ბს-1261-1223(კ-08) 8 იანვარი, 2009 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე

მარიამ ცისკაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 8 ივლისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2007 წლის 8 აგვისტოს ნ. ჯ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თელავის რაიონულ სასამართლოს, მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) მიმართ.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 2007 წლის 22 იანვარს მოპასუხისგან მიიღო 2006 წლის 14 და 16 დეკემბრის შეტყობინებები საგადასახადო გირავნობის (იპოთეკის) უფლების წარმოშობისა და ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ, 2006 წლის დეკემბრისათვის დარიცხული ბიუჯეტის დავალიანების _ 5031, 97 ლარის თაობაზე. შეტყობინების მიღებისთანავე, მიუხედავად იმისა, რომ მოსარჩელეს არავითარი საგადასახადო მოთხოვნა არ ჰქონდა მიღებული, შეიტანა შესაგებელი მოპასუხე ორგანიზაციაში, სადაც მიუთითებდა, რომ მოპასუხის მიერ დარღვეულ იქნა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მოთხოვნები, რადგან მოპასუხეს, საგადასახადო მოთხოვნის წარმოდგენის გარეშე, უფლება არ ჰქონდა გამოეყენებინა უზრუნველყოფის ღონისძიებები და შეატყობინა, რომ მას არ ჰქონდა მიღებული საგადასახადო მოთხოვნა.

მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხისგან მიღებული წერილი მას გადაეცა 2007 წლის 20 ივლისს, რომლის მიხედვითაც საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრი (საგადასახადო ინსპექცია) 2007 წლის 1 თებერვლის ¹05/557 წერილით ატყობინებდა, რომ მოსარჩელის სახელზე მოპასუხის მიერ გამოწერილი იყო 2005 წლის 26 თებერვლის საგადასახადო მოთხოვნა ¹17, რომელიც მისივე შესაგებელს ერთოდა თან, რის გამოც შესაგებელი განხილვას არ ექვემდებარებოდა, თუმცა იმის მტკიცებულება, რომ მოსარჩელეს საგადასახადო მოთხოვნა მიღებული ჰქონდა, არ არსებობდა.

ნ. ჯ-ის განმარტებით, ის არ იყო დღგ-ს გადამხდელი და იხდიდა მხოლოდ პრეზუმფციულ გადასახადს, რომელიც მოქმედებდა 1998 წლიდან 2004 წლის იანვრამდე და სულ შეადგენდა 120 ლარს წელიწადში. ამ ხნის მანძილზე მას არ მიუღია საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრიდან (საგადასახადო ინსპექცია) არავითარი შეტყობინება რაიმე დავალიანების დარიცხვის თაობაზე, ამასთან, 1998 წლიდან გასული იყო 6 წელზე მეტი და ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო, არ ეკისრებოდა რაიმე თანხის გადახდის ვალდებულება.

მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხის მიერ დარღვეული იყო 1997 წლის საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 224-ე, 225-ე, 226-ე მუხლები, რომელთა თანახმად, გადასახადის გადახდის ვალდებულების შესრულების საფუძველს და აუცილებელ პირობას წარმოადგენდა მხარისათვის შეტყობინების გაგზავნა აღნიშნულის თაობაზე, რაც არ მომხდარა.

მოსარჩელემ მიუთითა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 38-ე, 39-ე, 47-ე, 52-ე, 62-ე, 92-ე მუხლებზე და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საგადასახადო გირავნობის (იპოთეკის) უფლების წარმოშობის შესახებ 2006 წლის 14 დეკემბრის ¹067-97 და ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ 2006 წლის 16 დეკემბრის ¹067-44 შეტყობინებებისა და შესაგებლის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ მოპასუხის 2007 წლის 1 თებერვლის ¹05/557 წერილის, ასევე, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) მიერ მოსარჩელეზე განხორციელებული თანხის დარიცხვის ბათილად ცნობა და არასწორად დარიცხული თანხის ჩამოწერა მოითხოვა.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრი (საგადასახადო ინსპექცია) არ დაეთანხმა ნ. ჯ-ის სარჩელს და აღნიშნა, რომ გასაჩივრებული შეტყობინებები ისეთი ადმინისტრაციული აქტები იყო, რომლებიც პირდაპირ და უშუალო ზიანს არ აყენებდა მოსარჩელის კანონიერ უფლებას და ინტერესს, აქედან გამომდინარე, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად არ იყო დასაშვები.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 25 დეკემბრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელე ნ. ჯ-ის სასარჩელო მოთხოვნა დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) მიერ 2006 წლის 14 დეკემბრის ¹067-97 და 2006 წლის 16 დეკემბრის ¹067-44 შეტყობინებები, ასევე, 2007 წლის 1 თებერვლის უარი შესაგებლის განხილვის თაობაზე და საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის შესაბამისად, მოპასუხეს, გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების შედეგად, ახალი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა დაევალა.

თელავის რაიონული სასამართლოს განმარტებით, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახადო ინსპექცია) ისე დააკისრა ნ. ჯ-ს დღგ-ს გადასახადის სახით 5031,97 ლარი, არ გამოუკვლევია, ნ. ჯ-ი პრეზუმფციული გადასახადის თუ დღგ-ს გადამხდელი იყო. მოპასუხეს არ გამოუცია საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც მოსარჩელისათვის ცნობილი გახდებოდა განხორციელებული დარიცხვების შესახებ, ასევე, გადახდილი ჰქონდა თუ არა მოსარჩელეს პრეზუმფციული გადასახადი, როგორც ამ გადასახადის გადამხდელს და რამდენად ხანდაზმული იყო დარიცხული გადასახადები.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 25 დეკემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახადო ინსპექცია). მისი განმარტებით, ნ. ჯ-ს დღგ-ს გადასახადში დარიცხული ჰქონდა არა 5031,97 ლარი, არამედ 581 ლარი, ხოლო პრეზუმფციული გადასახადის გადამხდელი არ იყო გათავისუფლებული დღგ-ს გადასახადისგან, ვინაიდან 1997 წლის საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის მე-17 ნაწილის თანახმად, პრეზუმფციულმა გადასახადმა შეცვალა მხოლოდ საშემოსავლო გადასახადი. რაც შეეხებოდა საგადასახადო მოთხოვნას, იგი ჯ-ს გადაცემული ჰქონდა და სწორედ აღნიშნული საფუძვლით ეთქვა უარი შესაგებლის დაკმაყოფილებაზე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახადო ინსპექცია) თელავის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 25 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით ნ. ჯ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 45-ე, 46-ე, 66-ე, 82-ე მუხლებზე და დაეთანხმა პირველი ინსტანციის მოსაზრებას, რომ მოცემულ შემთხვევაში ადგილი ჰქონდა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსით გათვალისწინებულ შემთხვევას და 2008 წლის 8 ივლისის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა მოცემულ საქმეზე თელავის რაიონული სასამართლოს 25 დეკემბრის გადაწყვეტილება;

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2008 წლის 8 ივლისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახადო ინსპექცია) და განჩინების გაუქმება მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 7 ნოემბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 7 ნოემბრის განჩინების ჩაბარებიდან 5 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2009 წლის 8 იანვრამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექ1 11სის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 8 ივლისის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.