს მიეცათ შესაძლებლობა, წარედგინათ სათანადო მტკიცებულებები, შპს «...» სათანადო დოკუმენტაციით დაადასტურა კაბელების კუთვნილება, რისი საწინააღმდეგო მტკიცებულება «...» არ წარუდგენია. წარდგენილი მტკიცებულებების გამოკვლევის საფუძველზე კომისიამ დაადგინა, რომ მხარეებს შორის დავა არ წარმოადგენდა ქონებრივს და ექვემდებარებოდა მის მიერ განხილვას. სააპელაციო საჩივრის ავტორი მიიჩნევდა, რომ სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი და არასწორად ჩამოაყალიბა ფაქტობრივი გარემოებები. კერძოდ, არასწორად მიიჩნია, რომ მხარეებს შორის დავას, შესაძლოა, ჰქონოდა ქონებრივი ხასიათი, რის გამოც იგი არ უნდა განეხილა საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულ კომისიას. სასამართლომ ასევე არასწორად განმარტა «ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ» კანონის მე-2 მუხლის «რ» პუნქტი და ამავე კანონით გათვალისწინებული ტერმინი «დაშვება». სააპელაციო საჩივრის ავტორი ასევე მიიჩნევდა, რომ გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი მოსარჩელეს არ აყენებდა პირდაპირ და უშუალო ზიანს, რის გამოც მიიჩნევდა, რომ სასამართლოს უნდა ემსჯელა სარჩელის დასაშვებობის საკითხზე.
სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 4 მარტის საოქმო განჩინებით, სს «...» შეიცვალა მისი უფლებამონაცვლით სს «...».
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილებით, შპს «...» სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა.
სასამართლომ განმარტა, რომ კომისიის მხრიდან ადგილი არ ჰქონია «ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის მესამე პუნქტის ,,ე» ქვეპუნქტით გათვალისწინებული უფლებამოსილების გადამეტებას, ვინაიდან კომისიამ სათანადოდ გამოიკვლია ის გარემოება, მხარეებს შორის წამოჭრილი დავა განეკუთვნებოდა თუ არა მის უფლებამოსილებას და საკითხი განიხილა მხოლოდ მას შემდეგ, როცა სათანადო მტკიცებულებების წარდგენის შედეგად დადგინდა, რომ დავას არ გააჩნდა ქონებრივი ხასიათი. სააპელაციო პალატა ასევე არ დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრებას გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში გამოყენებული ტერმინის _ «დაშვების» განმარტების შესახებ და მიიჩნია, რომ «ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ» კანონის მე-2 მუხლის «რ» ქვეპუნქტის თანახმად, დაშვება წარმოადგენდა ელექტრონული საკომუნიკაციო მომსახურების სახეებით სარგებლობის უზრუნველყოფას, რომელიც მოიცავს ადგილობრივი დაშვების ქსელის ელემენტებითა და მათი თავისუფალი რესურსით, მათ შორის, საკანალიზაციო არხებითა და ჭებით სარგებლობის უზრუნველყოფას. სააპელაციო პალატამ გაიზიარა საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის პოზიცია იმასთან დაკავშირებით, რომ მოსარჩელე მხარეს კომისიის 2005 წლის 21 ოქტომბრის ¹656/22 გადაწყვეტილებითა და 2007 წლის 17 აპრილის ¹191/9 გადაწყვეტილებით, დაკისრებული აქვს სატელეფონო კანალიზაციის შესაბამის რესურსთან დაშვების სპეციფიკური ვალდებულება. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2008 წლის 14 მარტის ¹122/16 გადაწყვეტილება გამოცემული იყო კანონის მოთხოვნათა დაცვით და არ არსებობდა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაცული კოდექსის მე-601 მუხლით გათვალისწინებული ბათილობის საფუძვლები.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს «...», რომლითაც თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილების გაუქმება და სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად სადავო აქტის ბათილად ცნობა მოითხოვა.
საკასაციო საჩივრის ავტორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია, რომ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის მხრიდან სრულყოფილად იქნა გამოკვლეული საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება, კერძოდ შპს «...» მიერ წარდგენილ ინვენტარიზაციის აქტებზე დაყრდნობით დადასტურებულად მიიჩნია შპს «...» საკუთრების უფლება კაბელებზე. კასატორი თვლის, რომ აღნიშნული არ წარმოადგენს უდავოდ დადგენილ გარემოებას, ვინაიდან ინვენტარიზაციის აქტში მითითებულია მხოლოდ სატელეფონო საკანალიზაციო ჭებში კაბელების არსებობის ფაქტი, მაგრამ მხარეების მიერ არ განხორციელებულა მათი იდენტიფიკაცია. ამასთან, რიგი ინვენტარიზაციის აქტები ხელმოწერილია არაუფლებამოსილი პირების მიერ, რის გამოც კასატორი მიიჩნევს, რომ სასამართლოს მსჯელობა ამ საკითხთან მიმართებით არის უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელი. სს «...» მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატამ არასწორად განმარტა «ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ» კანონის მე-2 მუხლის «რ» პუნქტი და არასწორი დასკვნა გამოიტანა ტერმინ «დაშვებასთან» მიმართებით, რამაც გამოიწვია აღნიშნული ნორმის არასწორი გამოყენება სასამართლოს მიერ. კასატორი თვლის, რომ შპს «...» მოთხოვნა წარმოადგენდა ქონებრივ დავას და შესაბამისად, კომისია არ იყო უფლებამოსილი, განეხილა აღნიშნული საკითხი.
კასატორი თვლის, რომ სააპელაციო პალატამ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებია, კერძოდ, «ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ» კანონის 34-ე მუხლის პირველი, მეორე და მეხუთე პუნქტები, რადგან სს «...» მხრიდან აღნიშნული ნორმების დარღვევას ადგილი არ ჰქონია, ვინაიდან «...» მოთხოვნა არ ეფუძნებოდა აღნიშნულ ნორმებს. ეს საკითხები მხარეებს შორის სადავო არ გამხდარა არც კომისიაში და არც სასამართლოში საქმის განხილვისას.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 05 ოქტომბრის განჩინებით სს «...» საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის «ა» ქვეპუნქტით და მისი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრების გარეშე.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და თვლის, რომ სს «...» საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და ძალაში დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციული საქმეთა სააპელაციო პალატის 2009 წ. 28 მაისის გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია.
დადგენილია, რომ სს «...» საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულ კომისიაში საკითხის განხილვის დროს სადავოდ არ ხდიდა იმ გარემოებას, რომ მის კუთვნილ სატელეფონო-საკანალიზაციო ჭებში განთავსებული იყო შპს «...» და შპს «...» კუთვნილი კაბელები. სადავო იყო, ინვენტარიზაციის დასრულებამდე მათი იდენტიფიცირების, სახეობის, მოცულობისა და ოდენობის დადგენა, ინვენტარიზაციის აქტებზე ხელმომწერი პირების უფლებამოსილება და მეორე მხარის მიერ კაბელების გატარებისათვის დადგენილი მომსახურების თანხის გადაუხდელობა (ინვენტარიზაციის აქტები, ანგარიშ-ფაქტურები, ტომი I, ს.ფ. 140-144, 145-148, 174-176). საქმეში წარმოდგენილი 2007 წლის 08 იანვარის შეთანხმების თანახმად, მხარეებმა იკისრეს ვალდებულება, განეხორციელებიათ სს «...» სატელეფონო კანალიზაციაში განთავსებული იმ კაბელების ინვენტარიზაცია-დაფიქსირება, რომლებიც შპს «...» და შპს «...» საკუთრებაში იყო. მათ ასევე უნდა წარედგინათ მათ ხელთ არსებული ყველა დოკუმენტაცია კაბელების კანალიზაციაში განთავსებისა და მათი კუთვნილების შესახებ. საქმეს ასევე ერთვის ორმხრივი ინვენტარიზაციის აქტები (ტ. I, ს.ფ. 154-186), საიდანაც დგინდება შესაბამის მისამართებზე სატელეფონო-საკანალიზაციო ჭებში კაბელების არსებობის ფაქტი. საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულ კომისიაში 2008 წლის 10 მარტს გამართულ სხდომაზე სს «...» წარმომადგენელმა განმარტა, რომ კაბელების კუთვნილების დადასტურება შესაძლებელი იყო მხოლოდ ინვენტარიზაციის დასრულების შემდგომ (ტ. I, ს.ფ. 147). საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო პალატის მოსაზრებას იმასთან დაკავშირებით, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან სრულყოფილად იქნა გამორკვეული საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება, რის შემდეგაც მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის დავის საგანს წარმოადგენდა არა კაბელების კუთვნილება, არამედ საკანალიზაციო არხებში არსებულ კაბელებთან დაშვება, რასაც არ გააჩნდა ქონებრივი დავის ხასიათი.
დადგენილია, რომ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულმა კომისიამ 2008 წლის 14 მარტის ¹122/16 გადაწყვეტილებით დააკმაყოფილა შპს «...» მოთხოვნა და სს «...» დაევალა შპს «...» შეუზღუდავი დაშვება (კაბელების დემონტაჟის მიზნით) მოსარჩელის საკანალიზაციო არხებში არსებულ იმ კაბელებთან, რომლებზეც შპს «...» საკუთრება დგინდებოდა ინვენტარიზაციის უფლებამოსილი პირების მიერ ხელმოწერილი აქტებით. მხარეებს ასევე დაევალათ გადაწყვეტილების ამ პუნქტის შესრულება 10 დღის ვადაში.
საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის მიერ გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის ამგვარი რედაქტირება საკასაციო პალატას მიაჩნია სწორედ «ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ» კანონის მე-11 მუხლის მე-3 პუნქტის «ე» ქვეპუნქტით დადგენილი ფუნქციის განხორციელებად, ვინაიდან კომისიას ამავე კანონის 36-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ეკისრება ვალდებულება თავისი კომპეტენციის ფარგლებში გადაწყვიტოს ავტორიზებულ პირებს შორის არსებული დავა. სადავო გადაწყვეტილებით სს «...» სპეციფიკური ვალდებულების ფარგლებში უნდა მოეხდინა სხვა ავტორიზებული პირის შეუზღუდავი დაშვება კაბელების დემონტაჟის მიზნით საკანალიზაციო არხებში არსებულ იმ კაბელებთან, რომლებზეც შპს-ს საკუთრება დადგინდებოდა ინვენტარიზაციის უფლებამოსილი პირების მიერ ხელმოწერილი აქტებით. საკასაციო პალატა თვლის, რომ მხარეთა შორის არსებული 2007 წლის 08 იანვრის შეთანხმება კაბელების ინვენტარიზაცია-დაფიქსირების თაობაზე, ემსახურებოდა სწორედ იმ მიზანს, რომ მომხდარიყო ბაზრის შესაბამის სეგმენტზე მნიშვნელოვანი ძალაუფლების მქონე პირის საკანალიზაციო-სატელეფონო არხებში სხვა ავტორიზებული პირის საკუთრებაში არსებული კაბელების იდენტიფიცირება მათი შემდგომი დემონტაჟის მიზნით. კომისიას არ მოუხდენია არც კაბელების კუთვნილების და არც ინვენტარიზაციის აქტებზე ხელმომწერ პირთა უფლებამოსილების დადგენა, მან მხარეებს შორის მიღწეული შეთანხმების საფუძველზე, უდავოდ დადგენილ გარემოებაზე (კაბელების კუთვნილება) მითითებით, მხოლოდ დააკონკრეტა გადაწყვეტილებით დაკისრებული ვალდებულება.
საკასაციო პალატა ასევე ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას ტერმინ _ «დაშვების» განმარტების თაობაზე და მიუთითებს საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2005 წლის 21 ოქტომბრის ¹656/22 და 2007 წლის 17 აპრილის ¹191/9 გადაწყვეტილებებზე, რომლის თანახმად, სს «...» ქ. თბილისში განისაზღვრა სატელეკომუნიკაციო კანალიზაციაში კაბელების გატარების მომსახურების ბაზრის სეგმენტზე მნიშვნელოვანი საბაზრო ძალაუფლების მქონედ, მასვე დაეკისრა საკანალიზაციო არხებში სხვა ავტორიზებული პირების კაბელების გატარებისა ან/და კაბელების ტერმინალურ სეგმენტებთან დაშვების ვალდებულება. საკანალიზაციო არხები შეადგენენ საკომუნიკაციო ქსელის ოპერატორის ქსელის ფიზიკური ინფრასტრუქტურის, ადგილობრივი დაშვების ქსელის ელემენტებს, ხოლო დაშვება გულისხმობს ელექტრონული საკომუნიკაციო მომსახურების სახეებით სარგებლობის უზრუნველყოფას, მათ შორის, საკანალიზაციო არხებში კაბელების გატარების ვალდებულებას. საკასაციო პალატა ვერ დაეთანხმება კასატორის მოსაზრებას იმასთან დაკავშირებით, რომ დაშვება გულისხმობს ელექტრონული საკომუნიკაციო მომსახურების სახეებით სარგებლობის უზრუნველყოფას, ხოლო შპს «...» მოთხოვნა სატელეფონო კანალიზაციიდან კაბელების ამოღების თაობაზე წარმოადგენდა ქონებრივ დავას, ვინაიდან სარგებლობის უზრუნველყოფა თავისთავში მოიცავს სატელეფონო-საკანალიზაციო არხებში კაბელების გატარების მიზნით მსურველი ავტორიზებული პირის დაშვებას ქსელის ელემენტებთან როგორც მისი მონტაჟის, ასევე დემონტაჟის მიზნით. უსაფუძვლოა ასევე კასატორის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა «ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ» კანონის 34-ე მუხლის პირველი, მე-3 და მე-5 პუნქტები, ვინაიდან ზემოაღნიშნული მუხლის პირველი პუნქტი ავალდებულებს მნიშვნელოვანი საბაზრო ძალაუფლების მქონე ავტორიზებულ პირს მისი ქსელის შესაბამის ელემენტებთან, ტექნიკურ საშუალებებთან და მომსახურების სხვადასხვა სახეებთან სხვა ავტორიზებული პირის შეუზღუდავ, გამჭირვალე და არადისკრიმინაციულ დაშვებას. რაც შეეხება გადაწყვეტილებაში მოყვანილ ამავე მუხლის დანარჩენ პუნქტებს, აღნიშნული მხოლოდ აკონკრეტებს პირველი პუნქტით განსაზღვრულ ვალდებულებას და მათი გადაწყვეტილებაში მითითება, არ ქმნის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის «ა» და «ბ» ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველს.
ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო პალატამ სწორად მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემული იყო საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების საფუძველზე და არ არსებობდა მისი ბათილად ცნობის საფუძველი.
საკასაციო სასამართლო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის «გ» ქვეპუნქტის თანახმად, სრულად დაეთანხმა სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, სამართლებრივ შეფასებებს, დამატებით მიუთითა მათზე და თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, ვინაიდან კასატორს არ წარმოუდგენია რაიმე დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია. ამდენად, არ არსებობს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფიძველი და იგი უნდა დარჩეს უცვლელად.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
პალატამ იხელმძღვანელა სასკ-ის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსსკ-ის 410-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. სს «...» საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილება;
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
