ბს-1564-1519(კ-08) 5 მაისი, 2009 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თავმჯდომარე ლევან მურუსიძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

პაატა სილაგაძე

სხდომის მდივანი _ გულნარა ილინა

კასატორი _ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტრო (მოპასუხე საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს უფლებამონაცვლე)

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ შპს ,,...”, წარმომადგენელი (დირექტორი) _ ნ. მ-შვილი

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 25 სექტემბრის განჩინება

სარჩელის საგანი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

შპს “...” სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში, მოპასუხე საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, 2007 წლის 6 ივნისს სააღმზრდელო-საგანმანათლებლო დაწესებულება შპს “...” ფოსტის მეშვეობით მიიღო საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს 2007 წლის 14 მაისის ¹2-22/1086 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. აღნიშნული აქტის შესაბამისად, “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ” საქართველოს 2006 წლის 14 აპრილის კანონის მე-5 მუხლის მე-3 პუნქტის “ა” ქვეპუნქტის საფუძველზე, მოიჯარე შპს “...” დადებული 2005 წლის 20 სექტემბრის იჯარის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული წლიური საიჯარო ქირა _ 2400 ლარი, მოიჯარესთან შეუთანხმებლად, ცალმხრივად, ყოველგვარი განმარტებებისა და გაფრთხილების გარეშე, მეიჯარე ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს მიერ გაიზარდა 10000 აშშ დოლარამდე. ამასთან, ხსენებულ აქტში აღინიშნა, რომ ახალი პირობებით ხელშეკრულების გაფორმების შეთავაზებაზე მოიჯარის მხრიდან უარის თქმის ან ერთი წლის განმავლობაში თანხმობის განუცხადებლობის შემთხვევაში, 2005 წლის 20 სექტემბრის იჯარის ხელშეკრულების მოქმედება წყდებოდა.

მოსარჩელის მტკიცებით, ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველომ 2005 წლის 6 აგვისტოს გაზეთ “მესაკუთრის” ¹26 ნომერში გამოაქვეყნა ინფორმაცია უძრავი ქონებისა და შესაბამისი წილობრივი არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის იჯარით გაცემის თაობაზე კონკურსის შესახებ. კონკურსის პირობების შესაბამისად, წლიური საიჯარო ქირა განისაზღვრა 2400 ლარით. კონკურსის აუცილებელ პირობას წარმოადგენდა ის, რომ ხელშეკრულება უნდა დადებულიყო მხოლოდ 6 წლის ვადით და ამ პერიოდში მოიჯარე ვალდებული იყო, ეწარმოებინა სააღმზრდელო-საგანმანათლებლო საქმიანობა. კონკურსში შპს “...” გამარჯვების შედეგად, ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს 2005 წლის 16 სექტემბრის ¹1-4/194 ბრძანებისა და საქართველოს მოქმედი კანონმდებლობის საფუძველზე, ხსენებულ სამმართველოსა და შპს “...” შორის, 2011 წლის 20 სექტემბრამდე, წლიური საიჯარო ქირით _ 2400 ლარის ოდენობით, გაფორმდა იჯარის ხელშეკრულება, რაც დამოწმდა ნოტარიულად და რეგისტრირებულ იქნა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს შესაბამის სამსახურში.

მოსარჩელის განმარტებით, ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს 2007 წლის 14 მაისის ¹2-22/1086 ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემისას დარღვეული იყო თვით ამ აქტში მითითებული იმ ერთადერთი საკანონმდებლო აქტის ნორმა, რომლის საფუძველზედაც იქნა იგი გამოცემული, კერძოდ, “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მე-3 პუნქტის “ა” ქვეპუნქტის მოთხოვნის გამოყენება არანაირად არ შეიძლებოდა 6-თვიანი ვადის გასვლის შემდეგ, ხოლო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემისათვის კანონით დადგენილი ვადა ითვლებოდა დარღვეულად, რადგან ამ კანონის ამოქმედებიდან გასული იყო 6 თვეზე მეტი.

მოსარჩელის მტკიცებით, შპს “...” 2007 წლის 13 ივნისის ¹59 განაცხადით მიმართა ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს უფროსს, ამავე სამმართველოს 2007 წლის 14 მაისის ¹2-22/1086 უკანონო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის მოთხოვნით, რაზედაც მისი 2007 წლის 26 ივნისის ¹2-22/1086 ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით შპს “...” უარი ეთქვა მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე. აღნიშნულიდან გამომდინარე, შპს “...” 2007 წლის 2 ივლისს ¹61 საჩივრით მიმართა ზემდგომ ორგანოს _ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს, ხოლო ამ სამინისტრომ 2007 წლის 16 ივლისის ¹21/1696/6-7 ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით მიიჩნია, რომ შპს “...” მიერ საჩივარში მითითებული პრეტენზიები მოკლებული იყო სამართლებრივ საფუძვლებს. 2007 წლის 14 აგვისტოს შპს “...” ¹62 საჩივრით მიმართა საქართველოს პრემიერ-მინისტრს. 2007 წლის 19 ნოემბერს შპს “...” ფოსტის მეშვეობით მიიღო საქართველოს პრემიერ-მინისტრის 2007 წლის 12 ოქტომბრის ¹212 ბრძანება, რომლითაც შპს “...” უარი ეთქვა ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს 2007 წლის 14 მაისის ¹2-22/1086 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა ან ძალადაკარგულად გამოცხადება (გაუქმება).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 19 თებერვლის სხდომაზე მოსარჩელემ საბოლოოდ მოითხოვა ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს 2007 წლის 14 მაისის ¹2-22/1086 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილებით შპს ,,...” სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს 2007 წლის 14 მაისის ¹2-2/1086 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, ძალაში შესვლის დღიდან; საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს შპს ,,...” სასარგებლოდ დაეკისრა მის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 100 ლარის ანაზღაურება.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს 2007 წლის 14 მაისის ¹2-22/1086 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ეწინააღმდეგებოდა “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მე-3 პუნქტის “ა” ქვეპუნქტის მოთხოვნას, რადგან მითითებული ნორმით ცალსახად იყო განსაზღვრული, რომ ამ კანონის ამოქმედებიდან 6 თვის ვადაში საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტრო ვალდებული იყო, უზრუნველეყო ახალი პირობების შეთავაზება იმ კონტრაგენტი ფიზიკური და იურიდიული პირებისათვის, რომლებსაც გადაცემული ჰქონდათ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობები, ამ კანონითა და მის საფუძველზე გამოცემული კანონქვემდებარე ნორმატიული სამართლებრივი აქტებით განსაზღვრული მოთხოვნების გათვალისწინებით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველომ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 25 სექტემბრის საოქმო განჩინებით საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს უფლებამონაცვლედ დადგენილ იქნა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტრო.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 25 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს (საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს უფლებამონაცვლე) სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოებები არ ქმნიდა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლებით გათვალისწინებულ შემადგენლობას და არ არსებობდა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების პროცესუალურ-სამართლებრივი საფუძვლები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 25 სექტემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტრომ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის განმარტებით, “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მე-3 პუნქტით პირდაპირ განისაზღვრა ამ კანონის მოქმედების გავრცელება მანამდე წარმოშობილ სამართლებრივ ურთიერთობებზე. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 398-ე მუხლით განსაზღვრულია მხარეთა შორის არსებულ ხელშეკრულებაში ცვლილებების შეტანის შესაძლებლობა, შეცვლილი გარემოებებისადმი ხელშეკრულების მისადაგების გზით. სასამართლომ არასწორად განმარტა “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ” საქართველოს 2006 წლის 14 აპრილის კანონის მე-5 მუხლის მე-3 პუნქტი, მიიჩნია რა, რომ ამ მუხლის შესაბამისად, ამ კანონის მოქმედება ვრცელდებოდა კანონის მიღების შემდგომ წარმოშობილ სამართლებრივ ურთიერთობებზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 15 დეკემბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 15 დეკემბრის განჩინების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 2 მარტის განჩინებით საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით და მისი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრებით, 2009 წლის 24 მარტს, 14.00 საათზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა ახსნა-განმარტებანი, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიიჩნევს, რომ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

საკასაციო სასამართლოს, საქმის მასალების მიხედვით, დადგენილად მიაჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს მიერ გამოცხადებულ კონკურსში შპს “...” გამარჯვების (ს.ფ. 136, 156) შედეგად, ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს 2005 წლის 16 სექტემბრის ¹1-4/194 ბრძანების საფუძველზე, ქ. თბილისში, ისანი-სამგორის რაიონში მდებარე, სახელმწიფო საკუთრებაში რიცხული ...-ე ბაგა-ბაღის შენობაში არსებულ 550,77 კვ.მ არასაცხოვრებელ ფართობზე, შესაბამისი წილობრივი მიწის ნაკვეთით, ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოსა და შპს “...” შორის 2005 წლის 20 სექტემბერს გაფორმდა იჯარის ხელშეკრულება (ს.ფ. 22-28) 6 წლის ვადით _ 2011 წლის 20 სექტემბრამდე, ხოლო წლიური საიჯარო ქირა განისაზღვრა 2400 ლარის ოდენობით, აღნიშნული ხელშეკრულება კი დამოწმდა ნოტარიულად და რეგისტრირებულ იქნა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს შესაბამის სამსახურში. ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს 2007 წლის 14 მაისის ¹2-22/1086 ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით (ს.ფ. 16) შპს “...” ეცნობა, რომ “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ” საქართველოს 2006 წლის 14 აპრილის კანონის მე-5 მუხლის მე-3 პუნქტის “ა” ქვეპუნქტის შესაბამისად, შპს “...” სარგებლობაში 2005 წლის 20 სექტემბრის იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე არსებული ქონების წლიური საიჯარო ქირა განისაზღვრა 10000 აშშ დოლარის ოდენობით, ახალი პირობებით ხელშეკრულების გაფორმების შეთავაზებაზე მოიჯარე შპს “...” მხრიდან უარის თქმის ან ერთი წლის განმავლობაში თანხმობის განუცხადებლობის შემთხვევაში, ადრე დადებული ხელშეკრულების მოქმედება წყდებოდა. შპს “...” 2007 წლის 13 ივნისის ¹59 განაცხადით (ს.ფ. 32-37) მიმართა ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს უფროსს და მოითხოვა ამავე სამმართველოს 2007 წლის 14 მაისის ¹2-22/1086 ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა. ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს 2007 წლის 26 ივნისის ¹2-22/1086 ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით (ს.ფ. 18) შპს “...” უარი ეთქვა მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე. შპს “...” 2007 წლის 2 ივლისს ¹61 საჩივრით მიმართა ზემდგომ ორგანოს _ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს (ს.ფ. 38-45). საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს 2007 წლის 16 ივლისის ¹21/1696/6-7 ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით (ს.ფ. 19) შპს “...” საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. 2007 წლის 14 აგვისტოს შპს “...” ¹62 საჩივრით მიმართა საქართველოს პრემიერ-მინისტრს (ს.ფ. 46-54). საქართველოს პრემიერ-მინისტრის 2007 წლის 12 ოქტომბრის ¹212 ბრძანებით (ს.ფ. 20) შპს “...” უარი ეთქვა ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს 2007 წლის 14 მაისის ¹2-22/1086 ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით შპს “...” ეცნობა 2005 წლის 20 სექტემბრის იჯარის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული წლიური საიჯარო ქირის ოდენობის _ 2400 ლარის გაზრდისა და მისი 10000 აშშ დოლარით განსაზღვრის თაობაზე, ხოლო, თუ მოიჯარე შპს “...” უარს განაცხადებდა ახალი პირობებით ხელშეკრულების გაფორმების შეთავაზებაზე, ან ერთი წლის განმავლობაში არ განაცხადებდა მასზე თანხმობას, მხარეებს შორის მანამდე დადებული _ 2005 წლის 20 სექტემბრის იჯარის ხელშეკრულების მოქმედება შეწყდებოდა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ” საქართველოს კანონზე, რომელიც მიღებულ იქნა 2006 წლის 14 აპრილს. ამ კანონის მე-5 მუხლის (გარდამავალი დებულებანი) მე-3 პუნქტის “ა” ქვეპუნქტის თანახმად, ამ კანონის ამოქმედებიდან 6 თვის ვადაში საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს უნდა უზრუნველეყო ახალი პირობების შეთავაზება იმ კონტრაგენტი ფიზიკური და იურიდიული პირებისათვის, რომლებსაც გადაცემული ჰქონდათ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობები, ამ კანონითა და მის საფუძველზე გამოცემული კანონქვემდებარე ნორმატიული სამართლებრივი აქტებით განსაზღვრული მოთხოვნების გათვალისწინებით.

აქედან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ” საქართველოს 2006 წლის 14 აპრილის კანონის მე-5 მუხლის მე-3 პუნქტის “ა” ქვეპუნქტით ერთმნიშვნელოვნად დადგინდა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ვალდებულება, უზრუნველეყო კონტრაგენტი ფიზიკური და იურიდიული პირებისათვის ახალი პირობების შეთავაზება ამ კანონის ამოქმედებიდან 6 თვის ვადაში, ანუ აღნიშნული ვალდებულების შესრულების შესაბამისი მოქმედების _ შეთავაზების განხორციელება შეზღუდული იყო ხსენებული კანონის ამოქმედების მომენტიდან 6-თვიანი ვადით. “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ” საქართველოს 2006 წლის 14 აპრილის კანონის ამოქმედება, ამავე კანონის მე-6 მუხლით (დასკვნითი დებულება) განისაზღვრა მისი გამოქვეყნებისთანავე. “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ” საქართველოს კანონი გამოქვეყნდა საქართველოს ოფიციალურ ბეჭდვით ორგანოში _ “საქართველოს საკანონმდებლო მაცნეში” 2006 წლის 1 მაისს (¹11). მოცემულ საქმეზე კი უდავოდ დადგენილია, რომ გაზრდილი საიჯარო ქირის ოდენობაში გამოხატული ახალი პირობის შეთავაზება შპს “...” წარედგინა ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს 2007 წლის 14 მაისის ¹2-22/1086 ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით, ანუ “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ” საქართველოს 2006 წლის 14 აპრილის კანონის მე-5 მუხლის მე-3 პუნქტის “ა” ქვეპუნქტით რეგლამენტირებული 6-თვიანი ვადის დარღვევით.

საკასაციო სასამართლო ვერ დაეთანხმება კასატორის წარმომადგენლის მიერ საკასაციო სასამართლოს 2009 წლის 28 აპრილის სხდომაზე გაკეთებულ განმარტებას იმის შესახებ, რომ ზემოხსენებული 6-თვიანი ვადა აითვლება არა “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ” საქართველოს 2006 წლის 14 აპრილის კანონის ამოქმედებიდან, არამედ ამ კანონით განსაზღვრული, ამავე კანონის ამოქმედებასთან დაკავშირებით, შემდგომში მიღებას დაქვემდებარებული აქტების, მათ შორის, “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების სარგებლობის უფლებით გადაცემის წესის დამტკიცების შესახებ” საქართველოს მთავრობის 2006 წლის 12 ივნისის ¹110 დადგენილების მიღებიდან.

საკასაციო სასამართლო ხაზგასმით აღნიშნავს და კასატორის ყურადღებას მიაპყრობს იმ გარემოებაზე, რომ ჯერ ერთი, თვითონ “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ” საქართველოს კანონით არ არის განსაზღვრული აღნიშნული 6-თვიანი ვადის ათვლა რაიმე კანონქვემდებარე აქტის მიღებიდან. მეორეც, “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების სარგებლობის უფლებით გადაცემის წესის დამტკიცების შესახებ” საქართველოს მთავრობის 2006 წლის 12 ივნისის ¹110 დადგენილებით დამტკიცებული წესი განსაზღვრავს სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების სარგებლობის უფლებით გადაცემის პირობებს. მესამეც, ვინაიდან “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ” საქართველოს კანონი გამოქვეყნდა 2006 წლის 1 მაისს, ხოლო “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების სარგებლობის უფლებით გადაცემის წესის დამტკიცების შესახებ” საქართველოს მთავრობის ¹110 დადგენილება მიღებულ იქნა 2006 წლის 12 ივნისს და ამოქმედდა გამოქვეყნებისთანავე, ანუ _ ხსენებული კანონის ამოქმედებიდან დაახლოებით თვენახევრის შემდეგ, შესაბამისად, “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ” საქართველოს კანონით განსაზღვრული 6-თვიანი ვადის ათვლის დაკავშირებას დასახელებული კანონქვემდებარე აქტის _ საქართველოს მთავრობის 2006 წლის 12 ივნისის ¹110 დადგენილების ამოქმედების მომენტთან, არ გააჩნია სამართლებრივი საფუძველი და უფრო მეტიც _ ზემოთ მითითებული კანონისა და დადგენილების ამოქმედების მომენტების გათვალისწინებით, ასევე _ რაიმე იურიდიული საჭიროება.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს 2007 წლის 14 მაისის ¹2-22/1086 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ეწინააღმდეგება კანონს _ “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ” საქართველოს 2006 წლის 14 აპრილის კანონის მე-5 მუხლის მე-3 პუნქტის “ა” ქვეპუნქტს, რაც მისი ბათილად ცნობის საფუძველია.

აქედან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ კასატორს არ წამოუყენებია რაიმე დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება), რაც საფუძვლად შეიძლებოდა დასდებოდა მისი საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებას.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს თუ: ა) კანონის მითითებულ დარღვევას არა აქვს ადგილი; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა; გ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არსებითად სწორია, მიუხედავად იმისა, რომ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს შესაბამის დასაბუთებას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემული საქმის განხილვისას სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე მიიღო არსებითად სწორი, კანონიერი განჩინება (იმის გათვალისწინებით, რომ ამ განჩინების სამოტივაციო ნაწილს არ გააჩნია ზოგად-პრაქტიკული მნიშვნელობა), რის გამოც საკასაციო სასამართლოს მიერ, კონკრეტულ შემთხვევაში, გამოყენებულ უნდა იქნეს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი, რის გამოც გასაჩივრებული განჩინება უნდა დარჩეს უცვლელად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 25 სექტემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.