¹ბს-1642-1596(კ-08) 2 ივლისი, 2009 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)
მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე
მარიამ ცისკაძე
სხდომის მდივანი _ ნინო გოგატიშვილი
კასატორი (მესამე პირი) _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური, წარმომადგენელი _ დ. ჯ-ძე
მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ შპს «...» (შპს «...» უფლებამონაცვლე), წარმომადგენელი _ გ. მ-ძე
მოპასუხე _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექცია, წარმომადგენელი _ ს. მ-ძე
მესამე პირი _ შპს «...»
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 11 ივნისის გადაწყვეტილება
სარჩელის საგანი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2004 წლის 11 ნოემბერს შპს «...» სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონულ სასამართლოს, მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის მიმართ.
მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 23 აგვისტოს ¹28/1715 წერილიდან შეიტყო, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 2004 წლის 5 აგვისტოს ¹1-11/7451 წერილიდან გამომდინარე, შპს «...» გაუუქმდა დღგ-ში 30000 ლარის აქტივი, რომელიც გადაეცა შპს «...» 2001 წლის 29 დეკემბერს. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელეს დაერიცხა აღნიშნული თანხისა და მასზე დარიცხული საურავის გადახდა, რამაც, დაახლოებით, 67000 ლარი შეადგინა.
მოსარჩელის განმარტებით, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 23 აგვისტოს ¹28/1715 წერილი ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი, ვინაიდან სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემისას დარღვეული იყო საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 95-ე მუხლის მე-2 ნაწილისა და 98-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნები, კერძოდ, ადმინისტრაციულმა ორგანომ ისე მიიღო სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რომ არ აცნობა მოსარჩელეს ადმინისტრაციული წარმოების შესახებ, რომელმაც, ბუნებრივია, ვერც მტკიცებულებები და შუამდგომლობები ვერ წარადგინა, კერძოდ, შპს «...» და შპს «...» შორის 2001 წლის 29 ნოემბერს გაფორმებული ხელშეკრულება, სადაც შპს «...» კისრულობდა ვალდებულებას, მის სასარგებლოდ სააღრიცხვო ბარათზე რიცხული აქტივიდან 30000 ლარი საკუთრებაში გადაეცა შპს «...», მოსარჩელე კი ვალდებული იყო, აქტივის მიღების სანაცვლოდ, შპს «...» 2002 წლის 30 მარტამდე გადაეხადა 30000 ლარი ან შესაბამისი ღირებულების პროდუქცია გადაეცა. მოსარჩელის განმარტებით, მან ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება შეასრულა და მისი მხრიდან კანონდარღვევას ადგილი არ ჰქონდა, ხოლო თუ რაიმე დარღვევა იყო შპს «...» აქტივის წარმოების ნაწილში, მოსარჩელე მასზე პასუხს ვერ აგებდა, მით უმეტეს, რომ აღნიშნული ოპერაცია განხორციელდა ისანი-სამგორის საგადასახადო ინსპექციის თანხმობითა და უშუალო მონაწილეობით, სადაც იმ დროისათვის აღრიცხვაზე იმყოფებოდა ორივე ფირმა.
მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ მოპასუხემ დაარღვია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი და მე-5 ნაწილების მოთხოვნებიც, კერძოდ, სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი მიიღო დასაბუთების გარეშე. ამასთან, ის უფლებამოსილი არ იყო თავისი გადაწყვეტილება დაეფუძნებინა იმ გარემოებებზე, ფაქტებზე, მტკიცებულებებზე ან არგუმენტებზე, რომლებიც არ იქნა გამოკვლეული და შესწავლილი ადმინისტრაციული წარმოების დროს, რასაც ითვალისწინებდა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილები.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 23 აგვისტოს ¹28/1715 წერილის ბათილად ცნობა მოითხოვა. ამასთან, მოსარჩელემ გადაწყვეტილების გამოტანისას ამ აქტის საფუძველზე მომხდარი აღსრულების გაუქმება მოითხოვა.
თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 12 იანვრის განჩინებით მოცემულ საქმეში მესამე პირად საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი ჩაება.
თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილებით შპს «...» სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 23 აგვისტოს ¹28/1715 წერილი. ამასთან, გაუქმდა ბათილად ცნობილი წერილის საფუძველზე მომხდარი აღსრულება მოსარჩელის ანგარიშიდან თანხის ჩამოწერის თაობაზე.
აღნიშნული გადაწყვეტილება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციამ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა. აპელანტმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.
თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 29 ივნისის განჩინებით მოცემულ საქმეში მესამე პირებად საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექცია და შპს «...» ჩაებნენ.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 26 დეკემბრის საოქმო განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლედ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექცია იქნა მიჩნეული, ხოლო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის ნაცვლად მხარედ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექცია ჩაება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 10 მარტის საოქმო განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 92-ე მუხლების მიხედვით შპს «...» შეიცვალა მისი უფლებამონაცვლით _ შპს «...», ხოლო თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 2 აპრილის საოქმო განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექცია შეიცვალა მისი უფლებამონაცვლით _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 11 ივნისის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; შპს «...» სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 23 აგვისტოს ¹28/1715 წერილი და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციას საქმის გარემოებათა შესწავლისა და გამორკვევის შემდეგ, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მოთხოვნათა შესაბამისად, ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა.
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2001 წლის 29 ნოემბრის სახელშეკრულებო ურთიერთობის საფუძველზე შპს «...» 30000 ლარი გადასცა შპს «...», რის შესაბამისად შპს «...» უნდა დაებრუნებინა პროდუქცია 2002 წლის 30 მარტამდე. 2002 წლის 28 მარტს მოცემული თანხა შპს «...» დაუბრუნდა, რაც დასტურდებოდა სალაროს ¹4 შემოსავლის ორდერით. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 23 აგვისტოს ¹28/1715 წერილით აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციამ აცნობა შპს «...», რომ მას დღგ-ში გაუუქმდა ხელშეკრულების საფუძველზე მისთვის გადაცემული 30000 ლარის აქტივი და დაერიცხა საურავი. წერილი გამოცემულ იქნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 2004 წლის 5 აგვისტოს წერილის საფუძველზე, სადაც აღნიშნული იყო, რომ შპს «...» დღგ-ში ზედმეტობა წერმოეშვა ფიქტიური ოპერაციების განხორციელების გზით. მოსარჩელეს 2004 წლის 25 ოქტომბრის წერილით უარი ეთქვა ჩათვლების აღდგენის შესახებ. მოსარჩელემ, შპს «...», სამართალწარმოების წესით სადავოდ გახადა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 23 აგვისტოს ¹28/1715 წერილი.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ გასაჩივრებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 23 აგვისტოს ¹28/1715 წერილი წარმოადგენდა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს, რომლის მიმართ მოსარჩელეს ჰქონდა ბათილად ცნობის კანონიერი ინტერესი. სააპელაციო სასამართლომ მოიშველია სასამართლო განხილვაში უკვე დადგენილი პრაქტიკა, რომელიც დამკვიდრდა საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2005 წლის მარტისა და საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის 2005 წლის 5 დეკემბრის გადაწყვეტილებებით.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2005 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილების თანახმად, საქართველოს 1997 წლის საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული დღგ-ის თანხის ჩათვლა წარმოადგენდა შესაბამისი პირის უფლებას, გარკვეული პირობების დადგომის შემდეგ მიეღო სახელმწიფოს მხრიდან, გარკვეული საფასურის შედეგად დღგ-ით, როგორც გადასახადით გათვალისწინებული თანხის გადახდილად აღიარება. ამდენად, იმ შემთხვევაში, თუ ე.წ. მიმწოდებლის მიერ არ შესრულდებოდა მის მიმართ დადგენილი ვალდებულება და არ განხორციელდებოდა დღგ-ის თანხის ბიუჯეტში შეტანა, შესაბამისად, ვერ განხორციელდებოდა ე.წ. მიმღების უფლება _ ჩაეთვალა დღგ-ის თანხა გადახდილად.
სააპელაციო სასამართლომ საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საფუძველზე აღნიშნა, რომ საქართველოს 1997 წლის საგადასახადო კოდექსის 120-ე, 121-ე და 252-254-ე მუხლები აწესებდა რა ე.წ. «საგადასახადო პასუხისმგებლობის» სახეებს, ეხებოდა არა იმ პირებს, რომლებსაც უნდა მიეღო საგადასახადო ჩათვლა, არამედ დღგ-ის გადამხდელებს, ანუ საქონლის, მომსახურების ან სამუშაოს მიმწოდებლებს. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ დღგ-ის ჩათვლაზე უარის თქმის შემთხვევაში შეუძლებელი იყო საგადასახადო პასუხისმგებლობა დაკისრებოდა საგადასახადო ჩათვლის მიმღებს, ვინაიდან მას არ გააჩნდა დღგ-ის თანხის ბიუჯეტში შეტანის იურიდიული ვალდებულება.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საურავი წარმოადგენდა გადასახადის გადამხდელისათვის დადგენილი პასუხისმგებლობის სახეს, რომელიც გამოყენებული ვერ იქნებოდა იმ პირის მიმართ, რომელიც არ ითვლებოდა გადასახადის გადამხდელად. ამასთან, აღნიშნული აქტივი 30000 ლარის ოდენობით შეძენილ იქნა 2001 წლის 29 ნოემბერს შპს «...» მიერ. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, შეუძლებელი იყო შპს «...» ჩათვლილიყო იმ პირად, რომელიც ვალდებული იქნებოდა გადაეხადა დღგ-ის პირად ბარათზე განხორციელებული ჩათვლის გაუქმების შემდეგ საურავი, ვინაიდან მას არ ეკისრებოდა აღნიშნული ჩათვლის წარმოშობისათვის გადასახადის გადახდის ვალდებულება.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული აქტი საურავის ნაწილში გასაუქმებელი იყო.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ გასაჩივრებული აქტის ერთადერთ საფუძველს წარმოადგენდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 2004 წლის 5 აგვისტოს ¹1-11/7451 წერილი. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტი გამოცემული იყო საქმისათვის არსებითი გარემოებების გამოკვლევისა და შესწავლის გარეშე, არ იყო სათანადო წესით დადასტურებული, შპს «...» მიერ განხორციელებული ოპერაცია იყო თუ არა ნამდვილად ფიქტიური ოპერაცია და საერთოდ, დაუდგენელი იყო, რა ოპერაციის შედეგად წარმოიშვა აღნიშნული აქტივი. ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დარღვეული იყო საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მოთხოვნები ადმინისტრაციული აქტის გამოცემასთან დაკავშირებით, კერძოდ, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო ადმინისტრაციული აქტის გამოცემისას დარღვეული იყო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადებისა და გამოცემის საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე და 96-ე მუხლებით დადგენილი მოთხოვნები, კერძოდ, სადავო აქტი არ იყო სათანადოდ დასაბუთებული და გამოცემული იყო საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე. ამასთან, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 95-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებული იყო, ადმინისტრაციული წარმოების დაწყების შესახებ ეცნობებინა დაინტერესებული მხარისათვის, თუ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით შეიძლებოდა გაუარესებულიყო მისი სამართლებრივი მდგომარეობა და უზრუნველეყო მისი მონაწილეობა ადმინისტრაციულ წარმოებაში.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 11 ივნისის გადაწყვეტილება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა საკასაციო წესით გაასაჩივრა. კასატორმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.
კასატორი უკანონოდ მიიჩნევს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას და აღნიშნავს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 5 აგვისტოს ¹1-11/7451 წერილით გაუქმებულ იქნა შპს «...» ხელშეკრულების საფუძველზე დღგ-ის ბარათზე გადატანილი ზედმეტობები და აღნიშნულის შესახებ შეტყობინების გაგზავნა დაევალა აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციას. შესაბამისად, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 23 აგვისტოს ¹28/1715 წერილით ეცნობა, რომ შპს «...» (უფლებამონაცვლე შპს «...») დღგ-ში გაუუქმდა შპს «...» გაფორმებული ხელშეკრულების საფუძველზე გადაცემული 30000 ლარის აქტივი შპს «...» მიერ მესამე პირებთან განხორციელებული ფიქტიური (უსაქონლო) ოპერაციის გამო და დაერიცხა ძირითადი თანხა. აღნიშნულის შემდეგ, შესწორებითი დარიცხვის გზით გასწორდა დღგ-ს დაბეგვრის პირად ბარათზე არსებული ჩანაწერები და მიმდინარე საანგარიშო პერიოდების მიხედვით, დეკლარაციებით უკვე წარმოდგენილი გადასახადების თანხაზე დღგ-ში განხორციელდა საურავის დარიცხვაც შესაბამისი პერიოდისათვის მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლის თანახმად.
კასატორის განმარტებით, 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 28-ე მუხლის თანახმად, საგადასახადო ვალდებულება ეკისრებოდა გადასახადის გადამხდელს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ იმ გარემოებათა წარმოქმნის მომენტიდან, რომლებიც ითვალისწინებდა გადასახადის გადახდას. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს არ უნდა გაეზიარებინა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება საურავის დაკისრების ნაწილში გასაჩივრებული აქტის გაუქმების შესახებ. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო აქტი არ იყო სათანადოდ დასაბუთებული და გამოცემული იყო საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, რასაც კასატორი არ დაეთანხმა.
კასატორი აღნიშნავს, რომ საგადასახადო შეტყობინება მთლიანად შეესაბამებოდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლს, რომლის თანახმად ჩასათვლელი დღგ-ის თანხა არის გადასახადის თანხა, რომელიც დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით გადახდილია დასაბეგრ ოპერაციაზე და არა საგადასახადო ინსპექციაში შპს «...» დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე არსებული 30000 ლარის გადატანით.
კასატორის განმარტებით, განსახილველ შემთხვევაში შპს «...» (უფლებამონაცვლე შპს «...») უკანონოდ მიიღო აქტივი შპს «...», რომელსაც ბიუჯეტის წინაშე გააჩნდა საგადასახადო ვალდებულება და საერთოდ არ ჰქონდა განხორციელებული ანგარიშსწორება ბიუჯეტთან. საგადასახადო კანონმდებლობა არ ცნობდა გადამხდელის კუთვნილი საგადასახადო ვალდებულების შესრულებას ბიუჯეტში მესამე პირის საგადასახადო აქტივის გადატანის გზით, რადგან საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, გადასახადის გადასახდელი თანხა დადგენილ ვადებში გადაიხდებოდა (გადაირიცხებოდა) გადასახადის გადამხდელის ან სხვა ვალდებული პირის მიერ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოცემულ შემთხვევაში სახეზე იყო, შპს «...» (შპს «...») მცდელობა ბიუჯეტში ზედმეტად გადახდილად შპს «...» მიერ უკანონოდ დაფიქსირებული გადასახადის (საგადასახადო აქტივის) ხარჯზე გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულების შესრულება და კუთვნილი გადასახადებისაგან თავის არიდება.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 19 დეკემბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 19 დეკემბრის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2009 წლის 5 მარტამდე.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 5 მარტის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის «ა» ქვეპუნქტით და მისი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრებით 2009 წლის 14 მაისს, 11.30 საათზე.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შესწავლის, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს.
საკასაციო სასამართლოს, საქმის მასალების მიხედვით, დადგენილად მიაჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: შპს «...» შპს «...» 2001 წლის 29 ნოემბერს გააფორმა ხელშეკრულება (I ტ., ს.ფ. 9), რომლის თანახმადაც, შპს «...» ვალდებულებას იღებდა, მის სააღრიცხვო ბარათზე რიცხული აქტივიდან 30000 ლარი შპს «...» საკუთრებაში გადაეცა, ხოლო, თავის მხრივ, შპს «...» ვალდებული იყო, აქტივის მიღების სანაცვლოდ 2002 წლის 30 მარტამდე შპს «...» გადაეხადა 30000 ლარი ან შესაბამისი ღირებულების პროდუქცია გადაეცა. საქმეში წარმოდგენილი სალაროს შემოსავლის ¹4 ორდერით დასტურდება, რომ ხსენებული ხელშეკრულების საფუძველზე თანხა დაბრუნებულ იქნა შპს «...» 2002 წლის 28 მარტს (I ტ., ს.ფ. 10). აღნიშნული ხელშეკრულების შესახებ შპს «...» წერილობით აცნობა ქ. თბილისის ისანი-სამგორის საოლქო საგადასახადო ინსპექციას და შესაბამისად, მოითხოვა შპს «...» სააღრიცხვო ბარათიდან 30000 ლარის გადატანა შპს «...» სააღრიცხვო ბარათზე (I ტ., ს.ფ. 8).
საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს მოცემული საქმის მასალებში მოყვანილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 2004 წლის 5 აგვისტოს ¹1-11/7451 აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციისადმი გაგზავნილი წერილის თანახმად, საგადასახადო დეპარტამენტში საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების კანონდარღვევით გამოყენებისა და ყალბი აქტივების გამოვლენის კუთხით გატარებული მუშაობის შედეგად დადგინდა, რომ შპს «...» (ს/ნ ...) ფიქტიური ოპერაციების განხორციელების გზით დამატებული ღირებულების გადასახადში წარმოექმნა ზედმეტობა. მან წარმოქმნილი ყალბი აქტივიდან აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციაში რეგისტრირებულ შპს «...» (ს/ნ ...) 2001 წლის 29 დეკემბერს დღგ-ს სახით გადასცა აქტივი 30000 ლარის ოდენობით. აღნიშნული თანხა 2001 წლის 29 დეკემბერს გატარებული იყო შპს «...» დღგ-ის გადამხდელის პირად ბარათზე და შესაბამისად, დაფარული იყო მისი საგადასახადო ვალდებულება. აღნიშნულის გასწორების მიზნით, აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციას დაევალა შპს «...» (ს/ნ ...) გაეუქმებინა ზემოაღნიშნული ოპერაცია და საგადასახადო კოდექსის 235-ე მუხლის შესაბამისად მოეხდინა სავარაუდო დარიცხვა 30000 ლარის ოდენობით (II ტ., ს.ფ. 6). საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 23 აგვისტოს ¹28/1715 წერილით შპს «...» (უფლებამონაცვლე შპს «...») ეცნობა, რომ მას საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 2004 წლის 5 აგვისტოს ¹1-11/7451 წერილიდან გამომდინარე, დღგ-ში გაუუქმდა შპს «...» 2001 წლის 29 დეკემბერს ხელშეკრულების საფუძველზე გადაცემული 30000 ლარის აქტივი და დაერიცხა საურავი. აქედან გამომდინარე, შპს «...» უნდა უზრუნველეყო აღნიშნული თანხისა და მასზე დარიცხული საურავის გადახდა (I ტ., ს.ფ. 7).
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმის მასალებში ასახულ იმ გარემოებაზეც, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 25 ოქტომბრის ¹28/2354 წერილის თანახმად (I ტ., ს.ფ. 13), შპს «...» უარი ეთქვა გაუქმებული ჩათვლების აღდგენის შესახებ შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე იმ მოტივით, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა ანგარიშ-ფაქტურებისა და ყალბი აქტივების გამოვლენის კუთხით გატარებული მუშაობის შედეგად დაადგინა, რომ შპს «...» (ს/ნ ...) ფიქტიური ოპერაციების განხორციელების გზით, დღგ-ს გადასახადში წარმოექმნა ზედმეტობა და წარმოქმნილი ყალბი აქტივიდან შპს «...» (უფლებამონაცვლე შპს «...») გადასცა 30000 ლარის აქტივი. შესაბამისად, საგადასახადო დეპარტამენტის 2004 წლის 5 აგვისტოს ¹1-11/7451 წერილის საფუძველზე მოხდა აღნიშნული ოპერაციის გაუქმება საგადასახადო კოდექსის 235-ე მუხლის თანახმად.
საკასაციო სასამართლო თავდაპირველად მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ მოსარჩელე შპს «...» წარმოადგენს შპს «...» უფლებამონაცვლეს, რომელმაც სამართალწარმოების წესით სადავო გახადა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი _ 2004 წლის 23 აგვისტოს ¹28/1715 წერილი.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სადავო პერიოდში მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ჩასათვლელი დღგ-ის თანხა იყო გადასახადის თანხა, რომელიც დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით იყო გადახდილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად ან საბაჟო დეკლარაციის მიხედვით. დღგ-ის ჩათვლას დაექვემდებარებოდა საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ის თანხა. შესაბამისად, მხოლოდ დღგ-ის თანხის სახელმწიფო ბიუჯეტში ასახვის შემდეგ მიეცემოდა მყიდველს ჩათვლის მოთხოვნის უფლება. იმ შემთხვევაში, თუ მიმწოდებელი არ შეასრულებდა მის მიმართ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 29-ე მუხლის 25-ე ნაწილით დადგენილ ვალდებულებას და არ შეიტანდა დღგ-ის თანხას ბიუჯეტში, მყიდველი ვერ მიიღებდა დღგ-ის თანხის გადახდილად ჩათვლის უფლებას.
ამდენად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკის მიხედვით საქართველოს საგადასახადო კოდექსით (1997 წ.) გათვალისწინებული დღგ-ს თანხის ჩათვლა წარმოადგენდა შესაბამისი პირის უფლებას, გარკვეული პირობების დადგომის შემდეგ, მიეღო სახელმწიფოს მხრიდან მის მიერ გაწეული საფასურის შედეგად დღგ-ს, როგორც გადასახადით გათვალისწინებული თანხის, გადახდილად აღიარება. შესაბამისად, იმ შემთხვევაში, თუ ე.წ. მიმწოდებლის მიერ არ შესრულდებოდა მის მიმართ დადგენილი ვალდებულება და არ მოხდებოდა დღგ-ს თანხის ბიუჯეტში შეტანა, შესაბამისად, ვერ განხორციელდებოდა ე.წ. მიმღების უფლება, ჩათვლოდა დღგ-ს თანხა გადახდილად.
საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) მე-6 მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმად დღგ განეკუთვნებოდა საერთო-სახელმწიფოებრივ გადასახადებს. ამავე კოდექსის 90-ე მუხლის თანახმად, იგი, როგორც პირდაპირი გადასახადი, იყო საქართველოს ტერიტორიაზე საქონლის, სამუშაოს, მომსახურების წარმოებისა და მიმოქცევის პროცესში შექმნილი ღირებულების ნაწილის, აგრეთვე საქართველოს ტერიტორიაზე შემოტანილი ყველა დასაბეგრი საქონლის ღირებულების ნაწილის ბიუჯეტში სავალდებულო შენატანი.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ჩასათვლელი დღგ-ს თანხა წარმოადგენდა გადასახადის თანხას, რომელიც დასაბეგრი დროის მიხედვით გადახდილი იყო დასაბეგრ ოპერაციაზე და არა შპს «...» დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე არსებული 30000 ლარის აქტივის გადატანით, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ჰქონდა ადგილი.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს და აღნიშნულს არც მხარეები ხდიან სადავოდ, რომ შპს «...» დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე არსებული 30000 ლარის გადატანით მიღებული აქტივი მოსარჩელის მიერ გამოყენებულ იქნა დღგ-ში საგადასახადო ვალდებულების შესასრულებლად. აღნიშნულთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 30-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ვალდებულების შესრულებად ითვლებოდა გადასახადის გადახდა დადგენილ ვადაში, მე-3 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ვალდებულება სრულდებოდა უშუალოდ გადასახადის გადამხდელის მიერ. ამავე კოდექსის 34-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად კი, გადასახადის გადასახდელი თანხა დადგენილ ვადებში გადაიხდებოდა (გადაირიცხება) გადასახადის გადამხდელის ან სხვა ვალდებული პირის მიერ. ამდენად, ხსენებული ნორმებისა და ამავე კოდექსის 28-ე მუხლის მოთხოვნებიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ვალდებული იყო, თავისი საგადასახადო ვალდებულება შეესრულებინა თავად და არა სხვისი აქტივის საშუალებით, ვინაიდან ხსენებულს საქართველოს საგადასახადო კოდექსი არ ითვალისწინებდა.
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების თანახმად ასევე აღნიშნავს, რომ შპს «...» დღგ-ის გადასახადში ზედმეტობა წარმოექმნა ფიქტიური ოპერაციიის შედეგად. საქმეში წარმოდგენილია საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 2004 წლის 5 აგვისტოს ¹1-11/7451 წერილი, რომლის თანახმად, საგადასახადო დეპარტამენტში საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების კანონდარღვევით გამოყენებისა და ყალბი აქტივების გამოვლენის კუთხით გატარებული მუშაობის შედეგად დადგინდა, რომ შპს «...» ფიქტიური ოპერაციების განხორციელების გზით დამატებული ღირებულების გადასახადში წარმოექმნა ზედმეტობა. მან წარმოქმნილი ყალბი აქტივიდან აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციაში რეგისტრირებულ შპს «...» 2001 წლის 29 დეკემბერს დღგ-ს სახით გადასცა აქტივი 30000 ლარის ოდენობით. აღნიშნული თანხა 2001 წლის 29 დეკემბერს გატარებული იყო შპს «...» დღგ-ის გადამხდელის პირად ბარათზე და შესაბამისად, დაფარული იყო მისი საგადასახადო ვალდებულება. ამდენად, კუთვნილი გადასახადის ბიუჯეტში გადახდა არ იქნა უზრუნველყოფილი, რის გამოც საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 118-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, აღნიშნულის საფუძველზე მიღებული აქტივი _ 30000 ლარის ოდენობით ექვემდებარებოდა გაუქმებას და ამ მიზნით მოსარჩელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე განხორციელდა სავარაუდო დარიცხვა. აღნიშნულთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო იმ გარემოებაზე მიუთითებს, რომ არც შპს «...» (უფლებამონაცვლე შპს «...») და არც შპს ...» მიერ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის გათვალისწინებით, სასამართლოში ვერ იქნა წარმოდგენილი აღნიშნული აქტის საფუძველზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების საწინააღმდეგო მტკიცებულებები, კერძოდ, ის, რომ შპს «...» დამატებული ღირებულების გადასახადში ზედმეტობა არ წარმოექმნა ფიქტიური ოპერაციების განხორციელების გზით.
საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 235-ე მუხლის თანახმად, ამ კოდექსის მიხედვით გადასახადის თანხის დარიცხვა გულისხმობდა კონკრეტულ საგადასახადო პერიოდში გადამხდელისაგან კუთვნილი გადასახადის თანხის საგადასახადო ორგანოში აღრიცხვას. დარიცხვა მოიცავდა შესწორებით დარიცხვას და სავარაუდო დარიცხვას. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად კი, საგადასახადო ორგანოს უფლება ჰქონდა, დაერიცხა თითოეული გადამხდელისათვის კუთვნილი გადასახადი და გადასახადის მიმდინარე გადასახდელები ამ კოდექსის მიხედვით, ერთი ან მეტი ქვემოთ ჩამოთვლილი ინფორმაციის წყაროს საფუძველზე: ა. ინფორმაცია, რომელსაც შეიცავდა გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო დეკლარაციები; ბ. ინფორმაცია გადახდილი თანხების შესახებ; გ. შემოწმების მასალები და სხვა სანდო ინფორმაცია, რომელიც ცნობილი იყო საგადასახადო ორგანოსათვის.
საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2005 წლის 7 აპრილის ¹228 ბრძანებით დამტკიცებულ «გადამხდელთა პირადი აღრიცხვის ბარათების წარმოების წესის შესახებ" ინსტრუქციის მე-3 მუხლის მე-3 პუნქტზე, რომლის თანახმად, გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათში ჩანაწერები ხორციელდება საგადასახადო ინსპექციის გადამხდელთა მომსახურების სამმართველოს მუშაკის მიერ, გადამხდელის მიერ წარმოდგენილი საგადასახადო დეკლარაციების, გაანგარიშებების, დაზუსტებული დეკლარაციებისა და ამავე პუნქტში მითითებული სხვა დოკუმენტების საფუძველზე.
საკასაციო სასამართლო მოსარჩელის მიერ დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე რიცხული დავალიანების გადაუხდელობის გამო დარიცხულ საურავთან დაკავშირებით მიუთითებს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 252-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, თუ გადასახადის თანხა არ იყო გადახდილი დადგენილი ვადისათვის, გადასახადის გადამხდელი ვალდებული იყო, გადაეხადა გადაუხდელი თანხის 0,15% თითოეულ ვადაგადაცილებულ დღეზე, გადახდის ვადის დადგენილი თარიღიდან გადასახადის გადახდის თარიღამდე, გარდა ამ კოდექსის 2521-ე მუხლით გათვალისწინებული შემთხვევისა. ამდენად, საურავი წარმოადგენდა ე.წ. დამატებით გადასახადს თანხების არათავისდროული გადახდის გამო. შესაბამისად, პასუხისმგებლობაც მისი დარღვევისათვის უნდა დამდგარიყო იმ შემთხვევაში, თუ გადასახადის გადამხდელი დადგენილ ვადებში არ მოახდენდა გადასახადის გადახდას, გადაუხდელობის მიზეზის მიუხედავად.
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში შპს «...» (უფლებამონაცვლე შპს «...») საურავის დარიცხვის საფუძველს წარმოადგენდა ის გარემოება, რომ მას დღგ-ში გაუუქმდა შპს «...» გაფორმებული ხელშეკრულების საფუძველზე გადაცემული 30000 ლარის აქტივი შპს «...» მიერ მესამე პირებთან განხორციელებული ფიქტიური (უსაქონლო) ოპერაციის გამო. საქმის მასალებით ასევე დადგენილია, რომ შპს «...» დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე არსებული 30000 ლარის გადატანით მიღებული აქტივი მოსარჩელის მიერ გამოყენებულ იქნა დღგ-ში საგადასახადო ვალდებულების შესასრულებლად, რის გამოც მას დაერიცხა ძირითადი თანხა, შესწორებითი დარიცხვის საფუძველზე კი დღგ-ს დაბეგვრის პირად ბარათზე არსებული ჩანაწერებისა და მიმდინარე საანგარიშო პერიოდების მიხედვით, დეკლარაციებით უკვე წარმოდგენილი გადასახადების თანხაზე დაერიცხა საურავი.
საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანისას უპირატესობა მიანიჭა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის ნორმებს სპეციალური, საგადასახადო კოდექსის ნორმებთან შედარებით, რომლებიც აწესრიგებენ სპეციალურ ურთიერთობებს და თავისი სპეციფიკიდან გამომდინარე, აღნიშნულ ურთიერთობებს განსხვავებულ სამართლებრივ რეჟიმში აქცევენ კანონმდებლობის სხვა სფეროებთან მიმართებაში. კერძოდ, სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 226-ე მუხლი, რომლის თანახმად გადასახადის თანხის არანაირი დარიცხვა ან ის დოკუმენტი, რომელიც შედგენილი იყო საგადასახადო კანონმდებლობის შესრულების მიზნით, არ უნდა ყოფილიყო განხილული როგორც იურიდიული ძალის არმქონე ან ნაკლოვანი, თუ დოკუმენტი არსითა და შედეგებით შეესაბამებოდა ამ კოდექსს და პირი, რომელსაც ერიცხებოდა გადასახადი ან ეხებოდა ეს დოკუმენტი, მასში მითითებული იყო ყველასათვის გასაგები სახით.
საკასაციო სასამართლო ასევე განმარტავს, რომ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საფუძველი გათვალისწინებულია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-601 მუხლით, რომლის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილია, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადების ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები. ის გარემოება, რომ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი კანონს ეწინააღმდეგება, საქმის მასალებით არ დასტურდება. ამასთან, ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადების, ან გამოცემის წესის არსებით დარღვევად ჩაითვლება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა ამ კოდექსის 32-ე ან 34-ე მუხლით გათვალისწინებული წესის დარღვევით ჩატარებულ სხდომაზე ან კანონის ისეთი დარღვევა, რომლის არარსებობის შემთხვევაში, მოცემულ საკითხზე მიღებული იქნებოდა სხვა გადაწყვეტილება, რასაც ამ შემთხვევაში ადგილი არ აქვს, ვინაიდან, საქმის მასალებიდან გამომდინარე, მოცემულ საკითხზე სხვაგვარი გადაწყვეტილება მიღებული ვერ იქნებოდა. ამდენად, საქმის მასალების საფუძველზე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საქმეზე არ არსებობს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების საფუძველი.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს «...» (მოსარჩელე შპს «...» უფლებამონაცვლე) სარჩელი არ დაკმაყოფილდება.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და
გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :
1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;
2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 11 ივნისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;
3. შპს «...» სარჩელი არ დაკმაყოფილდეს;
4. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
