¹ბს-199-193(კ-09) 30 ივლისი, 2009 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)
მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე
ლევან მურუსიძე
სხდომის მდივანი _ ნინო გოგატიშვილი
კასატორი (მოსარჩელე) _ თ. ც-ძე
წარმომადგენელი _ გ. კ-ძე
მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) _ ჯანმრთელობისა და სოციალური პროგრამების სააგენტო
წარმომადგენელი _ დ. მ-ელი
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 21 ოქტომბრის გადაწყვეტილება
სარჩელის საგანი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა, განაცდურის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
2008 წლის 4 ივნისს თ. ც-ძემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხე საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს ჯანმრთელობისა და სოციალური პროგრამების სააგენტოს მიმართ.
სასარჩელო განცხადებაში აღნიშნული იყო, რომ თ. ც-ძე 1995 წლიდან 2008 წლის 3 იანვრამდე მუშაობდა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროში სხვადასხვა თანამდებობაზე. სამსახურიდან გათავისუფლებამდე კი იყო ჯანმრთელობისა და სოციალური პროგრამების სააგენტოს ....
მოსარჩელის განმარტებით, მისთვის 2007 წლის ბოლოს ზეპირი ინფორმაციის საშუალებით გახდა ცნობილი მოსალოდნელი საშტატო ერთეულის შემცირების თაობაზე, რის შესახებაც საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2007 წლის 26 ნოემბრის ¹03/46-ო ბრძანების შესაბამისად, სააგენტოს გარკვეული მოსამსახურეების ვალდებულებას შეადგენდა ის, რომ «საჯარო სამსახურის შესახებ» საქართველოს კანონის 108-ე მუხლის შესაბამისად, მოეხდინათ სამუშაოდან მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ მოსარჩელის გაფრთხილება. სააგენტოში არსებობდა სპეციალური გაფრთხილების ბარათი სამსახურიდან მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ, რაზეც სააგენტოს მოხელეები აწერდნენ ხელს, რომ სამსახურიდან მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ ისინი წერილობით იყვნენ გაფრთხილებულნი. მოსარჩელის განმარტებით, მას ხსენებული გაფრთხილების ბარათი არ ჩაჰბარებია და არც ხელი მოუწერია მასზე. ამასთან, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის თანახმად, მისი გათავისუფლების თაობაზე საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს ჯანმრთელობისა და სოციალური პროგრამების სააგენტოს უფროსის 2008 წლის 3 იანვრის ¹04/01-კ ბრძანებაში არ იყო მითითებული საკანონმდებლო ან კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტი, რომლის საფუძველზეც გამოიცა იგი.
მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ მისი სამსახურიდან გათავისუფლების დროს დარღვეულ იქნა «საჯარო სამსახურის შესახებ» საქართველოს კანონის 108-ე მუხლის პირველი ნაწილი და საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 52-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, 53-ე, 54-ე, 56-ე, 57-ე და 58-ე მუხლები.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მისი სამსახურიდან გათავისუფლების თაობაზე საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს ჯანმრთელობისა და სოციალური პროგრამების სააგენტოს უფროსის 2008 წლის 3 იანვრის ¹04/01-კ ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურება მოითხოვა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 5 სექტემბრის გადაწყვეტილებით თ. ც-ძის სასარჩელო განცხადება ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნა ცნობილი სადავო _ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს ჯანმრთელობისა და სოციალური პროგრამების სააგენტოს უფროსის 2008 წლის 3 იანვრის ¹04/01-კ ბრძანება თ. ც-ძის გათავისუფლების ნაწილში და მოპასუხეს თ. ც-ძის მიმართ კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ერთი თვის ვადაში, მისი შრომითი მოწყობის თაობაზე ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა; თ. ც-ძეს აუნაზღაურდა იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასი სამსახურიდან გათავისუფლების დღიდან მისი შრომითი მოწყობის თაობაზე ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემამდე.
თბილისის საქალაქო სასამართლომ «საჯარო სამსახურის შესახებ» საქართველოს კანონის 108-ე მუხლის ანალიზიდან გამომდინარე, რომლის თანახმადაც მოხელეს ერთი თვით ადრე უნდა ეცნობოს დაწესებულების ლიკვიდაციის, თანამდებობის შემცირების, ატესტაციის არადამაკმაყოფილებელი შედეგების ან ასაკის გამო სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ, მიიჩნია, რომ თ. ც-ძის გათავისუფლება მოხდა ისე, რომ კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით იგი არ ყოფილა გაფრთხილებული სამსახურიდან შესაძლო გათავისუფლების შესახებ.
საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო ბრძანება მიღებული იყო საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევის, «საჯარო სამსახურის შესახებ» საქართველოს კანონისა და საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნათა უგულვებელყოფით, რაც მისი ბათილად ცნობის საფუძველს წარმოადგენდა. საქალაქო სასამართლომ განმარტა, რომ აღნიშნული საკითხები მმართველობის სფეროს განეკუთვნებოდა და შეადგენდა ადმინისტრაციის დისკრეციულ უფლებამოსილებას, შესაბამისად, სადავო სამართალურთიერთობის მიმართ გამოყენებული უნდა ყოფილიყო საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილი.
თბილისის საქალაქო სასამართლომ აგრეთვე მიიჩნია, რომ თ. ც-ძეს უნდა ანაზღაურებოდა გათავისუფლებიდან ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემამდე პერიოდის იძულებით განაცდური ხელფასი, ვინაიდან ხელფასის გაცემის შეწყვეტის საფუძველი შეიძლებოდა ყოფილიყო მხოლოდ მუშაკის გათავისუფლება სამსახურიდან, ხოლო მოსარჩელის გათავისუფლების ბრძანება ბათილად იყო ცნობილი და ხელფასის გაუცემლობის საფუძველი არ არსებობდა. სასამართლომ მიუთითა «საჯარო სამსახური შესახებ» საქართველოს კანონის 112-ე მუხლზე, რომლის თანახმადაც, სამსახურიდან უკანონოდ გათავისუფლებული მოხელე უფლებამოსილია მოითხოვოს გათავისუფლების უკანონოდ ცნობა, გათავისუფლების საფუძვლის შეცვლა და ხელფასის ანაზღაურება სამსახურში იძულებით არყოფნის მთელი პერიოდის განმავლობაში.
აღნიშნული გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ჯანმრთელობისა და სოციალური პროგრამების სააგენტომ. აპელანტმა აღნიშნული გადაწყვეტილების გასაჩივრებულ ნაწილში გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე მთლიანად უარის თქმა მოითხოვა.
აპელანტმა აღნიშნა, რომ «საჯარო სამსახურის შესახებ» საქართველოს კანონის 108-ე მუხლის პირველი პუნქტი ითვალისწინებდა წერილობით გაფრთხილებას მხოლოდ ხანგრძლივი შრომისუუნარობის გამო გათავისუფლებისას. აპელანტმა აგრეთვე განმარტა, რომ იმ შემთხვევაშიც კი, თუ მოხელეს «საჯარო სამსახურის შესახებ» საქართველოს კანონის 108-ე მუხლის პირველი პუნქტით დადგენილ ვადაში არ გააფრთხილებდნენ, ამავე მუხლის მეორე პუნქტის შესაბამისად ეს იქნებოდა კომპენსაციის საფუძველი და არა აქტის ბათილად ცნობის საფუძველი.
აპელანტმა მიუთითა, რომ იგი მოქმედებდა და ხელმძღვანელობდა «საქართველოს 2008 წლის სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ» ორგანული კანონის 48-ე მუხლის და შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2008 წლის 17 იანვრის ¹10/ო ბრძანების შესაბამისად, რომელთა მიხედვითაც და საფუძველზე სააგენტოში დასაქმებულ მოსამსახურეთა რაოდენობა შემცირდა 205-დან 192 ერთეულამდე, მათ შორის მოსარჩელის შტატი «...», რომელიც იყო ერთადერთი.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 21 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ჯანმრთელობისა და სოციალური პროგრამების სააგენტოს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 5 სექტემბრის გადაწყვეტილება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლო არ დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელე თ. ც-ძე «საჯარო სამსახურის შესახებ» საქართველოს კანონის 108-ე მუხლის შესაბამისად არ ჰყავდათ გაფრთხილებული სამსახურიდან შესაძლო გათავისუფლების შესახებ. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა «საჯარო სამსახურის შესახებ» საქართველოს კანონის 108-ე მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის თანახმადაც «მოხელეს ერთი თვით ადრე უნდა ეცნობოს დაწესებულების ლიკვიდაციის, თანამდებობის შემცირების, ატესტაციის არადამაკმაყოფილებელი შედეგების ან ასაკის გამო სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ. ხანგრძლივი შრომისუუნარობის გამო გათავისუფლების შესახებ მოხელეს წერილობით უნდა ეცნობოს გათავისუფლებამდე 2 კვირით ადრე მაინც» და განმარტა, რომ აღნიშნული ნორმა არ ავალდებულებდა ადმინისტრაციას გაფრთხილების წერილობითი ფორმით განხორციელების შესახებ, წერილობით გაფრთხილება სავალდებულო იქნებოდა მხოლოდ ხანგრძლივი შრომისუუნარობის გამო მოხელის გათავისუფლების შემთხვევაში.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 21 ოქტომბრის გადაწყვეტილება თ. ც-ძემ საკასაციო წესით გაასაჩივრა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება მოითხოვა.
კასატორმა აღნიშნა, რომ შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2007 წლის 26 ნოემბრის ¹03/46 ბრძანებულების შესაბამისად სააგენტოში გამოიცა სპეციალური ბარათი მოხელის გაფრთხილების შესახებ, რაზედაც მოხელე თავისი ხელმოწერით ადასტურებდა, რომ გაფრთხილებულია ჯანმრთელობისა და სოციალური პროგრამების სააგენტოს რეორგანიზაციისა და საშტატო ერთეულების შემცირების გამო მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ. კასატორმა განმარტა, რომ ასეთ ბარათზე ხელმოწერით გაფრთხილებულ იქნა სააგენტოს ყველა თანამშრომელი, ხოლო იგი არ გაუფრთხილებიათ და შესაბამისად მას ხელი არ მოუწერია.
კასატორმა მიუთითა, რომ ჯანმრთელობისა და სოციალური პროგრამების სააგენტოს უფროსის წერილობით პასუხში არ იყო აღნიშნული და აგრეთვე პირველ ინსტანციაში სააგენტოს არ უხსენებია სტენდი ან თვალსაჩინო ადგილი, ხოლო აპელაციაში ჯანმრთელობისა და სოციალური პროგრამების სააგენტომ აღნიშნა, რომ გაფრთხილება გამოკრული იყო თვალსაჩინო ადგილზე, თუმცა რაიმე მტკიცებულება ამის თაობაზე არ წარმოუდგენია.
კასატორმა აგრეთვე მიუთითა შრომის კანონთა კოდექსის 36-ე მუხლის პირველი ნაწილზე, რომლის თანახმადაც მოხელის რიცხოვნობის ან შტატების შემცირებისას სამუშაოზე დარჩენის უპირატესი უფლების საკითხის გამოსარკვევად გადამწყვეტია მოხელის კვალიფიკაცია და შრომის ნაყოფიერება, კასატორის განმარტებით სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა ეს გარემოება, რადგან მისი შრომითი სტაჟი და კვალიფიკაცია სამაგალითო იყო.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 12 თებერვლის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული თ. ც-ძის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2009 წლის 12 თებერვლის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2009 წლის 16 აპრილამდე.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 16 აპრილის განჩინებით თ. ც-ძის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის «ა» ქვეპუნქტით და მისი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრებით 2009 წლის 11 ივნისს, 11.30 საათზე; მოწინააღმდეგე მხარეს საკასაციო საჩივარზე წერილობითი პასუხის გასაცემად მიეცა 10 დღის ვადა 2009 წლის 16 აპრილის განჩინების ჩაბარებიდან.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა ახსნა-განმარტებანი, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ შემდეგ გარემოებათა გამო:
საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს ჯანმრთელობისა და სოციალური პროგრამების სააგენტოს უფროსის 2008 წლის 3 იანვრის ბრძანება ¹04/01-კ-ით, მოსალოდნელი რეორგანიზაციისა და ოპტიმიზაციის, შტატების შემცირების საფუძვლით, დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლდა ჯანმრთელობისა და სოციალური პროგრამების სააგენტოს ... თ. ც-ძე. აგრეთვე დადგენილია, რომ მოსარჩელე არ იქნა წერილობით გაფრთხილებული ერთი თვით ადრე, გათავისუფლებასთან დაკავშირებით.
«საჯარო სამსახურის შესახებ» საქართველოს კანონის 97-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად მოხელე შეიძლება გაათავისუფლონ სამსახურიდან დაწესებულების შტატებით გათვალისწინებულ თანამდებობათა შემცირებისას ან არაკანონიერად გათავისუფლებული მოხელის სამსახურში აღდგენისას. იმავე კანონის 108-ე მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით კი, მოხელეს ერთი თვით ადრე უნდა ეცნობოს დაწესებულების ლიკვიდაციის, თანამდებობის შემცირების, ატესტაციის არადამაკმაყოფილებელი შედეგების ან ასაკის გამო სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ. ხანგრძლივი შრომისუუნარობის გამო გათავისუფლების შესახებ მოხელეს წერილობით უნდა ეცნობოს გათავისუფლებამდე 2 კვირით ადრე მაინც.
საკასაციო სასამართლო ზემოაღნიშნული ნორმების ანალიზიდან გამომდინარე ვერ დაეთანხმება თბილისის სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას, რომ «საჯარო სამსახურის შესახებ» საქართველოს კანონის 108-ე მუხლის პირველი პუნქტი არ ავალდებულებს ადმინისტრაციას მათ გაფრთხილებას ჰქონდეს წერილობითი ხასიათი და წერილობითი გაფრთხილება სავალდებულოა მხოლოდ ხანგრძლივი შრომისუუნარობის დროს. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ წერილობითი გაფრთხილება სავალდებულოა როგორც ხანგრძლივი შრომისუუნარობის დროს, ისე დაწესებულების ლიკვიდაციის, თანამდებობის შემცირების, ატესტაციის არადამაკმაყოფილებელი შედეგების ან ასაკის გამო გათავისუფლებისას.
საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი, კერძოდ, «საჯარო სამსახურის შესახებ» საქართველოს კანონის 108-ე მუხლის პირველი პუნქტი, სადაც აღნიშნულია გაფრთხილების წესი მოხელის სამსახურიდან გათავისუფლებისას. ამდენად, სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «გ» ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის საფუძველი.
საკასაციო სასამართლო აგრეთვე მიუთითებს «საჯარო სამსახურის შესახებ» საქართველოს კანონის 108-ე მუხლის მეორე პუნქტზე, სადაც მითითებულია, რომ ამავე მუხლის პირველი პუნქტით გათვალისწინებული ვადის დარღვევის შემთხვევაში, ამ კანონის 109-ე მუხლით გათვალისწინებული კომპენსაციის გარდა მოხელეს ეძლევა ხელფასი ყოველი გადაცილებული დღისათვის, ხოლო 109-ე მუხლის პირველ პუნქტში აღნიშნულია, რომ დაწესებულების ლიკვიდაციის ან შტატების შემცირების გამო სამსახურიდან გათავისუფლებისას მოხელეს კომპენსაციის სახით ეძლევა 2 თვის თანამდებობრივი სარგო.
ზემოაღნიშნული ნორმების გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ 108-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული ვადის დარღვევა არის საფუძველი 109-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული 2 თვის თანამდებობრივი სარგოსა და დამატებით ყოველი გადაცილებული დღისათვის ხელფასის მიღების. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-601 მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე, რომელთა მიხედვით, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილია, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადების ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები. ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადების ან გამოცემის წესის არსებით დარღვევად ჩაითვლება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა ამ კოდექსის 32-ე ან 34-ე მუხლით გათვალისწინებული წესის დარღვევით ჩატარებულ სხდომაზე, ან კანონით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული წარმოების სახის დარღვევით, ანდა კანონის ისეთი დარღვევა, რომლის არარსებობის შემთხვევაში, მოცემულ საკითხზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება, ხოლო 108-ე მუხლით გათვალისწინებული ვადის დარღვევა არ წარმოადგენს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 601 მუხლით გათვალისწინებულ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადების ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნების ისეთ დარღვევას, რაც აქტის ბათილობის საფუძველი იქნებოდა.
საკასაციო სასამართლო ვერ დაეთანხმება კასატორს შრომის კანონთა კოდექსის 36-ე მუხლის გამოყენებასთან დაკავშირებით, რომლის მიხედვითაც მოხელის რიცხოვნობის ან შტატების შემცირებისას სამუშაოზე დარჩენის უპირატესი უფლების საკითხის გამოსარკვევად გადამწყვეტია მოხელის კვალიფიკაცია და შრომის ნაყოფიერება, რადგან ეს მუხლი აღნიშნული ფორმულირებით გათვალისწინებული იყო შრომის კანონთა კოდექსში, რომელიც გაუქმებულ იქნა საქართველოს პარლამენტის 2006 წლის 25 მაისის კანონით, შესაბამისად იგი ვერ იქნება გამოყენებული სადავო ურთიერთობის მოსაწესრიგებლად.
საკასაციო სასამართლო აგრეთვე მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილში არ არის განსაზღვრული სარჩელის ბედი, სააპელაციო სასამართლომ დააკმაყოფილა სააპელაციო საჩივარი, მაგრამ სარჩელის საკითხი არ გადაწყვიტა.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლზე, რომლის თანახმადაც საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ არ არსებობს ამ კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძვლები.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ თ. ც-ძის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 21 ოქტომბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ უნდა იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც თ. ც-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდება.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და
გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :
1. თ. ც-ძის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;
2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 21 ოქტომბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;
3. თ. ც-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდეს;
4. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
