ბს-1690-1644(2კ-კს-08) 12 მარტი, 2009 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მარიამ ცისკაძე

ნინო ქადაგიძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა მ. ნ.-ისა და ქ. თბილისის მერიის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 28 აპრილს მ. ნ.-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონულ სასამართლოს, მოპასუხე ქ. თბილისის მერიის მიმართ.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ ქ. თბილისის საკრებულოსა და მთავრობის აპარატის სტრუქტურის დამტკიცების თაობაზე ქ. თბილისის საკრებულოს 2005 წლის 11 აპრილის ¹9-1 და ქ. თბილისის ადგილობრივი თვითმმართველობის დაწესებულებების მოსამსახურეთა თანამდებობრივი სარგოს განაკვეთების და თანამდებობათა დასახელებების შესახებ ¹9-2 გადაწყვეტილებების საფუძველზე, 2005 წლის 12 აპრილს ქ. თბილისის პრემიერმა გამოსცა ¹246 განკარგულება ,,ქ. თბილისის საკრებულოსა და მთავრობის აპარატის საშტატო ნუსხის დამტკიცების შესახებ”, რომლითაც მთავარი მრჩევლის თანამდებობა გათვალისწინებული არ იქნა. აღნიშნული განკარგულების საფუძველზე, ქ. თბილისის პრემიერის მიერ 2005 წლის 13 აპრილს გამოცემული ¹257 განკარგულების თანახმად, მოსარჩელე დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლდა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა: ,,ქ. თბილისის საკრებულოსა და მთავრობის აპარატის საშტატო ნუსხის დამტკიცების შესახებ” ქ. თბილისის პრემიერის 2005 წლის 12 აპრილის ¹246 განკარგულების ბათილად ცნობა; მოპასუხისთვის ერთი თვის ვადაში თბილისის საკრებულოს 2005 წლის 11 აპრილის ¹9-2 გადაწყვეტილებით დადგენილ თანამდებობათა შესაბამისი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა; ქ. თბილისის საკრებულოსა და მთავრობის აპარატის 2005 წლის 13 აპრილის ¹257 განკარგულების ნაწილობრივ არაკანონიერად აღიარება და საკრებულოსა და მთავრობის აპარატის მთავარი მრჩევლის ან ამ თანამდებობის შესაბამის თანამდებობაზე აღდგენა.

2005 წლის 3 ივნისს მოსარჩელემ დაზუსტებული სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას და ქ. თბილისის საკრებულოსა და მთავრობის აპარატის საშტატო ნუსხაში საკრებულოსა და მთავრობის აპარატის მთავარი მრჩევლის თანამდებობის ერთი საშტატო ერთეულით გათვალისწინება მოითხოვა.

საბოლოოდ, მოსარჩელემ მოითხოვა: მისი სამსახურიდან გათავისუფლების ნაწილში ქ. თბილისის პრემიერის 2005 წლის 13 აპრილის ¹257 განკარგულების ბათილად ცნობა; მთავარი მრჩევლის საშტატო ერთეულის გაუქმების ნაწილში ქ. თბილისის პრემიერის 2005 წლის 12 აპრილის ¹246 განკარგულების ბათილად ცნობა; ქ. თბილისის საკრებულოსა და მთავრობის აპარატის საშტატო ნუსხაში საკრებულოსა და მთავრობის აპარატის მთავარი მრჩევლის თანამდებობის ერთი საშტატო ერთეულის გათვალისწინება; მოსარჩელის მთავარი მრჩევლის თანამდებობაზე აღდგენა და 2005 წლის აპრილიდან სამსახურში აღდგენამდე იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 16 ივნისის გადაწყვეტილებით მ. ნ.-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის პრემიერის 2005 წლის 12 აპრილის ¹246 და 2005 წლის 13 აპრილის ¹257 განკარგულებები მთავარი მრჩევლის საშტატო ერთეულის გაუქმებისა და მ. ნ.-ის თანამდებობიდან გათავისუფლების ნაწილებში; ქ. თბილისის მერიას დაევალა გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ერთი კვირის ვადაში გამოეცა ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ქ. თბილისის მერიის ადმინისტრაციაში მთავარი მრჩევლის საშტატო ერთეულის გათვალისწინებისა და მოსარჩელის აღნიშნულ ან სხვა შესაბამის თანამდებობაზე აღდგენის შესახებ; ქ. თბილისის მერიას მოსარჩელისთვის 2005 წლის 13 აპრილიდან მის სამსახურში აღდგენამდე თანამდებობრივი სარგოს 1000 ლარის გათვალისწინებით იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურება დაეკისრა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 16 ივნისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ქ. თბილისის მერიამ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ქ. თბილისის მერიის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 16 ივნისის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც მ. ნ.-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის პრემიერის 2005 წლის 12 აპრილის ¹246-ე განკარგულება ქ. თბილისის მერისა და მთავრობის აპარატის მთავარი მრჩევლის საშტატო ერთეულის გაუქმების ნაწილში და ქ. თბილისის პრემიერის 2005 წლის 13 აპრილის ¹257-ე განკარგულება იმ ნაწილში, რომლითაც მ. ნ.-ი გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან და ქ. თბილისის მერიას დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოეცა ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საკრებულოს გადაწყვეტილებები, თავისი სამართლებრივი შინაარსით, ორი სახის შეიძლებოდა ყოფილიყო: პირველი - გადაწყვეტილებები, რომლებიც ქ. თბილისის მთავრობას ავალდებულებდა ზუსტად რეგლამენტირებული მოქმედებები განეხორციელებინა და მეორე – გადაწყვეტილებები, რომლებიც ქ. თბილისის მთავრობას, პრემიერს გარკვეულ ფარგლებში ანიჭებდა მოქმედების თავისუფლებას. ,,ქ. თბილისის ადგილობრივი თვითმმართველობის დაწესებულებების მოსამსახურეთა თანამდებობრივი სარგოს განაკვეთებისა და თანამდებობათა დასახელებების შესახებ” ქ. თბილისის საკრებულოს ¹9-2 გადაწყვეტილება მეორე კატეგორიის გადაწყვეტილებას წარმოადგენდა. შესაბამისად, ქ. თბილისის პრემიერი აპარატის საშტატო ნუსხის დამტკიცებისას 2005 წლის 12 აპრილის ¹246 განკარგულებაში მთავარი მრჩევლის თანამდებობის გათვალისწინებაზე ვალდებული არ იყო.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე აღნიშნა, რომ მ. ნ.-ის შესაბამის თანამდებობაზე აღდგენა სცილდებოდა სასამართლოს კომპეტენციას და ადმინისტრაციული ორგანოს დისკრეციულ უფლებამოსილებას წარმოადგენდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-5, მე-60¹ და 53-ე მუხლებზე, 96-ე მუხლის მე-2 ნაწილსა და ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 108-ე მუხლზე და დაადგინა, რომ ქ. თბილისის პრემიერის 2005 წლის ¹246-ე განკარგულება, ქ. თბილისის მერისა და მთავრობის აპარატის მთავარი მრჩევლის საშტატო ერთეულის გაუქმების ნაწილში, გამოცემული იყო საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, ხოლო ქ. თბილისის პრემიერის 2005 წლის 13 აპრილის ¹257-ე განკარგულება, მოსარჩელის დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლების ნაწილში, მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ მოხელის ერთი თვით ადრე გაუფრთხილებლობის გამო, კანონსაწინააღმდეგო იყო, რაც მათი ბათილად ცნობის საფუძველს წარმოადგენდა.

გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 37-ე მუხლის პირველ პუნქტსა და მე-9 მუხლზე და განმარტა, რომ მოსარჩელეს ჰქონდა შესაძლებლობა, მოეთხოვა მიუღებელი იძულებითი განაცდური ხელფასი დათხოვნის დღიდან ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემამდე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2008 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. ნ.-მ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2008 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ქ. თბილისის მერიამაც, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 31 დეკემბრისა და 2009 წლის 20 იანვრის განჩინებებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული მ. ნ.-ისა და ქ. თბილისის მერიის საკასაციო საჩივრები; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 31 დეკემბრისა და 2009 წლის 20 იანვრის განჩინებების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრებები, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივრები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2009 წლის 12 მარტამდე; ქ. თბილისის მერიის შუამდგომლობის განხილვა საქმის წარმოების შეწყვეტის თაობაზე განისაზღვრა საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის შემთხვევაში.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ნ.-ისა და ქ. თბილისის მერიის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრების განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. ნ.-ისა და ქ. თბილისის მერიის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.