¹ბს-1573-1528 (კ-08) 15 ივლისი, 2009წ.
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
მარიამ ცისკაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ნუგზარ სხირტლაძე, პაატა სილაგაძე (მოსამართლეები)
სხდომის მდივანი _ გულნარა ილინა
კასატორი _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრი (საგადასახადო ინსპექცია) (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს «...» (მოსარჩელე)
დავის საგანი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა
გასაჩივრებული სასამართლოს განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 31 ივლისის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა _ სააპელაციო პალატის განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
შპს «...» 2007 წლის იანვარში სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმნისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხე თბილისის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ და მოითხოვა ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 11 იანვრის ¹974 «საგადასახადო მოთხოვნის», «გადასახადებისა და საგადასახადო სანქციების თანხების დარიცხვის შესახებ» ქ.თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის 2007 წლის 10 იანვრის ¹დ/17 ბრძანების და ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 19 დეკემბრის საგადასახადო შემოწმების აქტის ბათილად ცნობა.
შპს «...» 2007 წლის მარტში სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმნისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხე თბილისის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ და მოითხოვა ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 20 მარტის ¹ს/141-ფ «საგადასახადო მოთხოვნის» და «გადასახადებისა და საგადასახადო სანქციების თანხების სავარაუდო დარიცხვის შესახებ» ქ. თბილისის საგადასახდო ინსპექციის უფროსის 2007 წლის 16 მარტის ¹ს-141 ბრძანების ბათილად ცნობა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 19 აპრილის განჩინებით ქ. თბილისის საგადასახდო ინსპექციის წარმომადგენლის ნ. ქ-ძის შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა; ადმინისტრაციული საქმე ¹3/179-07, შპს «...» სარჩელისა გამო მოპასუხე ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექცის მიმართ ქ.თბილისის საგადასახადო ინსპექციიის 2007 წლის 11 იანვრის ¹974 «საგადასახადო მოთხოვნის», თბილისის საგადასახდო ინსპექციის უფროსის 2007 წლის 10 იანვრის ¹დ/17 ბრძანების და 2006 წლის 19 დეკემბრის საგადასახადო შემოწმების აქტის ბათილად ცნობის შესახებ და ადმინისტრაციული საქმე ¹3/771-07 შპს «...» სარჩელისა გამო მოპასუხე ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ ქ. თბილისის საგადასახდო ინსპექციის 2007 წლის 20 მარტის ¹ს/141-ფ «საგადასახადო მოთხოვნის» ბათილად ცნობის შესახებ, გაერთიანდა ერთწარმოებად, გაერთიანებულ საქმეს მიეცა ნომერი 3/179-07.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინიტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 2ივლისის გადაწყვეტილებით მოსარჩელე შპს. «...» სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი გასაჩივრებული ქ.თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 11 იანვრის ¹974 «საგადასახადო მოთხოვნა» მოგების გადასახადში დარიცხული 1307.9 ლარის (ძირითადი თანხა 912 ლარი, ჯარიმა - 228 ლარი, საურავი -167,90 ლარი) ნაწილში; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქ.თბილისის
საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 11 იანვრის ¹974 «საგადასახადო მოთხოვნა» მოგების გადასახადში დარიცხული 5428.4 ლარის (ძირითადი თანხა 2968, ჯარიმა – 742 ლარი, საურავი – 1718.40 ლარი) ნაწილში და მოპასუხეს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდგომ დაევალა ახალი ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტის გამოცემა, გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ერთი თვის ვადაში; ბათილად იქნა ცნობილი გასაჩივრებული ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 11 იანვრის ¹974 «საგადასახადო მოთხოვნა» დარიცხული ჯარიმის 3000 ლარის ნაწილში, ხოლო დარიცხული ჯარიმის - 199,87 ლარის ბათილად ცნობის ნაწილში მოსარჩელეს უარი ეთქვა მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე; ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 20 მარტის ¹ს/141-ფ «საგადასახადო მოთხოვნა».
პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება ეფუძნება შემდეგ მოტივებს:
ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის მიერ შპს «...» ჩატარდა ბიუჯეტთან ანგარიშწორების საკითხების გასვლითი საგადასახადო შემოწმება და 2006 წლის 19 დეკემბერს შედგა აქტი (ტომი III. ს.ფ. ¹17-20).
ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის მიერ 2007 წლის 10 იანვარს გამოიცა ბრძანება მოსარჩელისათვის ბიუჯეტის სასარგებლოდ დამატებითი თანხების დარიცხვის შესახებ. აღნიშნული ბრძანების შესაბამისად, 2007 წლის 11 იანვარს გამოცემულ იქნა ¹974 «საგადასახადო მოთხოვნა», რომლითაც მოსარჩელეს გადასახდელად დაერიცხა: მოგების გადასახადში ძირითადი თანხა – 3 880 ლარი, ჯარიმა - 970 ლარი , საურავი _ 1 886,3 ლარი, სულ 6 736,3 ლარი ; სსკ-ის 133-ე მუხლის თანახმად – ჯარიმა 3000 ლარი; ხოლო ამავე კოდექსის 143-ე მუხლის თანახმად ჯარიმა - 199,87 ლარი (ტომი III. ს.ფ. 22).
პირველი ინსტანციის სასამართლომ დადგენილად ცნო, რომ შემმოწმებელთა მიერ აღმოჩენილ იქნა საზოგადოების დირექტორის მიერ სს «...» ცენტრალურ ფილიალში 14 840 ლარის შეტანის დამადასტურებელი სალაროს შემოსავლის ორდერი (2004 წლის 4 აგვისტო), რომლის გადახდის დანიშნულებაში მითითებულია - «შემოსავლები ნავაჭრი ამონაგებიდან» (ტომი III. ს.ფ. 31). მოცემულ სალაროს შემოსავლის ორდერზე დაყრდნობით,საგადასახადო ინსპექტორების მიერ მიჩნეულ იქნა, რომ დასაბეგრი მოგება შემცირებულ იქნა 14 840 ლარით, საიდანაც შემცირებული მოგების გადასახადმა შეადგინა 2 968 ლარი, რაც დაექვემდებარა დარიცხვას და რასაც დაერიცხა ჯარიმა გადასახადის შემცირებისათვის 742 ლარი, საურავი– 1718,40 ლარი. ი. ქ-ძემ პაექრობის სტადიაზე სალაროს შემოსავლის ორდერთან დაკავშირებით განმარტა, რომ საზოგადოებას ახალი დაწყებული ჰქონდა მუშაობა, არ ჰქონდა საქონელი და შესაბამისად ვერც ნავაჭრიდან ამონაგები ექნებოდა. მისი განმარტებით მითითებული თანხა წარმოადგენდა მისი, როგორც პარტნიორის შენატანს საზოგადოებაში,
ხოლო გადახდის დანიშნულებაში შეცდომით იქნა მითითებული «შემოსავლების ნავაჭრი ამონაგებიდან». აღნიშნულიდან გამომდინარე, პირველი ინსტანციის სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია საგადასახადო ინსპექციის მიერ ფაქტების გამოკვლევის გარეშე მხოლოდ ტექნიკური შეცდომის საფუძველზე გადასახადის დარიცხვა.
პირველი ინსტანციის სასამართლომ აღნიშნა, რომ საგადასახადო ინსპექტორების მიერ უნდა გამოკვლეულიყო, თუ რა სახით იქნა დაფიქსირებული მოცემული თანხის ბანკში შეტანა საზოგადების ბუღალტურულ ჩანაწერებში, ჰქონდა თუ არა საზოგადოებას ნაწარმოები საქონლის რეალიზაცია, ჰქონდა თუ არა მას საკონტროლო-სალარო აპარატი და ფიქსირდება თუ არა იმ პერიოდისათვის ნავაჭრი თანხები ბუღალტრულად. ამიტომ სასამართლომ სადავო «საგადასახადო მოთხოვნა» მოგების გადასახადში 14 840 ლარით დასაბეგრი მოგების შედეგად დარიცხული ძირითადი თანხისა და სანქცია-საურავების ნაწილში ბათილად ცნო და მოპასუხეს საქმისათვის არსებითი გარემობების შესწავლისა და შეფასების შემდგომ დაავალა ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა.
პირველი ინსტანციის სასამართლოს მითითებით, 2006 წლის 19 დეკემბრის აქტში აღნიშნულია, რომ საზოგადოებას 2005 წლის დასაბეგრი მოგება შემცირებული აქვს 4 560 ლარით, საიდანაც შემცირებული მოგების გადასახადის თანხა შეადგენს 912 ლარს, რაც ექვემდებარება დარიცხვას, რასაც ასევე ერიცხება ჯარიმა 228 ლარი, საურავი – 167,90 ლარი, სულ 1 307,90 ლარი. სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნულ აქტში არ იქნა მითითებული, თუ რამ გამოიწვია მოგების შემცირება.
პირველი ინსტანციის სასამართლომ გამოიყენა სსკ-ის 170-ე მუხლის I ნაწილი და ამავე კოდექსის 177-ე მუხლი. სასამართლომ მიუთითა, რომ წარმოდგენილ იქნა «...» თბილისის ფილიალის მიერ გამოწერილი ანგარიშ-ფაქტურა ბბ-04 ¹034574, რომელიც მიღებული და რეგისტრირებულია ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციაში 2005 წლის 15 თებერვალს. სასამართლოს განმატებით, რაიმე მტკიცებულება იმისა, რომ საგადასახადო ორგანოს მიერ გაუქმებულ იქნა ანგარიშ-ფაქტურა, ან შპს «...» მიერ არ მომხდარა მოცემული ანგარიშ-ფაქტურის შესაბამისად ბიუჯეტთან ანგარიშწორება, სასამართლოში არ წარმოდგენილა. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მხრიდან ადგილი არ ჰქონია მოგების გადასახადის შემცირებას და შესაბამისად დამატებით დარიცხული თანხა – 1 307,90 ლარის ოდენობით ბათილია.
სასამართლომ შეამოწმა მოსარჩელე ორგანიზაციისათვის 3000 ლარის დარიცხვის კანონიერება საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 133-ე მუხლის შესაბამისად და მიუთითა, რომ დასახელებული ნორმა განსაზღვრავს საჯარიმო სანქციების დარიცხვას შემოსავლებისა და ხარჯების, აგრეთვე გადასახადით, დასაბეგრი სხვა ობიექტების აღრიცხვის წესების დარღვევისას. სასამართლომ
მიიჩნია, ვინაიდან 2004-2005 წლებში მოგების გადასახადში თანხების დამატებით დარიცხვა უკანონოდ იქნა ცნობილი, ამიტომ არ არსებობობდა სსკ-ის 133-ე მუხლით ჯარიმის დარიცხვის საფუძველი.
საგადასახადო ინსპექტორთა მიერ 2006 წლის 19 დეკემბერს შედგენილ აქტში აღნიშნულია, რომ ინვენტარიზაციით შპს «...» გამოვლინდა 115 აშშ დოლარის (რაც შეადგენს 199,87) სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების ზედმეტობა სარეალიზაციო ფასებით. ასევე ინვენტარიზაციის შედეგად გამოვლინდა 3 713,30 აშშ დოლარის (რაც შეადგენს 6 453,72 ლარს) სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობათა დანაკლისი სარეალიზაციო ფასებით. სასამართლოს მითითებით, საქმეში წარმოდგენილი სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობათა აქტზე დაფიქსირებულია მოსარჩელე საზოგადოების მთავარი ბუღალტრის – ე. გ-ულის ხელმოწერა (III ტომი, ს.ფ. 43); ამიტომ სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ზედმეტობა ლარებში შეადგენდა 199.87 ლარს, ხოლო დანაკლისი – 6 453 ლარს, შესაბამისად საგადასახადო ინსპექციის მიერ დარიცხული თანხა ინვენტარიზაციის აქტის საფუძველზე კანონიერია.
სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ საქართველოს ფინანასთა სამინისტროს პოლიციის სპეციალურ გამოკვლევათა და ფინანსური ექსპერტიზის დეპარტამენტის თანამშრომლების მიერ შპს «...» ბათუმის ფილიალში ჩატარებული იქნა 2004 წლის 14 მაისიდან 2006 წლის 10 ნოემბრამდე პერიოდის რევიზია და 2005 წლის 18 მარტს ი. ქ-ძის მიერ სალაროდან გატანილ იქნა სალაროს ნაშთად დარჩენილი თანხა 4 000 ლარის ოდენობით.
პირველი ინსტანციის სასამართლომ განმარტა, რომ მოპასუხეს ეჭქვეშ არ დაუყენებია ის გარემოება, რომ შპს «...» ბათუმის ფილიალი 2005 წლის 1 იანვრიდან ამოქმედებული საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნების შესაბამისად, მოხსილი იქნა საგადასახადო აღრიცხვიდან (რეგისტრაციიდან), იგი აღარ განიხილებოდა როგორც დამოუკიდებელი საგადასახადო სუბიექტი, რაც ასევე დასტურდება 2007 წლის 18 იანვრის შემოწმების აქტის შესავალი ნაწილით. სასამართლოს მითითებით, საქმეში წარმოდგენილი შპს «...» 2005 წლის 18 მარტის სალაროს შემოსავლის ორდერი ¹8 ადასტურებს იმ ფაქტს, რომ ი. ქ-ძემ ბათუმის სალაროდან წამოღებული თანხა 4 000,23 ლარი შეიტანა სათაო საწარმოს სალაროში. პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიიჩნია, რომ ბათუმის ფილიალის სალაროში ნაშთად დარჩენილი თანხის სათაო საწარმოს სალაროში გადატანა წარმოადგენდა საზოგადოების დირექტორის ვალდებულებას, ამასთან 4 000, 23 ლარის სალაროდან სალაროში გადატანა განხორციელდა ერთი და იმავე დღეს – 2005 წლის 18 მარტს, შეუძლებელი იყო თანხა გამოყენებული ყოფილიყო კონკრეტული პირის-ი. ქ-ძის ინტერესებისა და პირადი მოხმარებისათვის. ამიტომ,სასამართლომ ჩათვალა, რომ არ არსებობდა სსკ-ის 104-ე მუხლით
გათვალისწინებული შეთხვევა და შესაბამისად, საზოგადოებისათვის საშემოსავლო და სოციალური გადასახადებში დამატებითი თანხების დარიცხვა ეწინააღმდეგება საქართველოს საგადასახადო კოდექსს, რაც საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე_601 მუხლის I ნაწილის შესაბამისად, ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 20 მარტის ¹ს/141-ფ «საგადასახადო მოთხოვნის» ბათილად ცნობის საფუძველად მიიჩნია.
პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახადო ინსპექციამ).
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმნისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 31 ივლისის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის), სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 2 ივლისის გადაწყვეტილება.
სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 7 ნოემბრის ბრძანების და ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის 2006 წლის 13 ნოემბრის ¹03/გ762 ბრძანების საფუძველზე შპს «...» ჩატარდა ბიუჯეტთან ანგარიშწორების საკითხების გასვლითი საგადასახდო შემოწმება. შემოწმებამ მოიცვა 2004 წლის 12 მარტიდან 2006 წლის 4 ნოემბრამდე საანგარიშო პერიოდი.
2006 წლის 19 დეკემბრის შემოწმების აქტით საზოგადოებას ბიუჯეტის სასარგებლოდ გადასახდელად დამატებით დაერიცხა 9936.17 ლარი და საგასახადო კოდექსის 133-ე მუხლის შესაბამისდ ჯარიმა 3000 ლარის ოდენობით.
ქ. თბილისის საგასახადო ინსპექციის მიერ 2007 წლის 10 იანვარს გამოიცა ბრძანება მოსარჩელისათვის ბიუჯეტის სასარგებლოდ დამატებითი თანხების დარიცხვის შესახებ. აღნიშნული ბრძანების საფუძველზე 2007 წლის 11 იანვარს გამოიცა ¹974 «საგადასახადო მოთხოვნა».
სააპელაციო პალატამ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს ფინანსურის პოლიციის სისხლის სამართლის ¹92061283 საქმესთან დაკავშირებით შპს «...» ბათუმის ფილიალში ჩატარდა რევიზია. რევიზია შეეხო 2004 წლის 14 მაისიდან 2006 წლის 10 ნოემრამდე პერიოდს. 2006 წლის 18 იანვრის შემოწმების აქტით დადგინდა, რომ შპს «...» ბათუმის ფილიალს ბიუჯეტის სასარგებლოდ დამატებით უნდა დაკისრებოდა გადასახდელად ძირითადი თანხა - 1280 ლარი და ჯარიმა 320 ლარი, სულ 1600 ლარი. ამავე შემოწმების აქტით დადგინდა, რომ მოგების გადასახადი უნდა გაანგარიშებულიყო სათავო დაწესებულებაში შპს «...».
სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 11 იანვრის ¹974 «საგადასახადო მოთხოვნის» (მოგების გადასახადში 5428,4 ლარის) სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნობისა და არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევის შემდეგ ახალი ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტის გამოცემის ნაწილში და მიიჩნია, რომ 2006 წლის 19 დეკემბრის აქტი არ შეიცავს დასაბუთებას იმის თაობაზე, თუ რამ გამოიწვია მოგების შემცირება.
სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექცია სზაკ-ს 96-ე მუხლის II ნაწილის თანახმად, ვალდებული იყო ადმინისტრაციული წარმოებისას სრულად გამოეკვლია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიეღო ამ გარემოებათა შესწავლისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე.
საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნით სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ საზოგადოებას საკონტროლო-სალარო აპარატი რეგისტრირებული აქვს 2004 წლის 16 აგვისტოს, საქონელი პირველად შემოტანილი და განბაჟებული აქვს 2004 წლის 8 აგვისტოს. მოცემულ დრომდე საზოგადოებას საქონელი არ ჰქონია, შესაბამისად ვერც ამონაგები ექნებოდა. აღნიშნულის საწინააღმდეგო მტკიცებულებები მოპასუხე საგადასახადო ორგანოს მიერ არცერთი ინსტანციის სასამართლოში არ წარმოდგენილა.
სააპელაციო პალატამ მიუთითა სასკ-ის მე-17 მუხლის მე-2 ნაწილზე და აღნიშნა, რომ მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებაში მითითებული საქმის გარემოებების გამაბათილებელი მტკიცებულებები არ წარმოუდგენია. სააპელაციო პალატამ, აგრეთვე მიუთითა საგადასახადო კოდექსის 68-ე მუხლის მე-2 პუნქტის «გ» ქვეპუნქტზე და განმარტა, რომ საგადასახადო ორგანოს შემოწმების აქტთან ერთად უნდა ეხელმძღვანელა მის ხელთ არსებული სხვა ინფორმაციითაც.
სააპელაციო პალატამ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა 2007 წლის 11 იანვრის ¹974 «საგადასახადო მოთხოვნის» _ მოგების გადასახადის 1307,9 ლარის დარიცხვის ნაწილში ბათილად ცნობის ნაწილში და მიუთითა საგადასახადო კოდექსის 25-ე მუხლზე და ამავე კოდექსის 224-ე მუხლის მე_3 ნაწილზე. სააპელაციო პალატამ აგრეთვე გამოიყენა სსკ-ის 170-ე მუხლის I ნაწილი და ამავე კოდექსის 177-ე მუხლები.
სააპელაციო პალატამ ვერ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება 3000 ლარის ჯარიმის ბათილად ცნობის ნაწილში. პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა და მიიჩნია, რომ საგადასახადო კოდექსის 133-ე მუხლით გათვალისწინებული დარღვევების გამოვლენის შემთხვევაში საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილია კვლავ გამოიყენოს მითითებული ნორმით გათვალისწინებული სანქცია. პალატამ აღნიშნა, რომ აპელანტმა არ მიუთითა პირველი ინსტანციის
სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმების ფაქტობრივ და სამართლებრივ საფუძვლებზე.
სააპელაციო პალატამ, ასევე გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 20 მარტის ¹ს/141-ფ საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის ნაწილში და დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს «...» ბათუმის ფილიალი 2005 წლის 11 იანვრიდან ამოქმედებული საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნების შესაბამისად მოხსნილი იქნა საგადასახადო აღრიცხვიდან და აღარ განიხილებოდა დამოუკიდებელ საგადასახადო სუბიექტად.
სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თბილისის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახადო ინსპექცია) და მოითხოვა სააპელაციო პალატის განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
კასატორის მტკიცებით, სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა კანონი, რომლიც უნდა გამოეყენებინა, სასამართლოს არ გამოუკვლევია მტკიცებულებები და არ შესულა საქმის არსებით განხილვაში, რის შედეგადაც გამოიტანა უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება.
კასატორმა განმარტა, რომ 2006 წლის 19 დეკემბრის შემოწმების აქტით ირკვევა, რომ საზოგადოებას 2004 წლის დასაბეგრი მოგება შემცირებული აქვს 14 840 ლარით, საიდანაც მოგების გადასახადი შეადგენს 2968 ლარს, რაც ექვემდებარება დარიცხვას, რომელსაც ერიცხება ჯარიმა გადასახადის შემცირებისათვის 742 ლარი და საურავი 1 718.40 ლარი, საგადასახადო კოდექსის 129-ე და 132-ე მუხლების შესაბამისად. აღნიშნულთან დაკავშირებით სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია და სადავოდ არ გაუხდია ის ფაქტი, რომ შემმოწმებელთა მიერ აღმოჩენილ იქნა ს/ს «...» ცენტრალურ ფილილაში 14 840 ლარის შეტანის დამადასტურებული სალაროს შემოსავლის ორდერი, სადაც ჩაწერილია – შემოსავლების ნავაჭრი ამონაგებიდან. ახსნა-განმარტების სტადიაზე პირველი ინსტანციის სასამართლომ არ გაითვალისწინა (და სააპელაციო სასამართლოც დაეთანხმა) რევიზორის ახნა-განმარტება იმის თაობაზე, რომ აღნიშნული ნავაჭრი თანხა არ იყო ასახული Bბურალტრულ დოკუმენტებში და არ იყო აღებული შემოსავლებში, რაც თავისთავად მოგების გადასახადის ამცირებს.
კასატორის მტკიცებით, დირექტორის განმარტება საზოგადოებაში თანხის შეტანის თაობაზე უსაფუძვლოა, რადგან «მეწარმეთა შესახებ» საქართველოს კანონის 56-ე მუხლის შესაბამისად პარტნიორის ყოველი შენატანი საჭიროებს სავალდებულო რეგისტრაცის რეესტრში, რაც მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერიდან არ დასტურდება.
კასატორის განმარტებით, სახეზეა ოფიციალური უტყუარი დოკუმენტი გაცემული საბანკო დაწესებულების მიერ თვით საზოგადოების დირექტორის ხელმოწერით და ეს ფაქტი რაიმე სხვა გამოკვლევას შემმოწმებელის მხრიდან არსაჭიროებდა.
კასატორის მტკიცებით, ასევე არასწორია მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ საზოგადოებას საქმიანობა ახალი დაწყებული ჰქონდა, რადგან საზოგადოება გადამხდელად რეგისტირებულია 2004 წლის 12 მარტს და საბანკო ოპერაცია განხორიცელდა 2004 წლის 4 აგვისტოს.
კასატორმა აღნიშნა, რომ სასამართლოს მიერ დადგინლად იქნა მიჩნეული ის ფაქტი, რომ შპს «...» ფილიალის მიერ გამოწერილი ანგარიშ-ფაქტურა საზოგადოებაზე მიწოდებული 4 560 ლარის საქონელზე, შემოწმების დროს ინსპექციის მიერ არ იქნა მიკუთვნებული გამოსაქვით ხარჯებს, თუმცა კასატორის განმარტებით საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 224-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად საზოგადოების ხელმძღვანელობა ვალდებული იყო რეგისტრაციის გაუქმების მოთხოვნით მიემართა ინსპექციისათვის დღგ-ს გადამხდელად რეგისტრაციის გაუქმების ვალდებულების წარმოშობიდან თვის მომდევნო თვის პირველი რიცხვიდან. აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორს მიაჩნია რომ საზოგადოების 2005 წლის დასაბეგრი მოგება შემცირებული აქვს 4 560 ლარით, საიდანაც შემცირებული მოგების გადასახადი შეადგენს 912 ლარს, რაც ექვემდებარება დარიცხვას, რასაც ერიცხება ჯარიმა 228 ლარი და საურავი- 167.90 ლარი.
კასატორის მტკიცებით, ასევე არასწორია სასამართლოს გადაწყვეტილება ჯარიმის დაკისრების ბათილობის ნაწილში, რადგან საზოგადოების შემოწმების პერიოდი მოიცავდა რამდენიმე საგადასახადო პერიოდის შემოწმების დროს გამოვლენილ დარღვევებს და აღნიშნულ დარღვევებზე საგადასახადო კოდექსის 133-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დარიცხულ ჯარიმას.
კასატორის განმარტებით, რაც შეეეხება 2007 წლის საგადასახადო მოთხოვნის ბათილობას მისი საფუძველი არ არსებობს, რადგან შპს «...» ბათუმის ფილიალის შემოწმების შედეგად დარიცხული ბიუჯეტის კუთვნილი გადასახადების დარიცხვა განხორციელდა საგადასახადო კოდექსის 68-ე მუხლის შესაბამისად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის მოტივების შემოწმების, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის შედეგად თვლის, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ; გაუქმდეს მოცემულ საქმეზე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 31 ივლისის განჩინება იმ ნაწილში, რომლითაც უცვლელი დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 2 ივლისის გადაწყვეტილება ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 11 იანვრის
¹974 საგადასახადო მოთხოვნის_მოგების გადასახადში დარიცხული 1307,9 ლარის ბათილად ცნობის, ასევე ამავე გადასახადში დარიცხული 5428,4 ლარის ნაწილში სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნობის და ადმინისტრაციული ორგანოსათვის საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდგომ ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალების ნაწილში; ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 11 იანვრის ¹974 საგადასახადო მოთხოვნით დარიცხული ჯარიმის 3000 ლარის ბათილად ცნობის ნაწილშიც და ამ ნაწილებში მოცემული საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე პალატას; დანარჩენ ნაწილში უცვლელი უნდა დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 31 ივლისის განჩინება შემდეგ გარემოებათა გამო:
საკასაციო პალატას დაუსაბუთებლად მიაჩნია კასატორის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ შპს «...» ბათუმის ფილიალის შემოწმების შედეგად დარიცხული ბიუჯეტის კუთვნილი გადასახადების დარიცხვა განხორციელდა საგადასახადო კოდექსის 68-ე მუხლის შესაბამისად; როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლომ შპს «...» 2005 წლის 18 მარტის სალაროს შემოსავლის ორდერი ¹8-ის საფუძველზე დადასტურებულად მიიჩნია, რომ ი. ქ-ძემ ბათუმის ფილიალის სალაროდან წამოღებული თანხა 4000,23 ლარი შეიტანა სათაო საწარმოს სალაროში. სასამართლომ ჩათვალა, რომ ბათუმის ფილიალის სალაროში ნაშთად დარჩენილი თანხის სათაო საწარმოს სალაროში გადატანა წარმოადგენდა საზოგადოების დირექტორის ვალდებულებას, ამასთან 4000,23 ლარის სალაროდან სალაროში გადატანა განხორციელდა ერთი და იმავე დღეს – 2005 წლის 18 მარტს. ამიტომ, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ არ არსებობს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 104-ე მუხლით გათვალისწინებული შემთხვევა და შესაბამისად, საზოგადოებისათვის საშემოსავლო და სოციალურ გადასახადებში დამატებითი თანხების დარიცხვა ეწინააღმდეგება საქართველოს საგადასახადო კოდექსს.
საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო პალატამ არასწორად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მითითება იმის შესახებ, რომ ვინაიდან შემმოწმებლების მიერ არ არის დასაბუთებული, თუ რამ გამოიწვია მოგების შემცირება, ამიტომ სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 11 იანვრის ¹974 «საგადასახადო მოთხოვნა» მოგების გადასახადში დარიცხული 5428,4 ლარის ნაწილში ბათილია და არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევის შემდეგ ახალი ადმინისტრაციულ _სამართლებრივი აქტი უნდა იქნეს გამოცემული. დადგენილია, რომ შემმოწმებელთა მიერ აღმოჩენილ იქნა საზოგადოების დირექტორის მიერ სს «...» ცენტრალურ ფილიალში 14840 ლარის შეტანის დამადასტურებელი სალაროს შემოსავლის ორდერი (2004 წლის 4 აგვისტო), რომლის გადახდის დანიშნულებაში მითითებულია -»შემოსავლები ნავაჭრი ამონაგებიდან» (ტომი I. ს.ფ. 31). მოცემული სალაროს შემოსავლის ორდერზე დაყრდნობით საგადასახადო ინსპექტორების მიერ მიჩნეულ იქნა, რომ დასაბეგრი მოგება შემცირებულ იქნა 14 840 ლარით, საიდანაც შემცირებული მოგების გადასახადმა შეადგინა 2 968 ლარი, რაც დაექვემდებარა დარიცხვას და რასაც დაერიცხა ჯარიმა გადასახადის შემცირებისათვის 742 ლარი, საურავი – 1718,40 ლარი. ტ.I.სფ.32-ზე მოცემულია შპს «...» დირექტორის, დამფუძნებლის ი. ქ-ძის განმარტებითი ბარათი, რომელშიც მითითებულია, რომ 2004 წლის 4 აგვისტოს სს «...» შპს «...» სალარო ანგარიშზე ¹901467006 მის მიერ შეტანილ იქნა განსაბაჟებელი თანხა 14840, 00 (თოთხმეტი ათას რვაასორმოცი) ლარი, რომელიც ამავე დღესვე გადარიცხულ იქნა საბაჟოზე. მისი განმარტებით, ვინაიდან შპს «...» არ ჰქონდა აქტიური ოპერაციები დაწყებული, ზემოაღნიშნული თანხა საზოგადოებაში შეიტანა, როგორც დამფუძნებლის მიერ შეტანილი თანხა. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ი. ქ-ძის ზემოხსენებული განმარტების, ასევე საქმეში არსებული ფაქტობრივი გარემოებების ყოველმხრივი და სრული შემოწმების შედეგად სააპელაციო სასამართლოს უშუალოდ თვითონ შეეძლო შეემოწმებინა შპს «...» შემცირებული მოგების გადასახადის, ჯარიმის და საურავის დარიცხვის კანონიერება. კერძოდ, სააპელაციო სასამართლოს უნდა შეემოწმებინა და გამოერკვია 2004 წლის აგვისტოში მოხდა თუ არა საზოგადოების საწესდებო კაპიტალის გაზრდა 14840,00 ლარის ოდენობით და ი. ქ-ძის მიერ აღნიშნული თანხის შეტანამ ასახვა ჰპოვა თუ არა საზოგადოების სადამფუძნებლო დოკუმენტებში «მეწარმეთა შესახებ» კანონის შესაბამისად. სასამართლოს ასევე უნდა ემსჯელა მოცემულ შემთხვევაში ი.ქოქოლაძის მხრიდან ხომ არ მოხდა საზოგადოებისათვის სესხის სახით თანხის გადაცემა, რომელიც უპროცენტო სესხის შემთხვევაშიც მიჩნეულ უნდა იქნას მოსარჩელის შემოსავლად.
ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის აუდიტის (შემოწმებების) სამმართველოს გასვლითი საგადასახადო შემოწმების განყოფილების ინსპექტორების მიერ შედგენილ 2006 წლის 19 დეკემბრის აქტში აღნიშნულია, რომ შპს «...» 2005 წლის დასაბეგრი მოგება შემცირებული აქვს 4 560 ლარით, საიდანაც შემცირებული მოგების გადასახადი შეადგენს 912 ლარს, რაც ექვემდებარება დარიცხვას, რასაც ერიცხება ჯარიმა 228 ლარი და საურავი- 167.90 ლარი, სულ 1307,90 ლარი (ტ.I. სფ.19). საგადასახადო ინსპექციამ მოცემულ შემთხვევაში გამოსაქვით ხარჯებს არ მიაკუთვნა შპს «...» თბილისის ფილიალის მიერ 2005 წლის 3 იანვარს ანგარიშ-ფაქტურა ბბ-04 ¹034574-ით საზოგადოებაზე მიწოდებული 4 560 ლარის (დღგ-ს ჩათვლით) საქონელი იმ მოტივით, რომ 2005 წლის 1 იანვრიდან ამოქმედებული საგადასახადო კოდექსის შესაბამისად საწარმოთა ფილიალები აღარ განიხილებოდა როგორც დამოუკიდებელი მეწარმე სუბიექტები საგადასახადო მიზნებისათვის და მიიჩნია, რომ ფილიალის მიერ გაცემული ანგარიშ-ფაქტურა წარმოადგენდა არაუფლებამოსილი პირის მიერ გამოწერილ და იურიდიული ძალის არმქონეს. სააპელაციო სასამართლომ მოსარჩელე ორგანიზაციისათვის ზემოაღნიშნული 1307,90 ლარის დარიცხვა უკანონოდ მიიჩნია იმ საფუძვლით, რომ «...» თბილისის ფილიალის მიერ გამოწერილი ანგარიშ-ფაქტურა ბბ-04 ¹034574 იანვრის თვის დღგ-ს დეკლარაციასთან ერთად წარდგენილ იქნა ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციაში 2005 წლის 15 თებერვალს; სასამართლოს განმატებით, რაიმე მტკიცებულება იმისა, რომ საგადასახადო ორგანოს მიერ გაუქმებულ იქნა ზემოაღნიშნული ანგარიშ-ფაქტურა, მოპასუხეს არ წარმოუდგენია; სასამართლომ მიუთითა, რომ შპს «...» სათაო საწარმოს ფილიალის შემოსავლები, როგორც მისი უფლებამონაცვლის მიერ შეტანილ იქნა 2005 წლის ერთობლივ შემოსავალში. ამიტომ სასამართლომ ჩათვალა, რომ არ არსებობს გამოსაქვითი ხარჯებიდან აღნიშნული ანგარიშ-ფაქტურით მიღებულ საქონელზე გაწეული ხარჯების დარიცხვის საფუძველი. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს ტ. III სფ. 42-ზე წარმოდგენილი ე. გ-ულის 2006 წლის 3 ნოემბრის ხელწერილზე, სადაც იგი წარმოადგენს როგორც შპს «...», ასევე შპს «...» ბუღალტერს; მოცულ ხელწერილში იგი მიუთითებს, რომ ზემოაღნიშნულ საზოგადოებებში 2006 წლის 3 ნოემბრის მდგომარეობით სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობათა ნაშთები სრულად იქნა ასახული საბუღალტრო დოკუმენტებში; ხოლო შემოსავლებში გასატარებელი სასაქონლო მატერიალური ფასეულობები არ გააჩნია. ტ.I.სფ.58-59-ზე წარმოდგენილ დასაბეგრ ოპერაციებზე და შეძენილ საქონელზე გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების 2005 წლის იანვრის რეესტრი დამოწმებულია მხოლოდ «...» თბილისის ფილიალის ბეჭდით. მოცემული დავის სპეციფიკურობიდან გამომდინარე საკასაციო პალატას დაუსაბუთებლად მიაჩნია სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული მოსაზრება, რადგან შპს «...» უშუალო ხელმძღვანელს მოცემულ საკითხთან დაკავშირებით სასამართლოსთვის არავითარი განმარტება არ მიუცია.
საკასაციო სასამართლოს ასევე დაუსაბუთებლად მიაჩნია სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ვინაიდან 2004-2005 წლებში მოგების გადასახადში თანხების დამატებით დარიცხვა უკანონოდ იქნა ცნობილი, ამიტომ არ არსებობს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 133-ე მუხლით ჯარიმის -3000 ლარის დარიცხვის საფუძველი. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რადგან დაუსაბუთებლად იქნა მიჩნეული სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 11 იანვრის ¹974 საგადასახადო მოთხოვნის-მოგების გადასახადში დარიცხული 1307,90 ლარის ბათილად ცნობის, ასევე ამავე გადასახადში დარიცხული 5428,4 ლარის ნაწილში სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნობის და ადმინისტრაციული ორგანოსათვის საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდგომ ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალების ნაწილში, ამიტომ შესაბამისად საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ დაუსაბუთებელია სასამართლოს მიერ მოსარჩელე ორგანიზაციისათვის ჯარიმის სახით დარიცხული 3000 ლარის უკანონოდ ცნობაც.
საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს პირველ ყოვლისა თვითონ უნდა დაედგინა შესაბამისი ფაქტობრივი გარემოებები, გამოეკვლია საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლით განმტკიცებულ ინკვიზიციურობის პრინციპზე, რომლის თანახმად, ადმინისტრაციული საქმის განხილვისას სასამართლო უფლებამოსილია, თავისი ინიციატივით მიიღოს გადაწყვეტილება დამატებითი ინფორმაციის ან მტკიცებულების წარმოსადგენად.
საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, რომლის მიხედვით, სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს სასამართლო სხდომაზე მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ.
ყოველივე ზემოაღნიშნული მიუთითებს იმაზე, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია, რის გამოც იგი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის «ე1» პუნქტის თანახმად, კანონის დარღვევით მიღებულად უნდა ჩაითვალოს.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-412-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1.საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს;
2. გაუქმდეს მოცემულ საქმეზე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 31 ივლისის განჩინება იმ ნაწილში, რომლითაც უცვლელი დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 2 ივლისის გადაწყვეტილება ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 11 იანვრის ¹974 საგადასახადო მოთხოვნის_მოგების გადასახადში დარიცხული 1307,9 ლარის
ბათილად ცნობის, ასევე ამავე გადასახადში დარიცხული 5428,4 ლარის ნაწილში სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნობის და ადმინისტრაციული ორგანოსათვის საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდგომ ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალების ნაწილში; ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 11 იანვრის ¹974 საგადასახადო მოთხოვნით დარიცხული ჯარიმის 3000 ლარის ბათილად ცნობის ნაწილშიც და ამ ნაწილებში მოცემული საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე პალატას;
3. დანარჩენ ნაწილში უცვლელი დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 31 ივლისის განჩინება.
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
