საქმე N:ბს-1206-1168(კ-08)

ბს-1206-1168(კ-08) 12 მარტი, 2009 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე

მარიამ ცისკაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ მხარეთა დასწრების გარეშე

კასატორი (მესამე პირი) _ ი. ხ.-ე

მოწინააღმდეგე მხარეები (მოსარჩელეები): ა. გ.-ი, ი. ხ.-ა, მ. გ.-ი, ლ. ც.-ე, ე. გ.-ი, გ. გ.-ე, ჯ. კ.-ი, დ. კ.-ე

მოპასუხე სარჩელზე _ ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახური

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 ივნისის განჩინება

დავის საგანი – ადმინისტრაციული აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 17 მაისს ა. გ.-მა, ი. ხ.-მ, მ. გ.-მა, ლ. ც.-მ, ე. გ.-მა, გ. გ.-მ, ჯ. კ.-მა, დ. კ.-მ სარჩელით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს, მოპასუხე ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის მიმართ და ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2005 წლის 17 ოქტომბრის ¹20/57 ბრძანების ბათილად ცნობა და ქ. თბილისში, ...-ს ქ. ¹5-ში დაწყებული მშენებლობის შეჩერება მოითხოვეს.

მოსარჩელეებმა აღნიშნეს, რომ ისინი იყვნენ ქ. თბილისში, ...-ის ქუჩის მცხოვრებნი. მათი საცხოვრებელი სახლები ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საბინაო მეურნეობის სამმართველოსთან არსებული შენობების ავარიულობის ხარისხისა და მისი დაშლა-აღდგენის მიზანშეწონილობის დამდგენი კომისიის 1999 და 2002 წლების დასკვნების საფუძველზე, ცნობილი იყო მწვავე ავარიულად, აღდგენა-გამაგრების მიზანშეუწონლობით და რეკომენდირებული იყო მათი დროული დანგრევა. ქ. თბილისში მომხდარმა მიწისძვრებმა მდგომარეობა უფრო გააუარესა და ხსენებული სახლები რეალური ჩამოქცევის საფრთხის წინაშე იყო. აღნიშნული სახლების მომიჯნავედ დაიწყო მშენებლობა, რომლის დამკვეთი უცნობი იყო. აღნიშნულის თაობაზე მოსარჩელეებმა მიმართეს ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის უფროსს, ამასთან, საჩივარი შეიტანეს ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურში, მაგრამ უშედეგოდ. მოგვიანებით, ელექტროდენის ბოძზე გაკრული აბრის მეშვეობით მოსარჩელეთათვის ცნობილი გახდა, რომ მშენებლობის დამკვეთი იყო ი. ხ.-ე, ხოლო მშენებლობის ნებართვა გაიცა ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის მიერ.

მოსარჩელეებმა სადავო აქტი უკანონოდ მიიჩნიეს და აღნიშნეს, რომ იგი ეწინააღმდეგებოდა კანონს და არსებითად დარღვეული იყო მისი მომზადებისა და გამოცემის კანონით დადგენილი წესი, რაც ხსენებული აქტის ბათილად ცნობის საფუძველს წარმოადგენდა.

საქალაქო სასამართლოს სხდომაზე მოსარჩელეებმა დააზუსტეს სასარჩელო მოთხოვნების ოდენობა და მოითხოვეს ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2005 წლის 9 დეკემბრის ¹20/739 ბრძანების, 2005 წლის 21 სექტემბრის არქიტექტურულ-გეგმარებითი ¹6-96 დავალების, 2007 წლის 25 იანვრის ¹ნ/38 ნებართვისა და 2006 წლის 8 ივნისის ¹89 ბრძანების ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 19 ივნისის განჩინებით საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებულ მესამე პირად ი. ხ.-ე ჩაება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 19 ივნისის განჩინებით საქმეში მესამე პირად ჩაება ი. ხ.-ე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო აქტები გამოცემული იყო კანონმდებლობის სრული დაცვით და არ არსებობდა მათი გაუქმების კანონიერი საფუძველი. აქვე სასამართლომ მიუთითა, რომ მოპასუხის მიერ დაწყებული იყო ადმინისტრაციული წარმოება, ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის მიერ გამოცემული აღმჭურველი ადმინისტრაციული აქტების გადახედვის მიზნით და მიუხედავად იმისა, რომ შეთანხმებულ პროექტს თან ახლდა დადებითი დასკვნა, მოპასუხე მხარემ გაითვალისწინა მოსარჩელე მხარის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ მუშაობის პროცესში მძიმე ტექნიკას შესაძლოა უარყოფითი გავლენა მოეხდინა საცხოვრებელი სახლების მდგომარეობაზე და მიიღო ¹389 ბრძანება, რომლითაც დამკვეთს დაევალა, მშენებლობის განხორციელებისას, სამშენებლო ტვირთების გადაადგილება ხუთ ტონამდე ავტომანქანებით ხუთი კილომეტრი სიჩქარით. ამასთან, სასამართლომ მიუთითა შპს ,,ტ"-ის 2006 წლის 31 მაისის ¹24/06 დასკვნაზე, რომელშიც მითითებული იყო სადავო ტერიტორიაზე მშენებლობის მიმდინარეობის შესაძლებლობის შესახებ.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრეს ა. გ.-მა, ი. ხ.-მ, მ. გ.-მა, ლ. ც.-მ, ე. გ.-ამ, ჯ. კ.მა და დ. კ.-მ, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 22 ივნისის განჩინებით ა. გ.-ის, ი. ხ.-ას, მ. გ.-ის, ლ. ც.-ის, ე. გ.-ას, ჯ. კ.-სა და დ. კ.-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა ი. ხ.-მ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორი აღნიშნავდა, რომ სარჩელი იყო დაუშვებელი, ვინაიდან გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტები არ აყენებდა უშუალო და პირდაპირ ზიანს მოსარჩელეებს და არ ზღუდავდა მათ კანონიერ უფლებებსა და ინტერესს.

სადავო ადმინისტრაციული აქტები ეყრდნობოდა მრავალრიცხოვან, კანონით გათვალისწინებულ უდავო და საკმარის მტკიცებულებებს იმის დასადასტურებლად, რომ ამ სადავო აქტების საფუძველზე წარმოებული მშენებლობა ზიანს არ აყენებდა მოსარჩელეებს.

კასატორის აღნიშვნით, სასამართლომ არ იმსჯელა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებებსა და მტკიცებულებებზე, ყოველმხრივ სრულად და ობიექტურად არ განიხილა ეს მტკიცებულებები, არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა. ასევე არ იმსჯელა მოსარჩელეების ახსნა-განმარტებაზე პირდაპირი და უშუალო ზიანის არარსებობის შესახებ, რითაც დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, მე-5 მუხლების, 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილის, 244-ე, 249-ე მუხლის მე-4 ნაწილის, 377-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და 394-ე მუხლის ,,ე» ქვეპუნქტის მოთხოვნები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 26 დეკემბრის განჩინებით ი. ხ.-ის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 22 ივნისის განჩინება და საქმე განსახილველად იმავე სასამართლოს დაუბრუნდა.

საკასაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სააპელაციო სასამართლო არ იყო უფლებამოსილი, შემოფარგლულიყო მხოლოდ ზოგადი მითითებით იმის თაობაზე, რომ გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელი იყო. საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ იმ შემთხვევაში, თუ სააპელაციო სასამართლო ამ მოტივით აუქმებდა გადაწყვეტილებას და საქმეს უკან აბრუნებდა ხელახალი განხილვისათვის, მას განჩინებაში მკვეთრად უნდა მიეთითებინა, საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე რომელი გარემოებები საჭიროებდა გამოკვლევას, რომელი მტკიცებულებები უნდა ყოფილიყო შეგროვებული, შემოწმებული, შეფასებული და რომელი კონკრეტული საპროცესო მოქმედება უნდა შეესრულებინა საქმის ხელახლა განმხილველ სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სააპელაციო სასამართლო არ იყო უფლებამოსილი, შემოფარგლულიყო მხოლოდ ზოგადი მითითებით იმის თაობაზე, რომ გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელი იყო. საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ იმ შემთხვევაში, თუ სააპელაციო სასამართლო ამ მოტივით აუქმებდა გადაწყვეტილებას და საქმეს უკან აბრუნებდა ხელახალი განხილვისათვის, მას განჩინებაში მკვეთრად უნდა მიეთითებინა, საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე რომელი გარემოებები საჭიროებდნენ გამოკვლევას, რომელი მტკიცებულებები უნდა ყოფილიყო შეგროვებული, შემოწმებული და შეფასებული, რომელი კონკრეტული საპროცესო მოქმედება უნდა შეესრულებინა საქმის ხელახლა განმხილველ სასამართლომ.

საკასაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა იმ გარემოებაზეც, რომ დავის საგანს წარმოადგენდა ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის მიერ მშენებლობის მიზნით გაცემული ნებართვების ბათილად ცნობა. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქმეში დაცული იყო ყველა შესაბამისი მტკიცებულება, კერძოდ, საექსპერტო დასკვნა, დასკვნა საინჟინრო გეოლოგიური კვლევის შედეგების შესახებ, ქალაქგეგმარებითი სამსახურის დასკვნა და ა.შ., რაც სააპელაციო სასამართლოს აძლევდა შესაძლებლობას, საქმეზე თვითონ მიეღო არსებითი გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 ივნისის განჩინებით ა. გ.-ის, ლ. ც.-ის, მ. გ.-ის, ე. გ.-ას, ი. ხ.-ას, ჯ. ქ.-სა და დ. კ.-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

აღნიშნული გადაწყვეტილება ი. ხ.-მ საკასაციო წესით გაასაჩივრა. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ უგულებელყო საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 26 დეკემბრის განჩინების სავალდებულო სამართლებრივი შეფასებები, რითაც დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის მე-2 ნაწილი.

კასატორის განმარტებით, პროცესის ეკონომიურობის, ეფექტიანი და სწრაფი მართლმსაჯულების პრინციპიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს თვითონ უნდა მიეღო გადაწყვეტილება, რაც სააპელაციო სასამართლომ უკვე მეორედ არ გააკეთა, მით უფრო, საკასაციო სასამართლოს განჩინებიდან გამომდინარე, აღნიშნულის ყველა წინაპირობა არსებობდა. ამასთან, საქმის განხილვა მიმდინარეობდა 2 წელზე მეტი, სააპელაციო სასამართლომ საქალაქო სასამართლოში საქმის უკან დაბრუნებით კი იმავე ვადით გადადო საბოლოო გადაწყვეტილების მიღება, რაც, კასატორის მოსაზრებით, ეწინააღმდეგებოდა სამართლიანი სასამართლოს უფლებას, კერძოდ, საქმის გონივრულ ვადებში განხილვის პრინციპს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 31 ოქტომბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ი. ხ.-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 31 ოქტომბრის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2008 წლის 25 დეკემბრამდე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 25 დეკემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის «ა» ქვეპუნქტის შესაბამისად, ი. ხ.-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დასაშვებად და მისი განხილვა დაინიშნა 2009 წლის 12 მარტს, მხარეთა დასწრების გარეშე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, სააპელაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით. ამავე კოდექსის 385-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს უბრუნებს პირველი ინსტანციის სასამართლოს ხელახლა განსახილველად, თუ: ა) ადგილი აქვს 394-ე მუხლით გათვალისწინებულ შემთხვევებს; ბ) გასაჩივრებული სასამართლო გადაწყვეტილებით არასწორად ეთქვა უარი დაუსწრებელი გადაწყვეტილების თაობაზე შეტანილი საჩივრის დაშვებაზე; გ) გასაჩივრებული გადაწყვეტილება შეეხება მხოლოდ სარჩელის დასაშვებობას; დ) გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არასწორად გამოტანილი განმეორებითი დაუსწრებელი გადაწყვეტილებაა. ხსენებული მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, სააპელაციო სასამართლოს შეუძლია არ გადააგზავნოს საქმე უკან და თვითონ გადაწყვიტოს იგი.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სააპელაციო სასამართლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერებასა და დასაბუთებულობას ამოწმებს, როგორც ფაქტობრივი, ისე სამართლებრივი თვალსაზრისით, ანუ საქმეს განიხილავს, როგორც ფაქტობრივი გარემოებების დადგენის, ისე მათი სამართლებრივი შეფასების კუთხით. საამისოდ კი სააპელაციო სასამართლოს გააჩნია ყველა ის საპროცესო მექანიზმი, რაც აუცილებელია პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების ყოველმხრივი შემოწმებისა და საქმის სრულყოფილი, კომპლექსური განხილვისათვის. მართალია, სააპელაციო სასამართლო უფლებამოსილია, საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნოს პირველი ინსტანციის სასამართლოს, თუმცა მას ასევე შეუძლია არ გადააგზავნოს საქმე უკან და თვითონ გადაწყვიტოს იგი, ანუ არსებითად განიხილოს საქმე და მიიღოს მასზე გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლოს უფლებამოსილება, პირველი ინსტანციის სასამართლოსთვის საქმის დაბრუნების გარეშე, თვითონ, გადაწყვიტოს საქმე, ემყარება საპროცესო ეკონომიის პრინციპს. სააპელაციო სასამართლო იმ შემთხვევაშია უფლებამოსილი, დაუბრუნოს საქმე პირველი ინსტანციის სასამართლოს ხელახლა განსახილველად, თუ მას არ შეუძლია სრულყოფილად გამოიკვლიოს საქმის ფაქტობრივი გარემოებები ან, როდესაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილება იმდენად დაუსაბუთებელია, რომ სააპელაციო სასამართლო ვერ შეამოწმებს მას ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით, ანუ ობიექტურად უნდა არსებობდეს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის პირველი ინსტანციის სასამართლოსათვის უკან გადაგზავნის სამართლებრივი საფუძველი.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ა. გ.-მა, ი. ხ.-მ, მ. გ.-მა, ლ. ც.-მ, ე. გ.-მა, გ. გ.-მ, ჯ. კ.-მა, დ. კ.-მ სასარჩელო განცხადებით ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2005 წლის 17 ოქტომბრის ¹20/57 ბრძანების ბათილად ცნობა და ქ. თბილისში, ...-ს ქ. ¹5-ში დაწყებული მშენებლობის შეჩერება მოითხოვეს. შესაბამისად, სარჩელის საგანს წარმოადგენდა ადმინისტრაციული აქტების ბათილად ცნობა.

საკასაციო სასამართლო ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 26 დეკემბრის განჩინებით გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 22 ივნისის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას. საკასაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ დავის საგანს წარმოადგენდა თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის მიერ მშენებლობის მიზნით გაცემული ნებართვების ბათილად ცნობა. როგორც საქმის მასალების ანალიზი ცხადყოფდა, საქმეში დაცული იყო ყველა შესაბამისი მტკიცებულება, კერძოდ, საექსპერტო დასკვნა, დასკვნა საინჟინრო გეოლოგიური კვლევის შედეგების შესახებ, ქალაქგეგმარებითი სამსახურის დასკვნა და ა.შ., რაც სააპელაციო სასამართლოს აძლევდა შესაძლებლობას, საქმეზე თვითონ მიეღო არსებითი გადაწყვეტილება. აქედან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქმის ხელახალი განხილვისას სასამართლოს უნდა ემსჯელა წარმოდგენილ მტკიცებულებებზე და მიეღო არსებითი გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლომ საქმის პირველი ინსტანციის სასამართლოში დაბრუნების ერთადერთ საფუძვლად მიუთითა შემდეგ გარემოებაზე, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების მიღებისას არ გაურკვევია, სადავო აქტის მიღებისას დაცული იყო თუ არა კანონმდებლობით მისი გამოცემისათვის დადგენილი პირობები. ასევე, არ გაურკვევია, მოპასუხის მიერ დაცული იყო თუ არა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით დადგენილი ადმინისტრაციული წარმოების წესი, მოწვეული იყვნენ და მონაწილეობდნენ თუ არა მოსარჩელეები, როგორც დაინტერესებული პირები, ადმინისტრაციულ წარმოებაში და ხომ არ იქნა დარღვეული საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლით განსაზღვრული ვალდებულება. ამდენად, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიზანშეწონილად არ მიიჩნია, საქმის ხელახლა განხილვისთვის დაბრუნების გარეშე, თვითონ მიეღო გადაწყვეტილება.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 26 დეკემბრის განჩინებით საკასაციო სასამართლომ მიუთითა სააპელაციო სასამართლოს, რომ საქმეში იყო ყველა მტკიცებულება, რაც სააპელაციო სასამართლოს მისცემდა შესაძლებლობას, განეხილა მოცემული საქმე და მიეღო გადაწყვეტილება, სააპელაციო სასამართლომ კი, ამის ნაცვლად, 2008 წლის 3 ივნისის განჩინებით გააუქმა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნა იმავე სასამართლოს.

ზემოაღნიშნული გარემოებები და გასაჩივრებული განჩინების მოტივაცია საკასაციო სასამართლოს აძლევს საფუძველს, გააუქმოს გასაჩივრებული განჩინება და საქმე განსახილველად დაუბრუნოს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ი. ხ.-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 ივნისის განჩინება და საქმე განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. მხარეთათვის სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.