ბს-1572-1527(კ-08) 14 მაისი, 2009 წ.
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ
შემადგენლობა:
ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, მარიამ ცისკაძე
სხდომის მდივანი – ნ. გოგატიშვილი
კასატორები – საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტი, წარმომადგენლები: ზ. პ-შვილი, ლ. ჭ-შვილი; საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრი, წარმომადგენელი – ლ. კ-ძე
მოწინააღმდეგე მხარე – სს ,,...»; წარმომადგენლები: ლ.
ჩ-შვილი, გ. ა-შვილი, ი. ზ-შვილი
გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 16 ივლისის განჩინება
დავის საგანი – ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2007 წლის 16 თებერვალს სს «...» სარჩელით მიმართა თელავის რაიონულ სასამართლოს, მოპასუხე თელავის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ, ბრძანების ბათილად ცნობის თაობაზე.
მოსარჩელე ადმინისტრაციული სარჩელით ითხოვდა თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 12 დეკემბრის ¹05/597 ბრძანების ბათილად ცნობას, სოციალური, საშემოსავლო და მოგების გადასახადების ნაწილში და საქართველოს სსკ-ის 143-ე მუხლის მე-2 ნაწილითა და საქართველოს სსკ-ის 133-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დაკისრებული გადასახადების ნაწილში 2006 წლის 13 დეკემბრის ¹707 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობას და ასევე შესაგებლის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების თაობაზე თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 22 იანვრის ¹05/71 ბრძანების ბათილად ცნობას.
მოსარჩელის განმარტებით, «თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 12 დეკემბრის ¹05/597 ბრძანებითა და 2006 წლის 13 დეკემბრის ¹707 საგადასახადო მოთხოვნით, სს «...» დაეკისრა ძირითადი თანხის – 4257 ლარის, ჯარიმის – 7368 ლარის, საურავის – 845 ლარის, სულ 12470 ლარის გადახდა.
სს «...» ზემოხსენებული თანხების უკანონოდ დარიცხვის თაობაზე შესაგებელი წარადგინა თელავის საგადასახადო ინსპექციაში.
თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 12 დეკემბრის ¹05/71 ბრძანებით სს «...» შესაგებელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. შემცირდა მხოლოდ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის გადასახადში დარიცხული თანხები.
მოსარჩელის განმარტებით, თელავის საგადასახადო ინსპექციის მიერ სოციალური გადასახადი 417 ლარისა და საშემოსავლო გადასახადი 167 ლარის ოდენობით უკანონოდ იქნა დარიცხული, რადგან ახალ ბრძანებაში არ იყო გაზიარებული მისი წარმომადგენლების მიერ მიცემული ახსნა-განმარტება იმის თაობაზე, რომ 2004 წლის სექტემბრისა და ოქტომბრის სოციალური და საშემოსავლო გადასახადების დეკლარაციები წარდგენილი იყო თბილისის აქციზების გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციაში. თანხები გადაირიცხა «ინტელექტ-ბანკის» მეშვეობით, რისი დამადასტურებელი დოკუმენტებიც დაურთო შესაგებელს.
მოსარჩელე ასევე განმარტავდა, რომ მოგების გადასახადი გაანგარიშებულია შემოსავლებიდან გამოსაქვითი ხარჯების გამოკლებით მიღებული ნაშთიდან, რის გამოც არასწორად დაერიცხა 2289 ლარის გადახდა, ასევე არასწორად იქნა მიჩნეული 12343 ლარი დასაბეგრ თანხად, ვინაიდან აღნიშნული თანხა სესხის სახით ჰქონდათ აღებული აქციონერი ს. ბ-იონისგან, იგი შემოტანილი იყო ფინანსური პრობლემების გამო და ექვემდებარებოდა დაბრუნებას, შესაბამისად ეს თანხა არ წარმოადგენდა ორგანიზაციის მოგებას.
მოსარჩელის განმარტებით, მის სახელზე არასწორად იქნა დარიცხული საგადასახადო კოდექის 143-ე და 133-ე მუხლებით გათვალისწინებული გადასახადები, ვინაიდან შემოწმების დროს სრულყოფილად არ მოხდა ღვინომასალისა და სპირტის ინვენტარიზაციის შედეგებისა და ბუღალტრული ნაშთების შედარება.
2007 წლის 6 მარტის განმწესრიგებელ სხდომაზე მოსარჩელემ დაზუსტებული სასარჩელო განცხადებით მოითხოვდა 2006 წლის 10 ნოემბრის გეგმიური შემოწმების აქტისა და 2006 წლის 13 დეკემბრის ¹707 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა სოციალური, საშემოსავლო და მოგების გადასახადების ნაწილში და საქართველოს სკ-ის 143-ე მუხლის მე-2 ნაწილითა და საქართველოს სკ-ის 133-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დაკისრებული გადასახადების ნაწილში. ასევე შესაგებლის ნაწილობრივ დაკმაყოფილებაზე, თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 22 იანვრის ¹05/71 ბრძანების ბათილად ცნობა.
თელავის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილებით სს ,,...» დირექტორის - გ. ა-შვილის სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 10 ნოემბრის შემოწმების აქტი, თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 12 დეკემბრის ¹05/597 ბრძანება, 2006 წლის 13 დეკემბრის ¹707 საგადასახადო მოთხოვნა სოციალური, საშემოსავლო, მოგების, საქართველოს სსკ-ის 143-ე მუხლის მე-3 ნაწილითა და 133-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დაკისრებული გადასახადების ნაწილში, ასევე თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 22 იანვრის ¹05/571 ბრძანება შესაგებლის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების შესახებ; თელავის საგადასახადო ინსპექციას დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოეცა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.
თელავის რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ თელავის საგადასახადო ინსპექციის თანამშრომელთა მიერ 2006 წლის 10 ნოემბერს შედგენილი შემოწმების აქტი სოციალური, საშემოსავლო, მოგების გადასახადის ნაწილში, საგადასახადო კოდექსის 143-ე მუხლის მე-3 ნაწილითა და 133-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დაკისრებული გადასახადების ნაწილში გამოცემული იყო საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე. კერძოდ, გამოსარკვევი იყო შემმოწმებლის მიერ ინვენტარიზაციის დროს რატომ არ მოხდა სპირტის ე.წ. «მერნიკით» არწყვა და გადაანგარიშება უწყლო სპირტზე, ნედლი სპირტი და საია, მიუხედავად სხვადასხვა მოცულობით სპირტის შემცველობისა, რატომ ჩაითვალა სხვადასხვა ნედლეულად, ქარხნის აქციონერის ს. ბ-იონისგან სესხად აღებული თანხა რატომ იქნა მიჩნეული დასაბეგრ თანხად. რატომ მოხდა თანხების დარიცხვა სოციალურ და საშემოსავლო გადასახადებში, მაშინ როდესაც მოსარჩელე მხარეს 2004 წლის სექტემბერ-ოქტომბრის დეკლარაციები წარდგენილი ჰქონდა თბილისის აქციზების გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციაში. თანხები ჩარიცხულია «ინტელექბტბანკის» მეშვეობით.
2007 წლის 19 აპრილს თელავის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 22 მარტის გადაწვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თელავის საგადასახადო ინსპექციამ.
აპელანტი სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა თელავის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 28 მაისის საოქმო განჩინებით საქართველოს ფინანასთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის საგადასახადო ინსპექცია შეიცვალა მისი უფლებამონაცვლით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრით (საგადასახადო ინსპექციით) და შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 16 ივლისის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თელავის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლო სრულად დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ ფაქტობრივად დადგენილ გარემოებებს და განმარტა, რომ თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 10 ნოემბრის შემოწმების აქტი სოციალური, საშემოსავლო, მოგების გადასახადების ნაწილში და საგადასახადო კოდექსის 143-ე მუხლის მე-3 ნაწილითა და 133-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დაკისრებული გადასახადების ნაწილში იყო საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე.
მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტმა და შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალურმა ცენტრმა.
კასატორები საკასაციო საჩივრით ითხოვდნენ 2008 წლის 16 ივლისის განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილების მიღებას, რომლითაც არ დაკმაყოფილდებოდა სს «...» სარჩელი.
კასატორთა განცხადებით, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს განჩინება იურიდიულად არ იყო დასაბუთებული. ინვენტარიზაციის შედეგების შეფასებასთან დაკავშირებით ადმინისტრაციული აქტი გამოცემული იყო საქმის გარემოებათა სრულყოფილად შესწავლის შედეგად და იგი ეყრდნობოდა სს «...» წარმომადგენლების მიერ შედგენილ და ხელმოწერით დამოწმებულ დოკუმენტაციას. კასატორები მიუთითებდნენ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 110-ე მუხლზე, რომლის თანახმადაც ინვენტარიზაციას ატარებს საწარმოს ხელმძღვანელობის მიერ შექმნილი საინვენტარიზაციო კომისია და შესაბამისად, ინვენტარიზაციის შედეგების სწორად ასახვაზე პასუხისმგებლობა არ ეკისრება ადმინისტრაციულ ორგანოს.
კასატორები მიუთითებდნენ, რომ დასაბეგრ თანხად განისაზღვრა არა აქციონერისაგან მიღებული თანხა, როგორც სააპელაციო სასამართლო აღნიშნავს თავის განჩინებაში, არამედ სს «...» 2005 წლის დასაბეგრი მოგება, ხოლო საწარმოს აქციონერისგან უპროცენტო სესხად აღებული თანხა ჩართულ იქნა ერთობლივ შემოსავალში.
კასატორები ასევე განმარტავდნენ, რომ საგადასახადო ორგანოს მონაცემებით, სს «...» არ ჰქონდა გადახდილი 2004 წლის ოქტომბრის საშემოსავლო გადასახადი, რაც დასტურდებოდა სს «...» 2006 წლის 10 ოქტომბრის საგადასახადო შემოწმების აქტით.
კასატორები მიიჩნევდნენ, რომ სასამართლომ უსაფუძვლოდ გაიზიარა ის ფაქტობრივი გარემოებები, რომ სს «...» 2004 წლის სექტემბრისა და ოქტომბრის დეკლარაციები წარდგენილი ჰქონდა აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციაში.
კასატორებს ასევე უსაფუძვლოდ მიაჩნდათ სასამართლოს დასკვნა იმის თაობაზე, რომ გასაჩივრებული ადმინიტსრაციული აქტი, სკ-ის 133-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დაკისრებული სანქციის ნაწილში, გამოცემული იყო უკანონოდ.
კასატორები მიუთითებდნენ, რომ თელავის საგადასახადო ინსპექციის მიერ სს «...» შემოწმების თაობაზე 2006 წლის 10 ნოემბერს მიღებული აქტი შედგენილი იყო საქმის გარემებების სრულყოფილად შესწავლისა და გამოკვლევის შედეგად და სასამართლოს აღნიშნული აქტის ბათილად ცნობის საფუძველი არ გააჩნდა. ასევე კანონის დაცვით იყო გამოცემული თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 13 დეკემბრის ¹707 საგადასახადო მოთხოვნა, 2006 წლის 12 დეკემბრის ¹05/597 და 2007 წლის 22 იანვრის ¹05/71 ბრძანებები.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ე ბ ი:
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრების საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, შემდეგ გარემოებათა გამო:
საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას დამფუძნებლის მიერ გაცემული სესხიდან მიღებული სარგებლის შეფასების ნაწილში და მიიჩნევს, რომ სასამართლოს მოსაზრება ამ ნაწილში არ გამომდინარეობს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის ნორმებიდან.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 176-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის შესაბამისად, სხვა შემოსავლებს, რომლებიც არ არის დაკავშირებული დაქირავებით მუშაობასთან და ეკონომიკურ საქმიანობასთან, განეკუთვნება ნებისმიერი შემოსავალი ან სარგებელი, გარდა: ა) ამ კოდექსის 174-ე და 175-ე მუხლებით განსაზღვრული შემოსავლებისა; ბ) პარტნიორთა შენატანებისა, რომლებიც ზრდიან იმ საწარმოს წმინდა აქტივებს, რომელთა პარტნიორსაც წარმოადგენენ შენატანების განმახორციელებელი პირები. იმავე მუხლის მე-2 ნაწილით, პირის მიერ სხვა პირისაგან ქონების ან სარგებლის მიღების შემთხვევაში, ერთობლივ შემოსავლებში შესატანი ქონების ან სარგებლის ღირებულება განისაზღვრება ამ კოდექსის 174-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილი წესით.
საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს მითითებული ნორმის შინაარსს და განმარტავს შემდეგს: განსახილველი შემთხვევა არ მიეკუთვნება საგადასახადო კოდექსის 176-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის «გ» ქვეპუნქტით მოწესრიგებულ ურთიერთობას, ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში საუბარია არა პარტნიორის შენატანზე საწარმოს საკუთარ კაპიტალში, არამედ პარტნიორის მიერ უპროცენტო სესხის გაცემაზე, რომელიც ექცევა მითითებული მუხლის მე-2 ნაწილის რეგულაციის ფარგლებში.
საგადასახადო კოდექსის 176-ე მუხლის მე-2 ნაწილი თავის მხრივ შეიცავს მითითებას ამავე კოდექსის 174-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმადაც, სარგებლის ღირებულებად ითვლება თანხა, დაქირავებულის მიერ ამ ნაწილით განსაზღვრული ოდენობით მიღებული სარგებლისათვის, გადახდილი თანხის გამოკლებით, მათ შორის საქართველოს ეროვნული ბანკის მიერ გამოქვეყნებულ საშუალო საბაზრო განაკვეთზე დაბალი საპროცენტო განაკვეთით სესხის მიღებისას – საბაზრო განაკვეთით გადასახდელი პროცენტის შესაბამისი თანხის გამოკლებით.
ამდენად, სამოქალაქო კოდექსის 174-ე მუხლის მე-2 ნაწილი ამავე კოდექსის 176-ე მუხლის მე-2 ნაწილისათვის გულისხმობს სარგებლის შეფასებას სარგებლის საბაზრო ღირებულებითა და გადახდილი თანხის გამოკლებით.
აღნიშნული მუხლების მოთხოვნებიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სს «...» დამფუძნებლის მიერ უპროცენტო სესხის სახით გაცემული თანხა საგადასახადო ორგანოების მიერ მართებულად იქნა მიჩნეული სს «...» შემოსავლად. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ კასატორთა პრეტენზია ამ ნაწილში საფუძვლიანია. რაც შეეხება აქტის კანონიერებას დანარჩენ ნაწილში (საუბარია აქტის გასაჩივრებულ ნაწილზე) საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოტივაციას და თვლის, რომ აქტი მიღებულია საქმის გარემოებების არასრულყოფილი შესწავლისა და გამოკვლევის საფუძველზე.
საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით საშემოსავლო და სოციალური გადასახადების დარიცხვის ნაწილში ადმინისტრაციული ორგანოების მხრიდან წარმოდგენილი არგუმენტაცია ატარებს ფორმალურ ხასიათს. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, მართალია, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 41-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის «ე» ქვეპუნქტის შესაბამისად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია საგადასახადო შემოწმების ჩატარებისას ან ამ კოდექსით გათვალისწინებულ სხვა შემთხვევებში საგადასახადო ორგანოებსა და მათი თანამდებობის პირებს წარუდგინოს გადასახადების გამოსაანგარიშებლად და გადასახდელად საჭირო დოკუმენტები, მაგრამ აღნიშნული გადასახადის გადამხდელს არ ართმევს შესაძლებლობას საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვადებში წარადგინოს ის მტკიცებულებები რომელიც იწვევს დარიცხული გადასახადებისაგან მის გათავისუფლებასა თუ დარიცხული თანხების კორექტირებას. საგულისხმოა, რომ ანალოგიური შინაარსის მითითებას შეიცავს თავად გასაჩივრებული აქტიც, სადაც საუბარია იმის თაობაზე, რომ «ცნობის წარმოდგენის შემთხვევაში მოხდება დარიცხული თანხების კორექტირება».
საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს საქმეში წარმოდგენილი საშემოსავლო და სოციალური გადასახადების დეკლარაციებს და თვლის, რომ მითითებული დეკლარაციები ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში უნდა იქცეს ადმინისტრაციული ორგანოს მსჯელობისა და შეფასების საგნად.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 143-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, სამეურნეო ოპერაციის დამთავრებიდან (სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობის მიღების, შენახვის ან მიწოდების ყველა ეტაპზე) არა უგვიანეს 45 დღისა, საბუღალტრო დოკუმენტებში აღურიცხავი ან/და სასაქონლო ზედნადების გარეშე სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობის გამოვლენის შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელს სხვა ვალდებულ პირს გადახდება შესაბამისად საბუღალტრო დოკუმენტაციაში აღურიცხავი ან/და სასაქონლო ზედნადების გარეშე გამოვლენილი .....სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობის ღირებულება საბაზრო ფასებით დღგ-ს გარეშე.
როგორც აღნიშნული მუხლის შინაარსი ცხადყოფს, მითითებული მუხლის საფუძველზე დაწესებულია ჯარიმა საქონლის აღურიცხაობისათვის, რისი გათვალისწინებითაც საკასაციო სასამართლო გაუმართლებლად (კანონშეუსაბამოდ) მიიჩნევს გადამხდელის დაჯარიმებას თუ მას საქონელი აღრიცხული აქვს საბუღალტრო დოკუმენტაციაში, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო სავალდებულოდ მიიჩნევს საბუღალტრო დოკუმენტაციის გადამოწმებას, რაც გამორიცხავს გადასახადის გადამხდელის მიმართ ნორმის არასწორ შეფარდებას.
საკასაციო სასამართლო ადასტურებს საგადასახადო ორგანოების მსჯელობის სისწორეს სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების ინვენტარიზაციის აქტთან მიმართებაში და აღნიშნავს, საინვენტარიზაციო კომისიაში უნდა შევიდეს ის პირები, რომლებიც კარგად იცნობენ საინვენტარიზაციო ქონებას, იციან მისი ფასი და პირველადი აღრიცხვა, რაც განპირობებულია აქტის სისწორეზე მათი პასუხისმგებლობით. თუმცა იმავდროულად საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს საქმეში ს.ფ. 36-ზე წარმოდგენილ ცნობას, რომელიც ადასტურებს საიასა (ბოლო ნახადი) და ნედლი სპირტის იდენტურობას და თვლის, იმ შემთხვევაში თუ უდავოა ინვენტარიზაციის აქტში მითითებული ორი პროდუქტის იდენტურობა, მხოლოდ ფორმალური მხარე, ის რომ ეს ორი პროდუქცია წარმოდგენილია ერთმანეთისაგან დამოუკიდებლად, არ უნდა იქცეს გადასახადის გადამხდელის პასუხისმგებლობის საფუძვლად.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული აქტი, მითითებული გადასახადების დარიცხვის ნაწილში, მიღებულია საქმის გარემოებების არასრულყოფილი გამოკვლევისა და შესწავლის საფუძველზე, რის გამოც საჭიროდ მიიჩნევს გასაჩივრებული განჩინების ამ ნაწილში უცვლელად დატოვებას.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და
გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :
1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.
2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 16 ივლისის განჩინება, რომლითაც უცვლელად დარჩა თელავის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება დამფუძნებლის მიერ გაცემული სესხიდან მიღებული სარგებლის მოგების გადასახადით დაბეგვრის თაობაზე თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 10 ნოემბრის შემოწმების აქტის, თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 12 დეკემბრის ¹05/597 ბრძანებისა და 2006 წლის 13 დეკემბრის ¹707 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება.
სს «...» სარჩელი ამ ნაწილში არ დაკმაყოფილდეს.
3. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 16 ივლისის განჩინება დანარჩენ ნაწილში დარჩეს უცვლელად;
4.საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
