ბს-1502-1459(კ-08) 23 მარტი, 2009 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თავმჯდომარე ლევან მურუსიძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

პაატა სილაგაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) _ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტრო

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ ნ. გ.-ა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილება

სარჩელის საგანი _ სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების არარა აქტად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 18 ივლისს ნ. გ.-მ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხე საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, იგი 1997 წლიდან მუშაობდა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროში ხელმძღვანელ თანამდებობაზე, ხოლო 2001 წლიდან დაინიშნა ამავე სამინისტროს გამგებლობაში არსებული სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულების _ სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის უფროსად. საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2004 წლის 30 ივნისის ¹40/კს ბრძანებით ნ. გ.-ა გათავისუფლებულ იქნა სამსახურიდან. აღნიშნული ბრძანების გამოცემით კი მოპასუხემ დაარღვია «საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის, უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ» საქართველოს კანონის 25-ე მუხლი, რომლის თანახმად, სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულების ხელმძღვანელს მინისტრის წარდგინებით თანამდებობაზე ნიშნავდა და თანამდებობიდან ათავისუფლებდა პრემიერ-მინისტრი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა: საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2004 წლის 30 ივნისის ¹40/კს ბრძანების გაუქმება; სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის უფროსის თანამდებობაზე აღდგენა; იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 15 ნოემბრის სხდომაზე ნ. გ.-მ დააზუსტა სარჩელი და მოითხოვა: საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2004 წლის 30 ივნისის ¹40/კს ბრძანების არარა აქტად ცნობა, ვინაიდან იგი გათავისუფლებულ იქნა არაუფლებამოსილი პირის მიერ; სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის უფროსის თანამდებობაზე აღდგენა, ვინაიდან აღნიშნული დეპარტამენტი არ იყო გაუქმებული; იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ნ. გ.-ს სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; არარა აქტად ჩაითვალა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2004 წლის 30 ივნისის ¹40/კს ბრძანება; მოსარჩელის მოთხოვნა სამსახურში აღდგენისა და იძულებითი განაცდური ხელფასის ანაზღაურების ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ნ. გ.-ა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2001 წლის 19 მარტის ¹12/კს ბრძანებით დაინიშნა საქვეუწყებო დაწესებულების _ სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის უფროსად. საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 10 ივნისის ¹210 ბრძანებულებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა საქართველოს პრეზიდენტის 2001 წლის 17 ოქტომბრის ¹411 ბრძანებულება, რომლის შესაბამისად, საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს გამგებლობაში შექმნილი იყო საქვეუწყებო დაწესებულება _ სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტი. «საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის, უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-17 მუხლის თანახმად, სამინისტროს დებულებებს, გარდა საქართველოს შინაგან საქმეთა და თავდაცვის სამინისტროების დებულებებისა, მინისტრის წარდგინებით ამტკიცებდა მთავრობა. ამ ნორმის საფუძველზე, საქართველოს მთავრობის 2004 წლის 7 ივნისის ¹47 დადგენილებით დამტკიცდა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს დებულება, რომლის მიხედვით, ზემოაღნიშნული საქვეუწყებო დაწესებულება ამ სამინისტროს მმართველობის სფეროში აღარ იქნა გათვალისწინებული. მიუხედავად ამისა, საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2004 წლის 30 ივნისის ბრძანებით მოსარჩელე პირადი განცხადების საფუძველზე გათავისუფლდა სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის უფროსის თანამდებობიდან. 2004 წლის 11 თებერვალს მიღებული «საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის, უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ» საქართველოს კანონის 25-ე მუხლის მე-6 პუნქტის იმპერატიული მოთხოვნის შესაბამისად, სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულების ხელმძღვანელს მინისტრის წარდგინებით თანამდებობაზე ნიშნავდა და თანამდებობიდან ათავისუფლებდა საქართველოს პრემიერ-მინისტრი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ნ. გ.-ა სამუშაოდან გათავისუფლებული იყო არაუფლებამოსილი პირის _ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის მიერ, რამდენადაც, ერთი მხრივ, 2004 წლის 30 ივნისს სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტი, როგორც საქვეუწყებო დაწესებულება, არ შედიოდა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს გამგებლობაში და მეორეც, «საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის, უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ» საქართველოს კანონისა და მის საფუძველზე საქართველოს მთავრობის 2004 წლის 7 ივნისის ¹47 დადგენილებით დამტკიცებული საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს დებულების შესაბამისად, საქვეუწყებო დაწესებულების ხელმძღვანელს ათავისუფლებდა საქართველოს პრემიერ-მინისტრი, მინისტრის წარდგინებით. «საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის, უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ» საქართველოს კანონის 25-ე მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, საქვეუწყებო დაწესებულება იქმნებოდა, გარდაიქმნებოდა და საქმიანობას წყვეტდა კანონით ან მთავრობის დადგენილებით. საქართველოს მთავრობის 2004 წლის 7 ივნისის ¹47 დადგენილებით დამტკიცდა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს დებულება, რომლის გამგებლობაშიც დამოუკიდებელ სტრუქტურულ ერთეულად გათვალისწინებული არ იქნა საქვეუწყებო დაწესებულება _ სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტი, თუმცა ამ დეპარტამენტის ფუნქციებს ახორციელებდა სამინისტროს სხვა სტრუქტურული ერთეულები. ამდენად, საქართველოს მთავრობის 2004 წლის 7 ივნისის ¹47 დადგენილების საფუძველზე მოხდა საქვეუწყებო დაწესებულების _ სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის გარდაქმნა, მისი ფუნქციების გადანაწილება სამინისტროს სხვა სტრუქტურული ერთეულებისათვის. აქედან გამომდინარე, ვინაიდან აღარ არსებობდა საქვეუწყებო დაწესებულება _ სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტი, მოსარჩელის მოთხოვნა იმავე თანამდებობაზე აღდგენისა და განაცდურის ანაზღაურების შესახებ, იყო უსაფუძვლო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. გ.-მ, რომელმაც მოითხოვა სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილებით ნ. გ.-ს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც ნ. გ.-ს უარი ეთქვა განაცდური ხელფასის ანაზღაურებასა და სამსახურში აღდგენაზე და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ნ. გ.-ს სარჩელი განაცდური ხელფასის ანაზღაურების ნაწილში დაკმაყოფილდა; ნ. გ.-ს აუნაზღაურდა განაცდური ხელფასი, სამსახურიდან მისი გათავისუფლებიდან აღნიშნული გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე პერიოდში; გადაწყვეტილება სამუშაოზე აღდგენის ნაწილში გაუქმდა და ამ ნაწილში საქმის წარმოება შეწყდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტრომ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება განაცდური ხელფასის ანაზღაურების შესახებ სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 16 იანვრის განჩინებით საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილება გაუქმდა გასაჩივრებულ ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2001 წლის 19 მარტის ¹12/კს ბრძანებით ნ. გ.-ა დაინიშნა სამინისტროს საქვეუწყებო დაწესებულების _ სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის უფროსად. საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 10 ივნისის ¹210 ბრძანებულებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა საქართველოს პრეზიდენტის 2001 წლის 17 ოქტომბრის ¹411 ბრძანებულება, რომლითაც საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სისტემაში გათვალისწინებული იყო საქვეუწყებო დაწესებულება _ სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტი. საქართველოს მთავრობის 2004 წლის 7 ივნისის ¹47 დადგენილებით დამტკიცდა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს ახალი დებულება, რომლის მიხედვით, სამინისტროს მმართველობის სფეროში აღარ იქნა გათვალისწინებული ზემოაღნიშნული საქვეუწყებო დაწესებულება. საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2004 წლის 30 ივნისის ¹40/კს ბრძანებით მოსარჩელე პირადი განცხადების საფუძველზე გათავისუფლდა სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის უფროსის თანამდებობიდან. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილებით საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2004 წლის 30 ივნისის ¹40/კს ბრძანება არარა აქტად იქნა ცნობილი. ამ ნაწილში საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება არ გასაჩივრებულა და შესული იყო კანონიერ ძალაში.

საკასაციო სასამართლომ არ გაიზიარა სააპელაციო სასამართლოს მიერ «საჯარო სამსახურის შესახებ» საქართველოს კანონის 112-ე მუხლის იმგვარი გაგება, რომ სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების არაკანონიერად აღიარება ყველა შემთხვევაში წარმოშობდა ადმინისტრაციის ვალდებულებას, აენაზღაურებინა მუშაკისთვის ხელფასი სამსახურში არყოფნის მთელი პერიოდის განმავლობაში. «საჯარო სამსახურის შესახებ» საქართველოს კანონის 112-ე მუხლის თანახმად, სამსახურიდან უკანონოდ გათავისუფლებული მოხელე უფლებამოსილი იყო, მოეთხოვა გათავისუფლების უკანონოდ ცნობა, გათავისუფლების საფუძვლის შეცვლა და ხელფასის ანაზღაურება სამსახურში იძულებით არყოფნის მთელი პერიოდის განმავლობაში. აღნიშნული ნორმის მოთხოვნიდან გამომდინარე, კანონმდებელი იძულებით განაცდური ხელფასის ანაზღაურებას უკავშირებდა, როგორც მოხელის სამსახურიდან უკანონოდ გათავისუფლების, ისე სამსახურში იძულებით არყოფნის გარემოებების ერთდროულად არსებობას. აღნიშნული მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლომ განმარტა, რომ მოხელის სამუშაოდან გათავისუფლების უკანონოდ ცნობას ყოველთვის არ უკავშირდებოდა მოხელისათვის განაცდური ხელფასის ანაზღაურება. ამისათვის აუცილებელი იყო მოხელის სამუშაოზე იძულებითი არყოფნის პირობის არსებობა.

საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლოს არ გამოუკვლევია და არ დაუდგენია, არსებობდა თუ არა მოსარჩელის სამუშაოზე იძულებითი არყოფნის გარემოება გაცდენილი პერიოდის განმავლობაში. ამასთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლოს ყურადღება არ მიუქცევია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელე პირადი განცხადებით ითხოვდა სამუშაოდან გათავისუფლებას, რაც დაკმაყოფილდა არაუფლებამოსილი პირის _ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის ბრძანებით. სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას მოსარჩელემ უარი განაცხადა სამუშაოზე აღდგენის მოთხოვნაზე. საკასაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას მოსამართლეთა შეკითხვებზე მოსარჩელემ დაადასტურა, რომ განცხადება სამუშაოდან გათავისუფლების თაობაზე დაწერა საკუთარი ნების საფუძველზე, მას არ სურდა სამუშაოზე აღდგენა და დატოვებდა სამსახურს, თუკი უფლებამოსილი პირი _ პრემიერ-მინისტრი გაათავისუფლებდა სამსახურიდან.

საკასაციო სასამართლომ ასევე მიიჩნია, რომ საქმის ხელახალი განხილვისას სააპელაციო სასამართლოს უნდა გამოეკვლია ნ. გ.-ს განცხადება და დაედგინა, მოსარჩელეს პირადი განცხადებით ჰქონდა თუ არა გამოვლენილი სამუშაოზე არყოფნის სურვილი, ნება და იყო თუ არა სახეზე ნ. გ.-ს სამსახურში იძულებითი არყოფნა, შესაბამისად, მიუხედავად მისი სამუშაოდან არაკანონიერად გათავისუფლებისა, ადგილი ჰქონდა თუ არა მასთან მიმართებაში იძულებით გაცდენილ პერიოდს და გამოეტანა დასაბუთებული დასკვნა, თუ რამდენად საფუძვლიანი იყო მოთხოვნა იძულებით განაცდური ხელფასის ანაზღაურების შესახებ. საქმის ხელახალი განხილვისას სააპელაციო სასამართლოს ასევე უნდა გამოეკვლია და სამართლებრივი შეფასება მიეცა საქართველოს პრემიერ-მინისტრის 2007 წლის 15 იანვრის ¹1 ბრძანებისთვის, დავის საგანთან მიმართებაში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 18 ივნისის სხდომაზე მოწინააღმდეგე მხარის _ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს წარმომადგენელს არ ჰქონდა პასუხი კითხვაზე, არსებობდა თუ არა სამართლის ნორმა, რომელიც ითვალისწინებდა 2007 წლის ბრძანებით პირის სამსახურიდან გათავისუფლებას 2004 წლიდან (ს.ფ. 159).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილებით ნ. გ.-ს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილება იძულებითი განაცდურის ანაზღაურებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ნ. გ.-ს სარჩელი განაცდური ხელფასის ანაზღაურების ნაწილში დაკმაყოფილდა; საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს დაევალა ნ. გ-თვის განაცდური ხელფასის ანაზღაურება, თანამდებობიდან გათავისუფლების დღიდან გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის მომენტამდე.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიამ იძულებითი განაცდურის ანაზღაურებაზე უარი დაასაბუთა იმ ორგანოს, კერძოდ, სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის არარსებობით, რომლის მუშაკსაც წარმოადგენდა მოსარჩელე, ანუ, ფაქტობრივად, სასამართლო კოლეგიამ არ უარყო რა ნ. გ.-ს უფლება, მიეღო იძულებითი განაცდური, არ მიიჩნია საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტრო სათანადო მოპასუხედ. საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სათანადო მოპასუხეობა საქმის განხილვის არც ერთ სტადიაზე, მათ შორის, უზენაეს სასამართლოშიც, ეჭვის ქვეშ არ დამდგარა. ამიტომ სააპელაციო სასამართლომ ამ (დეპარტამენტის არარსებობის) მოტივით იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების თაობაზე უარი არასწორად მიიჩნია.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ, თუკი სასამართლოს საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტრო არასათანადო მოპასუხედ მიაჩნდა, იგი ვალდებული იყო, ეხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 85-ე მუხლის დანაწესებით. სააპელაციო სასამართლომ ნ. გ.-ს მოთხოვნა იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების თაობაზე, მიიჩნია არსებითად და აღნიშნა, რომ ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 37-ე მუხლი შრომითი გასამრჯელოს მიღებას უკავშირებდა სამსახურში მიღებიდან _ გათავისუფლებამდე პერიოდს. ორივე მათგანი ფორმდებოდა შესაბამისი აქტით _ ბრძანებით. საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2001 წლის 19 მარტის ბრძანებით ნ. გ.-ა დაინიშნა ამავე სამინისტროს სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის თავმჯდომარედ. 2004 წლის 30 ივნისის ბრძანება მისი ამ თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ, არარა და შესაბამისად, იურიდიული მნიშვნელობის შედეგის არმქონე აქტად იქნა მიჩნეული. შესაბამისად, არსებობდა რა ბრძანება მოსარჩელის თანამდებობაზე დანიშვნის შესახებ და არ არსებობდა რა აქტი მისი გათავისუფლების შესახებ, ნ. გ.-ა უფლებამოსილი იყო, მიეღო შრომითი გასამრჯელო მისი თანამდებობიდან გათავისუფლების თაობაზე ბრძანების გამოცემამდე, ასეთი კი საქმის სასამართლო კოლეგიაში განხილვის პერიოდში არ არსებობდა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ იგი უფლებამოსილი არ იყო, ამგვარი მნიშვნელობა მიეცა საქართველოს პრემიერ-მინისტრის 2007 წლის 15 იანვრის ¹1 ბრძანებისთვის, რადგან საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის არსიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლო ამოწმებდა გადაწყვეტილების დასაბუთებულობასა და კანონიერებას, პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას არსებული მტკიცებულებების საფუძველზე. ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილების მიღებისას, დასახელებული ბრძანება არ არსებობდა და შესაბამისად, იგი სასამართლო კოლეგიის მიერ ვერ იქნებოდა და არც შეიძლებოდა გათვალისწინებული ყოფილიყო.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ იგი ვერ შეაფასებდა საქართველოს პრემიერ-მინისტრის 2007 წლის 15 იანვრის ¹1 ბრძანების, რომელმაც 30 თვის უკუქცევით მოაწესრიგა ნ. გ.-ს თანამდებობიდან გათავისუფლების საკითხი, მართლზომიერებას, რადგანაც იგი სცილდებოდა სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებს. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მითითების შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ გამოიკვლია საკითხი, მოსარჩელეს პირადი განცხადებით გამოვლენილი ჰქონდა თუ არა სამუშაოზე არყოფნის სურვილი, ნება და იყო თუ არა სახეზე სამსახურში ნ. გ.-ს იძულებითი არყოფნა, ანუ, მიუხედავად მისი სამუშაოდან არაკანონიერად გათავისუფლებისა, იყო თუ არა სახეზე მასთან მიმართებაში იძულებით გაცდენილი პერიოდი. მოსარჩელის განმარტებით, თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ განცხადება მან დაწერა იმ პირობით, რომ მისი რეალიზაცია მომხდარიყო დეპარტამენტის საქმიანობის გენერალური ინსპექციის შემოწმების შემდეგ, გათავისუფლებისათვის უფლებამოსილი პირის, საქართველოს პრემიერ-მინისტრის მიერ. აღნიშნული დასტურდებოდა სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის დირექტორისა და შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის სახელზე ნ. გ.-ს 2004 წლის 7 ივნისისა და 30 ივნისის მოხსენებითი ბარათებით. ისინი არსებითად სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის სფეროში არსებულ მტკივნეულ საკითხებს ეხებოდა და სრულებით არ მიესადაგებოდა იმ პირის პოზიციას, რომელსაც თანამდებობიდან წასვლა ჰქონდა გადაწყვეტილი.

რაც შეეხებოდა გათავისუფლების შემდგომ პერიოდში ნ. გ.-ს სამუშაოზე არყოფნის იძულებით ხასიათს, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სამართლებრივი თვალსაზრისით, სამუშაოზე ყოფნა გულისხმობდა მართლზომიერ საფუძველზე სამუშაო ადგილას ყოფნას და თანამდებობრივი ფუნქციების შესრულებას. თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2004 წლის 30 ივნისის ¹40/კს ბრძანებით, რომელიც მოსარჩელის ნებას არ შეესატყვისებოდა, მოსარჩელეს ობიექტურად მოესპო სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის თავმჯდომარის მოვალეობათა შესრულების შესაძლებლობა. როგორც ნებისმიერი კანონმორჩილი მუშაკი, ნ. გ.-ა ვალდებული იყო, დამორჩილებოდა ბრძანებას და სწორედ ამაში გამოიხატებოდა სამუშაოზე არყოფნის იძულებითი ხასიათი.

საკასაციო პალატის მიერ ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 112-ე მუხლის ინტერპრეტაციასთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საკასაციო პალატის განჩინებებზე, რომლებშიც ცალსახად იყო აღნიშნული, რომ ხელფასის გაცემის შეწყვეტის საფუძველი შეიძლებოდა ყოფილიყო მხოლოდ მუშაკის გათავისუფლება სამსახურიდან, ხოლო თუ განმცხადებლის სამსახურიდან გათავისუფლების ბრძანება ბათილად იყო ცნობილი, არ არსებობდა ხელფასის გაუცემლობის საფუძველი, ბრძანების ბათილად ცნობისას კი, პირვანდელ თანამდებობაზე, მისი არარსებობის გამო, აღდგენის შეუძლებლობის შემთხვევაში, მუშაკს უნაზღაურდებოდა იძულებითი განაცდური გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე, ამასთან, პირს უნდა ანაზღაურებოდა გათავისუფლებიდან შესაბამისი ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემამდე პერიოდის იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასი, თუ გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოიცა მოქმედი ადმინისტრაციულ-მატერიალური კანონმდებლობის დარღვევით და შესაბამისად, ხელფასის გაუცემლობის საფუძველი არ არსებობდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტრომ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის მტკიცებით, მოსარჩელე მუშაობდა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საქვეუწყებო დაწესებულების _ სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის უფროსის თანამდებობაზე 2004 წლის 30 ივნისამდე. მისი თანამდებობიდან გათავისუფლება მოხდა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2004 წლის 30 ივნისის ¹40კ/ს ბრძანებით, პირადი განცხადების საფუძველზე. სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულებამ _ სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტმა საქმიანობა შეწყვიტა საქართველოს მთავრობის 2004 წლის 7 ივნისის ¹47 დადგენილების საფუძველზე, რომლითაც დამტკიცდა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს დებულება. ამ დებულების მე-4 მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით, სამინისტროს მმართველობის სფეროში შემავალი სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულებების ჩამონათვალში არ შედის ზემოაღნიშნული დეპარტამენტი. საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 10 ივნისის ¹210 ბრძანებულებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა საქართველოს პრეზიდენტის 2001 წლის 17 ოქტომბრის ¹411 ბრძანებულება, რომლითაც დამტკიცებული იყო საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს დებულება და რომელშიც მითითებული იყო სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტი, როგორც სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულება, რაც წარმოადგენდა ამ დეპარტამენტის არსებობის სამართლებრივ საფუძველს. დაწესებულებამ, რომელშიც ნ. გ.-ა მუშაობდა, საქმიანობა შეწყვიტა 2004 წლის ივნისიდან, ზემოაღნიშნული ნორმატიული აქტების საფუძველზე.

კასატორის განმარტებით, ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 112-ე მუხლი ითვალისწინებს ხელფასის ანაზღაურების შესაძლებლობას სამსახურში იძულებით არყოფნის განმავლობაში. იმისათვის, რომ გამოყენებულ იქნეს აღნიშნული ნორმა, აუცილებელია სამი პირობა _ პირი თანამდებობიდან გათავისუფლებული უნდა იყოს უკანონოდ, პირი უნდა აღდგეს შესაბამის თანამდებობაზე და უნდა არსებობდეს შესაბამისი დაწესებულება და თანამდებობა. მოცემულ შემთხვევაში, არ არის დაცული მეორე და მესამე პირობა _ ამჟამად სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულება _ სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტი არ არსებობს და გაუგებარია, საიდან დაგროვდა მოსარჩელის მიმართ განაცდური. გადაწყვეტილებიდან კი გამომდინარეობს, რომ განაცდურის ოდენობა იმაზე ყოფილა დამოკიდებული, თუ რამდენ ხანს გაგრძელდება სასამართლო პროცესი. მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის სამართლებრივი საფუძველი იყო არა მხოლოდ მისი გათავისუფლების ბრძანება, არამედ _ საქართველოს მთავრობის 2004 წლის 7 ივნისის ¹47 დადგენილება და საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 10 ივნისის ¹210 ბრძანებულება, ასევე _ ნ. გ.-ს განცხადება, რომელშიც გამოხატულია განმცხადებლის ნება შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ. გადაწყვეტილების მიღებისას არ არსებობდა არც შესაბამისი დაწესებულება და არც შესაბამისი თანამდებობა და გაუგებარია, თუ რა ოდენობის განაცდური უნდა აუნაზღაურდეს ნ. გ.-ს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების აღსრულების შემთხვევაში. გადაწყვეტილებაში არ არის მითითებული, რომელი თანამდებობრივი სარგოდან და რა ოდენობით უნდა მოხდეს განაცდურის ანაზღაურება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 8 დეკემბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 8 დეკემბრის განჩინების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 9 თებერვლის განჩინებით საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის «ა» ქვეპუნქტით და მისი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრების გარეშე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 16 იანვრის კანონიერ ძალაში შესულ განჩინებაზე, რომლითაც საკასაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი გარემოებები: საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2001 წლის 19 მარტის ¹12/კს ბრძანებით ნ. გ.-ა დაინიშნა სამინისტროს საქვეუწყებო დაწესებულების _ სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის უფროსად. საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 10 ივნისის ¹210 ბრძანებულებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა საქართველოს პრეზიდენტის 2001 წლის 17 ოქტომბრის ¹411 ბრძანებულება, რომლითაც საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სისტემაში გათვალისწინებული იყო საქვეუწყებო დაწესებულება _ სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტი. საქართველოს მთავრობის 2004 წლის 7 ივნისის ¹47 დადგენილებით დამტკიცდა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს ახალი დებულება, რომლის მიხედვით, სამინისტროს მმართველობის სფეროში აღარ იქნა გათვალისწინებული ზემოაღნიშნული საქვეუწყებო დაწესებულება. საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2004 წლის 30 ივნისის ¹40/კს ბრძანებით მოსარჩელე პირადი განცხადების საფუძველზე გათავისუფლდა სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის უფროსის თანამდებობიდან. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილებით საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2004 წლის 30 ივნისის ¹40/კს ბრძანება არარა აქტად იქნა ცნობილი. ამ ნაწილში საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება არ გასაჩივრებულა და შესული იყო კანონიერ ძალაში.

საკასაციო სასამართლო, პირველ ყოვლისა, აღნიშნავს, რომ ამ ეტაპზე საკასაციო სასამართლოს განხილვის საგანს წარმოადგენს მხოლოდ იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურების შესახებ ნ. გ.-ს სასარჩელო მოთხოვნის საფუძვლიანობა და მისთვის იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურების ფარგლები.

საკასაციო სასამართლო ხაზგასმით მიუთითებს, რომ, როგორც საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 21 ნოემბრის სხდომაზე ნ. გ.-მ აღნიშნა, მას იძულებითი განაცდური ეკუთვნოდა მანამდე, სანამ საქართველოს პრემიერ-მინისტრი არ დააკმაყოფილებდა სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ მის მოთხოვნას (ს.ფ. 116-121). საკასაციო სასამართლოს 2007 წლის 16 იანვრის სხდომაზე კი კასატორის _ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს წარმომადგენელმა აღნიშნა, რომ სანამ საქართველოს პრემიერ-მინისტრი გამოსცემდა ბრძანებას, ნ. გ.-ს არ შეეძლო სხვა ორგანიზაციაში დაეწყო მუშაობა (ს.ფ. 136).

საკასაციო სასამართლო ხაზგასმით მიუთითებს, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 16 იანვრის კანონიერ ძალაში შესულ განჩინებაში ასევე აღინიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელე პირადი განცხადებით ითხოვდა სამუშაოდან გათავისუფლებას, რაც დაკმაყოფილდა არაუფლებამოსილი პირის _ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის ბრძანებით, ხოლო სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას მოსარჩელემ უარი განაცხადა სამუშაოზე აღდგენის მოთხოვნაზე, საკასაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას კი მოსამართლეთა შეკითხვებზე მოსარჩელემ დაადასტურა, რომ განცხადება სამუშაოდან გათავისუფლების თაობაზე დაწერა საკუთარი ნების საფუძველზე, მას არ სურდა სამუშაოზე აღდგენა და დატოვებდა სამსახურს, თუკი უფლებამოსილი პირი _ საქართველოს პრემიერ-მინისტრი გაათავისუფლებდა სამსახურიდან.

საკასაციო სასამართლო ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ საქართველოს კანონმდებლობით სამსახურიდან ნ. გ.-ს გათავისუფლებაზე უფლებამოსილი პირის _ საქართველოს პრემიერ-მინისტრის 2007 წლის 15 იანვრის ¹1 ბრძანებით (ს.ფ. 132), «საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის, უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ» საქართველოს კანონის 25-ე მუხლის მე-6 პუნქტისა და «საჯარო სამსახურის შესახებ» საქართველოს კანონის 95-ე მუხლის შესაბამისად, საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს ყოფილი სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულების _ სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის უფროსი ნ. გ.-ა გათავისუფლებულად ჩაითვალა 2004 წლის 30 ივნისიდან.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს «საჯარო სამსახურის შესახებ» საქართველოს კანონის 37-ე მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის მიხედვით, მოსამსახურეს უფლება აქვს, სამსახურში მიღების დღიდან სამსახურიდან გათავისუფლების დღემდე მიიღოს შრომითი გასამრჯელო (ხელფასი). ამავე კანონის 112-ე მუხლის თანახმად, სამსახურიდან უკანონოდ გათავისუფლებული მოხელე უფლებამოსილია, მოითხოვოს გათავისუფლების უკანონოდ ცნობა, გათავისუფლების საფუძვლის შეცვლა და ხელფასის ანაზღაურება სამსახურში იძულებით არყოფნის მთელი პერიოდის განმავლობაში.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, მე-2 ნაწილის «გ» ქვეპუნქტსა და მე-3 ნაწილზე, რომელთა თანახმად, საკასაციო საჩივარი შეიძლება ეფუძნებოდეს მხოლოდ იმას, რომ გადაწყვეტილება კანონის დარღვევითაა გამოტანილი. სამართლის ნორმები დარღვეულად ითვლება, თუ სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი. საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევა მხოლოდ მაშინ შეიძლება გახდეს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი, თუ ამ დარღვევის შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ამ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი, კერძოდ, «საჯარო სამსახურის შესახებ» საქართველოს კანონის 112-ე მუხლი, რადგან კონკრეტულ შემთხვევაში, არ მოახდინა ამ მუხლის ნორმის კომპლექსური რეალიზება ამავე კანონის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის ნორმასთან და საქართველოს პრემიერ-მინისტრის 2007 წლის 15 იანვრის ¹1 ბრძანებასთან ერთობლიობაში, რის შედეგადაც სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განსაზღვრა ნ. გ.-თვის იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურების ფარგლები თანამდებობიდან გათავისუფლების დღიდან გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის მომენტამდე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ შემთხვევაში იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურების შესახებ ნ. გ.-ას სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების ფარგლები უნდა განისაზღვროს საქართველოს პრემიერ-მინისტრის 2007 წლის 15 იანვრის ¹1 ბრძანების ფარგლებით, კერძოდ, ამ ბრძანების გამოცემის თარიღსა და ამავე ბრძანებაში მითითებულ სამსახურიდან ნ. გ.-ს გათავისუფლებულად ჩათვლის თარიღს შორის დროის პერიოდით _ 2004 წლის 30 ივნისიდან 2007 წლის 15 იანვრამდე.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «გ» ქვეპუნქტით რეგლამენტირებული საკასაციო საჩივრის საფუძველი _ კანონის, საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევის შედეგად მოცემულ საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა მიღებული, რაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით ახალი გადაწყვეტილების მიღების საფუძველია. საკასაციო სასამართლო, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით, თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, რადგან არ არსებობს საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, კერძოდ, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ნ. გ.-ს სარჩელი იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურების შესახებ დაკმაყოფილდება ნაწილობრივ და საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს დაევალება ნ. გ.-თვის იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურება 2004 წლის 30 ივნისიდან 2007 წლის 15 იანვრამდე, საქართველოს პრემიერ-მინისტრის 2007 წლის 15 იანვრის ¹1 ბრძანებით სამსახურიდან მისი გათავისუფლებულად ჩათვლის დროს არსებული ხელფასის ოდენობის მიხედვით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. ნ. გ.-ს სარჩელი იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურების შესახებ დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

4. საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს დაევალოს ნ. გ.-თვის იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურება 2004 წლის 30 ივნისიდან 2007 წლის 15 იანვრამდე, საქართველოს პრემიერ-მინისტრის 2007 წლის 15 იანვრის ¹1 ბრძანებით სამსახურიდან მისი გათავისუფლებულად ჩათვლის დროს არსებული ხელფასის ოდენობის მიხედვით;

5. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.