ბს-1374-1332(კ-08) 2 აპრილი, 2009 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)
მოსამართლეები: მარიამ ცისკაძე
ნინო ქადაგიძე
საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის რეგიონალური ცენტრი (საგადასახადო ინსპექცია) (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე _ ი/მ ,,მ. წ-ელი” (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 სექტემბრის განჩინება
სარჩელის საგანი _ ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
2008 წლის 22 თებერვალს ი/მ «მ. წ-ელმა» სასარჩელო განცხადებით მიმართა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხე ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ.
მოსარჩელის განმარტებით, ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის ბრძანებით ჩატარდა ი/მ «მ. წ-ლის» გასვლითი საგადასახადო შემოწმება, რომელიც შეეხო 2004 წლის 1 იანვრიდან 2007 წლის 1 ოქტომბრამდე პერიოდს. შემოწმების საფუძველზე ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მოადგილემ შემოწმების მასალების საფუძველზე 2007 წლის 20 ნოემბერს გამოსცა ¹7076 ბრძანება, ხოლო 2007 წლის 21 ნოემბერს შედგენილ იქნა ¹8609/256 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც ი/მ «მ. წ-ელს» დაერიცხა სხვადასხვა გადასახადი, სულ _ 22198,62 ლარის ოდენობით, რაც მოსარჩელემ უკანონოდ მიიჩნია.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ გასვლითი საგადასახადო შემოწმების აქტის, ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მოადგილის 2007 წლის 20 ნოემბრის ¹7076 ბრძანებისა და მის საფუძველზე შედგენილი 2007 წლის 21 ნოემბრის ¹8609/256 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა მოითხოვა.
ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 16 მაისის გადაწყვეტილებით ი/მ «მ. წ-ლის» სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მოადგილის 2007 წლის 20 ნოემბრის ¹7076 ბრძანება და მის საფუძველზე შედგენილი 2007 წლის 21 ნოემბრის ¹8609/256 საგადასახადო შეტყობინება.
აღნიშნული გადაწყვეტილება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახადო ინსპექცია) სააპელაციო წესით გაააჩივრა. აპელანტმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 16 მაისის გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის 2007 წლის 19 ოქტომბრის ¹6959 ბრძანებით ჩატარდა ი/მ «მ. წ-ლის» გასვლითი საგადასახადო შემოწმება, რომლის საფუძველზეც საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მოადგილემ 2007 წლის 20 ნოემბერს გამოსცა ბრძანება შემოწმების მასალების თაობაზე და 2007 წლის 21 ნოემბერს შეადგინა საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც ი/მ «მ. წ-ელს» დაერიცხა სხვადასხვა გადასახადის, სულ _ 22198,62 ლარის ბიუჯეტის სასარგებლოდ გადახდა.
სააპელაციო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიერ საგადასახადო შემოწმება ჩატარდა გამომძიებლის დადგენილების საფუძველზე, სასამართლოს მიერ კანონით გათვალისწინებული ნებართვის გარეშე.
სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 98-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო კონტროლს ახორცელებდა მხოლოდ საგადასახადო ორგანო, ხოლო იმავე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით, აუცილებლობის შემთხვევაში საგადასახადო ორგანო გადასახადის გადამხდელის კონტროლს ახორციელებდა ოპერატიულ-სამძებრო საქმიანობის განმახორციელებელი ორგანოს თხოვნით, რისთვისაც საგადასახადო ორგანო მოსამართლის ბრძანებით მოიპოვებდა საგადასახადო კონტროლის უფლებას. სასამართლოში შუამდგომლობას აღძრავდა ოპერატიულ-სამძებრო საქმიანობის განმახორციელებელი ორგანო.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ «სამეწარმეო საქმიანობის კონტროლის შესახებ» საქართველოს კანონის პირველი მუხლის თანახმად, ყველას აქვს უფლება თავისუფლად ეწეოდეს სამეწარმეო საქმიანობას. აღნიშნული მუხლის მე-3 პუნქტის თანახამად, ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილი იყო მეწარმის საქმიანობაზე კონტროლი განეხორციელებინა მხოლოდ კანონით დადგენილი წესით. იმავე კანონის მე-3 მუხლის თანახმად, მაკონტროლებელი ორგანო უფლებამისილი იყო კონტროლი გაეწია სამეწარმეო საქმიანობისათვის მხოლოდ მოსამართლის ბრძანების საფუძველზე, ხოლო მე-5 მუხლის შესაბამისად, კანონის დარღვევით განხორციელებული შემოწმების შედეგად მიღებულ მტკიცებულებებს იურიდიული ძალა არ ჰქონდა და მაკონტროლებელი ორგანო, რომელიც სამეწარმეო საქმიანობის კონტროლს ახორციელებდა ოპერატიულ-სამძებრო საქმიანობის განმახორციელებელი ორგანოს თხოვნით შემოწმების უფლებას მოიპოვებდა მოსამართლის ბრძანების საფუძველზე.
სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის მიერ დავის გადაწყვეტისათვის საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2007 წლის 8 მაისის სათათბირო საბჭოს სხდომის ოქმზე მითითება, რომლის მიხედვით, თუ არსებობდა გამომძიებლის დადგენილება რევიზიის ჩატარების შესახებ, საგადასახადო ინსპექციას უფლება ჰქონდა მოსამართლის ბრძანების გარეშე შეემოწმებინა მეწარმე.
სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის მოსაზრება საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 58-ე მუხლის მე-5 ნაწილთან დაკავშირებით, რომლის თანახმად, კანონის შესაბამისად გამომძიებლის მიერ გამოტანილი დადგენილების შესრულება სავალდებულო იყო ყველა საწარმოს, დაწესებულების, ორგანიზაციის, თანამდებობის პირისა და მოქალაქისათვის. გამომძიებლის დადგენილების შეუსრულებლობა იწვევდა კანონით დადგენილ პასუხისმგებლობას. აღნიშნულთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ მოცემულ შემთხვევაში ხსენებული ნორმა წარმოადგენდა ზოგად ნორმას, ხოლო სამეწარმეო საქმიანობის კონტროლის განხორციელების წესი დადგენილი იყო სპეციალური ნორმებით, როგორც საქართველოს საგადასახადო კოდექსით, ასევე «სამეწარმეო საქმიანობის კონტროლის შესახებ» საქართველოს კანონით, რომლის შესაბამისადაც გასვლითი საგადასახადო შემოწმება დაუშვებელი იყო ბრძანების გარეშე.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მეწარმის შემოწმების პროცედურასთან დაკავშირებით, როგორც საქართველოს საგადასახადო კოდექსი, ასევე «სამეწარმეო საქმიანობის კონტროლის შესახებ» საქართველოს კანონი სპეციალურ კანონს წარმოადგენდა და შესაბამისად, მეწარმის შემოწმებისას სხვა ნორმატიულ აქტებთან მიმართებაში ამ კანონებს უპირატესი ძალა გააჩნდა.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 სექტემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახადო ინსპექცია), რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.
კასატორის განმარტებით, «სამეწარმეო საქმინობის კონტროლის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის თანახმად, სამეწარმეო საქმიანობა შეიძლება გააკონტროლის მხოლოდ მაკონტროლებელმა ორგანომ. შესაბამისი საფუძვლის არსებობისას, მეწარმის საქმიანობის შემოწმების წინადადებით სხვა სახელმწიფო ორგანომ შეიძლება მიმართოს მაკონტროლებელ ორგანოს ან სასამართლოს. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 98-ე მუხლით დადგენილია, რომ საგადასახადო კონტროლს ახორციელებს მხოლოდ საგადასახადო ორგანო. სხვა მაკონტროლებელ და სამართალდამცავ ორგანოებს ეკრძალებათ გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის ან სხვა ვალდებული პირის საქმიანობის საგადასახადო კონტროლი. აუცილებლობის შემთხვევაში, საგადასახადო ორგანო გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის ან სხვა ვალდებული პირის საქმიანობის საგადასახადო კონტროლს ახორციელებს ოპერატიულ-სამძებრო საქმიანობის განმახორციელებელი ორგანოს თხოვნით. იმავე კოდექსის 48-ე მუხლის შესაბამისად კი, საქართველოს საგადასახადო ორგანოების საქმიანობის სამართლებრივი საფუძვლებია საქართველოს კონსტიტუცია, საქართველოს საერთაშორისო ხელშეკრულებები და შეთანხმებები, ეს კოდექსი და სხვა საკანონმდებლო და ნორმატიული აქტები.
კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია და სადავო არ იყო ის ფაქტი, რომ ი/მ «მ. წ-ლის» სამეწარმეო საქმიანობის შემოწმებას საფუძვლად დაედო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საგამოძიებო დეპარტმენტის აჭარის სამმართველოს უფროსი გამომძიებლის მ. კ-ძის 2007 წლის 10 სექტემბრის დადგენილება რევიზიის ჩატარების შესახებ, რომელშიც აღნიშნული იყო, რომ სისხლის სამართლის საქმეზე ჭეშმარიტების დადგენის მიზნით, იმის გასარკვევად, რამდენად სწორად აღირიცხა სს «...» მოიჯარე ფიზიკურ და იურდიულ პირთაგან მიღებული შემოსავლები, საჭირო იყო ჩატარებულიყო რევიზიები სს «...» მოიჯარე პირებთან. უდავო ფაქტი იყო, რომ ი/მ «მ. წ-ელი» წარმოადგენდა სს «...» მოიჯარე პირს. საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 58-ე მუხლის მე-5 ნაწილი კი იმპერატიულად ადგენდა, რომ კანონის შესაბამისად გამომძიებლის მიერ გამოტანილი დადგენილების შესრულება სავალდებულო იყო ყველა საწარმოს, დაწესებულების, ორგანიზაციის, თანამდებობის პირისა და მოქალაქისათვის. კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არ იმსჯელა იმ საკითხზე, რომ გამომძიებლისათვის საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსი წარმოადგენდა სპეციალურ კანონს და შესაბამისი დადგენილების მიღებისას ხელმძღვანელობდა აღნიშნული კანონმდებლობით, გამომძიებლის მიერ გამოტანილი დადგენილება კი სავალებულო იყო შესასრულებლად.
კასატორი უსაფუძვლოდ მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-601 მუხლთან დაკავშირებით, როცა სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ მეწარმის საქმიანობის შემოწმების განხორციელება მოსამართლის ბრძანების გარეშე წარმოადგენდა კანონის ისეთ დარღვევას, რომელიც არათუ უშვებს შემოწმების საფუძველზე საგადასახადო ორგანოს მიერ სხვაგვარი გადაწყვეტილების მიღებას, არამედ აუქმებდა ასეთი შემოწმების ყოველგვარ შედეგს.
კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-601 მუხლი, რომლის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილია, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადების ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნები. იმავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად კი, არსებით დარღვევად ჩაითვლება კანონის ისეთი დარღვევა, რომლის არარსებობის შემთხვევაში მოცემულ საკითხზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება. კასატორის განმარტებით, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-601 მუხლიდან გამომდინარე, კანონის დარღვევას რომც ჰქონოდა ადგილი (მოსამართლის ბრძანების არ ქონა), იგი არ შეიძლება მიჩნეულ იყო არსებით დარღვევად, რადგან არსებით დარღვევას მაშინ ჰქონდა ადგილი, როცა ასეთი დარღვევის არარებობის გამო, სულ სხვა შედეგი დადგებოდა. კასატორის განმარტებით, აღნიშნულ საქმეზე მოსამართლის ბრძანება რომც ყოფილიყო იგივე შედეგი დადგებოდა. ამდენად, გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტები მიღებული იყო საქართველოს საგადასახადო და საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსების მოთხოვნათა დაცვით.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 17 ნოემბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 17 ნოემბრის განჩინების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2009 წლის 22 იანვრამდე.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 22 იანვრის განჩინებით, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად და საჩივრის განხილვა დაინიშნა 2009 წლის 2 აპრილს, მხარეთა დასწრების გარეშე; მოწინააღმდეგე მხარეს საკასაციო საჩივარზე წერილობითი პასუხის გასაცემად მიეცა 10 დღის ვადა 2009 წლის 22 იანვრის განჩინების ჩაბარებიდან.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შესწავლის, გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
საკასაციო სასამართლოს დადგენილად მიაჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის 2007 წლის 19 ოქტომბრის ¹6569 ბრძანებით ჩატარდა ი/მ «მ. წ-ლის» გასვლითი საგადასახადო შემოწმება, რომელიც შეეხო 2004 წლის 1 იანვრიდან 2007 წლის 1 ოქტომბრამდე პერიოდს. შემოწმების შედეგად შედგენილ იქნა საგადასახადო აქტი, რომლითაც ი/მ ,,მ. წ-ელს” გადასახდელად დაერიცხა _ 22198,62 ლარი, მათ შორის: საშემოსავლო გადასახადი _ 7034,12 ლარი, მათ შორის, კუთვნილი გადასახადი _ 3551,35 ლარი, ჯარიმა სსკ-ის 132-ე მუხლის 1-ლი პუნქტით _ 887,84 ლარი, საურავი _ 2594,93 ლარი, ამასთან, სოციალური გადასახადი _ 11664,50 ლარი, მათ შორის, კუთვნილი გადასახადი _ 5935,46 ლარი, ჯარიმა სსკ-ის 132-ე მუხლის 1-ლი პუნქტით _ 1483,89 ლარი, საურავი _ 4245,15 ლარი, აგრეთვე, ჯარიმა სსკ-ის 133-ე მუხლის მე-3 პუნქტით _ 3000 ლარი, ჯარიმა სსკ-ის 139-ე მუხლის 1-ლი პუნქტით _ 500 ლარი. ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიერ შემოწმების მასალების საფუძველზე 2007 წლის 20 ნოემბერს მიღებულ იქნა სადაო ბრძანება, რომლის საფუძველზეც 2007 წლის 21 ნოემბერს შედგენილ იქნა ¹8609/256 საგადასახადო მოთხოვნა ი/მ «მ. წ-ლისათვის» 22198,62 ლარის დარიცხვის თაობაზე.
საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს, რასაც არც მხარეები ხდიან სადავოდ, რომ ი/მ ,,მ. წ-ლის” გასვლითი საგადასახადო შემოწმება ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიერ ჩატარდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საგამოძიებო დეპარტამენტის აჭარის სამმართველოს უფროსი გამომძიებლის დადგენილების საფუძველზე, სისხლის სამართლის საქმეზე ჭეშმარიტების დადგენის მიზნით, იმის გასარკვევად, რამდენად სწორად აღირიცხებოდა სს ,,...” მოიჯარე ფიზიკურ და იურიდიულ პირთაგან მიღებული შემოსავლები.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 98-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმადაც საგადასახადო კონტროლს ახორციელებს მხოლოდ საგადასახადო ორგანო, ხოლო ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად აუცილებლობის შემთხვევაში საგადასახადო ორგანო გადასახადის გადამხდელის კონტროლს ახორციელებს ოპერატიულ-სამძებრო საქმიანობის განმახორციელებელი ორგანოს თხოვნით, რისთვისაც საგადასახადო ორგანო მოსამართლის ბრძანებით მოიპოვებს საგადასახადო კონტროლის უფლებას. სასამართლოში შუამდგომლობას აღძრავს ოპერატიულ-სამძებრო საქმიანობის განმახორციელებელი ორგანო.
საქართველოს კანონის სამეწარმეო საქმიანობის კონტროლის შესახებ პირველი მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად ყველას აქვს უფლება თავისუფლად ეწეოდეს სამეწარმეო საქმიანობას, იმავე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილია მეწარმის საქმიანობაზე განახორციელოს კონტროლი მხოლოდ კანონით დადგენილი წესით, ამ კანონის მე-3 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად მაკონტროლებელი ორგანო უფლებამოსილია კონტროლი გაუწიოს სამეწარმეო საქმიანობას მხოლოდ მოსამართლის ბრძანების საფუძველზე, იმავე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად დარღვევით განხორციელებული შემოწმების შედეგად მიღებულ მტკიცებულებებს იურიდიული ძალა არა აქვს, ხოლო ამ კანონის მე-5 მუხლის მე-4 ნაწილით მაკონტროლებელი ორგანო, რომელიც სამეწარმეო საქმიანობის კონტროლს ახორციელებს ოპერატიულ-სამძებრო საქმიანობის განმახორციელებელი ორგანოს თხოვნით, შემოწმების უფლებას მოიპოვებს მოსამართლის ბრძანების საფუძველზე.
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილია, მეწარმის საქმიანობაზე განახორციელოს კონტროლი მხოლოდ კანონით დადგენილი წესით. ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად იმსჯელა, როდესაც არ გაიზიარა აპელანტის მიერ დავის გადაწყვეტისათვის შემოსავლების სამსახურის 2007 წლის 8 მაისის სათათბირო საბჭოს სხდომის ოქმის მოშველიება, რომლის მიხედვითაც ,,თუ არსებობს გამომძიებლის დადგენილება რევიზიის ჩატარების შესახებ, მაშინ საგადასახადო ინსპექციას უფლება აქვს მოსამართლის ბრძანების გარეშე შეამოწმოს მეწარმე”, რადგან ჩატარებულია მეწარმის, რომელიც არ იყო სისხლისსამართლებრივი დევნის ობიექტი, არამედ წარმოადგენდა მასთან დაკავშირებულ პირს, გასვლითი საგადასახადო შემოწმება, რომლის ჩატარებაზეც აუცილებელია ზემოაღნიშნული ნორმებით გათვალისწინებული მოთხოვნების დაცვა, კერძოდ, მოსამართლის ბრძანება.
საკასაციო სასამართლოს ასევე ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს და მიუთითებს, რომ საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 58-ე მუხლის მე-5 ნაწილი, რომლის მიხედვითაც ,,კანონის შესაბამისად გამომძიებლის მიერ გამოტანილი დადგენილების შესრულება სავალდებულოა ყველა საწარმოს, დაწესებულების, ორგანიზაციის, თანამდებობის პირისა და მოქალაქისათვის”, ამ შემთხვევაში წარმოადგენს ზოგად ნორმას, ხოლო სამეწარმეო კონტროლი ხორციელდება სპეციალური ნორმებით, როგორც საგადასახადო კოდექსით, ისე საქართველოს კანონით ,,სამეწარმეო საქმიანობის კონტროლის შესახებ”, რომელთა მიხედვითაც გასვლითი საგადასახადო შემოწმება დაუშვებელია მოსამართლის ბრძანების გარეშე.
საკასაციო სასამართლო ვერ დაეთანხმება კასატორის მოსაზრებას იმასთან დაკავშირებით, რომ მოსამართლის ბრძანების არქონა არ უნდა ჩაითვალოს არსებით დარღვევად, რადგან საგადასახადო კოდექსის 98-ე მუხლის მე-3 ნაწილი და საქართველოს კანონის სამეწარმეო საქმიანობის კონტროლის შესახებ მე-3 მუხლის მე-2 ნაწილი იმპერატიულად მიუთითებენ მოსამართლის ბრძანების არსებობის აუცილებლობაზე.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებისა და გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველი, რის გამოც ხსენებული განჩინება უნდა დარჩეს უცვლელად.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 სექტემბრის განჩინება;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
