¹ბს-1405-1363(კ-08) 31 ივლისი, 2009 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თავმჯდომარე ლევან მურუსიძე (მომხსენებელი)
მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე
პაატა სილაგაძე
სხდომის მდივანი: გულნარა ილინა
კასატორი _ გ. ჩ-შვილი
მოწინააღმდეგე მხარე _ ქ. თბილისის მერია
მესამე პირი _ მცხეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობა
გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 2 ივლისის განჩინება
სარჩელის საგანი _ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარის ხელშეკრულების გაუქმება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2004 წლის 25 აგვისტოს მცხეთის რაიონის გამგეობამ სარჩელი აღძრა მცხეთის რაიონულ სასამართლოში, მოპასუხე გ. ჩ-შვილის მიმართ.
მოსარჩელის განმარტებით, მცხეთის რაიონის გამგეობის 2002 წლის 30 მაისის ¹90 დადგენილებით მოპასუხე გ. ჩ-შვილს იჯარით, 49 წლის ვადით გადაეცა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული 9,354 ჰა სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწა, მათ შორის, სახნავი _ 4,25 ჰა, საძოვარი _ 0,26 ჰა, ტბორი _ 2,337 ჰა და სხვადასხვა _ 2,4766 ჰა. 2002 წლის 4 ივლისს მცხეთის რაიონის გამგეობასა და გ. ჩ-შვილს შორის დაიდო სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარის ხელშეკრულება.
მოსარჩელის მტკიცებით, გ. ჩ-შვილზე სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარით გაცემის დროს უხეშად იქნა დარღვეული მოქმედი კანონმდებლობის მოთხოვნები, ასევე გ. ჩ-შვილის მიერ შესრულებული არ იქნა საიჯარო ხელშეკრულებით მასზე დაკისრებული მოვალეობები. მცხეთის რაიონის გამგეობის 2002 წლის 30 მაისის ¹90 დადგენილებით დამტკიცებულ იქნა მცხეთის რაიონის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების სახელმწიფო მიწის იჯარით გამცემი მუდმივმოქმედი კომისიის სხდომის საოქმო (ოქმი ¹7, 2002 წლის 27 მაისი) დადგენილება, რომლითაც გ. ჩ-შვილს იჯარით გადაეცა 9,354 ჰა მიწა. ხსენებულმა მუდმივმოქმედმა კომისიამ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 588-ე მუხლის საფუძველზე, გ. ჩ-შვილს, როგორც ახალ, გადახდისუნარიან ფიზიკურ პირს, იჯარით გადასცა მოიჯარე გ. გ-ძის მიერ მასზე იჯარით გადაცემული და შემდეგ უკან დაბრუნებული მიწის ფართობიდან საიჯარო მიწა. ამ შემთხვევაში აღნიშნულმა მუდმივმოქმედმა კომისიამ არასწორად გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 588-ე მუხლი, რომლითაც რეგულირდებოდა საიჯარო ქონების ვადამდე უკან დაბრუნება. ამავე კოდექსის 529-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარაზე ვრცელდებოდა იჯარის წესები, თუ სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარისათვის სხვა რამ არ იყო დადგენილი.
მოსარჩელის განმარტებით, გ. ჩ-შვილზე მიწის იჯარით გაცემისას მცხეთის რაიონის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების სახელმწიფო მიწის იჯარით გამცემმა მუდმივმოქმედმა კომისიამ უხეშად დაარღვია საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 2 აგვისტოს ¹446 ბრძანებულებით დამტკიცებული «სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გაცემის წესის შესახებ» დებულების მოთხოვნები, რომლის თანახმად, იურიდიულ და ფიზიკურ პირებს მიწა იჯარით გადაეცემოდათ კონკურსის წესით (მე-3 მუხლის მე-3 პუნქტი), ხოლო იჯარით გასაცემი მიწის გეგმას, კომისიის მოთხოვნის საფუძველზე, ადგენდა მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის შესაბამისი რაიონული სამსახური (მე-8 მუხლის პირველი პუნქტი), კომისია კი მიღებული მასალების საფუძველზე, ადგენდა საინფორმაციო ცნობას კონკურსით მიწის იჯარით გაცემის შესახებ და უზრუნველყოფდა მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებით მის გამოქვეყნებას კონკურსის მოწყობამდე 20 კალენდარული დღით ადრე (მე-8 მუხლის მე-2 პუნქტი). ხსენებული დებულების აღნიშნული მოთხოვნები იმავე კომისიამ არ შეასრულა და უფრო მეტიც, მითითებულმა კომისიამ ისე დააკმაყოფილა იჯარით მიწის აღების შესახებ გ. ჩ-შვილის განცხადება, რომ ამ დებულების მე-7 მუხლის პირველი პუნქტის მოთხოვნათა საწინააღმდეგოდ, მისთვის არ მოუთხოვია საპასპორტო ან პირადობის დამადასტურებელი მოწმობის რეკვიზიტები.
მოსარჩელის მტკიცებით, მიწის იჯარით აღების შესახებ განცხადებით გ. ჩ-შვილი მისთვის მიწის იჯარით გადაცემას ითხოვდა სოფლის მეურნეობის პროდუქციის საწარმოებლად, იმდენი წლით, რამდენი წლითაც გ. გ-ძეს ჰქონდა გაფორმებული იჯარის ხელშეკრულება. მანვე თანხმობა გამოთქვა საიჯარო ქირის გადახდაზე. გ. გ-ძეს, მასსა და მცხეთის რაიონის გამგეობას შორის 1997 წლის 27 თებერვალს დადებული საიჯარო ხელშეკრულების თანახმად, საიჯარო მიწა გადაცემული ჰქონდა 10 წლის ვადით. მუდმივმოქმედმა კომისიამ გ. ჩ-შვილთან დადებული მიწის იჯარის ხელშეკრულების ვადად განსაზღვრა 49 წელი, რაც მას განცხადებით არ უთხოვია. გ. ჩ-შვილი მისთვის იჯარით გადაცემულ მიწას მთლიანად არ იყენებდა დანიშნულებისამებრ (არ აწარმოებდა სასოფლო-სამეურნეო პროდუქციას), რაც «სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საიჯარო ხელშეკრულების» ტიპიური ფორმის მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის «გ» ქვეპუნქტის თანახმად, წარმოადგენდა მეიჯარის მხრიდან იჯარის ვადამდე შეწყვეტის საფუძველს. მცხეთის რაიონის საფინანსო განყოფილების 2004 წლის 19 აგვისტოს ¹71 ცნობიდან ირკვეოდა, რომ მოიჯარე გ. ჩ-შვილის მიერ 2002-2003 წლებში და 2004 წლის 6 თვეში იჯარის ხელშეკრულებით განსაზღვრული საიჯარო ქირა გადახდილი არ ყოფილა. ხსენებული ტიპიური ფორმის მე-4 თავის მე-7 პუნქტის «ა» ქვეპუნქტის მიხედვით, საიჯარო ქირის გადაუხდელობის შემთხვევაში, 3 თვის გასვლის შემდეგ საიჯარო ხელშეკრულება ჩაითვლებოდა გაუქმებულად. ამავე ტიპიური ფორმის მე-8 მუხლის თანახმად, ხელშეკრულების პირობების შესრულების, შეცვლის ან გაუქმების შესახებ წამოჭრილ სადავო საკითხებს განიხილავდა და წყვეტდა სასამართლო.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა მცხეთის რაიონის გამგეობასა და გ. ჩ-შვილს შორის 2002 წლის 4 ივლისს დადებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარის ხელშეკრულების გაუქმება.
მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 5 აპრილის გადაწყვეტილებით მცხეთის რაიონული გამგეობის სარჩელი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა მცხეთის რაიონულ გამგეობასა და გ. ჩ-შვილს შორის 2002 წლის 4 ივლისს გაფორმებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარის ხელშეკრულება.
რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო ურთიერთობისას მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-5 მუხლის თანახმად, გადასახადი იყო ბიუჯეტსა და სპეციალურ სახელმწიფო ფონდებში სავალდებულო შენატანი, რომელსაც იხდიდა გადასახადის გადამხდელი, გადახდის აუცილებელი, არაექვივალენტური და უსასყიდლო ხასიათიდან გამომდინარე. იმავე კოდექსის 315-ე მუხლის მიხედვით, მიწის გადასახადს იხდიდნენ ფიზიკური და იურიდიული პირები, რომელთაც საკუთრებაში ან კანონით გათვალისწინებულ სარგებლობაში ჰქონდათ მიწის ნაკვეთი, ხოლო მიწის გადასახადით დაბეგვრის ობიექტი იყო სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწა. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის ზემოთ მოყვანილი მუხლების შესაბამისად, გ. ჩ-შვილი, როგორც ფიზიკური პირი, მის სარგებლობაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე, წარმოადგენდა გადასახადის გადამხდელს და მის სარგებლობაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწა იბეგრებოდა მიწის გადასახადით, რასაც იგი იხდიდა საგადასახადო ინსპექციაში. გ. ჩ-შვილსა და მცხეთის რაიონის გამგეობას შორის 2002 წლის 4 ივლისს დადებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე, გ. ჩ-შვილს ასევე უნდა გადაეხადა სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარის ქირა, რომელიც განსაზღვრული იყო იჯარის ხელშეკრულებით, კერძოდ, მისი მე-2 მუხლის პირველი პუნქტით, რაც წელიწადში შეადგენდა 502 ლარს და მას იგი უნდა გადაეხადა მეიჯარისათვის.
რაიონულმა სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 592-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმად, სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარაზე ვრცელდებოდა იჯარის წესები, თუ სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარისათვის სხვა რამ არ იყო დადგენილი. ამ კოდექსის 581-ე მუხლის მიხედვით, მოიჯარე ვალდებული იყო, მეიჯარისათვის გადაეხადა დათქმული საიჯარო ქირა, ხოლო იჯარის ხელშეკრულების მიმართ გამოიყენებოდა ქირავნობის ხელშეკრულების წესები. ამავე კოდექსის 558-ე მუხლის თანახმად, გამქირავებელს შეეძლო ხელშეკრულება ვადამდე მოეშალა, თუ დამქირავებელი ქირას არ გადაიხდიდა სამი თვის განმავლობაში.
რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ გ. ჩ-შვილი წარმოადგენდა იჯარის ხელშეკრულების მხარეს, მან მოაწერა ხელი ხელშეკრულებას, თანახმა იყო, გადაეხადა საიჯარო ქირა და ივარაუდებოდა, რომ იგი გაცნობილი იყო ხელშეკრულების პირობებს. ამდენად, იგი მოვალე იყო, სცოდნოდა, რომ გადასახდელი ჰქონდა საიჯარო ქირა, რომელიც იჯარის ხელშეკრულებით ჰქონდა დადგენილი. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ვალდებულების ძალით კრედიტორი უფლებამოსილი იყო, მოვალისათვის მოეთხოვა რაიმე მოქმედების შესრულება, ხოლო ვალდებულება უნდა შესრულებულიყო ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას.
მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 5 აპრილის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გ. ჩ-შვილმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 4 ივნისის საოქმო განჩინებით მცხეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობის უფლებამონაცვლედ დადგენილ იქნა ქ. თბილისის მერია, ხოლო მცხეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ამ საქმეში ჩაბმულ იქნა მესამე პირად.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 2 ივლისის განჩინებით გ. ჩ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 5 აპრილის გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები. სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალების მიხედვით, დადგენილად მიიჩნია, რომ გ. ჩ-შვილმა მცხეთის რაიონის გამგეობას მიმართა 2002 წლის 15 აპრილით დათარიღებული განცხადებით და მოითხოვა გ. გ-ძისათვის იჯარით გადაცემული 9,354 ჰა მიწის ნაკვეთის მისთვის იჯარით გადაცემა, მათ შორის, სახნავი იყო 4,25 ჰა, საძოვარი _ 0,26 ჰა, ტბორი _ 2,37 ჰა, სხვადასხვა მიწები _ 2,476 ჰა. განმცხადებელმა აღნიშნა, რომ მიწის იჯარით გადაცემას ითხოვდა იმდენი წლის ვადით, რამდენითაც იგი გ. გ-ძეს ჰქონდა გაფორმებული, რაზეც გ. გ-ძე თანახმა იყო. საქმეში დაცული მცხეთის რაიონის გამგეობის 2002 წლის 30 მაისის ¹90 დადგენილების მიხედვით, მცხეთის რაიონის გამგეობის მიერ განხილულ იქნა მცხეთის რაიონის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების სახელმწიფო მიწის იჯარით გამცემი მუდმივმოქმედი კომისიის სხდომის საოქმო დადგენილება, რომელიც შეეხებოდა ქ. თბილისში მცხოვრები მოიჯარე გ. გ-ძის მიერ, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 588-ე მუხლის თანახმად, მასზე იჯარით დამაგრებული მიწის ფართობიდან ნაწილის უკან დაბრუნებას და ახალი, გადახდისუნარიანი ფიზიკური პირის, გ. ჩ-შვილის თხოვნას, მოიჯარე გ. გ-ძის მიერ დაბრუნებული 9,354 ჰა მიწის ფართობის იჯარით, 49 წლის ვადით მისთვის გადაცემის შესახებ. მცხეთის რაიონის გამგეობის მიერ გ. ჩ-შვილის თხოვნა დაკმაყოფილდა _ დამტკიცდა სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების სახელმწიფო მიწის იჯარით გამცემი მუდმივმოქმედი კომისიის სხდომის საოქმო დადგენილება და გ. ჩ-შვილს იჯარით გადაეცა 9,354 ჰა მიწა, 49 წლის ვადით.
სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალების მიხედვით, ასევე დადგენილად მიიჩნია და აღნიშნა, რომ მხარეებიც სადავოდ არ ხდიდნენ იმ ფაქტს, რომ სადავო მიწის ნაკვეთის დაბრუნების შემდეგ, ახალი მოიჯარისათვის მისი გადაცემა არ მომხდარა კონკურსის წესით. საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 2 აგვისტოს ¹446 ბრძანებულებით დამტკიცებული «სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გაცემის წესის შესახებ» დებულების თანახმად, იურიდიულ და ფიზიკურ პირებს მიწა იჯარით გადაეცემოდათ მხოლოდ კონკურსის წესით. აღნიშნული დებულება ითვალისწინებდა, რომ კონკურსში გამარჯვების შემდეგ, გამარჯვებულსა და მეიჯარეს შორის ფორმდებოდა ხელშეკრულება სამოქალაქო კოდექსის შესაბამისად. ხსენებული დებულება ასევე ითვალისწინებდა კონკურსის ჩატარებისათვის მთელ რიგ ღონისძიებებს, კერძოდ, ფიზიკური პირის განცხადებას თან უნდა ჰქონოდა დართული საკონკურსო წინადადება ან ბიზნეს-გეგმა (არაკომერციული კონკურსის შემთხვევაში), რომელიც მოთავსებული უნდა ყოფილიყო დალუქულ ბარათში. კომისიის მოთხოვნის საფუძველზე, იჯარით გასაცემი მიწის გეგმას ადგენდა მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის შესაბამისი რაიონული სამსახური. კომისია მიღებული მასალების საფუძველზე, ადგენდა საინფორმაციო ცნობას კონკურსით მიწის იჯარით გაცემის შესახებ და უზრუნველყოფდა მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებით მის გამოქვეყნებას კონკურსის მოწყობამდე 20 კალენდარული დღით ადრე. ამ დებულებით დადგენილი იყო, რომ განმცხადებელს შეიძლებოდა უარი თქმოდა კონკურსში მონაწილეობაზე, თუ: ა) განცხადება და ბიზნეს-გეგმა არ შეესაბამებოდა მოქმედი წესის მოთხოვნებს; ბ) ბიზნეს-გეგმა ვერ აკმაყოფილებდა საკონკურსო პირობებს. ამავე დებულების მე-9 თავი ითვალისწინებდა იმ პირობებს, რომელთა შემთხვევაში, ხდებოდა კონკურსში გამარჯვებულის გამოვლენა.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 66-ე მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადებისას ადმინისტრაციული ორგანო მოქმედებდა მხოლოდ კანონით მისთვის მინიჭებულ უფლებამოსილებათა ფარგლებში. ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დადებული ადმინისტრაციული ხელშეკრულება არ უნდა ყოფილიყო წინააღმდეგობაში საქართველოს კონსტიტუციასა და კანონმდებლობასთან.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ამ შემთხვევაში, სახეზე იყო კანონმდებლობის მოთხოვნის უხეში დარღვევა, რაც გამოიხატა საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 2 აგვისტოს ¹446 ბრძანებულებით დამტკიცებული «სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გაცემის წესის შესახებ» დებულების სრულ იგნორირებაში. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება იჯარის ხელშეკრულების გაუქმების თაობაზე, საფუძვლიანი იყო.
სააპელაციო სასამართლომ მნიშვნელოვნად მიიჩნია ასევე საქმის მასალებში დაცული გ. ჩ-შვილის განცხადება (ს.ფ. 37), რომლის მიხედვით, განმცხადებელი აღნიშნავდა, რომ იჯარის ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ მიწის ფართობის ნაწილს ვერ იყენებდა დანიშნულებით და ითხოვდა იგი გადასცემოდა შპს «...». აღნიშნულთან დაკავშირებით, მოსარჩელე აღნიშნავდა, რომ გ. ჩ-შვილთან დადებული ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ერთ-ერთი პირობა იყო ის, რომ საიჯარო მიწა არ იყო გამოყენებული დანიშნულებით. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლო სრულად დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებას.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 2 ივლისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. ჩ-შვილმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, ფაქტობრივად, დადგენილია, რომ მცხეთის რაიონის გამგეობის 2002 წლის 30 მაისის ¹90 დადგენილების მიხედვით, მცხეთის რაიონის გამგეობის მიერ განხილულ იქნა მცხეთის რაიონის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარით გამცემი მუდმივმოქმედი კომისიის სხდომის საოქმო დადგენილება, რომელიც შეეხება ქ. თბილისში მცხოვრები მოიჯარე გ. გ-ძის მიერ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 588-ე მუხლის თანახმად, მასზე იჯარით დამაგრებული მიწის ფართობიდან ნაწილის უკან დაბრუნებას და ახალი, გადახდისუნარიანი ფიზიკური პირის _ გ. ჩ-შვილის თხოვნას, გ. გ-ძის მიერ დაბრუნებული 9,359 ჰა მიწის ფართობის იჯარით, 49 წლის ვადით მისთვის გადაცემის თაობაზე. მცხეთის რაიონის გამგეობამ დააკმაყოფილა გ. ჩ-შვილის თხოვნა _ დამტკიცდა სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების სახელმწიფო მიწის იჯარით გამცემი მუდმივმოქმედი კომისიის სხდომის საოქმო დადგენილება და გ. ჩ-შვილს გადაეცა 9,359 ჰა მიწის ფართობი იჯარით, 49 წლის ვადით, მცხეთის რაიონის გამგეობის 2002 წლის 30 მაისის დადგენილებით, როგორც ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით, რომელიც არის მხარეთა შორის საიჯარო სამართალურთიერთობის წარმოშობის საფუძველი, რაც დღემდე სადავო არ არის. აქედან გამომდინარე, უსაგნო და დაუსაბუთებელია მსჯელობა და სამართლებრივი შეფასების მიცემა გარემოებებისათვის, რომლებიც გ. ჩ-შვილისათვის მიწის გადაცემის წესის დარღვევას უკავშირდება, მაშინ, როდესაც მცხეთის რაიონის გამგეობის 2002 წლის 30 მაისის ¹90 დადგენილების კანონიერების საკითხი, სამართალწარმოების დადგენილი წესის მიხედვით, დღის წესრიგში არ არის. ხელშეკრულების კანონიერების შესახებ მსჯელობა და საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 66-ე მუხლის მოშველიება ასევე უადგილოა, რადგან ის ხელშეკრულება, რომელიც გ. ჩ-შვილთან გაფორმდა, არის ტიპიური ფორმის ხელშეკრულება, დამტკიცებული საქართველოს სოფლის მეურნეობისა და სურსათის მინისტრის 1998 წლის 20 აგვისტოს ბრძანებით და გატარებული რეგისტრაციაში საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს მიერ.
კასატორის მტკიცებით, მცხეთის რაიონის გამგეობას პრეტენზია აქვს იმასთან დაკავშირებით, რომ მიწის იჯარის ქირა მას არ ერიცხებოდა მის ანგარიშზე, რომლის რეკვიზიტებიც 2002 წლის 4 ივლისის ხელშეკრულებაში არ არის მითითებული, ანუ _ სად უნდა გადაეხადა გ. ჩ-შვილს იჯარის ქირა და კრედიტორმა არ განუსაზღვრა მოვალეს ვალდებულების შესრულებისათვის საჭირო რეკვიზიტები. გ. ჩ-შვილმა საგადასახადო დეპარტამენტის ანგარიშზე ჩარიცხა იჯარის მთელი ქირა _ 302 ლარი. ასეთ შემთხვევაში, სასამართლოს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 558-ე მუხლზე კი არ უნდა მიეთითებინა, არამედ უნდა გამოეყენებინა ამ კოდექსის 405-ე მუხლის მე-3 ნაწილის «გ» ქვეპუნქტი, რომლის თანახმად, ხელშეკრულებაზე უარი დაუშვებელია, თუ ვალდებულების დარღვევისათვის კრედიტორი მთლიანად ან უმთავრესად თვითონ არის პასუხისმგებელი. უფრო მეტიც, იჯარის ხელშეკრულებაში მცხეთის რაიონის გამგეობამ არ მიუთითა ანგარიშის რეკვიზიტები, რომლის მიხედვითაც უნდა მომხდარიყო ანგარიშსწორება კონტრაჰენტებს შორის. მცხეთის რაიონის გამგეობის ქმედება უნდა შეფასდეს, როგორც კრედიტორის მიერ ვადის გადაცილება, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 390-ე მუხლით, რომლის თანახმად, თუ ვალდებულების შესასრულებლად საჭიროა კრედიტორის ესა თუ ის მოქმედება, ვადის გადაცილებად ჩაითვლება, თუ იგი ამ მოქმედებას არ ასრულებს. სასამართლო ვალდებული იყო, ვალდებულების დარღვევაზე მსჯელობისას, ამ მუხლის შესაბამისად, შეეფასებინა მცხეთის რაიონის გამგეობის ქმედება და ეხელმძღვანელა ამ მუხლით.
კასატორის განმარტებით, სასამართლომ მიუთითა 2002 წლის 4 ივლისის ხელშეკრულების მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის «გ» ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, მეიჯარეს უფლება აქვს, იჯარის ვადის გასვლამდე შეწყვიტოს მიწის იჯარის ხელშეკრულება, თუ მოიჯარე არ იხდის საიჯარო ქირას ხელშეკრულებით დადგენილი ვადის გასვლიდან 3 თვის განმავლობაში. 2002 წლის 4 ივლისის ხელშეკრულებაში ქირის გადახდის ვადებად მითითებულია _ ყოველი წლის 1 ივნისამდე იჯარის ქირის 50%-ის, ხოლო დანარჩენის _ 1 ნოემბრამდე გადახდაზე. მოიჯარე ქირას იხდიდა წლის განმავლობაში ერთხელ, ძირითადად, პირველი და მეორე ვადის შუალედში, მთლიან თანხას ერჯერადად, რაზეც მცხეთის რაიონის გამგეობას არასდროს პრეტენზია არ გამოუთქვამს, არ გაუპროტესტებია იგი და აღნიშნული მხარეებს შორის სადავო არასდროს ყოფილა. თუ მცხეთის რაიონის გამგეობამ ჩათვალა, რომ ვალდებულება ვადებში არ სრულდებოდა, კანონით იგი ვალდებული იყო, ვიდრე სარჩელს აღძრავდა და სამართალწარმოების დაწყებას მოითხოვდა, თუნდაც ერთხელ წარედგინა წერილობითი (დასაბუთებული) მოთხოვნა და დამატებითი ვადა განესაზღვრა ვალდებულების შესრულებისათვის, ანდა გაეგზავნა გაფრთხილება და შეეძლო მიეთითებინა, თუ რა ფარგლებში უნდა შეესრულებინა გ. ჩ-შვილს ვალდებულება. გ. ჩ-შვილის მხრიდან ვალდებულების დარღვევის მიჩნევისასაც კი, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 405-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, უნდა მითითებულიყო ვალდებულების ნაწილობრივ დარღვევაზე, ხოლო თუ გაზიარებული იქნება მცხეთის რაიონის გამგეობის მოსაზრება, რომ იჯარის ქირა გადახდილი არ იყო, ამ შემთხვევაშიც, ხსენებული ნაწილის მიხედვით, გამორიცხულია ხელშეკრულებაზე უარის თქმა, ვინაიდან, თუკი ვალდებულება მხოლოდ ნაწილობრივ დაირღვევა, მაშინ კრედიტორს შეუძლია უარი თქვას ხელშეკრულებაზე მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ვალდებულების დარჩენილი ნაწილის შესრულებამ მისთვის დაკარგა ინტერესი. სასამართლო ვალდებული იყო, აღნიშნული მუხლის თანახმად, მცხეთის რაიონის გამგეობისათვის მოეთხოვა განმარტება, თუ რატომ დაკარგა ვალდებულების დარჩენილი ნაწილის შესრულებამ მისთვის ინტერესი, თუკი საერთოდ მიჩნეული იქნება, რომ გ. ჩ-შვილი ბრალეულია ვალდებულების დარღვევაში.
კასატორის მტკიცებით, ასევე მნიშვნელოვანია ის ფაქტი, რომ სასამართლოებს არანაირი არსებითი კითხვები არ გასჩენიათ ვალდებულების დარღვევის საფუძვლებზე, მაშინ, როდესაც საუბარია მიწის იჯარის ქირასა და მიწის გადასახადზე, რომელთა თაობაზეც არსებობდა მათ შორის დიფერენციაციის პრობლემა, რაზეც არსებობს საქართველოს სოფლის მეურნეობისა და სურსათის სამინისტროს 2003 წლის 30 ოქტომბრის განმარტებითი ხასიათის ცირკულარული წერილი, რომელიც ეხებოდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 152-ე მუხლის მე-4 ნაწილით დადგენილ სიახლეს, რაც მოგვიანებით, 2003 წლის 31 დეკემბერს გაუქმდა. ამასთან დაკავშირებით, ასევე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა, სადაც იდენტური საფუძვლებით დავის დროს ცალსახადაა მითითებული მეიჯარის, ანუ მცხეთის რაიონის გამგეობის ბრალეულობაზე ვალდებულების დარღვევის საკითხზე მსჯელობისას.
კასატორის განმარტებით, საქმეზე არ იქნა დადგენილი მიწის იჯარის ქირისა და მიწის გადასახადის გადახდის ფაქტობრივი გარემოებები, ასევე უნდა შეფასდეს, თუ ვისი ბრალეულობა იკვეთება ვალდებულების დარღვევაში, აგრეთვე, უნდა შეფასდეს, თუ რა პრინციპით განუსაზღვრა მეიჯარემ გ. ჩ-შვილს მიწის იჯარის ქირა და რატომ არ მიუთითა მის მისაღებად საკუთარი რეკვიზიტები, რატომ არ ითხოვდა მას სარჩელის აღძვრამდე, ანდა რატომ არ უთითებდა მასზე სარჩელის წარდგენის შემდეგ. სასამართლოს არ გააჩნდა არანაირი სათანადო მტკიცებულება, რაც საფუძველს მისცემდა, მოიჯარის ქმედება შეეფასებინა, როგორც მიწის არადანიშნულებისამებრ გამოყენება და შესაბამისად, ამ მიმართებით სასამართლოს მითითება ასევე დაუსაბუთებელია და არ არის გამაგრებული არანაირი მტკიცებულებით.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 ნოემბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული გ. ჩ-შვილის საკასაციო საჩივარი და მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 24 ნოემბრის განჩინების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 9 მარტის განჩინებით გ. ჩ-შვილის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის «ა» ქვეპუნქტით და მისი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრებით.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენით გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ გ. ჩ-შვილის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს.
საკასაციო სასამართლოს, საქმის მასალების მიხედვით, დადგენილად მიაჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
დადგენილია, რომ მცხეთის რაიონის გამგეობის 2002 წლის 30 მაისის ¹90 დადგენილებით დამტკიცდა ამავე რაიონის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარით გამცემი მუდმივმოქმედი კომისიის სხდომის საოქმო დადგენილება, რომელიც შეეხებოდა ქ. თბილისში მცხოვრები მოიჯარე გ. გ-ძის მიერ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 588-ე მუხლის თანახმად, მასზე იჯარით დამაგრებული მიწის ფართობიდან ნაწილის უკან დაბრუნებას და ახალი, გადახდისუნარიანი ფიზიკური პირის _ გ. ჩ-შვილის თხოვნას, გ. გ-ძის მიერ დაბრუნებული 9,359 ჰა მიწის ფართობის იჯარით, 49 წლის ვადით მისთვის გადაცემის თაობაზე. აღნიშნული დადგენილებით მცხეთის რაიონის გამგეობამ დააკმაყოფილა გ. ჩ-შვილის თხოვნა, _ დამტკიცდა სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების სახელმწიფო მიწის იჯარით გამცემი მუდმივმოქმედი კომისიის სხდომის საოქმო დადგენილება და გ. ჩ-შვილს გადაეცა 9,359 ჰა მიწის ფართობი იჯარით, 49 წლის ვადით. მცხეთის რაიონის გამგეობის 2002 წლის 30 მაისის ¹90 დადგენილების საფუძველზე 2002 წლის 4 აგვისტოს მცხეთის რაიონის გამგეობასა და გ. ჩ-შვილს შორის გაფორმდა სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად იჯარის ობიექტს წარმოადგენდა სახნავი _ 4,25 ჰა, საძოვარი _ 0,26 ჰა, ტბორი _ 2,37 ჰა, სხვადასხვა მიწები _ 2,476 ჰა სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწები. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატამ არასწორი შეფასება მისცა ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნია, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 2 აგვისტოს ¹446 ბრძანებულებით დამტკიცებული «სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გადაცემის წესის შესახებ» დებულების სრული იგნორირებით სახეზე იყო კანონმდებლობის უხეში დარღვევა. მხარეები სადაოდ არ ხდიან იმ გარემოებას, რომ გ. გ-ძეს სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი იჯარით გადაცემული ჰქონდა კანონმდებლობის სრული დაცვით. დადგენილია, რომ გ. ჩ-შვილი, როგორც ახალი გადახდისუნარიანი ფიზიკური პირი ჩანაცვლებულ იქნა გ. გ-ძის მიერ იჯარით აღებული მიწის ნაწილის _ 9,354 ჰექტრის მოიჯარედ. სამოქალაქო კოდექსის კოდექსის 592.2 მუხლის თანახმად, სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარაზე ვრცელდება იჯარის წესები, თუ სასოფლოსამეურნეო მიწის იჯარისათვის სხვა რამ არ არის დადგენილი. ამავე კოდექსის 588.1-ე მუხლის თანახმად, თუ მოიჯარე საიჯარო ურთიერთობის შეწყვეტამდე ქონებას უკან აბრუნებს, იგი საიჯარო ქირის გადახდისაგან მხოლოდ მაშინ თავისუფლდება, თუ თავის სანაცვლოდ შესთავაზებს ახალ გადახდისუნარიან და მეიჯარისათვის მისაღებ მოიჯარეს. ახალი მოიჯარე თანახმა უნდა იყოს, იჯარის ხელშეკრულება მიიღოს იმავე პირობებით. საქმეში არსებული გ. ჩ-შვილის 22.04.02 წლის განცხადებით (ს.ფ. 6) დგინდება, რომ გ. ჩ-შვილმა გამოთქვა სურვილი გ. გ-ძის მფლობელობაში არსებული 9,354 ჰა მიწის ნაკვეთი გადასცემოდა იჯარით იმავე პირობებით, როგორც თავდაპირველ მოიჯარეს. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ უკვე იჯარით გაცემულ მიწის ნაკვეთის ერთ ნაწილზე ახალი, გადახდისუანარიანი პირის ჩანაცვლება განხორციელდა სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი ნორმების შესაბამისად და მხარეებს შორის ამ სახის სამართალურთიერთობის წარმოშობისათვის საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 2 აგვისტოს ¹446 ბრძანებულებით დამტკიცებული დებულებით დადგენილი წესები გამოყენებული ვერ იქნებოდა, ვინაიდან აღნიშნული დებულება იჯარით გაცემულ მიწაზე მოიჯარის ჩანაცვლების წესს არ ადგენს. გარდა ამისა, გასაჩივრებული განჩინება არ შეიცავს დასაბუთებას იმის თაობაზე, შესაძლებელია თუ არა სადავო გახდეს მხარეებს შორის დადებული ხელშეკრულების კანონიერება მაშინ, როდესაც სადავოდ არ გამხდარა მისი საფუძველი _ მცხეთის რაიონის გამგეობის 2002 წლის 30 მაისის ¹30 დადგენილება.
სააპელაციო სასამართლო ეყრდნობა რა გ. ჩ-შვილის განცხადებას მიიჩნევს, რომ საიჯარო მიწის დანიშნულებით გამოუყენებლობა წარმოადგენს ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ერთ-ერთ პირობას. მხარეებს შორის დადებული ხელშეკრულების 4.1 მუხლის «გ» ქვეპუნქტი ითვალისწინებს მეიჯარის უფლებას იჯარის ვადის გასვლამდე შეწყვიტოს ხელშეკრულება თუ მოიჯარე დანიშნულებისამებრ არ იყენებს იჯარის ობიექტებს და არღვევს ხელშეკრულების პირობებს. საქმეში წარმოდგენილი განცხადება (ს.ფ. 37) ეხება მხოლოდ საიჯარო მიწის ნაწილის გამოყენების შეუძლებლობას, რის გამოც გ. ჩ-შვილი სკ 588-ე მუხლის თანახმად, ითხოვს ახალი გადახდისუნარიანი პირისათვის იჯარით აღებული მიწის ნაწილის _ 0,2 ჰა-ს გადაცემას. საქმეში არ არის წარმოდგენილი სხვა რაიმე მტკიცებულება იმისა, რომ გ. ჩ-შვილი იჯარით აღებულ მიწის ნაკვეთს დანიშნულებისამებრ არ იყენებდა. სსკ-ის 102.3 მუხლის თანახმად საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ საქმეში წარმოდგენილი გ. ჩ-შვილის განცხადება შეეხება მიწის ნაკვეთის ნაწილის გამოყენების შეუძლებლობას და არ ადასტურებს მოიჯარის მიერ იჯარით გადაცემულ მიწის არადანიშნულებისამებრ გამოყენების ფაქტს.
პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების კანონიერება აპელანტმა გ. ჩ-შვილმა სადავოდ გახადა იმ საფუძვლითაც, რომ სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია მოიჯარის მიერ საიჯარო ქირის გადაუხდელობის ფაქტი. სსსკ-ის 377-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სააპელაციო პალატა ვალდებული იყო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლიანობა შეემოწმებია სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში და მისი საფუძვლიანობის თაობაზე დასაბუთება ასახულიყო მის განჩინებაში. სააპელაციო პალატის 2008 წლის 2 ივლისის განჩინება არ შეიცავს დასაბუთებას, თუ რატომ არ არსებობდა სააპელაციო საჩივრის ამ საფუძვლით დაკმაყოფილების შესაძლებლობა.
საკასაციო პალატა დადგენილად მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ მხარეებს შორის 2002 წლის 4 აგვისტოს დადებული ხელშეკრულების მე-2.1 პუნქტით, საიჯარო ქირის ოდენობა განისაზღვრა 302 ლარით, ასევე დადგინდა ქირის გადახდის წესი, კერძოდ თანხის 50% შეტანილი უნდა ყოფილიყო მეიჯარის ანგარიშზე ბანკში, ყოველი წლის 1 ივნისამდე, ხოლო დანარჩენი ნაწილი 1 ოქტომბრამდე. საქმეში წარმოდგენილია 31.10.2003 წ. გადასახადების აკრეფის ქვითარი და 27.01.2005 წ. სალაროს შემოსავლის ორდერი (ს.ფ. 40), საიდანაც დგინდება, რომ გ. ჩ-შვილს საგადასახადო ინსპექციის ანგარიშზე თითოეულ წელს, ერთჯერადად გადახდილი აქვს 274 ლარი. საქართველოს საგადასახადო კოდექსში 18.07.03წ. კანონით შეტანილი ცვლილება-დამატებით საგადასახადო კოდექსის 152-ე მუხლს დაემატა მე-4 ნაწილი, რომლის თანახმად სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწით სარგებლობისათვის მოიჯარეების მიერ გადახდილი საიჯარო ქირა მოიცავდა მიწის გადასახადს. საგადასახადო კოდექსის ეს ნორმა მოქმედებდა რამდენიმე თვის განმავლობაში და გაუქმდა საგადასახადო კოდექსში 31.12.03წ. კანონით შეტანილი ცვლილებით. მხარეებს შორის დადებულ ხელშეკრულებაში არ არის მითითებული მეიჯარის ანგარიშის ნომერი, სადაც გ. ჩ-შვილს შეეძლო საიჯარო ქირის გადარიცხვა, ამასთან საქმეში წარმოდგენილი არ არის რაიმე მტკიცებულება იმისა, რომ მხარეებს შორის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საიჯარო ქირის ოდენობა შეიცვალა. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ არ იქნა გამოკვლეული ის ფაქტობრივი გარემოება, გ. ჩ-შვილის მიერ საგადასახადო ინსპექციის ანგარიშზე 274 ლარის გადახდა რა ვალდებულების შესასრულებლად იქნა განხორციელებული, ასევე საგადასახადო კოდექსში 18.07.03წ. განხორციელებული დამატების მოქმედების პერიოდში _ 2003 წელს გადახდილი თანხა მოიცავდა თუ არა საიჯარო ქირის თანხას. სააპელაციო პალატამ საქმის ხელახალი განხილვისას უნდა დაადგინოს მიწის გადასახადისა და საიჯარო ქირის გადახდის ფაქტობრივი გარემოება. ასევე უნდა იმსჯელოს ჰქონდა თუ არა ადგილი ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულებას გ. ჩ-შვილის მხრიდან, საიჯარო ქირის ნაწილობრივ გადახდას და ასეთ პირობებში არსებობდა თუ არა ხელშეკრულების ცალმხრივად გაუქმების საფუძვლები, კერძოდ სკ 405-ე მუხლით გათვალისწინებული ხელშეკრულებაზე უარის თქმის შესაძლებლობა მაშინ, როცა ვალდებულების დარჩენილი ნაწილის შესრულებამ კრედიტორისათვის დაკარგა ინტერესი.
სსკ 394-ე მუხლის «ე» ქვეპუნქტის თანახმად, გადაწყვეტილება ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ გადაწყვეტილება იურიდიულად არ არის საკმარისად დასაბუთებული.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ სახეზეა სსკ-ის 412-ე მუხლის თანახმად გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის ხელახალი განხილვისათვის დაბრუნების საფუძველი. ამდენად, საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი არსებითი განხილვისათვის უნდა დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. გ. ჩ-შვილის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.
2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 2 ივლისის განჩინება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას;
3. სასამართლო ხარჯების განაწილების საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას;
4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
