ბს-1270-1232 (კ-08) 14 იანვარი, 2009წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მარიამ ცისკაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნუგზარ სხირტლაძე, პაატა სილაგაძე (მოსამართლეები)

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – მ. ქ-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ თბილისის მერიის ზედამხედველობის სამსახური

(მოპასუხე)

დავის საგანი – თბილისის მერიის ზედამხედველობის სამსახურის მიწერილობის, ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმის და დადგენილების არარად აღიარება

გასაჩივრებული სასამართლოს განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 1 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – სააპელაციო პალატის განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

მ. ქ-მა 2006 წლის ნოემბერში სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხე ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიმართ და მოითხოვა ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2006 წლის 27 ივლისის @¹27/145 მიწერილობის, ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2006 წლის 11 სექტემბრის ¹000228 ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა ოქმის და ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2006 წლის 22 სექტემბრის ¹000228 დადგენილების არარად აღიარება.

მოსარჩელემ თავისი მოთხოვნა იმით დაასაბუთა, რომ ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2006 წლის 27 ივლისის ¹27/145 მიწერილობით მიეცა რეკომენდაცია მის საკუთრებაში არსებულ მშენებარე შენობის მშენებლობისას დარღვეული, პროექტით დადგენილი ნორმების პროექტთან შესაბამისობაში მოყვანის შესახებ. მ. ქ-მა ზედამხედველობის სამსახურს წარუდგინა მშენებლობისა და მშენებლობის წარმოების ნებართვები და განუმარტა, რომ აღნიშნულ ნებართვებს ვადა ჰქონდა გასული, კერძოდ, იგი მოქმედებდა 2003 წლის 24 მარტამდე. გარდა ამისა, მას არ გააჩნდა დემონტაჟის ნებართვა და არ ჰქონდა უფლება ეწარმოებინა მშენებლობასთან დაკავშირებული რაიმე სახის სამუშაოები. 2006 წლის 11 სექტემბერს მოპასუხის მიერ მ.ქ-ზე შეუტყობინებლად შედგენილ იქნა სამართალდარღვევის ოქმი, ხოლო 2006 წლის 22 სექტემბერს კი მიღებულ იქნა @¹000228 დადგენილება. მოსარჩელე აღნიშნულს მიიჩნევს არარა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტებად და მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად უთითებს “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის” კანონს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილებით მოსარჩელე მ. ქ-ის სარჩელი მოპასუხე ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიმართ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2006 წლის 27 ივლისის ¹27/145 მიწერილობის, ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსხაურის 2006 წლის 11 სექტემბრის ¹000228 ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმის და ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2006 წლის 22 სექტემბრის ¹000228 დადგენილების არარად აღიარების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გაადწყვეტილება ეფუძვნება შემდეგ მოტივებს: თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2006 წლის 27 ივლისის ¹27/145 მიწერილობით მ. ქ-ს “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” კანონის მე-4 მუხლის მე-7 პუნქტის ”გ” ქვეპუნქტის საფუძველზე, ეცნობა სამართალდარღვევის თაობაზე და მიეცა წინადადება ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევის ხელშემწყობი მიზეზების და პირობების აღმოსაფხვრელად. ამავე მიწერილობით განემარტა, რომ ვალდებული იყო მიწერილობის მიღებიდან ერთი თვის განმავლობაში აღნიშნული სამსახურისთვის ეცნობებინა გატარებული ღონისძიებების თაობაზე. მიუხედავად გაფრთხილებისა, სამართალდამრღვევის მიერ დარღვევა არ იქნა გამოსწორებული. მითითებული ვადის გასვლის შემდეგ, 2006 წლის 11 სექტემბერს, თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ შედგა ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმი, ხოლო 2006 წლის 22 სექტემბერს მიღებულ იქნა ¹000228 დადგენილება. “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის მე-7 ნაწილის “ვ” პუნქტის, ასევე მე-5 მუხლის მე-3 ნაწილის “ბ’ ქვეპუნქტის შესაბამისად მოსარჩელეს განესაზღვრა ჯარიმა 3000 ლარის ოდენობით. პირველი ინსტანციის სასამართლომ განმარტა, რომ მოსარჩელის მიერ ნაწარმოები მშენებლობა არ შეესაბამებოდა პროექტს, რის გამოც მას მიეცა წინადადება მოეყვანა მშენებლობა პროექტთან შესაბამისობაში, რაზეც აღნიშნულის შეუსრულებლობის შემდეგ უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გამოიცა დადგენილება დაჯარიმების თაობაზე.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ქ-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 1 ივლისის განჩინებით მ. ქ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელი დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილება.

საპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. ქ-მა. მან მოითხოვა სააპელაციო სასამართლოს მიღებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ არ გაიზიარა მისი მოსაზრება და არ დააკმაყოფილა მისი სასარჩელო განცხადება, რომელიც ემყარებოდა “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” კანონის მოთხოვნებს. აღნიშნული კანონის მე-2 მუხლის ”თ” პუნქტის თანახმად, მშენებლობის ნებართვა არის უფლებამოსილი ორგანოს მიერ კანონით დადგენილი წესითა და ფორმით, განსაზრვრული ვადით მინიჭებული უფლება, რომელიც გაიცემა ობიექტზე და წარმოადგენს მშენებლობის განხორციელების სამართლებრივ საფუძველს. ამავე მუხლის “კ.ა” პუნქტის საფუძველზე ,,ნებართვა საჭიროა, აგრეთვე, ობიექტის დემონტაჟისათვის”, წინააღმდეგ შემთხვევაში ,,არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე ზედამხედველობის შესახებ” კანონის მე-2 მუხლის თანახმად ობიექტის დემონტაჟის დაწყება წარმოადგენს ადმინისტრაციულ დარღვევას და იწვევს დაჯარიმებას 6000 ლარის ოდენობით.

კასატორის მოსაზრებით, სადავო დადგენილების შესრულების შემთხვევაში აღმოჩნდება ზემოაღნიშნული კანონის მოთხოვნის დამრღვევად, რაც გამოიწვევს მის დაჯარიმებას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატა საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად თვლის, რომ მ. ქ-ის საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ: ა) საქმე მნიშვნლოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ დამკვიდრებული პრაქტიკა გაზიარებულია სააპელაციო სასამართლოს მიერ.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარი ამ საფუძვლით დასაშვები არ არის.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. ქ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

ამასთან, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ, ვინაიდან მ. ქ-ს გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი _ 300 (სამასი) ლარი, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, მას უნდა დაუბრუნდეს აღნიშნული თანხის 70% _ 210 (ორას ათი) ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. დაუშვებლად იქნეს მიჩნეული მ. ქ-ის საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 1 ივლისის განჩინებაზე;

2. მ. ქ-ს დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70% _ 210 (ორას ათი) ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.