ბს-1359-1317(2კ-08) 19 მარტი, 2009 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, მარიამ ცისკაძე

სხდომის მდივანი – ქ. მაღრაძე

კასატორები - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის), წარმომადგენელი – გ. ზ.-ე; საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური, წარმომადგენელი – დ. ჯ.-ე

მოწინააღმდეგე მხარე – ი/მ ,,...»; წარმომადგენელი – მ. კ.-ძე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილება

დავის საგანი – ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა

აღწერილობითი ნაწილი

2006 წლის 15 აგვისტოს ი/მ ,,...-მ» სასარჩელო განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების: საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მიმართ, ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ 2006 წლის 29 მაისს მოსარჩელის მიმართ აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის მიერ წარდგენილ იქნა საგადასახადო მოთხოვნა ¹376-28-04/11120, რომლის მიხედვითაც გადასახდელად დაერიცხა სოციალური დაზღვევის გადასახადი – 13 809 ლარი და საშემოსავლო გადასახადი 8 910 ლარი, სულ 22 719 ლარი, რის თაობაზეც შესაგებლით მიმართეს აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციას. აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 21 ივნისს ¹493 ბრძანებით შესაგებელი არ დაკმაყოფილდა. მოსარჩელის განმარტებით, მათ 2006 წლის 21 ივნისს აღნიშნული ბრძანების გაუქმების მოთხოვნით მიმართეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტს, რომლის 2006 წლის 17 ივლისის ¹1256 ბრძანებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

მოსარჩელის მითითებით, სარჩელით წარმოდგენილი დავა მთლიანად ეფუძნება ი/მ ,,...-ის” მიმართ სადავო საგადასახადო მოთხოვნის მიხედვით, საშემოსავლო და სოციალური დაზღვევის გადასახადებში დარიცხულ საგადასახადო დავალიანებას, რომელიც მოპასუხის მიერ დადგენილია 2006 წლის 29 აპრილის კამერალური შემოწმების აქტის თანახმად, ი/მ ,,...-ის» 2004 წლის ერთობლივი შემოსავლის განსაზღვრისას, 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მიხედვით, საბაზრო ფასების საფუძველზე, რომლის გაზრდილმა ფასმა იმოქმედა დასაბეგრ შემოსავალზე და შესაბამისად წარმოეშვა საგადასახადო ვალდებულება საშემოსავლო და სოციალურ გადასახადებში. აღნიშნული საბაზრო ფასები გამოყენებულია მხოლოდ სარეალიზაციო ფასებზე, ხოლო შესყიდვის ფასებისას - კი იგი იგნორირებულია. ამდენად, თუ გამოყენებული იქნებოდა საბაზრო ფასის მექანიზმი, როგორც სარეალიზაციო, ისე შესასყიდ ფასებთან მიმართებაში, მაშინ ფაქტობრივად დასაბეგრი შემოსავალი ის იქნებოდა, რაც დაზუსტებული დეკლარაციით აქვს წარდგენილი მოსარჩელეს. გამომდინარე აქედან, სადავო საგადასახადო მოთხოვნით და არასწორი დაბეგვრის მექანიზმით, არასწორადაა დადგენილი საგადასახადო ვალდებულებაც.

საბაზრო ფასის გამოყენების მექანიზმი, 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მიხედვით, გულისხმობს სხვაობას საბაზრო ფასსა და ქონების ღირებულებას შორის, ხოლო ამავე პერიოდის საგადასახადო კოდექსის 81-ე მუხლი კი ღირებულებაში გულისხმობს შეძენის, წარმოების და სხვა ხარჯებს, რომლებიც ზრდიან მათ ღირებულებას. ამდენად, საბაზრო ფასი გამოყენებული უნდა ყოფილიყო ასევე შესყიდვის ფასის მიმართ.

მოსარჩელის მოსაზრებით, საგადასახადო ინსპექციის მიერ დარღვეულ იქნა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლი, რომლის თანახმადაც ადმინისტრაციულმა ორგანომ გადაწყვეტილება შეიძლება მიიღოს ყველა ფაქტისა და გარემოებების სრულად გამოკვლევისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე, რასაც ადგილი არ ჰქონია, საგადასახადო ინსპექციის მიერ ასევე დარღვეულია ამავე კოდექსის 53-ე მუხლის მე-5 პუნქტის მოთხოვნა, რომლის მიხედვითაც ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილი არ არის თავისი გადაწყვეტილება დააფუძნოს იმ გარემოებებსა და ფაქტებზე, მტკიცებულებებზე ან არგუმენტებზე, რომლებიც არ იქნა გამოკვლეული ან შესწავლილი.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 2006 წლის 17 ივლისის ¹1256 და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 21 ივნისის ¹493 ბრძანებებისა და აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის ¹376-28-04/11120 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობასა და საშემოსავლო და სოცდაზღვევის გადასახადებში დარიცხული გადასახადების არაკანონიერად აღიარებას.

ქ. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 31 აგვისტოს საოქმო განჩინებით დაკმაყოფილდა მოსარჩელის შუამდგომლობა საშემოსავლო და სოციალური დაზღვევის გადასახადებში დარიცხული გადასახადების არაკანონიერად აღიარების ნაწილში სასარჩელო მოთხოვნის უარის თქმის თაობაზე და შეწყდა საქმის წარმოება ი/მ ,,...-ის» სარჩელისა გამო, მოპასუხეების: საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა ინსპექციისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მიმართ საშემოსავლო და სოციალური დაზღვევის გადასახადებში დარიცხული გადასახადების არაკანონიერად აღიარების ნაწილში.

ქ. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 13 აპრილის გადაწყვეტილებით ი/მ ,,...-ის» სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 18 მაისის 376-28-04/11120 საგადასახადო მოთხოვნა, აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 21 ივნისის ¹493 და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 2006 წლის 17 ივლისის ¹1256 ბრძანებები.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის მიერ განხორციელდა ი/მ ,,...-ის” ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების საკითხების კამერალური საგადასახადო შემოწმება, რაზედაც 2005 წლის 18 ნოემბერს შედგენილ იქნა აქტი. მოცემული აქტის საფუძველზე, იმავე წლის 21 ნოემბრის ¹28/10415 საგადასახადო მოთხოვნით, მოსარჩელეს გადასახდელად დაერიცხა 22 521.91 ლარი.

ასევე დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის მიერ, ,,საგადასახადო საჩივრების, პრეტენზიებისა და სხვა ცალკეული საკითხების განხილვის კომისიის” 2006 წლის 25 აპრილის სხდომის ოქმი ¹2-ის გადაწყვეტილების შესაბამისად, შემმოწმებლის მიერ ჩაითვალა, რომ საწვავის რეალიზაცია ხდებოდა შემცირებული ფასებით და დამატებითი ინფორმაციის მისაღებად, მიმართულ იქნა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სტატისტიკის დეპარტამენტისათვის, საიდანაც საგადასახადო ორგანოს ეცნობა 1 ლიტრი ბენზინისა და დიზელის საწვავის საშუალო საცალო საბაზრო ფასები. აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის უფროსის რეზოლუციის შესაბამისად, საკითხი, მისი გადაწყვეტის მიზნით, გატანილ იქნა ,,საგადასახადო საჩივრების, პრეტენზიებისა და სხვა ცალკეული საკითხების განხილვის კომისიის” სხდომაზე, რომლის გადაწყვეტილებით ი/მ ,,...-ის” მიერ 2004 წლის საანგარიშო პერიოდში მიღებული ერთობლივი შემოსავლები განისაზღვრა 2005 წლის 2 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის შესაბამისად, ხოლო საბაზრო ფასის განსაზღვრის მიზნით, ინფორმაციის ოფიციალურ წყაროდ მიჩნეულ იქნა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სტატისტიკის დეპარტამენტის მიერ მოწოდებული მონაცემები. აღნიშნულის შედეგად 2004 წლის საანგარიშო პერიოდში მიღებულმა ერთობლივმა შემოსავალმა შეადგინა 58 363 ლარით მეტი, შესაბამისად, სოციალური და საშემოსავლო გადასახადებში დამატებით დარიცხულ იქნა თანხები. 2006 წლის 18 მაისს, მოპასუხის მიერ გამოცემულ იქნა საგადასახადო მოთხოვნა ¹376, რომლითაც მოსარჩელეს გადასახდელად დაერიცხა 28 399,5 ლარი, საიდანაც სოციალური დაზღვევის გადასახადის ძირითადი თანხა წარმოადგენს 13 809 ლარს, ჯარიმა - 3452 ლარს, საშემოსავლო გადასახადის ძირითადი თანხა 8910,8 ლარს, ჯარიმა - 2227,7 ლარს.

სასამართლოს განმარტებით, 2005 წლის 1 იანვრიდან ამოქმედებული საგადასახადო კოდექსის 282.2-ე მუხლის თანახმად, ,,ამ კოდექსის პროცედურული დებულებები ვრცელდება 2005 წლის 1 იანვრიდან იმ საგადასახადო პერიოდებზეც, რომლებიც მთავრდება 2005 წლის იანვრამდე”. მოცემულ შემთხვევაში, კომისიის გადაწყვეტილება და მის შესაბამისად კამერალური საგადასახადო შემოწმება ჩატარებულ იქნა 2006 წლის აპრილში. საკითხი ეხებოდა საბაზრო ფასის განსაზღვრის პროცედურას, შესაბამისად საგადასახადო ინსპექციას უნდა ეხელმძღვანელა იმ პერიოდში მოქმედი საგადასახადო კოდექსის ნორმებით, კერძოდ, 22-ე მუხლით. აღნიშნულიდან გამომდინარე, გასაჩივრებული საგადასახადო მოთხოვნა, რომლის გამოცემასაც საფუძვლად დაედო კომისიის გადაწყვეტილება და კამერალური საგადასახადო შემოწმების აქტი, სასამართლოს მითითებით, გამოცემულ იქნა საგადასახადო კანონმდებლობის მოთხოვნათა დარღვევით – საბაზრო ფასის განსაზღვრისას და გადასახადის გამოანგარიშებისას გამოყენებულ იქნა ძალადაკარგული საგადასახადო კოდექსის ნორმები.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციამ და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა.

აპელანტი - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი,Äრომელიც უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა კანონი, როდესაც გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში მიუთითა, რომ აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციას სადავო თანხების დარიცხვისას არ უნდა გამოეყენებინა 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის შესაბამისი ნორმები და მიუთითა 2005 წლის 1 იანვრიდან მოქმედ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმად: ,,გადასახადებით დაბეგვრისათვის გამოიყენება საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის ოფიციალურად გამოქვეყნებული და ძალაში შესული ის ნორმატიული აქტები, რომლებიც მოქმედებს საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის დღისათვის”. ამდენად აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის “საგადასახადო საჩივრების, პრეტენზიებისა და სხვა ცალკეული საკითხების განხილვის კომისიის” მიერ 2006 წლის 27 მარტის ¹2 სხდომაზე ი/მ “...-ს” საქმეზე მიღებულ იქნა კანონიერი გადაწყვეტილება და 2004 წლის საანგარიშო პერიოდში მიღებული ერთობლივი შემოსავლები განისაზღვრა სრულიად კანონიერად, 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი კოდექსის მე-80 მუხლის შესაბამისად, ხოლო საბაზრო ფასის განსაზღვრის მიზნით, ინფორმაციის ოფიციალურ წყაროდ მიჩნეულ იქნა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სტატისტიკის დეპარტამენტის მიერ მოწოდებული ინფორმაცია.

ამდენად, სასამართლოს მოტივაცია, თითქოსდა აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის მიერ საბაზრო ფასის განსაზღვრისას და გადასახადის გამოანგარიშებისას გამოყენებულ იქნა ძალადაკარგული საგადასახადო კოდექსის ნორმები, არამართებულია.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა ქ. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 13 აპრილის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

მეორე აპელანტი - საქართვლოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექცია სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ საქალაქო სასამართლომ გადაწყვეტილების გამოტანისას არასწორად განმარტა საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის მე-2 პუნქტის მოთხოვნები, კერძოდ: ი/მ ,,...-ის» კამერალური საგადასახადო შემოწმების აქტში დაფიქსირებულია თუ რა პერიოდს მოიცავდა შემოწმება – 2004 წლის 1 იანვრიდან 2005 წლის 1 ოქტომბრამდე პერიოდი, ხოლო მოქმედი საგადასახადო კოდექსის მე-2 მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, გადასახადებით დაბეგვრისათვის გამოიყენება საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის ოფიციალურად გამოქვეყნებული და ძალაში შესული ის ნორმატიული აქტები, რომლებიც მოქმედებს საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის დღისათვის. ასევე იყო ძველ საგადასახადო კოდექსშიც, რომლის მე-4 მუხლის მე-4 პუნქტის შესაბამისად, ,,დაბეგვრისათვის გამოიყენება საგადასახადო კანონმდებლობის გამოქვეყნებული აქტები, რომლებიც მოქმედებს საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის დღისათვის.

აპელანტის განმარტებით, შემოწმების აქტში მითითებულია საგადასახადო კოდექსის ის მუხლები, რომლებიც მოქმედებდა კონკრეტული საგადასახადო ვალდებულებების წარმოშობის მომენტისათვის, რომლებიც გადამხდელს წარმოეშვა როგორც 2004 წლის პერიოდში, ასევე 2005 წლის განმავლობაში და არანაირი კავშირი არ აქვს საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის მოთხოვნებთან. სასამართლომ ბათილად ცნო აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 18 მაისის ¹376 საგადასახადო მოთხოვნა მხოლოდ ამ ნორმაზე აპელირებით და არსებითად არ უმსჯელია 2005 წლამდე მეწარმის მიერ განხორციელებულ დასაბეგრ ოპერაციებზე, რომელთა შესწავლა და საგადასახადო ვალდებულებების დადგენა მხოლოდ იმ პერიოდში მოქმედი ,,საგადასახადო კანონმდებლობის გამოქვეყნებული აქტების” საფუძველზეა შესაძლებელი, რადგან ი/მ ,,...-ს» საგადასახადო ვალდებულებები მხოლოდ 2005 წელს კი არ წარმოეშვა, არამედ 2004 წელსაც. საგადასახადო შემოწმების აქტში ნათლად და კონკრეტულად არის გამიჯნული ყოველი საანგარიშო პერიოდების მიხედვით გადამხდელის ბიუჯეტის მიმართ შესასრულებელი ვალდებულებები.

აპელანტის განმარტებით, საგადასახადო ორგანომ გასაჩივრებული აქტის შედგენისას უშუალოდ გამოიყენა მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 22-ე მუხლის 1-ლი და მე-7 მუხლები, რადგან შემოწმების აქტით დაფიქსირდა მეწარმის მიერ რეალიზებული საწვავის ფასების აშკარა შემცირება 2005 წლის 25 ნოემბერს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სტატისტიკის დეპარტამენტის მიერ მოწოდებული 2004-2005 წლების (თვეების მიხედვით) 1 ლიტრი ბენზინისა და დიზელის საწვავის საშუალო საცალო სარეალიზაციო საბაზრო ფასებთან მიმართებაში. საგადასახადო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-7 ნაწილის თანახმად: ,,საქონლის/მომსახურების საბაზრო ფასის განსაზღვრისას გამოიყენება საქონლის/მომსახურების საბაზრო ფასების შესახებ ინფორმაციის ოფიციალური წყაროები, აღმასრულებელი ხელისუფლების შესაბამისი ორგანოების საინფორმაციო ბაზა” ... ამასვე მიუთითებდა 2005 წლამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 27-ე მუხლის მე-9 ნაწილი, ხოლო ამავე მუხლის მე-8 ნაწილი საგადასახადო ინსპექციას ანიჭებს უფლებას, სათანადო საფუძვლის არსებობისას გაიზიაროს გადასახადის გადამხდელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები. ამდენად, საგადასახადო ორგანომ მართებულად გამოიყენა სპეცნორმებით რეგულირებული საბაზრო ფასის განსაზღვრის ერთ-ერთი მექანიზმი. მით უფრო, რომ 22-ე მუხლის მე-7 ნაწილის მოთხოვნათა რეალიზებისათვის სავალდებულო პირობას არ წარმოადგენს ამავე მუხლის 1-ლი ნაწილით საგადასახადო ორგანოს უფროსისათვის მინიჭებული უფლებამოსილების განხორციელება. ამასთან, სწორედ გასაჩივრებული შემოწმების აქტითაა დასაბუთებული მოსარჩელის მიერ რეალიზებული საწვავის ფასის განსხვავება ფაქტობრივი-საბაზრო ფასისაგან.

აპელანტის მოსაზრებით, ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს 2005 წლის 25 ნოემბრის წერილში მითითებული ფასები შეესაბამება ”სტატისტიკისა შესახებ” საქართველოს კანონის მე-11 მუხლს, რომლის 1-ლი პუნქტის შესაბამისად: ,,ყველა სახის საკუთრებისა და ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმის საწარმო, იურიდიული და ფიზიკური პირი, გაერთიანება, საფინანსო საბანკო, სადაზღვევო, საბაჟო, სამართალდამცავი,Ä სასამართლო და სხვა უწყება და სამსახური ვალდებულია სტატისტიკის სახელმწიფო დეპარტამენტს და მის ტერიტორიულ ორგანოს, კანონით დადგენილ ფარგლებში და განსაზღვრულ ვადებში, უსასყიდლოდ წარუდგინოს სტატისტიკურ სამუშაოთა სახელმწიფო პროგრამით გათვალისწინებული უტყუარი და სრული სტატისტიკური მონაცემები”.

მით უფრო, რომ გამიჯნულია ქ. თბილისში არსებული ფასები ყოველი საანგარიშო პერიოდისათვის, ამავე კანონის მე-17 მუხლის თანახმად კი საქართველოს სტატისტიკის სახელმწიფო ორგანოები და საქვეუწყებო სტატისტიკის დაწესებულებები ვალდებული არიან: ,,ა) უზრუნველყონ სტატისტიკური ინფორმაციის ობიექტურობა და უტყუარობა, სახელმწიფო ორგანოებისა და საზოგადოებისათვის მათი მიწოდების ოპერატიულობა, სოციალურ-ეკონომიკური პროცესების ამსახველ სტატისტიკურ მაჩვენებელთა სისტემის შემუშავება-სრულყოფა, ამ მაჩვენებელთა მოპოვება და მათ საფუძველზე საქართველოში მიმდინარე სოციალურ-ეკონომიკური პროცესების ყოველმხრივი შესწავლა, მეცნიერული და პროგნოზული ანალიზი”. ანუ საგადასახადო ორგანო გასაჩივრებული აქტის შედგენისას საქართველოს კანონმდებლობასთან აბსოლუტურად შესაბამისობაში მოქმედებდა.

აპელანტის განმარტებით, საქალაქო სასამართლოს არ უმსჯელია არც 2005 წლის 18 ნოემბრის შემოწმების აქტზე, სადაც მითითებულია მეწარმის მიერ საბუღალტრო დოკუმენტაციის წარმოების წესის კანონით დადგენილი ვალდებულებების უგულებელყოფაზე, რის გამოც რიგ შემთხვევებში შეუძლებელი იყო რეალიზებული პროდუქციის რაოდენობისა და შესაბამისად რეალური შემოსავლების დადენა, რაც საგადასახადო ორგანოს უფლებას ანიჭებს, საგადასახადო კოდექსის 104-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად: ,,თუ გადასახადის გადამხდელი არ ახორციელებს ბუღალტრულ აღრიცხვას კანონმდებლობით გათვალისწინებული ფორმითა და წესით ან არ ახორციელებს მას საერთოდ, ან სააღრიცხვო დოკუმენტაცია დაკარგული ან/და განადგურებულია, რის გამოც შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის დაბეგვრასთან დაკავშირებული ობიექტისა და საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა, მაშინ საგადასახადო ორგანოს გადასახადის ოდენობის დადგენის მიზნით, უფლება აქვს, გადასახადის გადამხდელს გადასახადი დაარიცხოს არსებული მასალების საფუძველზე, შესაბამისი ფაქტებისა და გარემოებების გათვალისწინებით, პირდაპირი და არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებით (აქტივების სიდიდის, საოპერაციო შემოსავლებისა და ხარჯების გათვალისწინებით, აგრეთვე სხვა მსგავსი ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე)”.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა ქ. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 13 აპრილის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 1 მაისის საოქმო განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლედ დადგინდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრი (საგადასახადო ინსპექცია).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრისა (საგადასახადო ინსპექციის) და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა ქ. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 13 აპრილის გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ი/მ ,,...-ის» სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 2006 წლის 17 ივლისის ¹1256-ს და აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 21 ივნისის ¹493 ბრძანებები; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნა ცნობილი საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის ¹376-28-04/11120 საგადასახადო მოთხოვნა და თბილისის რეგიონალურ ცენტრს (საგადასახადო ინსპექციას) დაევალა საკითხის გადაწყვეტისათვის საჭირო გარემოებათა სრულყოფილი შესწავლისა და გამოკვლევის შემდეგ გამოეცა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი მოსარჩელის მიმართ საბაზრო ფასის მექანიზმის გამოყენება – არგამოყენების შესახებ.

სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის მე-2 ნაწილით, ამ კოდექსის პროცედურული დებულებები ვრცელდება 2005 წლის 1 იანვრამდე დამთავრებულ საგადასახადო პერიოდებზე.

საგადასახადო კოდექსის (2004 წლის) 22-ე მუხლის მე-10 ნაწილის თანახმად საგადასახადო ორგანოს უფროსს/მოადგილეს უფლება აქვს გამოიტანოს მოტივირებული წერილობითი გადაწყვეტილება გადასახადებით დაბეგვრის მიზნებისათვის საბაზრო ფასის გამოყენების შესახებ, თუ: ა) გარიგება განხორციელდა ურთიერთდამოკიდებულ პირებს შორის, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა მათი ურთიერთდამოკიდებულება გავლენას არ ახდენს ასეთი გარიგების შედეგებზე: ბ) საგადასახადო ორგანო ასაბუთებს, რომ გარიგების მონაწილეებს შორის გაცხადებული ფასიÄ განსხვავდება ფაქტობრივი ფასისაგან. აღნიშნული ნორმა აწესრიგებს არა საბაზრო ფასის განსაზღვრის პროცედურას, არამედ იგი განსაზღვრავს საგადასახადო ორგანოს მიერ საბაზრო ფასის გამოყენების შემთხვევებს და პირობებს. შესაბამისად, მისი მოქმედება 2005 წლამდე საგადასახადო პერიოდებზე ვერ გავრცელდება.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მოსარჩელის საქმიანობის შემოწმება განხორციელდა 2005 წელს, შემოწმებას დაექვემდებარა 2004 წლის იანვრიდან 2005 წლის 1 ოქტომბრამდე პერიოდი. აღნიშნული შემოწმების საფუძველზე მეწარმეს დაერიცხა სოციალური გადასახადი - 56038.9 ლარი, ხოლო საშემოსავლო – 1066.1 ლარი.

“საგადასახადო საჩივრების, პრეტენზიების და სხვა ცალკეული საკითხების განხილვის კომისიის 27.03.06 ¹2 სხდომის ოქმის შესაბამისად, საგადასახადო შემოწმებით დადგინდა, რომ ი/მ ,,...-მ» აგს-ზე შემცირებული ფასით გაყიდა ნავთობპროდუქტები, რის გამოც დადგა გადასახადის გადაანგარიშების საკითხი. დადგინდა, რომ 2004 წლის საანგარიშო პერიოდში მიღებული ერთობლივი შემოსავლები განისაზღვრა 2005 წლამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის შესაბამისად. საბაზრო ფასის განსაზღვრის მიზნით, ოფიციალურ წყაროდ მიჩნეულ იქნა სტატისტიკის დეპარტამენტის მონაცემები. აღნიშნული გადაწყვეტილების საფუძველზე საგადასახადო ორგანოს მიერ ჩატარდა მეწარმის კამერალური შემოწმება,Ä შედგა 2006 წლის 29 აპრილის აქტი, რომლითაც დამატებით გადასახდელად დაერიცხა 28399 ლარი. საბაზრო ფასის მექანიზმი გამოყენებულ იქნა 2004 წლის იანვრიდან 2005 წლამდე საგადასახადო პერიოდზე. გაგზავნილ იქნა საგადასახადო მოთხოვნა.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, საბაზრო ფასის გამოყენების გადაწყვეტილება ემყარება ერთადერთ არგუმენტს –შემმოწმებლის მიერ ჩაითვალა, რომ საწვავის რეალიზაცია ხდებოდა შემცირებული ფასებით. შემმოწმებლის ამგვარი დასკვნა არ გამომდინარეობს საქმეში წარმოდგენილი 2005 წლის 18 ნოემბრის შემოწმების აქტიდან. აღსანიშნავია, რომ აღნიშნული აქტით განხორციელდა მეწარმის დაბეგვრა ფაქტობრივად მითითებული ფასების მიხედვით და არსად არ არის მოხსენიებული მეწარმის მიერ სარეალიზაციო ფასის შემცირების ვარაუდი.

ის გარემოება, რომ სადავო საგადასახადო პერიოდის მიმართ არ უნდა გავრცელდეს 2005 წლიდან მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-10 ნაწილის მოქმედება, არ ათავისუფლებს საგადასახადო ორგანოს ვალდებულებისაგან, მიიღოს დასაბუთებული გადაწყვეტილება თავისი დისკრეციის ფარგლებში.

ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მიხედვით, ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილი არ არის, თავისი გადაწყვეტილება დააფუძნოს იმ გარემოებებზე, ფაქტებზე, მტკიცებულებებზე, ან არგუმენტებზე, რომლებიც არ იქნა გამოკვლეული და შესწავლილი ადმინისტრაციული წარმოების დროს. ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმადÄ თუ ადმინისტრაციული ორგანო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემისას მოქმედებდა დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში, წერილობით დასაბუთებაში მიეთითება ყველა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომლებსაც არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა ამ აქტის გამოცემისას.

ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია, ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოიკვლიოს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე.

2005 წლამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 27-ე მუხლი განსაზღვრავს საბაზრო ფასის გამოყენების წესს. ამავე მუხლის მე-8 ნაწილით, გადასახადის გადამხდელს უფლება აქვს წარუდგინოს საგადასახადო ორგანოს მტკიცებულებები, ხოლო საგადასახადო ორგანო საკმარისი საფუძვლის არსებობისას ეთანხმება წარმოდგენილ მტკიცებულბებს, რომ სათანადო გარიგების მიმართ საქონლის ფასის განსაზღვრისას და აღიარებისას, გამოყენებულ იქნეს ამ მუხლში მითითებული წესისგან განსხვავებული წესი. ამდენად, ვიდრე საბაზრო ფასის გამოყენებით დაბეგვრის გადაწყვეტილებას მიიღებდა, საგადასახადო ორგანო ვალდებული იყო მოეწვია გადასახადის გადამხდელი და მიეცა მისთვის საკუთარი მოსაზრების წარდგენის შესაძლებლობა, რაც მას არ გაუკეთებია. რითაც დაირღვა ასევე, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 95-ე მუხლის მოთხოვნა, ადმინისტრაციულ წარმოებაში დაინტერესებული მხარის მონაწილეობის სავალდებულობის შესახებ.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, საგადასახადო ორგანომ საკითხის ხელახალი განხილვისას უნდა გამოარკვიოს, ადგილი ჰქონდა თუ არა მეწარმის მიერ გადასახადის შემცირებას თუ რეალიზაცია იქნა განხორციელებული შემცირებულ ფასად. სარწმუნოდ უნდა დაასაბუთოს, არსებობდა თუ არა საბაზრო ფასის გამოყენების აუცილებლობა. აღნიშნული გარემოებების დასადგენად სავალდებულოა, ადმინისტრაციულ წარმოებაში მონაწილეობის მისაღებად მოწვეულ იქნეს თვით მეწარმე და მიეცეს მას საშუალება, ისარგებლოს საგადასახადო კოდექსის 27.8 (1997 წლის) და ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 95-ე მუხლით მინიჭებული უფლებამოსილებით.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე დაუსაბუთებლად მიიჩნია აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციისა და საგადასახადო დეპარტმენტის გასაჩივრებული ბრძანებები ჩათვალა, რომ აღნიშნული აქტები გამოცემულია საკითხის არასრულყოფილი შესწავლის შედეგად. მათი გამოცემისას არ იქნა გამოკველული თუ რა გახდა საბაზრო ფასით მეწარმის დაბეგვრის საფუძველი, რამაც შემდგომ განაპირობა შესწორებით დარიცხვის განხორციელება. ამდენად, აღნიშნული ატქები სრულად ეყრდნობა კომისიის გადაწყვეტილებას.

მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახადო ინსპექციამ) და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა.

კასატორები - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრი (საგადასახადო ინსპექცია) და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური საკასაციო საჩივრებით ითხოვდნენ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა-განმარტების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება – დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და ამავე სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის საკასაციო საჩივრები უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, კერძოდ, უნდა გაუქმდეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და საქმე განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო ადასტურებს სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან მატერიალური ნორმების გამოყენების მართებულობას, მაგრამ იმავე დროს სრულად იზიარებს კასატორის მითითებას იმის შესახებ, რომ სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას არასრულყოფილად გამოიკვლია და შეაფასა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოტივაციას ნორმათა შეფარდების ნაწილში და აღნიშნავს: საგადასახადო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-10 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს უფროსს/მოადგილეს უფლება აქვს, გამოიტანოს მოტივირებული წერილობითი გადაწყვეტილება გადასახადით დაბეგვრის მიზნებისათვის საბაზრო ფასის გამოყენების შესახებ, თუ: ა) გარიგება განხორციელდა ურთიერთდამოკიდებულ პირებს შორის, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა მათი ურთიერთდამოკიდებულება გავლენას არ ახდენს ასეთი გარიგების შედეგებზე; ბ) საგადასახადო ორგანო ადასტურებს, რომ გარიგების მონაწილეებს შორის გაცხადებული ფასი განსხვავდება ფაქტობრივი ფასისაგან.

ამდენად, მითითებული მუხლი არეგულირებს საბაზრო ფასის გამოყენების შემთხვევას და არა საბაზრო ფასის განსაზღვრის პროცედურას, რის გამოც 2005 წლის 1 იანვრიდან მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-10 ნაწილი ვერ გავრცელდება ახალი საგადასახადო კოდექსის ამოქმედებამდე წარმოშობილ საგადასახადო - სამართლებრივ ერთიერთობებზე და არ გააჩნია უკუქცევითი ძალა.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წინამდებარე დავა გადაწყვეტილი უნდა იყოს 2005 წლამდე მოქმედი კოდექსის მოთხოვნებთან მიმართებაში. მითითებული კოდექსის 27-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის შესაბამისად, საქონლის საბაზრო ფასად ითვლება თავისუფალი საბაზრო ფასი, რომელიც ყალიბდება ბაზარზე იდენტური საქონლის (სამუშაოს, მომსახურების) მოთხოვნისა და მოწოდების ურთიერთმოქმედებისას და საქონლის (სამუშაოს, მომსახურების) შესაბამის ბაზარზე იმ პირებს შორის დადებული გარიგების საფუძველზე, რომლებიც ამ კოდექსის 24-ე მუხლის მიხედვით არ წარმოადგენენ ურთიერთდამოკიდებულ პირებს.

საგულისხმოა, რომ სააპელაციო სასამართლო, მოტივირებს რა ზემოაღნიშნულ მუხლზე, თვლის, რომ მოსარჩელეს წაერთვა ამავე მუხლის მე-8 ნაწილით განსაზაღვრული შესაძლებლობა, რომლის თანახმადაც გადასახადის გადამხდელს უფლება აქვს წარმოუდგინოს საგადასახადო ორგანოს მტკიცებულებები, ხოლო საგადასახადო ორგანო საკმარისი საფუძვლების არსებობისას, ეთანხმება წარმოდგენილ მტკიცებულებებს, რომ სათანადო გარიგების მიმართ საქონლის (სამუშაოს, მომსახურების) ფასის განსაზღვრისას და აღიარებისას გამოყენებულ იქნეს ამ მუხლში მითითებული წესისაგან განსხვავებული წესი.

საკასაციო სასამართლო უდავოდ მიიჩნევს რა გადასახადის გადამხდელისათვის მინიჭებულ ზემოაღნიშნულ უფლებას, იმავდროულად თვლის, რომ სასამართლომ საქმის გარემოებების გამოკვლევის პროცესში უნდა დაადგინოს, რომ მხარეს აქვს ამ მტკიცებულებების წარმოდგენის შესაძლებლობა.

საგადასახადო კოდექსის ნორმებიდან გამომდინარე, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია, სრულად აღრიცხოს მის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე.

სააპელაციო სასამართლო ისე ავალებს ადმინისტრაციულ ორგანოს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების დადგენა - გამოკვლევას, რომ არ იკვლევს, არსებობს თუ არა პირველადი დოკუმენტაცია, გააჩნია თუ არა მოსარჩელეს (პროცესუალურ მოწინააღმდეგეს) ანგარიშ - ფაქტურები ან/და საკასო ქვითრები, რისი შესწავლაც საგადასახადო ორგანოს მისცემს საქმის გამოკვლევის შესაძლებლობას.

აღნიშნული მოსაზრების განვითარების საფუძველს საკასაციო სასამართლოს აძლევს თავად სარჩელში წარმოდგენილი მოტივაცია და საქმის ზეპირი განხილვის პროცესში გაცხადებული მოსაზრება, რომლიდანაც იკვეთება, რომ მოსარჩელე დარიცხულ თანხებს სადავოდ ხდის იმ საფუძვლით, რომ საბაზრო ფასი გამოყენებულ იქნა მხოლოდ სარეალიზაციო ფასის მიმართ და მხედველობაში არ იქნა მიღებული შესყიდვის ფასის განსაზღვრისას.

საკასაციო სასამართლო საჭიროდ მიიჩნევს მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლების დაზუსტებას, კერძოდ, ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების კანონიერება სადავოდაა გამხდარი საბაზრო ფასზე გადასვლის დაუშვებლობის მოტივით, თუ მოსარჩელე მიიჩნევს, რომ შესასყიდი ფასის მიმართ საბაზრო ფასის გამოუყენებლობამ შეცვალა დასარიცხი თანხის ოდენობა. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ამ უკანასკნელ შემთხვევაში სახეზა ნორმის შეფარდების საკითხი, რაც წარმოადგენს სასამართლოს პრეროგატივას და საქმის, ადმინისტრაციულ ორგანოში, ადმინისტრაციული წარმოების ჩატარების მიზნით დაბრუნება ვერ წარმოშობს შესაბამის სამართლებრივ შედეგს.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს სააპელაციო სასამართლოს მოტივაციას, რომელიც ფაქტობრივად ეფუძნება იმ მოსაზრებებას, რომ ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია, სარწმუნოდ დაასაბუთოს საბაზრო ფასის გამოყენების საჭიროება.

აღნიშნული მოტივაციის გაზიარებისათვის საკასაციო სასამართლო არსებითად მიიჩნევს აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის “საგადასახადო საჩივრების, პრეტენზიებისა და სხვა ცალკეული საკითხების განხილვის კომისიის” 2006 წლის 27 მარტის სხდომის ოქმის ანალიზს. კერძოდ, აღნიშნული ოქმის საფუძველზე ირკვევა, რომ შემმომწმებლის მიერ დაყენებულ იქნა საკითხი დარიცხული გადასახადების გადაანგარიშებისას გამოყენებული ყოფილიყო სტატისტიკის დეპარტამენტის მიერ მიწოდებული ინფორმაცია და გადაწყდა, რომ ი/მ “...-ის” მიერ 2004 წლის საანგარიშო პერიოდში მიღებული შემოსავალი განსაზღვრულიყო 2005 წლის იანვრამდე მოქმედი კოდექსის მე-80 მუხლის შესაბამისად. საბაზრო ფასის განსაზღვრის მიზნით, ინფორმაციის ოფიციალურ წყაროდ მიჩნეული ყოფილიყო საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სტატისტიკის დეპარტამენტის მიერ მოწოდებული მონაცემები. რაც შეეხება 2005 წლის 1 აპრილამდე პერიოდს, დადგინდა, რომ ამ პერიოდის მიმართ არ უნდა ყოფილიყო გამოყენებული საბაზრო ფასი.

იმ გარემოებების გათვალისწინებით, რომ საკითხის განხილვის ფაქტი უდავოდ დასტურდება ზემოაღნიშნული სხდომის ოქმის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო საჭიროდ მიიჩნევს სასამართლოს ანალიზს, რა თვალსაზრისით არ იზიარებს კომისიის დასკვნას და დამატებით, რა გარემოებების გამოკვლევას მიიჩნევს სავალდებულოდ.

სააპელაციო სასამართლო თვლის, რომ 2005 წლის 18 ნოემბრის მეწარმის შემოწმების აქტი, არ შეიცავს ვარაუდს მეწარმის მხრიდან სარეალიზაციო ფასის შემცირების შესახებ. ამ თვალსაზრისით, საკასაციო სასამართლო მნიშვნელოვნად მიიჩნევს ზემოაღნიშნული აქტის დასკვნით ნაწილს, რომელიც საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 68-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,გ” პუნქტზე მითითებით, ითვალისწინებს დარიცხული თანხების გადაანგარიშების შესაძლებლობას და თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს შეფასების საგნად უნდა იქცეს, აძლევს თუ არა აღნიშნული მუხლი საგადასახადო ორგანოს გადასახადების დარიცხვის კანონიერების საკითხისადმი დაბრუნების შესაძლებლობას.

სსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საკასაციო სასამართლო ხელმძღვანელობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებით, ამ გარემოებების დადგენა-გამოკვლევის გარეშე საკასაციო სასამართლო მოკლებულია შესაძლებლობას იმსჯელოს სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების კანონიერებაზე, რის გამოც საკასაციო სასამართლო საჭიროდ მიიჩნევს საქმე განსახილველად დაუბრუნოს იმავე სასამართლოს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრისა (საგადასახადო ინსპექციის) და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. სასამართლო ხარჯების გადანაწილების საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.