¹ბს-259-253(კ-08) 25 მარტი, 2009 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავჯომარე, მომხსენებელი),

ნინო ქადაგიძე, ლევან მურუსიძე

სხდომის მდივანი – ქეთევან მაღრაძე

კასატორი(მოსარჩელე) – სს «...”

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) – საქართველოს ფინანასთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური, ფინანსური პოლიციის სპეციალურ გამოკვლევათა სამმართველო, ბათუმის რეგიონალური ცენტრი (საგადასახადო ინსპექცია)

მესამე პირი – შპს «ა”

დავის საგანი – საგადასახადო შეტყობინებისა და ბრძანებების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

09.08.06წ. სს «...-მ” სასარჩელო განცხადებით მიმართა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 30.05.06წ. ¹630 ბრძანებით ბიუჯეტის სასარგებლოდ დამატებით დაერიცხათ 11 962 ლარის ძირითადი თანხის, 15 594 ლარის ჯარიმისა და 2622 ლარის საურავის, სულ 30 178 ლარის გადახდა. მოსარჩელის განმარტებით, წლების მანძილზე სს «...-ს” შპს «ა.-დან” მიეწოდებოდა ელექტროენერგია. ელექტროენერგიის მიმწოდებლის მიერ გამოწერილი იყო დღგ-ს შესაბამისი ანგარიშ-ფაქტურები. სს “...-ს” ფიზიკური და იურიდიული პირებისათვის საიჯარო ხელშეკრულების საფუძველზე ავტოსადგურის ტერიტორია ჰქონდა გადაცემული, ხელშეკრულების თანახმად მოიჯარეები ყველა სახის კომუნალურ გადასახადს თავად იხდიდნენ. სწორედ მათ მიერ გადახდილი ელექტროენერგიის გადასახადი აღირიცხა სს “...-ის” შემოსავალში. შპს “ა” სს “...-ს” მხოლოდ მის მიერ ელექტროენერგიაზე უწერდა და აწვდიდა ანგარიშ-ფაქტურებს. მოსარჩელის განცხადებით, მოიჯარეები და შპს “ა” ვალდებულები იყვნენ, რომ ერთიერთშორის აღრიცხვა-ანგარიშგების საკითხები მოეწესრიგებინათ. სს “...-მა” ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 30.05.06წ. ¹630 ბრძანების, 02.06.06წ. ¹1007 საგადასახადო მოთხოვნისა და ბაუმის საგადასახადო ინსპექციის 03.08.06წ. ¹1378 ბრძანების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 25.05.07წ. გადაწყვეტილებით სს ”...-ის” სასარჩელო განცხადება არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს “...-მა”.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 25.12.07წ. განჩინებით სს “...-ის” სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. სააპელაციო პალატამ მიუთითა ფინანასური პოლიციის საგამოძიებო დეპარტამენტის აჭარის სამმართველოს 28.02.06წ. შემოწმების აქტზე, რომლის თანახმად, სს “...” სრულყოფილად არ ახდენდა მიღებული შემოსავლებისა და გასავლების აღრიცხვას, როგორც სალაროში, ასევე საბუღალტრო საბუთებში. შპს “ა.-დან” ელექტროენერგიის მიღებასთან დაკავშირებით ოპერაციები ბუღალტრულად არ იყო აღრიცხული. შპს “ა.-დან” 2004 წლის 1 იანვრიდან 2006 წლის 1 ივნისამდე სს “...-ს” მიეწოდა 27 644 ლარის ელექტროენერგია. მოიჯარეებზე მიწოდებული 19 565 ლარის ელექტროენერგიიდან მიღებული შემოსავალი 18 613 ლარი, რომელიც ავტოსადგურის სახელით ამოწერილი ქვითრებით იყო ენერგოკომპანიისათვის გადახდილი, საწარმოს შემოსავალ-გასავალში აღრიცხული არ ჰქონია. 2004 წლის 1 იანვრიდან 2006 წლის 1 ივნისამდე საზოგადოების მიერ მიღებული ერთობლივი შემოსავალი დღგ-ს ჩათვლით იქნებოდა 270 957 ლარი, 2004-2005წწ. საზოგადოების დამატებული ღირებულების გადასახადით დასაბეგრი შემოსავალი იქნებოდა 227 000 ლარი, დარიცხული დღგ-ს თანხა – 43 948 ლარი, ჩასათვლელი გადასახადი – 4062 ლარი, ბიუჯეტის კუთვნილი გადასახადი – 39 886 ლარი. საგადასახადო ინსპექციაში წარდგენილი დეკლარაციების მიხედვით ამავე პერიოდში დღგ-ს დასაბეგვრმა ბრუნვამ შეადგინა 163 446 ლარი, დარიცხულმა გადასახადმა – 32 689 ლარი, ჩასათვლელმა – 4062 ლარი, ბიუჯეტის კუთვნილმა გადასახადმა – 28626 ლარი, 11 260 ლარით ნაკლები. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიცნია, რომ სს “...-ის” ტერიტორიაზე სამეწარმეო საქმიანობას ახორციელებდა არაერთი ფიზიკური და იურიდიული პირი, რომელთაც იჯარის ხელშეკრულებები ჰქონდათ სს “...-თან” გაფორმებული. ისინი მოხმარებულ ელექტროენერგიას აღრიცხავდნენ დამოუკიდებლად, ინდივიდუალურად დამონტაჟებულ მრიცხველებზე, მაგრამ ენერგოკომპანიაში აბონენტად არ იყვნენ რეგისტრირებულები. მოიჯარე მეწარმეების მიერ მოხმარებული ელექტროენერგია ფიქსირდებოდა სს “...-თვის” მიწოდებულ ელექტროენერგიად. მოხმარებული ელექტროენერგიის გადახდის ქვითრები სს “...-ის” სახელზე იყო გაცემული. სს “...-ის” მიერ 8079 ლარის ღირებულების ელექტროენერგიის მიღება და მასზე გაწეული ხარჯი ელექტროკომპანიის მიერ გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად ბუღალტრულად იყო გატარებული, ხოლო სს “...-ის” მიერ მოიჯარეზე მიწოდებული 19 565 ლარის ელექტროენერგიის შემოსავალ-გასავალი აღრიცხული არ იყო. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საგადასახადო კოდექსის 17.1 მუხლის თანახმად, საქონელი არის მატერიალური ან არამატერიალური ქონება, მათ შორის, ელექტრო და თბოენერგია, გაზი და წყალი. ამავე კოდექსის 18.1 მუხლის “ვ” ქვეპუნქტის თანახმად, მომსახურებად ითვლება საქმიანობა, რომელიც არ არის საქონლი მიწოდება. თუ საგადასახადო კანონმდებლობით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, მომსახურებას განეკუთვნება სატრანსპორტო, მათ შორის, გაზის, ნავთობის ნავთობროდუქტები, ელექტრო და თბოენერგიის ტრანსპორტირება. 24.1 მუხლის “ბ” ქვეპუნქტის თანახმად, საქართველოში არსებული წყაროდან მიღებულ შემოსავალს განეკუთვნება საქართველოში წარმოებული ან შეძენილი საქონლის მიწოდებით ან/და საქართველოში მომსახურების გაწევით მიღებული შემოსავალი. სს “...-ს”, აჭარის ენერგოკომპანიის აბონენტს, მიეწოდებოდა ელექტროენერგია ენერგოკომპანიიდან. თავის მხრივ, სს “...-ი” მომსახურებას უწევდა ელექტროენერგიის მიწოდებით მის ტერიტორიაზე განთავსებულ მეწარმეებს. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საგადასახადო კოდექსის 93-ე მუხლის შესაბამისად, გადასახდის გადამხდელი/ საგადასახადო აგენტი ან სხვა ვალდებული პირი ვალდებულია აწარმოოს სააღრიცხვო დოკუმენტაცია საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად იმ ოპერაციებზე, რომლებიც წარმოშობს აღნიშნული პირის საგადასახადო ვალდებულებას. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სს “...-ი” ვალდებული იყო ეწარმოებინა სააღრიცხვო დოკუმენტაცია მის მიერ საგადასახადო დარღვევასთან დაკავშირებით მონაცემების წარდგენის ვალდებულების შესრულების მიზნით.

აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს «...-მა”. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 30.05.06წ. ¹630 ბრძანების, 02.06.06წ. ¹1007 საგადასახადო მოთხოვნისა და ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 03.08.06წ. ¹1378 ბრძანების ბათილად ცნობა მოითხოვა. კასატორმა აღნიშნა, რომ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის თანამშრომლებმა სს “...-ის” შემოწმებისას უკანონოდ და არასწორად შეადგინეს შემოწმების აქტი, რომლის საფუძველზეც უკანონოდ დაარიცხეს 30 178 ლარი. კასატორი 2004 წლის 1 იანვრიდან 2006 წლის 1 იანვრამდე სს “...-ს” მიეწოდა 27 644 ლარის ელექტროენერგია, აქედან სს “...-ს” მიერ მიღებული, გახარჯული და გადახდილი იქნა 8079 ლარის ელექტროენერგია, რომელიც დასტურდებოდა აჭარის ენერგოკომპანიის მიერ გაცემული შესაბამისი ანგარიშ-ფაქტურებით, ხოლო დანარჩენი 19 565 ლარის ელექტროენერგია შპს “ა-ის” მიერ მოიჯარეებზე იქნა მიწოდებული, რომლის შემოსავალიც, 18 613 ლარი, გადახდილი იყო მოიჯარეების მიერ შპს “ა.-თვის”. სს “...-ი” არ იყო ვალდებული მაიჯარის მიერ გადახდილი ელექტროენერგიის გადასახადი აღერიცხა შემოსავალში. მოიჯარეების მიერ დკავებული ობიექტების ექსპლუატაციაში მიღების აქტების თანახმად, ელექტროკომპანიას აღნისნული ობიექტები აბონენტად აქვს მითითებული. სს “...-ს” შემოსავალში რომ აღერიცხა მოიჯარეების მიერ გადახდილი ელექტროენერგიის გადასახადი, მაშინ მისი საქმიანობა ჩაითვლებოდა ელექტროენერგიის მიწოდებად, რაც კანონით არის აკრძალული. ელექტროენერგიის მიწოდება და განაწილება საჭროებს სპეციალურ ელექტროენერგიის ქსელს და ლიცენზიას, რომელსაც არეგულირებს “ელექტროენერგეტიკისა და ბუნებრივი გაზის შესახებ” კანონი და “ელექტროენერგიის ბაზრის წესების შესახებ” საქართველოს ენერგეტიკის მინისტრის 30.08.06წ. ¹77 ბრძანება. კასატორმა აღნიშნა, რომ საქმეში დაცული საიჯარო ხელშეკრულების 3.2 და 3.3 მუხლების საფუძველზე დამქირავებელი და მოჯარე ბიუჯეტთან ანგარიშწორებას ახდენენ დამოუკიდებლად. აღნიშნული შეთანხმებიდან გამომდინარე , სს “...-ი” არ იყო ვალდებული შემოსავალში აღერიცხა მოიჯარეების მიერ გადახდილი ელექტროენერგიის გადასახადი. მოიჯარეების მიერ გადახდილი ელექტროენერგიის თანხა სს “...-ის” გვერდის ავლით ირიცხებოდა შპს «ა-ის” ანგარიშზე, როელიც არ წარმოადგენდა სს «...-ის” ანგარიშს და მასზე მოხვედრილი თანხა ვერ გაკონტროლდებოდა მის მიერ. ქ. ბათუმის საქალაქო სასამართლომ დანიშნა სასამართლო საბუღალტრო ექსპერტიზა, რომლის დასკვნაც არ გაიზიარა, დაკვნის უარყოფა სასამართლომ არ დაასაბუთა. კასატორმა მიუთითა, რომ საგადასახადო კოდექსის მე-8 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, დაუშვებელია ამ კოდექსის დარღვევით დაწესებული ან ამ კოდექსით გაუთვალისწინებელი გადასახადის გადახდის ვალდებულების დაკისრება, საგადასახადო კოდექსი მიზნად ისახავს არამარტო გადასახადებისა და სანქციების დარიცხვას, არამედ აგრეთვე გადამხდელის ინტერესების დაცვას.

საკასაციო პალატის სხდომაზე საქმის განხილვისას კასატორის _ სს «...-ის” წარმომადგენლებმა მხარი დაუჭირეს საკასაციო საჩივარს და მოითხოვეს მისი დაკმაყოფილება. საქართველოს ფინანასთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის და ბათუმის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) წარმომადგენლებმა საკასაციო საჩივრის საფუძვლები არ ცნეს და მოითხოვეს საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, სააპელაციო სასამართლოს განჩინების უცვლელად დატოვება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, გასაჩივრებული განჩინების კანონიერებისა და საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად თვლის, რომ სს «...-ის” საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმეზე დადგენილად არის ცნობილი, რომ ფიზიკური და იურიდიული პირი, რომლებსაც იჯარის ხელშეკრულებები ჰქონდათ სს «...-თან” გაფორმებული, მოხმარებულ ელექტროენერგიას აღრიცხავდნენ დამოუკიდებლად, ინდივიდუალურად დამონტაჟებულ მრიცხველზე, მაგრამ ენერგოკომპანიაში აბონენტებად არ იყვნენ რეგისტრირებულნი. ფინანსური პოლიციის საგამოძიებო დეპარტამენტის აჭარის სამმართველოს 28.02.06წ. აქტით დადგენილია, რომ შპს “ა.-დან” 2004 წლის 01 იანვრიდან 2006 წლის 01 იანვრამდე პერიოდში სს «...-ს” მიეწოდა 27644 ლარის ელექტროენერგია. საწარმოში არსებული საბუთებით დასტურდება 8079 ლარის ელექტროენერგიის მიღება, ე.ი. 19 565 ლარით ნაკლები, ხოლო მოიჯარეებისაგან მიღებული ელექტროენერგიის ღირებულების თანხა – 18 613 ლარი, რომელიც ავტოსადგურის სახელით ამოწერილი ქვითრებით არის ენერგოკომპანიისათვის გადახდილი, საწარმოს შემოსავალ-გასავალში არ აღრიცხულა. საქართველოს ფინანასთა სამინისტროს ფინანასური პოლიციის საგამოძიებო დეპარტამენტის წერილის საფუძველზე საგადასახადო ინსპექციის მიერ ჩატარდა კამერალური საგადასახადო შემოწმება, ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის 30.05.06წ. ¹ 630 ბრძანებით სს “...-ს” დამატებით გადასახდელად დაეკისრა 30.178 ლარის გადახდა. აღნიშნულ ბრძანებაზე ავტოსადგურის მიერ შეტანილ იქნა შესაგებელი, რომელიც ასევე არ დაკმაყოფილდა საგადასახადო ინსპექციის 03.08.06წ. ¹1378 ბრაძანებით.

მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველს არ ქმნის ის გარემოება, რომ სააქციო საზოგადოება არ წარმოადგენდა ელექტროგამანაწილებელს და რომ მას არ ჰქონდა საამისო ლიცენზია. ავტოსადგურის ტერიტორიაზე მოქმედი მეწარმეების მიერ მოხმარებული ელექტროენერგია ფიქსირდებოდა როგორც ავტოსადგურისათვის მიწოდებული, მათ მიერ მოხმარებული ელექტროენერგიის გადახდის ქვითრებიც სს “...-ის” სახელზე გაცემული, საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის 18.09.08წ. ¹20 დადგენილებით დამტკიცებული “ელექტროენერგიის (სიმძლავრის) მიწოდებისა და მოხმარების წესების” მე-4 მუხლის მე-5 პუნქტის თანახმად, პირის მიერ უძრავი ქონებით დროებით სარგებლობისას, ამ უძრავი ქონების მესაკუთრის წერილობითი თანხმობის შემთხვევაში, უფლება აქვს მოითხოვოს აბონენტად რეგისტრაცია, ხოლო განაწილების ლიცენზიანტი ვალდებულია ამ მისამართზე დაარეგისტრიროს იგი აბონენტად. საქმის მასალებით არ დასტურდება, რომ ენერგოკომპანია ელექტროენერგიას მოიჯარეებს აწვდიდა და იღებდა მოიჯარეებისაგან ანაზღაურებას. ამასთანავე საქმეზე დადგენილია, რომ მოიჯარეები დამოუკიდებელ აბონენტებად აღრიცხულნი არ ყოფილან, ენერგოკომპანიის აბონენტად აღრიცხული იყო სს “...-ი”, “ა.-ის” ბათუმის ფილიალის 17.10.06წ. ¹280 წერილის (ტ.1, ს.ფ. 188), შპს “ა.-ის” წარმომადგენლის ჩვენების (ტ.1, ს.ფ. 190) თანახმად, ენერგოკომპანიის აბონენტად ირიცხება ბათუმის ავტოსადგური და არა მოიჯარეები. აღნიშნული დასტურდება აგრეთვე მოიჯარეთა განცხადებით (ტ.1, ს.ფ. 181-187), აუდიტორული დასკვნით (ტ.1, ს.ფ. 101), მომხმარებელი ელექტროენერგიის ღირებულების გადახდა სს “...-ის” სახელით გამოწერილი და ბეჭდით დადასტურებული ქვითარით ხდებოდა, მოიჯარეები შპს “ა.-თან” ანგარიშსწორებას არ აწარმოებდნენ, ელექტროენერგიის საფასურს შემოწმებულ პერიოდში მოიჯარეები იხდიდნენ სს “...-ის” მეშვეობით, მოსარჩელისათვის შპს “ა.-იდან” მიწოდებული ელექტროენერგია სს “...-ის” მიერ მხოლოდ ნაწილობრივ აღირიცხებოდა, მოსარჩელემ არ უჩვენა მოიჯარეების მიერ მოხმარებული ელექტროენერგიის კომპენსაციაც, საწარმოს როგორც აბონენტს, მიეწოდა ბუღალტრულ დოკუმენტაციაში აღრიცხულ ღირებულებაზე (8079 ლარზე) მეტი, 19 565 ლარის ღირებულების ელექტროენერგიიდან მიღებული შემოსავალი – 18 613 ლარი ენერგოკომპანიისათვის არის გადახდილი მოსარჩელის სახელით და არ არის აღრიცხული შემოსავალ-გასავალში, რის გამოც მოსარჩელეს კამერალური შემოწმების აქტით დამატებით გადასახდელად დაერიცხა თანხები. საქმეზე დადგენილი ამ გარემოებების მიმართ არ წარდგენილა დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია, სსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოება სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 17.1 მუხლის მიხედვით, საქონელი არის მატერიალური ან არამატერიალური ქონება, მათ შორის ელექტრო და თბოენერგია, გაზი და წყალი. ელექტროენერგიის ტრანსპორტირება, საგადასახადო კოდექსის მე-18 მუხლის “ვ” ქვეპუნქტის მიხედვით, მომსახურებას განეკუთვნება. პირის მიერ საქონლის მიწოდების, გაწეული მომსახურების ან მისივე ხარჯების, დანაკარგის ან დანაკლისის ანაზღაურების მიზნით მიღებული ქონება, გასამრჯელო, სარგებელი, საფასური, საზღაური, საგადასახადო კოდექსის 12.39 მუხლის თანახმად, არის კომპენსაცია. ამავე კოდექსის 227-ე მუხლის შესაბამისად, დასაბეგრი ოპერაციის თანხა განისაზღვრება დღგ-ის გადამხდელის მიერ მიღებული ან მისაღები კომპენსაციის თანხის მიხედვით დღგ-ს გარეშე. შემოსავლის დასაბეგრ ბრუნვაში გაუთვალისწინებლობა გახდა სადავო აქტების მიღების, გადასახადის თანხის დაკისრების საფუძველი.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მოიჯარეებს არ გადასცემიათ მოსარჩელისათვის წარმომადგენლობის უფლებამოსილება, მათ შორის არ დადებულა სააგენტო ხელშეკრულება, ელექტროენერგიის ღირებულების გადახდა სააქციო საზოგადოება თავისი და არა მოიჯარეების სახელით ახდენდა. ამდენად დაუსაბუთებელია კასატორის მითითება საგადასახადო კოდექსის 244-ე მუხლზე, რომლის თანახმად საქონლის, მომსახურების მიწოდება პირის მიერ, რომელიც არის სხვა პირის აგენტი (რწმუნებული), განიხილება როგორც ამ სხვა პირის (რწმუნებულის) ოპერაცია. ვინაიდან აბონენტად ენერგოკომპანიაში აღრიცხულია სააქციო საზოგადოება და არა მოიჯარეები, მართებულია სააპელაციო პალატის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ენერგოკომპანიიდან საქონელი (ელექტროენერგია) მიეწოდებოდა მოსარჩელეს, შესაბამისად მიწოდებული ელექტროენერგიის ბუღალტრული დოკუმენტაცია სს “...-ს” უნდა ეწარმოებინა, საკასაციო პალატა იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ ავტოსადგურის ტერიტორიაზე დასაქმებული მეწარმეების მიერ მოხმარებული ელექტროენერგიის ღირებულების გადასახდელად მიღებული თანხა ავტოსადგურის შემოსავლად უნდა აღრიცხულიყო და საგადასახადო კოდექსის 41-ე და 93-ე მუხლის თანახმად, საჭირო იყო მასზე საბუღალტრო დოკუმენტაციის წარმოება და თანხის შემოსავალში დაფიქსირება. საგადასახადო კანონმდებლობის ამ მოთხოვნას არ გამორიცხავს ის გარემოება, რომ საიჯარო ხელშეკრულების 3.2 და 3.3 მუხლებით მოიჯარეს ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება დამოუკიდებლად უნდა განეხორციელებია, მით უფრო, რომ მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების ამ მოთხოვნას თავად მოსარჩელე არ იცავდა და მოხმარებული ელექტროენერგიის ღირებულებას მის სახელზე გამოწერილი და მისივე ბეჭდით დამოწმებული ქვითრით იხდიდა. საგადასახადო კოდექსის მე-2 მუხლის თანახმად, საგადასახადო დაბეგვრისათვის გამოიყენება საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის ნორმატიული აქტები, აკრძალულია არასაგადასახადო კანონმდებლობით ისეთი საკითხების რეგულირება, რომლებიც დაკავშირებულია გადასახადებით დაბეგვრასთან. ამდენად, საკასაციო საჩივარში სამოქალაქო კოდექსის 342.3 მუხლზე მითითება არ ადასტურებს საგადასახადო კანონმდებლობით განსაზღვრულ წესებთან შედარებით მეიჯარესა და მოიჯარეს შორის მიღწეული შეთანხმების უპირატესობას.

სსკ-ის 105-ე მუხლის თანახმად სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არ აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა, სსკ-ის 172-ე მუხლის შესაბამისად ექსპერტიზის დასკვნა სასამართლოსათვის სავალდებულო არ არის და მისი შედარება ხდება სსკ-ის 105-ე მუხლით დადგენილი წესით. 07.04.04წ. აუდიტორულ დასკვნას იმის შესახებ, რომ სს “...-ი” არ იყო ვალდებული შემოსავალში აეღო მოიჯარეების მიერ გახარჯული ელექტროენერგიის თანხა, რომლის გადახდაც მოიჯარეები ახდენდნენ სს “...-ის” სააბონენტო ანგარიშის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს ზემოაღნიშნული მოსაზრებების გამო.

ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამრთლოს გასაჩივრებული განჩინება არსებითად სწორია,საკასაციო საჩივარში მითითებულ დარღვევას ადგილი არა აქვს, რაც სსკ-ის 410-ე მუხლის თანახმად საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველია. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, უცვლელად უნდა დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე, 399-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სს «...-ის” საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 25.12.07წ. განჩინება;

2. საქართველო უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.