ბს-206-201(2კ-08) 28 იანვარი, 2009 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ შემადგენლობა:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ქადაგიძე, ლევან მურუსიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები (მოპასუხეები) _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრი(საგადასახადო ინსპექცია)

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ შპს “....”

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 22.11.07წ. გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ ადმინისტრაციული აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

15.06.06წ. შპს “....” სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას და საქართველოს ფინანთა სამინისტროს ფინანსური პოლიციის 15.05.06წ. შემოწმების აქტისა და თბილისის ვაკე-საბურთალოს საგადასახადო ინსპექციის 01.06.06წ. ¹4-ფ საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა მოითხოვა. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ შპს “ა....” ჩატარდა დოკუმენტური რევიზია საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს ფინანსური პოლიციის სპეციალურ გამოკვლევათა სამმართველოს ინსპექტორების მიერ. აქტის თანახმად, “....” ვაკე-საბურთალოს საოლქო საგადასახადო ინსპექციაში იყო რეგისტრირებული. იმავე აქტში, ერთი აბზაცის შემდეგ, მითითებული იყო, რომ “....” კავშირის ფორმით იყო რეგისტრირებული, რის გამოც მას არ ჰქონდა სამეწარმეო საქმიანობის განხორციელების უფლება. მიუხედავად ამისა, კავშირის ერთ-ერთმა დამფუძნებელმა და კავშირის პრეზიდენტმა შპს “....” 3000 ტონა შაქრის ფხვნილი შეიძინა. ამ ხელშეკრულების საფუძველზე კავშირს საგადასახადო ინსპექციაში წარდგენილი ჰქონდა დღგ-ს დეკლარაცია, რომელშიც მითითებული იყო 260 052 ლარის ჩათვლა დღგ-ში. ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა კავშირს მითითებული დღგ-ს ჩათვლა გაუუქმა 05.08.02წ. ¹1-11/4417 წერილით, ხოლო 12.11.03წ. ¹1-12/495 ა წერილით კვლავ აღუდგინა. მოსარჩელის განმარტებით, 2003წ. შპს “....” შპს “....” შეიძინა მოთხოვნის უფლება, რომლის საფუძველზეც უფლების გამყიდველს დღგ-ს სააღრიცხვო ბარათზე არსებული 260 000 ლარის ზედმეტობა ვაკე-საბურთალოს საგადასახადო ინსპექციაში უნდა გადაეცა შპს “...”. 14.11.03წ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს საოლქო საგადასახადო ინსპექციამ შპს “...” სააღრიცხვო ბარათიდან შპს “...” დღგ-ს ბარათზე გადაუტანა 150 000 ლარი. აქტივების შეძენამდე შპს “...” მიმართა ვაკე-საბურთალოს საოლქო საგადასახადო ინსპექციას, რომელმაც დაადასტურა აქტივების ნამდვილობა. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ დაუსაბუთებელია შემმოწმებელთა მითითება შპს “....” და კავშირ “...” შორის მოჩვენებითი გარიგების დადების შესახებ. მოსარჩელის განცხადებით, ასეთი გარემოების დადგენას სჭირდება შესაბამისი მტკიცებულებები, რომლებიც უტყუარად შეიძლება ჩაითვალოს, თუკი ასეთი გარემოებები დადგენილად იქნება მიჩნეული სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით. აქტის თანახმად, კავშირ “...” ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა 98026 ლარი და 40 თეთრი, თუმცა არ იქნა მითითებული ეს თანხა საწარმომ გადაიხადა თუ არა ბიუჯეტში. ამ თანხის ბიუჯეტში გადახდის შემთხვევაში შესაბამისი სასაქონლო ოპერაციებიდან გამომდინარე შპს “...” ბიუჯეტის სასარგებლოდ დღგ-ს თანხის დაკისრება ორმაგ დაბეგვრას გამოიწვევდა. აქტში მითითებული იყო, რომ კავშირ “...” არ ჰქონდა უფლება შპს “....” კომერციული საქმიანობა ეწარმოებინა, მით უმეტეს _ ჩაეტარებინა სამშენებლო-სარემონტო სამუშაოები. აქტის თანახმად, შპს “...” მითითებულ სასაქონლო ოპერაციების საფუძველზე 2004წ. თებერვალში 28 166 ლარი ჩაითვალა. მოსარჩელის მითითითებით, კავშირს თავისი მიზნების მისაღწევად, უფლება აქვს განახორციელოს სამეწარმეო საქმიანობა. მოსარჩელის განმარტებით, შემმოწმებლებმა არასწორედ მიუთითეს, რომ შპს “...” ცალკეულ შემთხვევებში არ ჰქონდა გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები. გამოუწერელი ანგარიშ-ფაქტურებისათვის ჯარიმის ოდენობა 2004წ. საგადასახადო კოდექსის შესაბამისად დაარიცხეს, რითაც უკანონოდ მიანიჭეს კოდექსს უკუძალა. ამასთანავე, ჯარიმის თანხა, ანგარიშ-ფაქტურებში აუსახავი თანხის 25%, შეადგენს 12 229 ლარს და 92 თეთრს, შემმოწმებლების მიერ მითითებული იქნა ჯარიმის თანხა 20 113 ლარი. სადავო შემოწმების აქტის საფუძველზე მიღებული იქნა საგადასახადო ინსპექციის ვაკე-საბურთალოს განყოფილების 01.06.06წ. ¹4-ფ საგადასახადო მოთხოვნა. ამდენად, მოსარჩელის მითითებით, სადავო საგადასახადო მოთხოვნა გამოცემულია დაუსაბუთებელი და უკანონო შემოწმების აქტის შესაბამისად, რაც მისი უკანონოდ ცნობის საფუძველია.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 20.10.06წ. გადაწყვეტილებით შპს “...” სასარჩელო მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “...”.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 22.11.07წ. გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, შპს “...” სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსისი 32.4 მუხლის შესაბამისად, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი თბილისის საგადასახადო ინსპექციის ვაკე-საბურთალოს განყოფილების 01.06.06წ. ¹4-ფ საგადასახადო მოთხოვნა და მოპასუხეს ახალი აქტის გამოცემა დაევალა, დანარჩენ ნაწილში სასარჩელო მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ფინანსური პოლიციის სპეციალურ გამოკვლევათა სამმართველოს თანამშრომლების მიერ იმავე სამსახურის უფროსის ¹84 დავალების თანახმად, ფინანსური პოლიციის საგამოძიებო დეპარტამენტის განსაკუთრებით მნიშვნელოვან საქმეთა სამმართველოს წარმოებაში არსებულ სისხლის სამართლის საქმესთან დაკავშირებით კავშირ “....” ურთიერთობაში მყოფ შპს “...” ჩატარებული დოკუმენტური რევიზიის 15.05.06წ. აქტი წარმოადგენდა არა ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს, არამედ ოპერატიულ-სამძებრო საქმიანობის შედეგად გამოძიების პროცესში ჩატარებულ საგამოძიებო მოქმედებას, რომელიც საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 110-ე მუხლის შესაბამისად, უნდა შეფასებულიყო სისხლის სამართლის საპროცესო კანონმდებლობით დადგენილი წესით, საამისოდ უფლებამოსილი პირის ან ორგანოს მიერ. სადავო საგადასახადო მოთხოვნის საფუძვლად მითითებული იყო საგადასახადო კოდექსის 68-ე მუხლი და ფინანსური პოლიციის 15.05.06წ. ¹16/4/5/2-725 წერილი. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 15.05.06წ. ¹16/4/5/216-725 წერილი და ფინანსური პოლიციის სპეციალურ გამოკვლევათა სამმართველოს 15.05.06წ. დოკუმენტალური რევიზიის აქტი საგადასახადო კოდექსის 68.2 მუხლის “გ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, წარმოადგენდა იმ სათანადო ინფორმაციას, რომელიც ცნობილია საგადასახადო ორგანოსათვის. სააპელაციო პალატამ, აღნიშნა, რომ მოწინააღმდეგე მხარის მიერ ვერ იქნა წარმოდგენილი მტკიცებულებები იმის შესახებ, რომ საგადასახადო კოდექსის 68.3 მუხლის იმპერატიული მოთხოვნიდან გამომდინარე შპს “....” გამოითხოვა გადასახადის დასარიცხად საჭირო ინფორმაცია(დოკუმენტაცია). ამასთანავე, არ დასტურდებოდა, რომ ფინანსური პოლიციის აქტით დარიცხული თანხების შესახებ საკითხის განხილვაში მონაწილეობას იღებდა დაინტერესებული მხარე _ შპს “...” ან მისი წარმომადგენელი. სააპელაციო პალატამ მიუთითა ზაკ-ის 96.1 და 95.2 მუხლებზე და აღნიშნა, რომ სადავო საგადასახადო მოთხოვნა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე იყო გამოცემული, არსებითად იქნა დარღვეული მისი მომზადებისა და გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნები, რის გამოც იგი ზაკ-ის 60¹ მუხლის შესაბამისად, ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი, ამასთანავე, არსებობდა სადავო აქტის ასკ-ის 32.4 მუხლის შესაბამისად ბათილად ცნობის საფუძველი.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ.

კასატორმა თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ მიუთითა, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა 68.3 მუხლი. აღნიშნული მუხლი ეხება მხოლოდ შემოწმების მასალებს. გადასახადის გადამხდელისაგან ინფორმაციის გამოთხოვა ნიშნავს სრულფასოვანი საგადასახადო შემოწმების ჩატარებას და საგადასახადო კოდექსის 68.2 მუხლის “გ” პუნქტის საფუძველზე გადასახადის დარიცხვა შეუძლებელი იქნებოდა. კასატორმა აღნიშნა, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიკვლია შპს “....” სადავო გადასახადის დარიცხვის სისწორე. თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ კანონმდებლობის სრული დაცვით განახორციელა ადმინისტრაციული წარმოება და არ არსებობს 01.06.06წ. ¹4-ფ საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი. კასატორმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იმ ნაწილის ბათილად ცნობა მოითხოვა, რომლითაც შპს “...” სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, სადავო საკითხის გადაუწყეტლად ბათილად იქნა ცნობილი სადავო აქტი და გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან 1 თვის განმავლობაში ახალი აქტის გამოცემა დაევალა.

კასატორმა _ შემოსავლების სამსახურმა საკასაციო საჩივარში აღნიშნა, რომ გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას სამოტივაციო ნაწილი არ აქვს, ამდენად, სახეზეა სსკ-ის 249-ე მუხლის მოთხოვნათა დარღვევა. კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საგადასახადო კოდექსის 68.3 მუხლი, ვინაიდან მითითებული ნორმა ეხება მხოლოდ შემოწმების მასალებს. წინააღმდეგ შემთხვევაში შეუძლებელი იქნებოდა სათანადო ინფორმაციის საფუძველზე გადასახადის დარიცხვა, რადგან გადასახადის გადამხდელისაგან ინფორმაციის გამოთხოვა ნიშნავს სრულფასოვანი საგადასახადო შემოწმების ჩატარებას. ამ დროს დარიცხვა ვერ განხორციელდება საგადასახადო კოდექსის 68.2 მუხლის “გ” ქვეპუნქტის საფუძველზე. კასატორმა მიუთითა, რომ თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ საგადასახადო კოდექსის შესაბამისად ჩაატარა ადმინისტრაციული წარმოება, რაც მითითებული იქნა 29.05.06წ. ¹05/312 ბრძანებაში, რომელსაც მოსარჩელე სადავოდ არ ხდიდა. კასატორმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იმ ნაწილის ბათილად ცნობა მოითხოვა, რომელითაც გაუქმდა პიველი ინსტანციის გადაწყვეტილება, ბათილად იქნა ცნობილი სადავო საგადასახადო მოთხოვნა და თბილისის საგადასახადო ინსპექციას ახალი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა დაევალა. კასატორმა საკასაციო პალატის მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება მოითხოვა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერებისა და საკასაციო საჩივრების საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად თვლის, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს და საქმე ხელახალი განხილვისათვის უნდა გადაეცეს იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმეზე დადგენილად არის ცნობილი, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს ფიანანსური პოლიციის სპეციალურ გამოკვლევათა სამმართველოს მიერ შპს “....” ჩატარდა დოკუმენტური რევიზია, 15.05.06წ. შემოწმების აქტით განისაზღვრა, რომ შპს “....” უნდა დარიცხვოდა ბიუჯეტის სასარგებლოდ დღგ 39 061.1 ლარი და ჯარიმა 20 113 ლარი, მოგების გადასახადი 40 648.7 ლარი და ჯარიმა 11 642 ლარი, სულ 111 464.8 ლარი.

საქმის მასალებით დასტურდება, რომ ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 29.05.06წ. ¹05./312 ბრძანებით ზემოაღნიშნული შემოწმების აქტი და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს ფინანსური პოლიციის საგამოძიებო დეპარტამენტის განსაკუთრებით მნიშვნელოვან საქმეთა სამმართველოს უფროსის 19.05.06წ. ¹16/4/5/2/6-725 წერილი მიჩნეული იქნა საგადასახადო კოდექის 68-ე მუხლით განსაზღვრულ სათანადო ინფორმაციად და აღნიშნულის გათვალისწინებით შპს “...” პირად ბარათზე განხორციელდა სავარაუდო დარიცხვა, კერძოდ, საწარმოს დაერიცხა დღგ _ 39 061 ლარი და 10 თეთრი, ჯარიმა 20 113 ლარი, მოგების გადასახადი 40 648 ლარი და 70 თეთრი, ჯარიმა 11 642 ლარი. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თბილისის საგადასახადო ინსპექციის ვაკე-საბურთალოს განყოფილების 01.06.06წ. ¹4-ფ საგადასახადო მოთხოვნით შპს “...” ბიუჯეტის სასარგებლოდ გადასახადი დაეკისრა საგადასახადო კოდექსის 68-ე მუხლისა და ფინანსური პოლიციის 15.05.06წ. ¹16/4/5/2/6-725 წერილის საფუძველზე.

საგადასახადო კოდექსის 68-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს განახორციელოს თითოეული გადასახადის გადამხდელის / საგადასახადო აგენტის, სხვა ვალდებული პირის კუთვნილი საგადასახადო ვალდებულების დარიცხვა ამ კოდექსისა და საგადასახადო კანონმდებლობის სხვა აქტების მიხედვით, შემდეგი ერთი ან ერთზე მეტი ინფორმაციის წყაროს საფუძველზე: ა) გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის საგადასახადო დეკლარაციები; ბ) ამ კოდექსის 218-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად გადახდილი თანხების შესახებ ინფორმაცია; გ) შემოწმების მასალები და სხვა სათანადო ინსფორმაცია, რომელიც ცნობილია საგადასახადო ორგანოსათვის. განსახილველ შემთხვევაში შპს “არქიტრავს” თბილისის საგადასახადო ინსპექციის ვაკე-საბურთალოს განყოფილების 01.06.06წ. ¹4-ფ საგადასახადო მოთხოვნით სადავო გადასახადი დაეკისრა საგადასახადო კოდექსის 68.2 მუხლის “გ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, სათანადო ინფორმაციის, კერძოდ, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს ფიანანსური პოლიციის სპეციალურ გამოკვლევათა სამმართველოს 15.05.06წ. შემოწმების აქტის საფუძველზე.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ არასწორად იქნა განმარტებული საგადასახადო კოდექსის 68-ე მუხლის მე-3 ნაწილი. აღნიშნული ნორმის თანახმად, თუ გადასახადის გადამხდელი/საგადასახადო აგენტი, სხვა ვალდებული პირი არ წარმოადგენს გადასახადის დასარიცხად საჭირო ინფორმაციას, საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილია დაარიცხოს მას გადასახადი მის ხელთ არსებული ინფორმაციის საფუძველზე და წარუდგინოს მას საგადასახადო მოთხოვნა. აღნიშნული ნორმის საფუძველზე საგადასახადო ორგანო მის ხელთ არსებული ინფორმაციის საფუძველზე დაარიცხავს გადასახადს, თუ გადასახადის გადამხდელს ევალებოდა ან შეეძლო გადასახადის დასარიცხად საჭირო ინფორმაციის წარდგენა და არ წარადგინა. ასე მაგალითად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია კანონმდებლობით დადგენილი წესით, საგადასახადო აღრიცხვის ადგილის მიხედვით საგადასახადო ორგანოს წარუდგინოს საგადასახადო დეკლარაციები, გაანგარიშებები, ცნობები და ბუღალტრული ანგარიშგება იმ გადასახადებზე, რომელთა მიმართაც იგი ითვლება გადასახადის გადამხდელად(საგადასახადო კოდექსის 41-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის “დ” ქვეპუნქტი), კამერალური საგადასახადო შემოწმებისას საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს ამ კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად მოითხოვოს გადასახადის გადამხდელისაგან ახსნა-განმარტებისა და სააღრიცხვო დოკუმენტაციის წარდგენა, აღნიშნული წარმოადგენს საგადასახადო ორგანოს უფლებას და არა ვალდებულებას.

საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის 1-ლი ნაწილის პირველი წინადადების თანახმად, საგადასახადო მოთხოვნა არის საგადასახადო ორგანოს მიერ მხოლოდ ამ კოდექსით დადგენილი წესით გამოცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციული აქტი, რომელიც წარედგინება გადასახადის გადამხდელს/საგადასახადო აგენტს ან სხვა ვალდებულ პირს. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილით განსაზღვრულია საგადასახადო ორგანოს ვალდებულება _ გადასახადის გადამხდელს/საგადასახადო აგენტს ან სხვა ვალდებულ პირს წარუდგინოს საგადასახადო მოთხოვნა, თუ არსებობს მისი წარდგენის საფუძველი. ამავე მუხლის მე-4 ნაწილით დადგენილია საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენის საფუძვლები. საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენის საფუძვლებია: ა) იმ გადასახადების დარიცხვის ვალდებულება, რომელთა გაანგარიშებაც აკისრია საგადასახადო ორგანოს, ბ) გამოვლენილ საგადასახადო სამართალდარღვევაზე ან საგადასახადო შემოწმების მასალებზე თანხების(საგადასახადო სანქციების ან/და დამატებით დარიცხული გადასახადების) დარიცხვის შესახებ საგადასახადო ორგანოს უფროსის/მოადგილის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება და 3) საგადასახადო კოდექსის 86-ე მუხლის შესაბამისად მე-3 პირის მფლობელობაში არსებულ ქონებაზე გადახდევინების მიქცევის შესახებ გადაწყვეტილების მიღება. განსახილველ შემთხვევაში არსებობდა 80.4 მუხლის “ბ” ქვეპუნქტით განსაზღვრული საფუძველი სადავო საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენისათვის. საგადასახადო კოდექსი არ ავალდებულებს საგადასახადო ორგანოს საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენამდე გადასახადის გადამხდელის მოწვევას, მეწარმისაგან დამატებითი დოკუმენტაციის გამოთხოვას. გადასახადის გადამხდელის მონაწილეობის აუცილებლობას საგადასახადო კოდექსი ითვალისწინებს ცალკეულ შემთხვევებში. მაგალითად, გადასახადის გადამხდელს უფლება აქვს დაესწროს მის მიმართ ჩატარებულ გასვლით საგადასახადო შემოწმებას(საგადასახადო კოდექსის 39.1 მუხლის “ვ” ქვეპუნქტი). საგადასახადო კოდექსის მიხედვით, ადმინისტრაციული წარმოება უთანაბრდება საგადასახადო შემოწმების ჩატარებას. თუ სათანადო ინფორმაციის მიღებისას საგადასახადო ორგანო ვალდებული იქნებოდა ჩაეტარებინა შემოწმება, შეიქმნებოდა შესაბამისი შემოწმების მასალები, რომელიც დაედებოდა საფუძვლად გადასახადის დარიცხვას. სათანადო ინფორმაცია საგადასახადო კოდექსის თანახმად, არა შემოწმების დაწყების, არამედ გადასახადის დარიცხვის დამოუკიდებელი საფუძველია.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ საგადასახადო ორგანოს მიერ გადასახადის გადამხდელისათვის/საგადასახადო აგენტისათვის ან სხვა ვალდებული პირისათვის წარდგენილი საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლით განსაზღვრული საგადასახადო მოთხოვნა საგადასახადო დავის დაწყების ფორმალურ საფუძველს ქმნის(საგადასახადო კოდექსის 145.2 მუხლი). გადასახადის გადამხდელს შესაძლებლობა აქვს ადმინისტრაციული წესით ორ ინსტანციაში გაასაჩივროს საგადასახადო მოთხოვნა, რომელსაც არ ეთანხმება და შესაბამისად, ეძლევა საშუალება წარადგინოს მის ხელთ არსებული დამატებითი დოკუმენტაცია და მოსაზრებები სადავო თანხის დარიცხვის უსაფუძვლობასთან დაკავშირებით. კერძოდ, დავის გადაწყვეტა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სისტემაში განხილვის წესით შედგება 2 ეტაპისაგან: დავის გადაწყვეტა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურში და დავის გადაწყვეტა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მითითებული გარემობა, კერძოდ, ის, რომ სადავო საგადასახადო მოთხოვნის მიღებამდე შპს “....” გადასახადის დასარიცხად საჭირო ინფორმაცია (დოკუმენტაცია) საგადასახადო ორგანოს არ გამოუთხოვია და ფინანსური პოლიციის აქტით დარიცხული თანხების შესახებ საკითხის განხილვაში შპს “....” წარმომადგენელი არ მოუწვევია, არ წარმოადგენს სადავო საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის საფუძველს.

საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ სააპელაციო სასამართლოს არსებითად არ უმსჯელია სადავო ადმინისტრაციული აქტის კანონიერებაზე, არ გამოუკვლევია სადავო თანხის დარიცხვის შესაბამისობა საგადასახადო კოდექსის ნორმებთან. მითითებული გარემოების გამო საკასაციო პალატა თვლის, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს და საქმე არსებითად განსახილველად უნდა დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე, 399-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 22.11.07წ. გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.