ბს-1470-1428(კ-08) 14 მაისი, 2009 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)
მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე
ლევან მურუსიძე
საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი (მოსარჩელე) _ ი/მ გ. მ-შვილი
მოწინააღმდეგე მხარეები (მოპასუხეები): საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო; საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური; საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრი (საგადასახადო ინსპექცია)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილება
დავის საგანი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
2007 წლის 26 სექტემბერს ი/მ გ. მ-შვილმა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) მიმართ.
სასარჩელო განცხადებაში აღნიშნული იყო, რომ 2007 წლის 16 აპრილს თბილისში, ... გამზ. ¹...-ში, ი/მ გ. მ-შვილის კუთვნილ მაღაზიაში თბილისის საგადასახადო ინსპექციის თანამშრომლის მიერ მოსარჩელის მიმართ შედგენილ იქნა საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი ¹310721, მასზედ, რომ მოსარჩელე მომხმარებლებთან ანგარიშსწორებას ახორციელებდა საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოყენების გარეშე (კონკრეტულ ოპერაციაზე გამყიდველმა არ გამოწერა ჩეკი). მოსარჩელემ აღნიშნული სამართალდარღვევის ოქმი უსაფუძვლოდ მიიჩნია და განმარტა, რომ მასში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები არ შეესაბამებოდა სინამდვილეს. მითითებულ დღეს, დაახლოებით 15:40 საათზე, მის მაღაზიაში შევიდა ორი ახალგაზრდა, რომელთაგან ერთ-ერთმა შეიძინა 0.10 ლარად ღირებული საღეჭი რეზინი. გამყიდველმა მას მიაწოდა შეძენილი საქონელი ჩეკთან ერთად. ახალგაზრდა მამაკაცმა გამყიდველს უთხრა, რომ იგი აპირებდა ყავის შეძენას და ჯერ არ დატოვებდა მაღაზიას. შემდგომ მან გადაიფიქრა ყავის ყიდვა და გავიდა მაღაზიიდან. რამდენიმე წუთის შემდეგ იგი უკან დაბრუნდა ჩეკის აღების მიზნით, მაღაზიის გამყიდველმა მიუთითა ჩეკის ადგილსამყოფელზე (მაცივრის დახლზე), მყიდველმა უთხრა, რომ ჩეკში მითითებული დრო არ ემთხვეოდა მის მაჯის საათზე არსებულ დროს და მოითხოვა მეორე ჩეკის გამოწერა, რაც გამყიდველის მიერ შესრულებულ იქნა. მყიდველმა ახალი ჩეკის გამოწერის დრო კვლავ შეადარა მისი მაჯის საათის დროს და განმარტა, რომ ჩეკზე მითითებული დრო არ ემთხვეოდა მისი მაჯის საათის დროს _ საკასო აპარატი მიუთითებდა 5-10 წუთის წინსწრებით. აღნიშნული სამუშაო დღის ბოლოს, მოსარჩელის მიერ სალარო აპარატიდან ამოღებულ იქნა იმ დღეს ჩატარებული სავაჭრო ოპერაციების კრებითი ძ _ ანგარიში (იმ დღის ჩეკების სრული ნუსხა), რაც წარმოდგენილ იქნა სარჩელთან ერთად. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ ამ ნუსხით დგინდებოდა, რომ სავაჭრო ობიექტზე მოსახლეობასთან ფულადი ანგარიშსწორების დროს გამოიყენებოდა საკონტროლო სალარო აპარატი და ჩატარებული სავაჭრო ოპერაციები ნამდვილად განხორციელდა 15:50 საათზე, ხოლო საკონტროლო ოპერაცია _ 15:52 საათზე. ამდენად, მოსარჩელემ მიუთითა, რომ მას არ ჩაუდენია საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 139-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაცდომა. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ სამართალდარღვევის ოქმში არ იყო მითითებული ოქმის შედგენის სამართლებრივი საფუძველი, მატერიალური ნორმა, რომლის დარღვევაშიც ედებოდა ბრალი. სამართალდარღვევის ოქმის შემდგენმა მასში არ შეიტანა ორი მოწმის გვარი და მათ არ ჩამოართვა ახსნა-განმარტება, რაც, მოსარჩელის განმარტებით, ნათელს მოჰფენდა საქმის რეალურ ვითარებას. ახსნა-განმარტება ასევე არ ჩამოართვეს მაღაზიის გამყიდველს, რომელსაც ევალებოდა ჩეკის გამოწერა. გამყიდველმა ხელი არ მოაწერა ოქმს, რადგან თავიდანვე ნათელი იყო ოქმის შედგენის უსაფუძვლობა და უსწორობა.
მოსარჩელის განმარტებით, მან სასამართლოში დავის დაწყებამდე გამოიყენა საგადასახადო ორგანოთა სისტემაში დავის უფლება, რასაც შედეგი არ მოჰყოლია, კერძოდ, თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 30 აპრილის ¹310721 ბრძანებისა და 2007 წლის 11 მაისის საგადასახადო მოთხოვნის გამო წარდგენილი შესაგებელი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა 2007 წლის 21 აგვისტოს ¹6814 ბრძანებით არ დააკმაყოფილა. ასევე არ დააკმაყოფილა მოსარჩელის საჩივარი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განმხილველმა საბჭომ 2007 წლის 11 სექტემბრის ¹106 გადაწყვეტილებით.
საბოლოოდ, მოსარჩელემ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 30 აპრილის ¹31072 ბრძანების და 2007 წლის 11 მაისის ¹310721 საგადასახადო მოთხოვნის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2007 წლის 21 აგვისტოს ¹6814 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განმხილველი საბჭოს 2007 წლის 17 სექტემბრის 05-04/9515 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 14 თებერვლის გადაწყვეტილებით ი/მ გ. მ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ძალაში შესვლის დღიდან ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები _ 2007 წლის 30 აპრილის ¹310721 ბრძანება და 2007 წლის 11 მაისის ¹30721 საგადასახადო მოთხოვნა მოსარჩელისათვის ჯარიმის თანხის _ 1500 ლარის დაკისრების თაობაზე; ძალაში შესვლის დღიდან ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2007 წლის 21 აგვისტოს ¹6814 ბრძანება ი/მ გ. მ-შვილის 2007 წლის 10 ივლისის საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე. საქალაქო სასამართლომ მოწმეთა სახით დაკითხული პირების _ ე. დ-ძისა და ვ. ჯ-უას ჩვენებებზე დაყრდნობით დადგენილად მიიჩნია ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ 2007 წლის 16 აპრილს თბილისში, ... გამზ. ¹...-ში მდებარე ი/მ გ. მ-შვილის კუთვნილ მაღაზიაში ინსპექტორის _ მ. მ-ელის მიერ 0.10 ლარის ღირებულების საღეჭი რეზინის შესყიდვისას გამყიდველის მიერ ნამდვილად იქნა გამოწერილი საკონტროლო-სალარო აპარატის ჩეკი.
საქალაქო სასამართლომ ასევე მიიჩნია, რომ 2007 წლის 16 აპრილის ¹310721 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი შედგენილი იყო საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2006 წლის 27 თებერვლის ¹145 ბრძანებით დამტკიცებული ,,საგადასახადო ორგანოების მიერ საკონტროლო-სალარო აპარატების გამოყენების წესის დაცვაზე კონტროლის პროცედურების შესახებ ინსტრუქციის’’ მოთხოვნათა დაუცველად.
საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ 2007 წლის 16 აპრილის საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი არ ასახავდა მოსარჩელის მიერ რეალურად ჩადენილი გადაცდომის ფაქტს. საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, აღნიშნული იმითაც დასტურდებოდა, რომ ოქმში არასწორად იყო მითითებული მოქმედების დაწყების და დასრულების დრო, კერძოდ, ოქმში მითითებული იყო, რომ მოქმედება დაიწყო 15:35 საათზე და დასრულდა 15:40 საათზე. მოქმედების დაწყებისა და დამთავრების დროის გადამოწმებისა და ოქმის სისწორის გაკონტროლება შესაძლებელი იყო მოსარჩელის მიერ სარჩელთან ერთად წარმოდგენილი დოკუმენტით _ 2007 წლის 16 აპრილს განხორციელებული ყველა სავაჭრო ოპერაციის კრებითი ძ _ ანგარიშით, რომლითაც დასტურდებოდა, რომ 15:34 საათზე განხორციელდა სავაჭრო ოპერაცია, რომლის ღირებულება იყო 03.00 ლარი, 15:40 საათზე განხორციელდა სავაჭრო ოპერაცია, რომლის ღირებულება შეადგენდა 00.50 ლარს. საგულისხმო იყო, რომ კრებით ძ _ ანგარიშში დაფიქსირდა 15:50 საათზე განხორციელებული ოპერაცია, რომლის ღირებულება იყო 00.10 ლარი, რომელიც, მოსარჩელის განმარტებით, წარმოადგენს სწორედ იმ სავაჭრო ოპერაციას, რომელშიც მონაწილეობა მიიღო საგადასახადო ინსპექციის ინსპექტორმა მ. მ-ელმა და რომლის გამოც შედგენილ იქნა სამართალდარღვევის ოქმი. სასამართლომ მიიჩნია, რომ შეუძლებელი იყო მ. მ-ელის მონაწილეობით განხორციელებული სავაჭრო ოპერაცია დაწყებულიყო 15:35 საათზე და დასრულებულიყო 15:40 საათზე, რადგან დროის აღნიშნულ შუალედში ი/მ გ. მ-შვილის მაღაზიაში 15:34 საათზე, აგრეთვე 15:40 საათზე ერთმანეთის თანმიმდევრობით განხორციელდა ორი სხვადასხვა ღირებულების სავაჭრო ოპერაცია, რაც, სასამართლოს მოსაზრებით, გამორიცხავდა იმის შესაძლებლობას, რომ დროის იმავე შუალედში ადგილი ჰქონოდა სხვა სავაჭრო ოპერაციასაც.
საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2007 წლის 16 აპრილს ქ. თბილსში, ... გამზ. ¹...-ში მდებარე მაღაზიაში იმყოფებოდა არა მარტო გამყიდველი და ოქმის შემდგენები, არამედ სხვა პირებიც, კერძოდ, ე. დ-ძე და ვ. ჯ-უა, რომლებიც უშუალოდ შეესწრნენ მომხდარ ფაქტს. საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ოქმის შემდგენი ვალდებული იყო ოქმში, გარდა სხვა აუცილებელი რეკვიზიტებისა, მიეთითებინა მაღაზიაში მყოფი პირების, მოწმეების ვინაობა. მით უფრო, რომ ასეთი შინაარსის უფლებამოსილება მოპასუხეს განსაზღვრული ჰქონდა საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2006 წლის 27 თებერვლის ¹145 ბრძანებით დამტკიცებული ,,საგადასახადო ორგანოების მიერ საკონტროლო-სალარო აპარატების გამოყენების წესების დაცვაზე კონტროლის პროცედურების შესახებ ინსტრუქციის’’ მე-5 მუხლის მე-4 პუნქტით, რომელიც ადგენდა, რომ ოქმს ხელს აწერს ოქმის შემდგენი პირი და საგადასახადო სამართალდარღვევის ჩამდენი გადასახადის გადამხდელი ან მისი წარმომადგენელი (უფლებამოსილი პირი), ხოლო თუ იყვნენ მოწმეები, ოქმზე მათაც შეიძლება მოეწერათ ხელი. საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ იმ პირობებში, როდესაც საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობის შესახებ სარჩელის განხილვისას მტკიცების ტვირთი ეკისრებოდა მოპასუხე ადმინისტრაციულ ორგანოს, ეს უკანასკნელი ვალდებული იყო, ზუსტად დაეცვა კანონით (კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტით) დადგენილი მოთხოვნები და არ ჩაეთვალა, რომ ეს მოთხოვნა ფორმალური ხასიათის იყო და გავლენას ვერ მოახდენდა შედეგზე. საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი წარმოადგენდა პირველად წერილობით დოკუმენტს, რომელშიც ფიქსირდებოდა საგადასახადო სამართალდარღვევის ფაქტი. შესაბამისად, ოქმი უნდა ყოფილიყო სრული. ამ შემთხვევაში, კანონის ისეთი სავალდებულო მოთხოვნები, როგორიც იყო სამართალდარღვევის ოქმის ადგილზე შედგენა, სამართალდამრღვევისათვის ახსნა-განმარტების ჩამორთმევა, მოწმეთა მოძიება, გამოკითხვა და მათ შესახებ ინფორმაციის ოქმში შეტანა, წარმოადგენდა საბოლოო სამართლებრივი შედეგის დადგომისათვის _ სახდელის დაკისრებისათვის პრაქტიკული მნიშვნელობის მქონე გარემოებებს.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 14 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით ცალ-ცალკე გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახადო ინსპექციამ) და საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ. აპელანტები გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 14 თებერვლის გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ი/მ გ. მ-შვილის სასარჩელო განცხადება არ დაკმაყოფილდა.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) სააპელაციო საჩივრების პრეტენზია დასაბუთებული იყო, რაც იძლეოდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით გათვალისწინებულ საფუძვლებს.
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ი/მ გ. მ-შვილი, როგორც გადასახადის გადამხდელი, აღრიცხვაზე იყო თბილისის საგადასახადო ინსპექციაში 2002 წლის 29 აპრილიდან, საკონტროლო-სალარო აპარატის ¹1206 რეგისტრაციის ბარათის თანახმად, თბილისის საგადასახადო ინსპექციაში რეგისტრირებული იყო ი/მ გ. მ-შვილის კუთვნილი საკონტროლო-სალარო აპარატი _ ,,მერკური 130 ფ’’, საქარხნო ¹0051178, ჟურნალში რეგისტრაციის ¹1206, მისამართზე: თბილისი, ... გამზ. ¹.... თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 30 აპრილის ¹310721 ბრძანებითა და 2007 წლის 11 მაისის ¹310721 საგადასახადო მოთხოვნით ი/მ გ. მ-შვილს აღნიშნული ოქმის საფუძველზე დაეკისრა ჯარიმა _ 1500 ლარის ოდენობით. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის ინსპექტორის _ გ. ზ-შვილის მიერ 2007 წლის 16 აპრილს შედგენილ იქნა საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი ¹310721 მასზედ, რომ თბილისში, ... გამზ. ¹...-ში, 2007 წლის 16 აპრილს 15:35 საათსა და 15:40 საათს შორის დროის შუალედში ი/მ გ. მ-შვილი მოსახლეობასთან ფულად ანგარიშსწორებას ახდენდა საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოყენების გარეშე (არ გამოწერა ჩეკი). საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმში მითითებული მოქმედების დაწყების და დასრულების დროის გადამოწმების შედეგად სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 15:34 საათზე განხორციელდა სავაჭრო ოპერაცია, რომლის ღირებულება იყო 03.00 ლარი. ასევე, 15:40 საათზე განხორციელდა სავაჭრო ოპერაცია, რომლის ღირებულება შეადგენდა 00.50 ლარს. მოგვიანებით 15:50 საათზე განხორციელდა სავაჭრო ოპერაცია, რომლის ღირებულებამაც შეადგინა 0.10 ლარი.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 127-ე მუხლისა და 139-ე მუხლის მე-5 ნაწილის საფუძველზე, თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მოადგილის მიერ 2007 წლის 30 აპრილს გამოცემულ იქნა ¹310721 ბრძანება ი/მ გ. მ-შვილისათვის სანქციის სახედ ჯარიმის თანხის _ 1500 ლარის დაკისრების შესახებ. ბრძანება გამოცემული იყო აღნიშნული 2007 წლის 16 აპრილის ¹310721 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის საფუძველზე. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მოადგილის 2007 წლის 11 მაისის ¹310721 საგადასახადო მოთხოვნით მოსარჩელე ი/მ გ. მ-შვილს ეცნობა, რომ მისი პირადი აღრიცხვის ბარათზე განხორციელდა ფინანსური სანქციის _ 1500 ლარის ოდენობით ჯარიმის დარიცხვა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 139-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული სამართალდარღვევის ჩადენისათვის. ამავე საგადასახადო მოთხოვნით ი/მ გ. მ-შვილს ეთხოვა მითითებული თანხის გადახდა, აგრეთვე ეცნობა თანხის გადაუხდელობის შედეგები.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2007 წლის 21 აგვისტოს ¹6814 ბრძანებით არ დაკმაყოფილდა ი/მ გ. მ-შვილის 2007 წლის 10 ივლისის საჩივარი. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განმხილველი საბჭოს 2007 წლის 17 სექტემბრის 05-04/9515 გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა ი/მ გიორგი მარგველაშვილის 2007 წლის 31 აგვისტოს საჩივარი.
სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია საქალაქო სასამართლოს დასკვნები იმის თაობაზე, რომ 2007 წლის 16 აპრილის საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი არასწორად ასახავდა მოქმედების დაწყებისა და დასრულების დროს და 15:34 _ 15:40 საათის დროის შუალედში შეუძლებელი იყო საგადასახადო ინსპექტორის _ მ. მ-ელის მონაწილეობით რაიმე სავაჭრო ოპერაციის განხორციელება, რამდენადაც საქმეში არ მოიპოვებოდა აღნიშნულის დამადასტურებელი მტკიცებულებები.
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2007 წლის 16 აპრილს გამოვლენილ იქნა ი/მ გ. მ-შვილის მიერ საგადასახადო სამართალდარღვევის ჩადენის ფაქტი, რაც გამოიხატებოდა იმაში, რომ საგადასახადო ინსპექტორის მიერ პირადი მოხმარების მიზნით საღეჭი რეზინის შეძენისას ი/მ გ. მ-შვილმა არ მოახდინა საკონტროლო-სალარო აპარატიდან ჩეკის გამოწერა და აღნიშნული ოპერაცია განახორციელა მხოლოდ მას შემდეგ, რაც გამყიდველისათვის ცნობილი გახდა საგადასახადო ინსპექციის თანამშრომლის თაობაზე, ე.ი მოგვიანებით 15:50 საათზე. აღნიშნული ქმედებით მოსარჩელე ი/მ გ. მ-შვილმა ჩაიდინა გადაცდომა, რამეთუ ჩეკის გამოუწერლობით არ შეასრულა მისთვის, როგორც გადასახადის გადამხდელისათვის საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2006 წლის 10 მარტის ¹186 ბრძანებით დამტკიცებული ,,საკონტროლო-სალარო აპარატების ექსპლუატაციის (გამოყენების) წესები და სალაროს ჩეკში შესატანი აუცილებელი რეკვიზიტების დამტკიცების შესახებ ინსტრუქციის’’ მე-4 მუხლის 1-ლი პუნქტით დაკისრებული ვალდებულება.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ 2007 წლის 16 აპრილს ¹310721 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი შედგენილი იყო საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2006 წლის 27 თებერვლის ¹145 ბრძანებით დამტკიცებული ,,საგადასახადო ორგანოების მიერ საკონტროლო-სალარო აპარატების გამოყენების წესების დაცვაზე კონტროლის პროცედურების შესახებ ინსტრუქციის’’ მოთხოვნათა დაცვით და მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია კანონის მოთხოვნათა არსებით დარღვევას, კერძოდ, ინსტრუქციის მე-5 მუხლის მე-2 პუნქტის დარღვევას.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტები მიღებული იყო სათანადო გამოკვლევისა და სამართლებრივი შეფასების შედეგად და არ ეწინააღმდეგებოდნენ სახდელის _ ჯარიმის დაკისრების სამართლებრივ საფუძველს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 139-ე მუხლის, აგრეთვე 156-ე და 159-ე მუხლების, საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2006 წლის 27 თებერვლის ¹145 ბრძანებით დამტკიცებული საგადასახადო ორგანოების მიერ საკონტროლო-სალარო აპარატების გამოყენების წესების დაცვაზე კონტროლის პროცედურების შესახებ ინსტრუქციის მე-5 მუხლის მოთხოვნებს.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი/მ გ. მ-შვილმა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო ნორმები და არ შეაფასა მოწმეთა ჩვენებები. კასატორი აღნიშნავს, რომ საქმის განხილვისას მოწმეების _ ვ. ჯ-უასა და ე. დ-ძის ჩვენებებით დადგენილ იქნა, რომ მაღაზიის გამყიდველმა მომხმარებლის სახით შესულ თბილისის საგადასახადო სამსახურის ინსპექტორს მის მიერ შეძენილ საღეჭ რეზინთან ერთად მიაწოდა საკონტროლო-სალარო აპარატიდან ამორტყმული ჩეკი და დაუდო მაცივრის დახლზე, მაგრამ საქონლის შემძენმა პირმა აიღო მხოლოდ საღეჭი რეზინი, ჩეკი კი დატოვა დახლზე. კასატორის მტკიცებით, მაღაზიის გამყიდველმა კეთილსინდისიერად შეასრულა მასზე დაკისრებული სამართლებრივი მოვალეობა, ხოლო ინსპექტორმა შეგნებულად არ აიღო ჩეკი.
კასატორი აღნიშნავს, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის ,,დ’’ პუნქტის, საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 239-ე მუხლის მე-17 აბზაცისა და საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 127-ე მუხლის შესაბამისად ოქმი არის ადმინისტრაციული აქტი და იგი უნდა შედგენილიყო შესაბამისი წესების სრული დაცვით, რაც განსახილველ შემთხვევაში არ გააკეთა ინსპექტორმა გ. ზ-შვილმა. სამართალდარღვევის ოქმში არ არის მითითებული მისი შედგენის საფუძველი, ოქმის შემდგენელმა პირმა არ მიუთითა იმ მატერიალურ-სამართლებრივ ნორმაზე, რომლის დარღვევაშიც მან ბრალი დასდო ი/მ გ. მ-შვილს. ასევე, სადავო ოქმში მოწმეთა გრაფა შეუვსებელია. ოქმში არ იქნა შეტანილი იმ დღეს მაღაზიაში მყოფი მოწმეთა გვარები. გარდა ამისა, ოქმის შემდგენმა ინსპექტორმა საკუთარი პროტესტის წერილობითი ახსნა-განმარტების სახით ჩამოყალიბებისა და საქმის რეალური ვითარების აღწერის შესაძლებლობა არ მისცა იმ გამყიდველსაც, რომელმაც თითქოს ჩაიდინა სამართალდარღვევა.
კასატორი აღნიშნავს, რომ თავდაპირველად, ოქმის შედგენისას, საგადასახადო ინსპექტორმა სექციის გამყიდველი დაადანაშაულა ჩეკის ამოურტყმელობაში, მაგრამ მას შემდეგ, რაც საქმის სასამართლო განხილვის დროს მოწმეების _ ვ. ჯ-იასა და ე. დ-ძის ჩვენებებითა და წერილობითი დოკუმენტით _ 2007 წლის 16 აპრილს განხორციელებული ყველა სავაჭრო ოპერაციის კრებითი ძ ანგარიშით უტყუარად დადგინდა, რომ სინამდვილეში, ჩეკი ამორტყმული იყო, მოწინააღმდეგე მხარის წარმომადგენელი ამტკიცებდა, რომ ჩეკის ამორტყმა მოხდა მოგვიანებით, მას შემდეგ, რაც გამყიდველმა შეიტყო, რომ მყიდველი საგადასახადო ინსპექციის თანამშრომელი იყო. კასატორი განმარტავს, რომ ჩეკის ამოურტყმელობა და ჩეკის დაგვიანებით ამორტყმა იურიდიული თვალსაზრისით სხვადასხვა ფაქტია, ოქმში ფაქტი უნდა დაფიქსირებულიყო იმ სახით, რა სახითაც მას სინამდვილეში ჰქონდა ადგილი.
კასატორი ასევე აღნიშნავს, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების გათვალისწინებით, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განმხილველმა საბჭომ არასწორი გადაწყვეტილება მიიღო იმის თაობაზე, რომ ი/მ გ. მ-შვილის საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო და იგი უნდა დაჯარიმებულიყო 1500 ლარით.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 4 დეკემბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ი/მ გ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 4 დეკემბრის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2009 წლის 5 თებერვლამდე.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 5 თებერვლის განჩინებით ი/მ გ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად და საქმის ზეპირი განხილვა დაინიშნა 2009 წლის 16 აპრილს 12:00 საათზე.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ ი/მ გ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმის მასალებში ასახულ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: თბილისის საგადასახადო ინსპექციის ინსპექტორის _ გ. ზ-შვილის მიერ 2007 წლის 16 აპრილს შედგენილ იქნა ¹310721 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი მასზედ, რომ თბილისში, ... გამზ. ¹...-ში, 2007 წლის 16 აპრილს 15:35 საათსა და 15:40 საათს შორის დროის შუალედში ი/მ გ. მ-შვილი მოსახლეობასთან ფულად ანგარიშსწორებას ახდენდა საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოყენების გარეშე (არ ამოარტყა ჩეკი). საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმში მითითებულ იქნენ მ. მ-ელი, რომელმაც გამოავლინა სამართალდარღვევა და მეორე ინსპექტორი _ ლ. გ-შვილი. 2007 წლის 16 აპრილის ¹310721 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის საფუძველზე. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 127-ე მუხლისა და 139-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მოადგილის მიერ 2007 წლის 30 აპრილს გამოცემულ იქნა ¹310721 ბრძანება ი/მ გ. მ-შვილისათვის სანქციის სახედ ჯარიმის თანხის _ 1500 ლარის დაკისრების შესახებ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მოადგილის 2007 წლის 11 მაისის ¹310721 საგადასახადო მოთხოვნით კი მოსარჩელე ი/მ გ. მ-შვილს ეცნობა, რომ მისი პირადი აღრიცხვის ბარათზე განხორციელდა ფინანსური სანქციის _ 1500 ლარის ოდენობით ჯარიმის დარიცხვა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 139-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული სამართალდარღვევის ჩადენისათვის. ამავე საგადასახადო მოთხოვნით ი/მ გ. მ-შვილს ეთხოვა მითითებული თანხის გადახდა, აგრეთვე ეცნობა თანხის გადაუხდელობის შედეგები.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმის მასალებში ასახულ იმ გარემოებაზეც, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2007 წლის 21 აგვისტოს ¹6814 ბრძანებით არ დაკმაყოფილდა ი/მ გ. მ-შვილის 2007 წლის 10 ივლისის საჩივარი, ხოლო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განმხილველი საბჭოს 2007 წლის 17 სექტემბრის 05-04/9515 გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა ი/მ გ. მ-შვილის 2007 წლის 31 აგვისტოს საჩივარი.
საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს, რომ ი/მ გ. მ-შვილი, როგორც გადასახადის გადამხდელი, აღრიცხვაზეა თბილისის საგადასახადო ინსპექციაში 2002 წლის 29 აპრილიდან, საკონტროლო-სალარო აპარატის ¹1206 რეგისტრაციის ბარათით კი დგინდება, რომ თბილისის საგადასახადო ინსპექციაში რეგისტრირებულია ი/მ გ. მ-შვილის კუთვნილი საკონტროლო-სალარო აპარატი _ ,,მერკური 130 ფ’’, საქარხნო ¹0051178, ჟურნალში რეგისტრაციის ¹1206, მისამართზე: თბილისი, ... გამზ. ¹....
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2006 წლის 27 თებერვლის ¹145 ბრძანებით დამტკიცებული ,,საგადასახადო ორგანოების მიერ საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოყენების წესების დაცვაზე კონტროლის პროცედურების შესახებ” ინსტრუქციის მე-4 მუხლის მე-5 პუნქტის თანახმად, საკონტროლო-სალარო აპარატების გამოყენების წესების დაცვაზე კონტროლის პროცედურის განხორციელების დროს, საკონტროლო-სალარო აპარატების გარეშე მუშაობის ან მათი გამოუყენებლობის ფაქტის დადგენის მიზნით, საგადასახადო ინსპექციის/რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) თანამშრომელი ობიექტის ხელმძღვანელობისათვის (ხელმძღვანელის ადგილზე არყოფნის შემთხვევაში ობიექტის ტერიტორიაზე მომუშავე ნებისმიერი პირებისათვის) სამსახურებრივი მოწმობისა და მისი უფლებამოსილების შესახებ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის წარდგენის შემდეგ, უფლებამოსილია, შეამოწმოს ობიექტზე საკონტროლო-სალარო აპარატების გამოყენების წესები და საგადასახადო სამართალდარღვევის გამოვლენისას შეადგინოს შესაბამისი ოქმი.
საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2006 წლის 27 თებერვლის ¹145 ბრძანებით დამტკიცებული ,,საგადასახადო ორგანოების მიერ საკონტროლო-სალარო აპარატების გამოყენების წესის დაცვაზე კონტროლის პროცედურების შესახებ ინსტრუქციის’’ მე-5 მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმში აღინიშნებოდა: ა) ოქმის დასახელება, ბ) მოქმედების ჩატარების ადგილი და თარიღი; გ) მოქმედების დაწყებისა და დასრულების დრო; დ) ოქმის შემდგენი პირისა და იმ პირის (პირების) თანამდებობა, სახელი და გვარი, რომლებმაც გამოავლინეს სამართალდარღვევა; ე) მოქმედების მონაწილეთა სახელი და გვარი, ხოლო საჭიროების შემთხვევაში _ მისამართი; ვ) მოქმედების შინაარსი და მისი ჩატარების თანმიმდევრობა; ზ) მოქმედების ჩატარებისას გამოვლენილი, საქმეებთან დაკავშირებული არსებითი ფაქტები და გარემოებები.
საკასაციო სასამართლო საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2006 წლის 27 თებერვლის ¹145 ბრძანებით დამტკიცებული ,,საგადასახადო ორგანოების მიერ საკონტროლო-სალარო აპარატების გამოყენების წესების დაცვაზე კონტროლის პროცედურების შესახებ ინსტრუქციის’’ მე-5 მუხლის მე-4 პუნქტზე მითითებით აღნიშნავს, რომ ოქმს ხელს აწერდა ოქმის შემდგენი პირი და საგადასახადო სამართალდარღვევის ჩამდენი გადასახადის გადამხდელი ან მისი წარმომადგენელი (უფლებამოსილი პირი), ხოლო თუ Aმოწმეები იყვნენ, ოქმზე ისინიც აწერდნენ ხელს.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი არის პირველადი წერილობითი დოკუმენტი, რომელშიც ფიქსირდება საგადასახადო სამართალდარღვევის ფაქტი, რომლის გამოც მომავალში პირის მიმართ შესაძლებელია გამოყენებულ იქნეს კანონით დადგენილი სანქცია. ოქმის შემდგენი პირი ვალდებულია, ზედმიწევნით ზუსტად დაიცვას კანონით (კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტით) დადგენილი მოთხოვნები. შესაბამისად, ოქმი უნდა იყოს ზედმიწევნით სრული. ამ შემთხვევაში, კანონის ისეთი სავალდებულო მოთხოვნები, როგორიც არის სამართალდარღვევის ოქმის ადგილზე შედგენა, სამართალდამრღვევისათვის ახსნა-განმარტების ჩამორთმევა, მოწმეთა მოძიება, გამოკითხვა და მათ შესახებ ინფორმაციის ოქმში შეტანა, წარმოადგენს საბოლოო სამართლებრივი შედეგის დადგომისათვის _ სახდელის დაკისრებისათვის პრაქტიკული მნიშვნელობის მქონე გარემოებებს.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ არ არის დადგენილი ის ფაქტობრივი გარემოება, რამდენად კანონიერად და შესაბამისი ინსტრუქციის მოთხოვნათა დაცვით მოხდა საგადასახადო ინსპექტორის მიერ სამართალდარღვევის ოქმის შედგენა. სააპელაციო სასამართლოს მიერ არ იქნა გამოკვლეული, 2007 წლის 16 აპრილის საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი ასახავდა თუ არა მოსარჩელის მიერ რეალურად ჩადენილი გადაცდომის ფაქტს. მით უმეტეს, რომ ხსენებულ სამართალდარღვევის ოქმზე განხორციელებული შენიშვნის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი არ დაეთანხმა სამართალდარღვევის ოქმს და უარი განაცხადა მის ხელმოწერაზე.
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ ისე დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ 2007 წლის 16 აპრილს ¹310721 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი შედგენილია საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2006 წლის 27 თებერვლის ¹145 ბრძანებით დამტკიცებული ,,საგადასახადო ორგანოების მიერ საკონტროლო-სალარო აპარატების გამოყენების წესების დაცვაზე კონტროლის პროცედურების შესახებ ინსტრუქციის’’ მოთხოვნათა დაცვით და მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია კანონის მოთხოვნათა არსებით დარღვევას, რომ აღნიშნული გარემოებები არ არის გამყარებული საქმის მასალებში წარმოდგენილი შესაბამისი მტკიცებულებებით.
საკასაციო სასამართლო ასევე აღნიშნავს, რომ საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის საფუძველზე სანქციის გამოყენების საკითხს წყვეტს უფლებამოსილი პირი _ საგადასახადო ინსპექციის უფროსი/მოადგილე, რომელიც ამ დროს მოქმედებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 127-ე მუხლით დადგენილი წესების შესაბამისად, კერძოდ, ხსენებული მუხლის მე-10 ნაწილით დადგენილია, რომ საგადასახადო სამართალდარღვევის საქმის განსახილველად მომზადებისას საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილი პირი ადგენას შემდეგ საკითხებს: ა) განეკუთვნება თუ არა საქმე შესაბამისი საგადასახადო ორგანოს კომპეტენციას; ბ) გამოთხოვილია ან/და მიღებულია თუ არა პირისაგან დამატებითი დოკუმენტები; გ) შედგენილია თუ არა საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი ამ მუხლის მოთხოვნის შესაბამისად; დ) ჩადენილია თუ არა პირის მიერ საგადასახადო სამართალდარღვევა; გ) ექვემდებარება თუ არა პირი ამ კოდექსით გათვალისწინებულ პასუხისმგებლობას. ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიკვლია სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემამდე, ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მოადგილის მიერ შემოწმდა თუ არა 2007 წლის 16 აპრილის საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის სისწორე, რომლის საფუძველზეც გამოიცა _ ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 11 მაისის ¹310721 საგადასახადო მოთხოვნა.
საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები და არ დაასაბუთა, თუ რატომ მიიჩნია უსაფუძვლოდ მოცემულ საქმეზე მოწმეთა _ ვ. ჯ-უასა და ე. დ-ძის ჩვენებებითა და წერილობითი დოკუმენტით _ 2007 წლის 16 აპრილს განხორციელებული ყველა სავაჭრო ოპერაციის კრებითი ძ ანგარიშით დადგენილი გარემოება იმის თაობაზე, რომ 2007 წლის 16 აპრილს, ქ. თბილისში, ... გამზ. ¹...-ში მდებარე ი/მ გ. მ-შვილის კუთვნილ მაღაზიაში ინსპექტორის _ მ. მ-ელის მიერ 0.10 ლარად ღირებული საღეჭი რეზინის შესყიდვისას გამყიდველის მიერ გამოწერილი იქნა საკონტროლო სალარო აპარატის ჩეკი. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ არ დაასაბუთა, ისე მიიჩნია უსაფუძვლოდ საქალაქო სასამართლოს მიერ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების საფუძველზე დადგენილი გარემოება იმის თაობაზე, რომ 2007 წლის 16 აპრილის საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი არასწორად ასახავდა მოქმედების დაწყებისა და დასრულების დროს და რომ ოქმში მითითებული იყო, რომ მოქმედება დაიწყო 15:35 საათზე და დასრულდა 15:40 საათზე. მოქმედების დაწყებისა და დამთავრების დროის გადამოწმებისა და ოქმის სისწორის გაკონტროლება შესაძლებელი იყო მოსარჩელის მიერ სარჩელზე დართული 2007 წლის 16 აპრილს განხორციელებული ყველა სავაჭრო ოპერაციის კრებითი ძ _ ანგარიშით, რომლითაც დასტურდებოდა, რომ 15:34 საათზე განხორციელდა სავაჭრო ოპერაცია, რომლის ღირებულება იყო 03.00 ლარი, 15:40 საათზე განხორციელდა სავაჭრო ოპერაცია, რომლის ღირებულება შეადგენდა 00.50 ლარს. ასმასთან, კრებით ძ _ ანგარიშში დაფიქსირდა 15:50 საათზე განხორციელებული ოპერაცია, რომლის ღირებულება იყო 00.10 ლარი, რომელიც, ი/მ გ. მ-შვილის განმარტებით, წარმოადგენდა სწორედ იმ სავაჭრო ოპერაციას, რომელშიც მონაწილეობა მიიღო საგადასახადო ინსპექციის ინსპექტორმა მ. მ-ელმა და რომლის გამოც იქნა შედგენილი სამართალდარღვევის ოქმი. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს უნდა ემსჯელა, რამდენად შესაძლებელი იყო მ. მ-ელის მონაწილეობით განხორციელებული სავაჭრო ოპერაცია დაწყებულიყო 15:35 საათზე და დასრულებულიყო 15:40 საათზე, რადგან დროის აღნიშნულ შუალედში ი/მ გ. მ-შვილის მაღაზიაში 15:34 საათზე, აგრეთვე 15:40 საათზე ერთმანეთის თანმიმდევრობით განხორციელდა ორი სხვადასხვა ღირებულების სავაჭრო ოპერაცია, რაც, გამორიცხავდა იმის შესაძლებლობას, რომ დროის იმავე შუალედში ადგილი ჰქონოდა სხვა სავაჭრო ოპერაციასაც.
სააპელაციო სასამართლო ასევე არ მიუთითებს, თუ რა გარემოებებზე დაყრდნობით მიიჩნია, რომ ი/მ გ. მ-შვილის მიერ 2007 წლის 16 აპრილს გამოვლენილ იქნა სამართალდარღვევის ჩადენის ფაქტი.
საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ მოცემული საქმის განხილვისას საერთოდ არ გამოიკვლია ზემოაღნიშნული, ამ საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები, რომელთა ყოველმხრივი და სრულყოფილი გამოკვლევა და ობიექტური სამართლებრივი შეფასება აუცილებელია წინამდებარე დავის სწორად გადაწყვეტისათვის.
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი.
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. ამავე კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის «ბ” ქვეპუნქტის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას (განჩინებას) და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს სააპელაციო სასამართლოში, თუ არსებობს ამ კოდექსის 394-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები, გარდა აღნიშნული მუხლის «გ” და «ე” ქვეპუნქტებისა. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის «ე1” ქვეპუნქტის თანახმად კი, გადაწყვეტილება (განჩინება) ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ გადაწყვეტილების (განჩინების) დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილი და სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის «ე1» ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის აბსოლუტური საფუძველი, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო თვითონ ვერ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, რადგან არსებობს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძველი.
ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემული საქმის ხელახლა განხილვისას სააპელაციო სასამართლომ, ზემოხსენებულის გათვალისწინებით, ყოველმხრივ უნდა გამოიკვლიოს საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები, იმსჯელოს სააპელაციო საჩივრის საფუძვლებზე და სრულყოფილად დაადგინოს საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, რისთვისაც სააპელაციო სასამართლოს შეუძლია გამოიყენოს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლებით მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილება.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ი/მ გ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 412-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. ი/მ გ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;
2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;
3. სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას;
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
