¹ბს-31-31(3კ-09) 2 ივლისი, 2009 წელი

¹ბს-31-31(3კ-09) 2 ივლისი, 2009 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მარიამ ცისკაძე

ნინო ქადაგიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები: 1. შპს «...» (მოსარჩელე); 2. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური (მესამე პირი); 3. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის საგადასახადო ინსპექცია (მოპასუხე)

მოპასუხე _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექცია

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

სარჩელის საგანი _ დღგ-ს ჩათვლის აღდგენა, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2002 წლის 8 ნოემბერს შპს «...» სასარჩელო განცხადებით მიმართა თელავის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე თელავის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ და მოითხოვა დღგ-ს ჩათვლის აღდგენა.

მოსარჩელის განმარტებით, სს «...» ჩატარებულ დოკუმენტურ რევიზიასთან დაკავშირებით, შპს «...» ჩატარებულ იქნა შემხვედრი შემოწმება შპს «...» მიერ სს «...» 500000 ლარის აქტივის გადაცემის შესახებ, 2001 წლის 19 ოქტომბერს გაფორმებული ¹1910 ხელშეკრულებიდან გამომდინარე. შპს «...» 2000 წლის აგვისტოში ჩაატარა ყიდვა-გაყიდვის ერთი ოპერაცია და მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციაში წარადგინა შესაბამისი დეკლარაცია 986960,52 ლარის აქტივის შექმნის შესახებ. შპს «...» და შპს «...» შორის გაფორმებული ხელშეკრულების მიხედვით, შპს «...» შპს «...» უნდა გადაეცა 1 კომპლექტი ხილის კონცენტრატის დამამზადებელი დანადგარი და შესაბამისი დღგ-ს თანხა დაეფარა საქონლის გადატვირთვიდან 25 საბანკო დღის განმავლობაში. შპს «...» გადაუხადა დღგ-ს თანხა შპს «...» და 2001 წლის 12 ნოემბერს მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციაში წარადგინა დღგ-ს დეკლარაცია, მაგრამ სახელმწიფო ბიუჯეტის მიმართ შპს «...» დავალიანების გამო, შპს «...» შეუჩერდა აღნიშნული დეკლარაციის მიხედვით დღგ-ს ჩათვლა. მოსარჩელემ მოითხოვა თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 25 ოქტომბრის ¹2416/8 წერილის ბათილად ცნობა და 2001 წლის 12 ნოემბერს მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციაში წარდგენილი დღგ-ს დეკლარაციის მიხედვით გადახდილი დღგ-ს ჩათვლის აღდგენა.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 19 ნოემბრის განჩინებით საქმეში მესამე პირად ჩაება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 25 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს «...» სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 25 ოქტომბრის ¹2416/8 წერილი და განახლდა შეჩერებული ჩათვლის მოქმედება.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თელავის საგადასახადო ინსპექციამ.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 19 ნოემბრის საოქმო განჩინებით შპს «...» უფლებამონაცვლედ საქმეში ჩაება შპს «...».

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 10 დეკემბრის განჩინებით გაუქმდა თელავის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 25 ნოემბრის გადაწყვეტილება და საქმე განსჯადობის მიხედვით, განსახილველად გადაეცა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიას.

2004 წლის 5 მაისს შპს «...» ახალი სარჩელით მიმართა თბილისის საოლქო სასამართლოს, მოპასუხე მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, 2004 წლის 20 აპრილს მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციამ გამოსცა ადმინისტრაციული აქტი საგადასახადო შეტყობინების სახით, რომლის მიხედვითაც, შპს «...» დაევალა დღგ-ს სახით 4387763 ლარის გადახდა. მოსარჩელემ, აღნიშნული შეტყობინების მიღების შემდეგ, კანონით დადგენილი წესით მიმართა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტს დღგ-ს სახით დარიცხული თანხის დარიცხვის საფუძვლის გარკვევის მიზნით, რის პასუხადაც საგადასახადო დეპარტამენტმა 2004 წლის 26 აპრილის წერილში დარიცხვის საფუძვლად მიუთითა ამავე დეპარტამენტის გადამხდელთა კონტროლის სამმართველოს უფროსის მოხსენებით ბარათზე, შპს «...» მიერ 2004 წლის 19 თებერვალს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთვის გაგზავნილ წერილსა და თანდართულ მასალებზე, აგრეთვე, საგადასახადო ინსპექციებიდან მიღებულ ინფორმაციაზე.

მოსარჩელის მტკიცებით, მოპასუხემ უხეშად დაარღვია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის ის ნორმები, რომლებიც აწესრიგებდა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადებასა და გამოცემას, კერძოდ, აღნიშნული კოდექსის 96-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილები, რაც იმაში გამოიხატა, რომ მოპასუხე დაეყრდნო მხოლოდ სხვადასხვა საგადასახადო ინსპექციიდან მიღებულ ინფორმაციას.

მოსარჩელე სარჩელში მიუთითებდა, რომ მოპასუხემ ასევე დაარღვია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 95-ე მუხლის მე-2 ნაწილი. მას ეცნობა მხოლოდ საბოლოო შედეგის თაობაზე, მაშინ, როდესაც მოპასუხემ იცოდა, რომ გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტის გამოცემით არა მარტო გაუარესდებოდა მოსარჩელის სამართლებრივი მდგომარეობა, არამედ იგი შეიძლებოდა გაკოტრებამდეც კი მისულიყო.

მოსარჩელე სარჩელში აღნიშნავდა, რომ მოპასუხემ უხეშად დაარღვია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-100 მუხლის მოთხოვნა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის ერთთვიანი ვადის შესახებ, რაც იმაში გამოიხატა, რომ მოსარჩელემ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის სახელზე განცხადება გააგზავნა 2004 წლის 19 თებერვალს, ხოლო საბოლოო გადაწყვეტილება მიღებულ იქნა 2004 წლის 20 აპრილს.

მოსარჩელის მტკიცებით, მოპასუხე სადავო თანხას უკავშირებდა შპს «...» მიერ გადასახდელ 986860 ლარს, შპს «...» მიერ გადასახდელ 1500803 ლარს და შპს «...» მიერ გადასახდელ 1900000 ლარს.

მოსარჩელის განმარტებით, თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 12 თებერვლის დადგენილების საფუძველზე მოხდა შპს «..." და შპს «..." შერწყმა, რის შედეგადაც შპს «..." მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე გადატანილ იქნა შპს «..." დღგ-ს პირადი აღრიცხვა, რომელსაც გააჩნდა ზედმეტობა 986960 ლარის ოდენობით. აღნიშნული ოპერაცია საეჭვოდ ჩაითვალა და საგადასახადო დეპარტამენტის 2001 წლის 24 დეკემბრის ¹1-036940699 წერილის თანახმად შპს «..." გაუუქმდა დღგ-ს ჩათვლები მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის მიერ, რაც გასაჩივრდა თელავის რაიონულ სასამართლოში, რომელმაც დააკმაყოფილა შპს «..." სარჩელი _ ბათილად იქნა ცნობილი თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 25 ოქტომბრის წერილი, რომლითაც შპს «..." უარი ეთქვა მის ანგარიშზე ასახული დღგ-ს ჩათვლის მოქმედების განახლებაზე და განახლდა ჩათვლის მოქმედება. სწორედ ამ ფორმით მიიღო შპს «..." აღნიშნული ჩათვლები შერწყმის დროს.

მოსარჩელის მტკიცებით, თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 12 ივნისის დადგენილებით მოხდა შპს «..." და შპს «..." შერწყმა, რის შედეგადაც შპს «..." დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე შეტანილ იქნა 1900000 ლარის ზედმეტობა. შპს «..." აღნიშნული ზედმეტობა წარმოეშვა 2003 წლის 10 ივნისს თბილისის ვაკე-საბურთალოს საოლქო საგადასახადო ინსპექციაში შპს «..." დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე ზედმეტად რიცხული 3402840 ლარიდან 1900000 ლარის შპს «..." პირად ბარათზე გადატანით. ხსენებული გადატანის სამართლებრივ საფუძველს წარმოადგენდა შპს «..." და შპს «..." შორის დადებული 2003 წლის 5 ივნისის ხელშეკრულება, რომლითაც შპს «..." მოახდინა 1900000 ლარის გადაცემა შპს «...". აღნიშნული ზედმეტობის შპს «..." პირად ბარათზე აღრიცხვის შემდეგ, მან მოახდინა 750000 ლარის შპს «..." გადაცემა, ხოლო 1100000 ლარი გადასცა სს «...". მოცემულ შემთხვევაში შპს «..." გააჩნდა დავალიანება შპს «..." მიმართ, რომელსაც, თავის მხრივ, გააჩნდა დავალიანება შპს «...", ხოლო ამ უკანასკნელს _ სს «..." მიმართ. აღნიშნულის საფუძველზე 2003 წლის 16 ივნისს გაფორმდა სამმხრივი ხელშეკრულება და სს «..." მიიღო 1100000 ლარის ზედმეტობა, ხოლო სანაცვლოდ შპს «..." მოახდინა სესხის გაქვითვა. ამდენად, უსაფუძვლო იყო მოპასუხის მითითება იმაზე, რომ შპს «..." არ ჰქონდა ზედმეტობა კანონით დადგენილი წესით დამოწმებული, რადგან ამ ზედმეტობის რეალურად ჩათვლა და ასახვა მოხდა შპს «..." ბარათზე, რაც დასტურდებოდა შესაბამისი საგადასახადო ორგანოს მიერ სათანადო წესით დამოწმებული შედარების აქტით, რომლიდანაც ჩანდა, რომ შპს «..." გააჩნდა ზედმეტობა 1900000 ლარის ოდენობით. ამასთან, სარჩელის აღძვრის დროისთვის შპს «..." არ გააჩნდა რეალურად მიღებული ზედმეტობა, რაც გამორიცხავდა მისგან ამ თანხების მოთხოვნას. შპს «..." მიერ მიღებული ზედმეტობის თაობაზე შეტანილ იქნა შესაბამისი განცხადებები შპს «..." და შპს «..." მუშაკების მიმართ სისხლის სამართლის საქმის აღძვრის თაობაზე, რაზეც გამოიცა 2003 წლის 28 და 30 ოქტომბრის დადგენილებები სისხლის სამართლის საქმის აღძვრაზე უარის თქმის შესახებ.

მოსარჩელის განმარტებით, თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 24 აპრილის დადგენილებით მოხდა შპს «..." და შპს «..." შერწყმა, რის შედეგადაც ამ უკანასკნელს დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე წარმოეშვა ზედმეტობა _ 1500803 ლარი, რომელიც, თავის მხრივ, მიღებული იყო შპს «...". არასწორი იყო მოპასუხის მოსაზრება, რომელმაც აღნიშნა, რომ, რადგან არ მოხერხდა შპს «..." აქციზის გადასახადის პირადი აღრიცხვის ბარათზე ზედმეტად რიცხული 936456 ლარის რეალობის შესახებ მტკიცებულებებისა და შპს «..." პირველადი საბუღალტრო დოკუმენტაციის მოძიება, შესაბამისი საგადასახადო ინსპექციის მიერ გამოთქმული ეჭვის საფუძველზე ამ ზედმეტობის მოსარჩელისთვის გადაცემა იყო უკანონო. მოცემულ შემთხვევაში გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოიცა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის მოთხოვნათა დარღვევით.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის პირველი ნაწილის «დ» ქვეპუნქტის საფუძველზე, მოითხოვა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის _ მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 20 აპრილის ¹11/1611 საგადასახადო შეტყობინების, რომლითაც შპს «...» დღგ-ს სახით დაერიცხა 4387763 ლარი, ბათილად ცნობა.

2004 წლის 27 მაისს შპს «...» თბილისის საოლქო სასამართლოში წარადგინა განცხადება, რომლითაც გაადიდა სასარჩელო მოთხოვნა და დამატებით მოითხოვა მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 24 მაისის ¹11/1959 საგადასახადო შეტყობინების ბათილად ცნობა, რომლითაც შპს «...» დაერიცხა საურავები ძირითად თანხაზე და 2004 წლის 24 მაისის მდგომარეობით, ბიუჯეტისა და სახელმწიფო ფონდების ვადაგადაცილებულმა დავალიანებამ შეადგინა 6792900 ლარი.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა თბილისის საოლქო სასამართლოში წარადგინა შესაგებელი, რომლითაც სარჩელი არ ცნო და აღნიშნა, რომ შპს «...», როგორც რეორგანიზებულ საწარმოთა მემკვიდრეს, დაეკისრა აღნიშნული საწარმოების საგადასახადო ვალდებულებათა შესრულება, მიუხედავად იმისა, რეორგანიზაციის დასრულებამდე ცნობილი იყო თუ არა მისთვის ხსენებულ საწარმოთა მიერ საგადასახადო ვალდებულებათა შესრულების თაობაზე. შესაგებლის ავტორის მტკიცებით, მან დეტალურად განიხილა მოსარჩელის 2004 წლის 19 თებერვლის ¹16 წერილით მიწოდებული წინადადებები და ადგილობრივი საგადასახადო ინსპექციებიდან მიღებული ინფორმაციების ანალიზით დაასკვნა, რომ გასაუქმებელი იყო რეორგანიზებულ საწარმოთა ზედმეტობების საფუძველზე განხორციელებული ჩათვლები, რაც მოხდა კიდეც და გაუქმდა 4387763 ლარის ზედმეტობის თანხა, ხოლო ამ თანხას შემდგომ დაერიცხა საურავი. შპს «...» ბიუჯეტში ზედმეტობები წარმოეშვა არა ბიუჯეტში ზედმეტად გადახდილი თანხებით, არამედ 2001 წლის 12 ნოემბერს მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციაში წარდგენილი ¹308981 ანგარიშ-ფაქტურის საფუძველზე მოთხოვნილი ჩათვლების აღრიცხვით, ხოლო აღნიშნული ანგარიშ-ფაქტურის მიხედვით, შპს «...» შპს «...» მიაწოდა ხილის კონცენტრატების დამამზადებელი ქარხანა 5921463 ლარად და დღგ-მ შეადგინა 986960 ლარი. გამოძიების მასალებით კი დადგენილი იყო, რომ შპს «...» ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება დაარსების დღიდან არ უწარმოებია და შესაბამისად, ხსენებული ანგარიშ-ფაქტურის მიხედვით, დღგ არ ჰქონდა გადახდილი. ერთი გადამხდელის მიერ მეორე გადამხდელისათვის საწარმოს მიწოდება არ წარმოადგენდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მიხედვით დასაბეგრ ოპერაციას, ხოლო უძრავი ქონების მიწოდება გათავისუფლებული იყო დღგ-საგან. ამასთან, თელავის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 25 ნოემბრის გადაწყვეტილება არ იყო შესული კანონიერ ძალაში.

შესაგებლის ავტორის განმარტებით, შპს «...» ბიუჯეტში დღგ-ს ზედმეტობები წარმოეშვა არა ზედმეტად გადახდილი თანხებით, არამედ თბილისის ვაკე-საბურთალოს საოლქო საგადასახადო ინსპექციაში შპს «..." დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე არსებული 3402840 ლარიდან 1900000 ლარის გადატანით. ამდენად, მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის მიერ შპს «...», როგორც შპს «...» სამართალმემკვიდრისთვის, თანხის მოთხოვნა შეესაბამებოდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსს.

შესაგებლის ავტორის მტკიცებით, შპს «...» ბიუჯეტში დღგ-ს ზედმეტობები წარმოეშვა ასევე არა ზედმეტად გადახდილი თანხებით, არამედ შპს «...» დღგ-ს პირადი ბარათიდან 599544 ლარისა და აქციზის პირადი ბარათიდან 936456 ლარის გადატანის შედეგად. საქართველოს გენერალური პროკურატურის მიერ კვლავ გრძელდებოდა შპს «...» და შპს «...» მიერ შპს «...» დღგ-ს ზედმეტობების _ 1500800 ლარის _ გადაცემის კანონიერების შესწავლა, ხოლო მან განახორციელა სავარაუდო დარიცხვა საგადასახადო კანონმდებლობის სრული დაცვით შპს «...», როგორც შპს «...» სამართალმემკვიდრეზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2004 წლის 13 სექტემბრის განჩინებით შპს «...» კერძო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2004 წლის 28 მაისისა და 14 ივლისის განჩინებები და შპს «...» შუამდგომლობა ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; მოცემულ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების გამოტანამდე შეჩერდა ადმინისტრაციული აქტის _ მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის 2004 წლის 24 მაისის ¹11/1959 საგადასახადო შეტყობინების _ მოქმედება საურავის _ 2405137 ლარის დარიცხვის ნაწილში.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2004 წლის 29 ოქტომბრის განჩინებით შპს «...» შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა და საქმის საბოლოო გადაწყვეტამდე შეჩერდა მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 20 აპრილის ¹11/1611 საგადასახადო შეტყობინების მოქმედება 4387763 ლარის დარიცხვის თაობაზე და 2004 წლის 24 მაისის ¹11/1959 საგადასახადო შეტყობინების მოქმედება ძირითადი თანხის _ 4387763 ლარის დარიცხვის ნაწილში.

2005 წლის 17 მარტს შპს «...» კიდევ ერთი სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საოლქო სასამართლოს, მოპასუხე მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის მიმართ და მოითხოვა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის პირველი ნაწილის «გ» და «დ» ქვეპუნქტების მიხედვით, მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 22 თებერვლის ¹27 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა.

მოსარჩელის განმარტებით, 2005 წლის 1 მარტს მიიღო მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 22 თებერვლის ¹27 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლის მიხედვითაც, შპს «...» დაევალა 4387763 ლარის გადახდა. აღნიშნულმა ინსპექციამ 2004 წლის 20 აპრილის ¹11/1611 საგადასახადო მოთხოვნით ერთხელ უკვე დაავალდებულა შპს «...» ხსენებული თანხის გადახდაზე, რის გამოც მას არ გააჩნდა არანაირი სამართლებრივი საფუძველი, 2005 წლის 22 თებერვალს გამოეცა ¹27 საგადასახადო მოთხოვნა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიამ ადმინისტრაციული საქმე, შპს «...» სარჩელის გამო (გაერთიანების შემდეგ), გადასცა განსჯად სასამართლოს _ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას.

2006 წლის 1 თებერვალს შპს «...» კვლავ მიმართა სასარჩელო განცხადებით თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის მიმართ და მოითხოვა მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 18 იანვრის ¹21¹10 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა.

მოსარჩელის განმარტებით, 2006 წლის 18 იანვარს მიიღო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 18 იანვრის ¹21¹10 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლის თანახმადაც, შპს «..." ბიუჯეტის წინაშე ერიცხებოდა დავალიანება _ 5043063,18 ლარი. აღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნა გამოიცა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მე-4 ნაწილის მოთხოვნათა დარღვევით, რადგან გასაჩივრებულ საგადასახადო მოთხოვნას არ გააჩნდა ხსენებული მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც იგი ეწინააღმდეგებოდა კანონს, რაც საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის მოთხოვნათა შესაბამისად, ხსენებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საფუძველს წარმოადგენდა. აღნიშნულ საგადასახადო მოთხოვნაში მითითებული თანხა _ 5043063,18 ლარი შეიცავდა მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპეციის მიერ 2004 წლის 20 აპრილის ¹11/1611 საგადასახადო შეტყობინებით დარიცხულ თანხას _ 4387763 ლარს, რაც გასაჩივრებული იყო სასამართლოში და აღნიშნულზე მიმდინარეობდა დავა. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 148-ე მუხლის შესაბამისად, სადავო თანხისა და მასზე დარიცხული საურავის, ისევე, როგორც შესაბამისი ჯარიმის გადახდის ვალდებულება, შეჩერებულად ითვლებოდა საგადასახადო დავის დაწყების დღიდან დავის დასრულებამდე. მოპასუხემ იმავე თანხაზე _ 4387763 ლარზე 2005 წლის 22 თებერვალს კიდევ ერთი _ ¹27 საგადასახადო მოთხოვნა გამოსცა, რომელიც ასევე გასაჩივრებული იყო მის მიერ და გაერთიანდა ერთ წარმოებად 2004 წლის 20 აპრილის ¹11/1611 საგადასახადო შეტყობინების ბათილად ცნობასთან დაკავშირებით არსებულ სასარჩელო მოთხოვნასთან ერთად. აღნიშნულზე იმჟამად მიმდინარეობდა დავა.

2006 წლის 19 აპრილს შპს «...» კიდევ ერთი სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის მიმართ და მოითხოვა მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 4 აპრილის ¹174 საგადასახადო მოთხოვნისა და იმავე ინსპექციის 2006 წლის 3 აპრილის ¹106-ს ბრძანების ბათილად ცნობა.

მოსარჩელის განმარტებით, მან მიიღო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 3 აპრილის ¹106-ს ბრძანება და იმავე ინსპექციის 2006 წლის 4 აპრილის ¹174 საგადასახადო მოთხოვნა. ხსენებული საგადასახადო მოთხოვნა გამოიცა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მე-4 ნაწილის მოთხოვნათა დარღვევით, რადგან გასაჩივრებულ საგადასახადო მოთხოვნასა და ბრძანებას ხსენებული მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი საფუძველი არ გააჩნდა და შესაბამისად, ეწინააღმდეგებოდა კანონს, რაც საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის მიხედვით, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საფუძველს წარმოადგენდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიამ შპს «...» ყველა სასარჩელო მოთხოვნა ერთ წარმოებად გააერთიანა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით შპს «...» სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო _ დღგ-ს ჩათვლის აღდგენის საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნა ცნობილი: თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 25 ოქტომბრის ¹2416/8 წერილი, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 20 აპრილის ¹11/1611 საგადასახადო შეტყობინება, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 24 მაისის ¹11/1959 საგადასახადო შეტყობინება, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 22 თებერვლის ¹27 საგადასახადო მოთხოვნა, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 18 იანვრის ¹21¹10 საგადასახადო მოთხოვნა, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 4 აპრილის ¹174 საგადასახადო მოთხოვნა და 2006 წლის 3 აპრილის ¹106-ს ბრძანება; საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციას დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტებისა და გარემოებების გამოკვლევის შემდგომ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა იმავე გადაწყვეტილების ჩაბარებიდან 1 თვის ვადაში.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს საგადასახადო შემოსავლების სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ¹1-11/6556 წერილით მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციას დაევალა შპს «..." მიერ 2001 წლის 12 ნოემბერს წარდგენილი 2000 წლის აგვისტოს დღგ-ს ყოველთვიურ დეკლარაციაში ასახული სერია «ე", ¹308981 საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურით განხორციელებული ჩათვლის შეჩერება (დღგ-ს თანხით _ 986960,52 ლარი). თელავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 25 ოქტომბრის ¹2416/8 წერილით შპს «..." ეცნობა, რომ საგადასახადო დეპარტამენტის 2001 წლის 14 დეკემბრის ¹1-11/6556 წერილის საფუძველზე დღგ-ს ჩათვლა მომავალში აღდგენას დაექვემდებარებოდა მხოლოდ საგადასახადო დეპარტამენტის შესაბამისი წერილის საფუძველზე. შპს «..." მიერ აღძრულ იქნა სარჩელი თელავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის მიმართ და მოთხოვნილ იქნა 2002 წლის 25 ოქტომბრის ¹2416/8 წერილის ბათილად ცნობა და დღგ-ს ჩათვლის აღდგენა. 2003 წლის 7 თებერვლის შერწყმის (მიერთების) ხელშეკრულების საფუძველზე, თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს მიერ 2003 წლის 12 თებერვალს მიღებულ იქნა დადგენილება, რომლითაც განხორციელდა შპს «..." შერწყმა შპს «...». აღნიშნულის შედეგად, შპს «..." მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციაში დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე გადატანილ იქნა შპს «..." დღგ-ს პირადი აღრიცხვა, რომელსაც გააჩნდა ზედმეტობა 986960 ლარის ოდენობით. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 19 ნოემბრის განჩინებით ადმინისტრაციულ საქმეში შპს «..." ნაცვლად, ჩაება მისი უფლებამონაცვლე _ შპს «...". 2003 წლის 18 აპრილის შერწყმის (მიერთების) ხელშეკრულების საფუძველზე, თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს მიერ 2003 წლის 24 აპრილს მიღებულ იქნა დადგენილება, რომლითაც შპს «..." შეერწყა შპს «...", რის შედეგადაც შპს «..." დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე წარმოეშვა ზედმეტობა _ 1500803 ლარი. აღნიშნული ზედმეტობა შპს «..." მიღებული ჰქონდა შპს «...". შპს «..." და შპს «..." შორის დადებული 2003 წლის 5 ივნისის ხელშეკრულების საფუძველზე, შპს «..." დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე რიცხული 3402840 ლარიდან 1900000 ლარი გადატანილ იქნა შპს «..." დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე. 2003 წლის 6 ივნისის შერწყმის (მიერთების) ხელშეკრულების საფუძველზე, თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს მიერ 2003 წლის 12 ივნისს მიღებულ იქნა დადგენილება, რომლითაც განხორციელდა შპს «..." შერწყმა შპს «...», რის შედეგადაც შპს «..." დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე გადატანილ იქნა 1900000 ლარის ზედმეტობა. მოსარჩელის მიერ 750000 ლარი გადაცემულ იქნა შპს «...», ხოლო შესაბამისი სამმხრივი ხელშეკრულების საფუძველზე, 1100000 ლარი გადაეცა სს «...".

საქალაქო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 20 აპრილის ¹11/1611 საგადასახადო შეტყობინებით შპს «..." დღგ-ს სახით ბიუჯეტში გადასახდელად დაერიცხა 4387763 ლარი. ხსენებული საგადასახადო შეტყობინების საფუძვლად მიეთითა შპს «..." რიცხულ 986960 ლარზე, შპს «..." რიცხულ 1500803 ლარსა და შპს «..." რიცხულ 1900000 ლარზე. 2004 წლის 24 მაისს მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციამ გამოსცა ¹11/1959 საგადასახადო შეტყობინება, რომლის მიხედვითაც, შპს «..." დღგ-ს სახით ბიუჯეტში გადასახდელად დაერიცხა 6792900 ლარი. აღნიშნული თანხა წარმოადგენდა ¹11/1611 საგადასახადო შეტყობინებით პირველად დარიცხული თანხის _ 4387763 ლარის და მეორე, ¹11/1959 საგადასახადო შეტყობინების გამოცემის მომენტისათვის, ამ ძირითად თანხაზე საურავების სახით დარიცხული 2405137 ლარის ჯამს. ¹11/1611 საგადასახადო შეტყობინება შპს «..." მიერ გასაჩივრებულ იქნა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიაში 2004 წლის 5 მაისს, ხოლო 2004 წლის 27 მაისს მოსარჩელემ გაადიდა სასარჩელო მოთხოვნების ოდენობა _ მოითხოვა მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის მიერ გამოცემული ¹11/1959 საგადასახადო შეტყობინების ბათილად ცნობაც. 2005 წლის 19 მაისის განჩინებით მოცემული საქმე ერთ წარმოებად გაერთიანდა ადმინისტრაციულ საქმესთან შპს «..." სარჩელის გამო, მოპასუხე თელავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის მიმართ 2002 წლის 25 ოქტომბრის ¹2416/8 წერილის ბათილად ცნობისა და დღგ-ს ჩათვლის აღდგენის თაობაზე. მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის მიერ 2005 წლის 22 თებერვალს გამოცემულ იქნა ¹27 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლის მიხედვითაც, შპს «..." დღგ-ს სახით ბიუჯეტში გადასახდელად დაერიცხა 4387763 ლარი. ხსენებული საგადასახადო მოთხოვნა 2005 წლის 17 მარტს გასაჩივრებულ იქნა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიაში, რომლის 2002 წლის 22 მარტის განჩინებით, აღნიშნული სარჩელი მიღებულ იქნა წარმოებაში და გაერთიანდა ერთ წარმოებად ზემოაღნიშნულ ადმინისტრაციულ საქმესთან. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის მიერ 2006 წლის 18 იანვარს გამოცემული ¹21¹10 საგადასახადო მოთხოვნის შესაბამისად, შპს «..." ბიუჯეტში გადასახდელად დაერიცხა 5043063,18 ლარი, დღგ-ს სახით ბიუჯეტში გადასახდელად დარიცხული 4387763 ლარისა და მასზე დარიცხული საურავების ნაწილში. საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის იმავე წლის ¹106 ბრძანების საფუძველზე 2006 წლის 4 აპრილს გამოცემულ იქნა კიდევ ერთი ¹174 საგადასახადო მოთხოვნა. აღნიშნული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები გასაჩივრებულ იქნა შპს «..." მიერ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში 2006 წლის 1 თებერვალს და 2006 წლის 19 აპრილს. ხსენებული საქმეები გაერთიანდა ერთ წარმოებად.

საქალაქო სასამართლომ მთლიანად გაიზიარა მოსარჩელის განმარტება იმის თაობაზე, რომ გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები გამოცემული იყო მოპასუხეთა მიერ, საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, შემდეგი მოტივით: საგადასახადო დეპარტამენტის 2004 წლის 26 აპრილის წერილით მოსარჩელეს წარედგინა გადამხდელთა კონტროლის სამმართველოს უფროსის მოხსენებითი ბარათი, რის საფუძველზეც განხორციელდა სადავო თანხების დარიცხვა. დარიცხვის საფუძვლად ასევე მითითებული იყო შპს «..." მიერ 2004 წლის 19 თებერვალს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროში გაგზავნილი წერილი და თანდართული მასალები, ასევე საგადასახადო ინსპექციებიდან მიღებული ინფორმაციები. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მე-4 ნაწილით არც ერთი ზემოაღნიშნული საფუძველი არ იყო გათვალისწინებული საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენის საფუძვლად. მოპასუხეებმა დაარღვიეს ასევე საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის ის ნორმები, რომლებიც აწესებდა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადებისა და გამოცემის პირობებს, კერძოდ, ხსენებული კოდექსის 95-ე მუხლის მიხედვით, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებული იყო, ადმინისტრაციული წარმოების დაწყების შესახებ ეცნობებინა დაინტერესებული მხარისათვის, თუ ამ აქტით შეიძლებოდა გაუარესებულიყო მისი სამართლებრივი მდგომარეობა და უზრუნველეყო მისი მონაწილეობა ადმინისტრაციულ წარმოებაში. მოპასუხისათვის ნათელი იყო, რომ გასაჩივრებული აქტის გამოცემით გაუარესდებოდა მოსარჩელის ფინანსური მდგომარეობა. აღნიშნული კოდექსის 96-ე მუხლის შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებული იყო, ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოეკვლია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიეღო ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე. დაუშვებელი იყო ადმინისტრაციული აქტის გამოცემას საფუძვლად დასდებოდა ისეთი გარემოება ან ფაქტი, რომელიც კანონით დადგენილი წესით არ იყო გამოკვლეული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში შესაბამისი მოპასუხის მიერ არ იქნა გამოკვლეული მტკიცებულებები და ასევე მას არ უმსჯელია იმ მტკიცებულებებზე, რომლებიც, მოსარჩელის განმარტებით, ასაბუთებდა სადავო ზედმეტობების კანონიერებას. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 97-99-ე მუხლები არეგულირებდა მტკიცებულებათა გამოკვლევის, დაინტერესებული მხარის მიერ საკუთარი აზრის გამოთქმისა და ადმინისტრაციული წარმოების მასალების გაცნობის უფლებას. შესაბამისი მოხსენებითი ბარათი შედგენილი იყო მხოლოდ სხვადასხვა საგადასახადო ინსპექციიდან მიღებული ინფორმაციის საფუძველზე.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემისას არსებითად დარღვეულ იქნა მათი მომზადებისა და გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნები, რაც საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, მათი ბათილად ცნობის საფუძველი იყო. საქალაქო სასამართლომ ასევე მიიჩნია, რომ მოპასუხეს _ საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციას უნდა დავალებოდა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსისა და საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნათა შესაბამისად, ადმინისტრაციული წარმოების ჩატარება და მიეწვია დაინტერესებული მხარე _ შპს «...", უზრუნველეყო მტკიცებულებების წარდგენისა და საკუთარი მოსაზრების გამოთქმის უფლება, გამოეკვლია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე მიეღო ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა, მიუთითა იმავე გარემოებებზე, რაც უკვე აღნიშნული ჰქონდა შესაგებელში, მოითხოვა აღნიშნული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციამაც, რომელმაც მოითხოვა აღნიშნული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ასევე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თელავის საგადასახადო ინსპექციამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 16 მაისის საოქმო განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის უფლებამონაცვლედ დადგენილ იქნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლედ _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექცია, ხოლო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თელავის საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლედ _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის საგადასახადო ინსპექცია.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 30 მაისის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სახეზე იყო საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილით გათვალისწინებული გარემოება და გასაჩივრებული აქტების გაუქმების _ სადავო საკითხის არსებითი გადაწყვეტის გარეშე უნდა დავალებოდა ადმინისტრაციულ ორგანოს საქმის გარემოებების გამოკვლევა, სათანადოდ შესწავლა და შესაბამისი გადაწყვეტილების _ ახალი აქტის გამოცემა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა სარჩელი, გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და სწორად განმარტა იგი, რის გამოც არ არსებობდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 30 მაისის განჩინება საკასაციო წესით ცალ-ცალკე გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის საგადასახადო ინსპექციამ, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციამ, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 იანვრის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის საგადასახადო ინსპექციის (საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თელავის საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლე), საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა (საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის უფლებამონაცვლე) და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის (საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლე) საკასაციო საჩივრები ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 30 მაისის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სააპელაციო სასამართლომ, ძირითადად, ყურადღება გაამახვილა გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემის პროცედურებზე და ყურადღების მიღმა დარჩა მთავარი საკითხი _ ხსენებული აქტების კანონიერების შემოწმება მატერიალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით, ანუ სააპელაციო სასამართლოს არსებითად არ უმსჯელია სასარჩელო მოთხოვნების საფუძვლიანობაზე. სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ, ჯერ ერთი, დღგ-ს ჩათვლის აღდგენისა და საურავის დარიცხვის შესახებ საკითხებზე მსჯელობა მის საპროცესო მოვალეობას წარმოადგენდა და მეორეც, აღნიშნული მსჯელობიდან გამომდინარე, ასევე შეეძლო შეემოწმებინა გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების კანონიერება, როგორც დღგ-ს ჩათვლის გაუქმების, ისე საურავის დარიცხვის ნაწილში.

საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ამ შემთხვევაში სარჩელის საგანზე არსებითად მსჯელობისა და მოცემული დავის გადაწყვეტის მიზნით, არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან სასარჩელო მოთხოვნების სამართლებრივ საფუძვლიანობაზე მსჯელობას საქმის ფაქტობრივი გარემოებების დადგენისა და ამ გარემოებებთან დაკავშირებული მტკიცებულებების სრულყოფილი გამოკვლევის თვალსაზრისით.

აქედან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ ისე განაცხადა უარი სადავო საკითხების გადაწყვეტაზე, რომ საერთოდ არ უმსჯელია მოპასუხეთა მოტივებზე, შესაბამისად, დაუსაბუთებლად მიანიჭა უპირატესობა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენებას და არ დაუდგენია, თუ რატომ იყო შეუძლებელი მის მიერ სადავო საკითხების გადაწყვეტა.

საკასაციო სასამართლომ ასევე აღნიშნა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის არასრულყოფილი განხილვა დასტურდება იმითაც, რომ მან საერთოდ არ იმსჯელა ერთ-ერთ მნიშვნელოვან საკითხზე. აღნიშნული საკითხი შეეხებოდა თავდაპირველი მოსარჩელის _ შპს «...» (სამართალმემკვიდრე შპს «...») მიერ აღძრულ სარჩელთან დაკავშირებულ გარემოებებს.

საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს ასევე არ გამოუკვლევია მტკიცებულებები შპს «...» და შპს «...» დაკავშირებულ ეპიზოდებთან მიმართებაში, კერძოდ, არ მიუთითებია შესაბამის სამართლებრივ ნორმებზე, არ უმსჯელია ბიუჯეტში აღნიშნული საზოგადოებების ზედმეტობების საკითხზე, ამ ზედმეტობების რეალურად არსებობისა და მათი კანონიერების კუთხით. სააპელაციო სასამართლომ არ იმსჯელა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის (ამჟამად საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური) მიერ თბილისის საოლქო სასამართლოში წარდგენილ შესაგებელში აღნიშნულ გარემოებებზე იმის შესახებ, რომ შპს «...» ბიუჯეტში დღგ-ს ზედმეტობები წარმოეშვა არა ზედმეტად გადახდილი თანხებით, არამედ შპს «...» დღგ-ს პირადი ბარათიდან 599544 ლარისა და აქციზის პირადი ბარათიდან 936456 ლარის გადატანის შედეგად, ხოლო საქართველოს გენერალური პროკურატურის მიერ კვლავ გრძელდებოდა შპს «...» და შპს «...» მიერ შპს «...» დღგ-ს ზედმეტობების _ 1500800 ლარის _ გადაცემის კანონიერების შესწავლა, მან კი განახორციელა სავარაუდო დარიცხვა საგადასახადო კანონმდებლობის სრული დაცვით შპს «...», როგორც შპს «...» სამართალმემკვიდრეზე.

საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ ისე გამოიყენა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილი, რომ არ მიუთითებია შესაბამისი მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის «ლ» ქვეპუნქტით რეგლამენტირებულ დისკრეციულ უფლებამოსილებაზე, ანუ იმაზე, თუ რომელი საკითხების გადაწყვეტა განეკუთვნებოდა ხსენებული ორგანოს დისკრეციულ უფლებამოსილებას, რომლებთან მიმართებაშიც მას უნდა გამოეცა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რის გამოც სააპელაციო სასამართლო თვითონ ვერ იმსჯელებდა აღნიშნულ საკითხებზე და ვერ გადაწყვეტდა მათ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივრები ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; გაუქმდა გადაწყვეტილება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 24 მაისის ¹11/1959 საგადასახადო შეტყობინების ბათილად ცნობის ნაწილში და ამ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა საქალაქო სასამართლოს დასკვნებს თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 25 ოქტომბრის ¹2416/8 წერილის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 20 აპრილის ¹11/1611 საგადასახადო შეტყობინების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 22 თებერვლის ¹27 საგადასახადო მოთხოვნის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 18 იანვრის ¹21¹10 საგადასახადო მოთხოვნის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 4 აპრილის ¹174 საგადასახადო მოთხოვნისა და 2006 წლის 3 აპრილის ¹106-ს ბრძანების ბათილად ცნობის ნაწილში. სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია საქალაქო სასამართლოს მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ დასახელებული აქტების საფუძველს წარმოადგენდა 4387763 ლარის ოდენობით დღგ-ში ზედმეტობის გაუთვალისწინებლობა და ამ თანხის გადახდის მოვალეობის დაკისრება. აქედან გამომდინარე, საგადასახადო ორგანოების მიერ ყოველი შემდგომი საგადასახადო შეტყობინებით/საგადასახადო მოთხოვნით მოსარჩელეს უნდა დარიცხოდა მხოლოდ სანქცია ან საურავი 4387763 ლარის დღგ-ს ზედმეტობის ნაწილში, ან ყოველი მომდევნო საგადასახადო შეტყობინების/საგადასახადო მოთხოვნის გამოცემისას მიღებული უნდა ყოფილიყო გადაწყვეტილება მანამდე გამოცემული შესაბამისი ადინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ძალადაკარგულად გამოცხადების შესახებ. ეს აქტები სხვადასხვა მოდიფიკაცით იმეორებდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 24 მაისის ¹11/1959 საგადასახადო შეტყობინების შინაარსს. მათი დამოუკიდებელი საფუძვლის (საგადასახადო დავალიანების) არსებობის დამადასტურებელი მტკიცებულება საქმეში არ მოიპოვებოდა და გარკვეული თვალსაზრისით, ზემოაღნიშნულ საგადასახადო აქტის დუბლირებას ახდენდა. სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე აღნიშნული დაადასტურეს კიდეც მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის წარმომადგენლებმაც. ამიტომ, თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 25 ოქტომბრის ¹2416/8 წერილის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 20 აპრილის ¹11/1611 საგადასახადო შეტყობინების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 22 თებერვლის ¹27 საგადასახადო მოთხოვნის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 18 იანვრის ¹21¹10 საგადასახადო მოთხოვნის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 4 აპრილის ¹174 საგადასახადო მოთხოვნის და 2006 წლის 3 აპრილის ¹106-ს ბრძანების ბათილად ცნობის თაობაზე საქალაქო სასამართლოს დასკვნის მართებულობასთან ერთად, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს დასკვნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის დავალდებულებაზე, საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტებისა და გარემოებების გამოკვლევის შემდგომ გადაეწყვიტა საკითხი ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის შესაძლებლობის შესახებ.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ იგივე არ ითქმოდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 24 მაისის ¹11/1959 საგადასახადო შეტყობინებით, მოსარჩელისათვის 6792900 ლარის (ძირითადი თანხა _ 4387763 ლარი, საურავი _ 2405137 ლარი) დარიცხვის თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნა, რომ არსებითად, ზემოხსენებული საგადასახადო შეტყობინების საფუძველს წარმოადგენდა შპს «...», შპს «...» და შპს «...» შერწყმის შედეგად მიღებული, ამ უკანასკნელთა სახელზე რიცხული 986960 ლარის, 1500803 ლარისა და 1900000 ლარის ოდენობით დამატებული ღირებულების გადასახადის ზედმეტობის უსაფუძვლობა და მხოლოდ მისი მართლზომიერება წარმოადგენდა სააპელაციო სასამართლოს განხილვის საგანს.

სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს ფინანასთა სამინისტროს მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 24 მაისის ¹11/1959 საგადასახადო შეტყობინების მატერიალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით შემოწმების შედეგად მიიჩნია, რომ დასახელებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი მიღებული იყო კანონის მოთხოვნათა დაცვით და ამ ნაწილში სააპელაციო საჩივარი საფუძვლიანი იყო.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ფორმალურ-პროცესუალური თვალსაზრისით არასწორი იყო მითითება, თითქოს მოპასუხეთა მიერ საგადასახადო მოთხოვნის წარდგნისას არ იყო გათვალისწინებული საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მე-4 ნაწილით დადგენილი საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენის არც ერთი საფუძველი. ხსენებული ნორმის «ა» ქვეპუნქტი ასახელებდა იმ გადასახადების დარიცხვის ვალდებულებას, რომლის გაანგარიშებაც საგადასახადო ორგანოს ეკისრებოდა, ხოლო «ბ.ბ» ქვეპუნქტი უთითებდა გადასახადის გადაუხდელობის ფაქტზე.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ მოცემულ შემთხვევაში 2004 წლის 24 მაისის ¹11/1959 საგადასახადო შეტყობინების წარდგენისას სახეზე იყო ორი პირობა _ მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის მიერ დაკისრებული ვალდებულების შესრულება (საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მე-4 ნაწილის «ა» ქვეპუნქტი) და შპს «...» მიერ 4387763 ლარის ოდენობით დღგ-ს გადაუხდელობა (საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მე-4 ნაწილის «ბ.ბ» ქვეპუნქტი). სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ, მართალია, სწორედ ეს უკანასკნელი, მოსარჩელის მიერ დღგ-ს გადახდის მოვალეობის არარსებობა, წარმოადგენდა სარჩელის საგნის მატერიალურ-სამართლებრივ საფუძველს, მაგრამ სააპელაციო სასამართლომ ამ შემთხვევაში მიუთითა, მხოლოდ ფორმალურ-პროცესუალური თვალსაზრისით საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მე-4 ნაწილით დადგენილი საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენის საფუძვლების არსებობაზე.

სააპელაციო სასამართლო არსებითადაც არ დაეთანხმა საქალაქო სასამართლოს მსჯელობას საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 24 მაისის ¹11/1959 საგადასახადო შეტყობინების დაუსაბუთებლობის თაობაზე. მოსარჩელისათვის საგადასახადო დეპარტამენტის 2004 წლის 26 აპრილის წერილით წარდგენილი გადამხდელთა კონტროლის სამმართველოს უფროსის მოხსენებითი ბარათი, შპს «...» მიერ 2004 წლის 19 თებერვალს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროში გაგზავნილი წერილი და თანდართული მასალები, ასევე საგადასახადო ინსპექციებიდან მიღებული ინფორმაციები, ერთობლიობაში წარმოადგენდა სწორედ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მე-4 ნაწილით გათვალისწინებული საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენის მატერიალურ-სამართლებრივ საფუძველს.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მე-4 ნაწილის «ა» პუნქტში ფიქსირებული საგადასახადო ორგანოს მიერ გადასახადების დარიცხვის ვალდებულება არ შეიძლებოდა მხოლოდ დეკლარატიული მნიშვნელობით ყოფილიყო გაგებული. იგი გულისხმობდა სათანადო სასაქონლო ოპერაციებისა და მათი ამსახველი საგადასახადო დოკუმენტაციის არსებობას, რომელთა გაანგარიშების მეშვეობით ხდებოდა გადასახადის დარიცხვა. მოცემულ შემთხვევაში შინაარსობრივად სწორედ ზემოაღნიშნული მტკიცებულებანი (კონტროლის სამმართველოს უფროსის მოხსენებითი ბარათი, საგადასახადო ინსპექციიდან მიღებული ინფორმაციები) წარმოადგენდა საგადასახადო ორგანოს მიერ გადასახადის გაანგარიშების და მის შედეგად, ამ უკანასკნელის დარიცხვის მოვალეობის რეალიზაციის საფუძველს.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ შპს «...» 2003 წლის 7 თებერვლის შერწყმის (მიერთების) ხელშეკრულების საფუძველზე, თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 12 თებერვლის დადგენილებით შეერწყა შპს «...», 2003 წლის 18 აპრილის ხელშეკრულების საფუძველზე, თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 24 აპრილის დადგენილებით _ შპს «...», ხოლო 2003 წლის 6 ივნისის შერწყმის (მიერთების) ხელშეკრულების საფუძველზე, თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 12 ივნისის დადგენილებით _ შპს «...». ამ მიერთებათა შედეგად შპს «...» გახდა მასთან შერწმულ შპს «...», შპს ...» და შპს «...» უფლებამონაცვლე და სრულად პასუხისმგებელი მათ საგადასახადო დავალიანებაზე. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 32-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, რეორგანიზებული საწარმოს (ორგანიზაციის) საგადასახადო ვალდებულება სრულდებოდა ამ მუხლით განსაზღვრული მისი მემკვიდრის (მემკვიდრეების) მიერ, ხოლო რეორგანიზებული საწარმოს (ორგანიზაციის) საგადასახადო ვალდებულების შესრულება ეკისრებოდა მის მემკვიდრეს (მემკვიდრეებს), მიუხედავად იმისა, რეორგანიზაციის დასრულებამდე იყო თუ არა ცნობილი მემკვიდრისათვის (მემკვიდრეებისათვის) რეორგანიზებული საწარმოს (ორგანიზაციის) მიერ საგადასახადო ვალდებულებათა შეუსრულებლობის ან არასათანადოდ შესრულების ფაქტები ან გარემოებები.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს «...» საგადასახადო დავალიანების არსებობა დასტურდებოდა მასთან შერწყმულ მეწარმეთა, რომელთა დღგ-ს ზედმეტობაც გამოიყენა მოსარჩელემ, მიმართ დღგ-ს ზედმეტობის წარმოშობის ანალიზით.

შპს «...» მიღებული 986960 ლარის ოდენობით დღგ-ს ზედმეტობის ნაწილში სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს «...» ბიუჯეტში ზედმეტობები წარმოეშვა არა ბიუჯეტში ზედმეტად გადახდილი თანხით, არამედ 2001 წლის 12 ნოემბერს მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციაში წარდგენილი ¹308981 ანგარიშ-ფაქტურის საფუძველზე მოთხოვნილი ჩათვლების აღრიცხვით. ¹308981 ანგრიშ-ფაქტურა დათარიღებული იყო 2000 წლის 30 აგვისტოთი. მასში დაფიქსირდა შპს «...» მიერ შპს «...» 5921463 ლარად ხილის კონცენტრატების დამამზადებელი ქარხნის მიწოდება, მათ შორის, დღგ _ 986960 ლარი.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საგადასახადო სამსახურებისა და გამოძიების მასალებით დადგენილი იყო, რომ შპს «...» ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება დაარსების დღიდან არ უწარმოებია და შესაბამისად, ამ ანგარიშ-ფაქტურის მიხედვით, დღგ არ გადაუხდია. გარდა ამისა, გამოძიებით არ იყო დადგენილი ამ ქარხნის რუსეთის ფედერაციაში იმპორტის ფაქტი, მაშინ, როცა შპს «...» ხელშეკრულებით დაგეგმილი ჰქონდა ქარხნის მიწოდება ქალაქ ვლადიკავკაზის ფირმა «...». საყურადღებო იყო ის გარემოებაც, რომ ერთი გადამხდელის მიერ მეორე გადამხდელისათვის საწარმოს მიწოდება საქართველოს საგადასახადო კოდექსით დასაბეგრ ოპერაციას არ წარმოადგენდა, ხოლო იმავე კოდექსის 101-ე მუხლის პირველი ნაწილის «ზ» ქვეპუნქტის თანახმად, უძრავი ქონების მიწოდება გათავისუფლებული იყო დღგ-საგან. ამის საფუძველზე მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციას მიეთათა შპს «...» ჩათვლების გაუქმების შესახებ და შპს «...» გადაანგარიშებისა და დასაბეგრი ოპერაციის კორექტირების აუცილებლობაზე. ამ მითითების საფუძველზე, მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციამ მიიღო გადაწყვეტილება და შპს «...» უარი უთხრა 986960 ლარის ოდენობით დღგ-ს ჩთვლების აღდგენაზე.

აღნიშნულთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 118-ე, 237-ე და 240-ე მუხლებით დადგენილი იყო, რომ გადამხდელის უფლებამოსილება, მოეთხოვა ზედმეტად გადახდილი გადასახადის ჩათვლა, ვრცელდებოდა მხოლოდ იმ თანხებზე, რომლებიც საგადასახადო ვალდებულებების შესრულებისას გადამხდელის მიერ ზედმეტად იქნა შეტანილი საქართველოს ბიუჯეტში, შპს «...» ბიუჯეტში ზედმეტობები წარმოეშვა არა ბიუჯეტში ზედმეტად გადახდილი თანხებით, არამედ მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციაში წარდგენილი 2001 წლის 12 ნოემბრის ¹308981 ანგარიშ-ფაქტურის საფუძველზე მოთხოვილი ჩათვლების აღრიცხვით. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ხსენებული არგუმენტი ვრცელდებოდა შპს «...» მიმართაც, რომელსაც ბიუჯეტში დღგ-ს ზედმეტობები წარმოეშვა არა ზედმეტად გადახდილი თანხებით, არამედ 2003 წლის 10 ივნისს თბილისის ვაკე-საბურთალოს საოლქო საგადასახადო ინსპექციაში შპს «...» დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე არსებული 3402840 ლარიდან 1900000 ლარის გადატანით. თვით შპს «...» დღგ-ს გადამხდელად აღრიცხვაზე იდგა 2003 წლის 30 მაისიდან. ამ საწარმომ შპს «...» მიღებული ანგარიშ-ფაქტურებით მოითხოვა 3402840 ლარის ოდენობით დღგ-ს ჩათვლები, რაც 2003 წლის 2 ივნისს წარმოდგენილი მაისის თვის საანგარიშო პერიოდის დღგ-ს დეკლარაციის საფუძველზე, აღირიცხა დღგ-ს ბარათებზე. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 91-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, პირი, რომელიც რეგისტრაციაში ტარდებოდა, გადასახადის გადამხდელად ითვლებოდა რეგისტრაციის ძალაში შესვლის მომენტიდან, ანუ ამ შემთხვევაში, 2003 წლის 30 მაისიდან. შესაბამისად, მას არასწორად ჰქონდა ასახული დღგ-ს გადამხდელად რეგისტრაციამდე მიღებული ანგარიშ-ფაქტურები _ მაისის დეკლარაციამდე მიღებული ანგარიშ-ფაქტურების მაისის დეკლარაციაში და შემდეგ დღგ-ს პირად ბარათებზე. შპს «...» მიერ განხორციელებული ფიქტიური და უსაქონლო ოპერაციების შედეგად შპს «...» ანგარიშზე 1900000 ლარის ზედმეტობის წარმოშობა დადასტურდა სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე წარმოდგენილი 2008 წლის 6 ოქტომბრის ¹9 ფინანსური ექსპერტიზის დასკვნით.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის მიერ შპს «...», როგორც შპს «...» სამართალმემკვიდრისათვის, დასახელებული ოდენობით გადასახადის გადახდის მოთხოვნა არსებითად და ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, შეესაბამებოდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსს.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ შპს «...» ბიუჯეტში დღგ-ს ზედმეტობები წარმოეშვა არა ზედმეტად გადახდილი თანხებით, არამედ 2003 წლის 18 აპრილს შპს «...» დღგ-ს პირადი ბარათიდან 599544 ლარისა და აქციზის პირადი ბარათიდან 936456 ლარის გადატანის შედეგად. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო საჩივრების, პრეტენზიებისა და სხვა ცალკეული საკითხების განხილვის კომისიის 2006 წლის 5 აპრილის სხდომის ოქმით შპს «...», როგორც ფიქტიური და ყალბი, გაუუქმდა აქციზის გადასახადში 1253251 ლარის, ხოლო დღგ-ში 14650000 ლარის ზედმეტობა. სწორედ ამ გაუქმებების შედეგი აისახა შპს «...» შპს «...» შერწყმის შედეგად მიღებული 1500803 ლარის ოდენობის აქტივის გაუქმებასა და ამ ოდენობით გადასახადის გადახდის მოვალეობის დაკისრებაში.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 24 მაისის ¹11/159 საგადასახადო შეტყობინებით დარიცხული 4387763 ლარის ოდენობით დამატებული ღირებულების გადასახადის მართლზომიერად მიჩნევა, თავისთავად განაპირობებდა მასზე დარიცხული საურავის კანონიერებასაც. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 129-ე მუხლის თანახმად, საურავი წარმოადგენდა გადასახადის გადამხდელისათვის დადგენილი პასუხისმგებლობის სახეს, რომელიც გადასახადის გადაუხდელობის თანმდევი შედეგი იყო. მოსარჩელისათვის 4387763 ლარის ოდენობით დარიცხული ძირითადი გადასახადის გადაუხდელობა კი, სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ეჭვს არ იწვევდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 ოქტომბრის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილება, შპს «...» საკასაციო წესით გაასაჩივრა. კასატორმა აღნიშნული გადაწყვეტილების გასაჩივრებულ ნაწილში გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით ამ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 12 თებერვლის დადგენილების თანახმად და 2003 წლის 7 თებერვალს მხარეთა შორის დადებული შერწყმის (მიერთების) ხელშეკრულების საფუძველზე განხორციელდა შპს «...» მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციაში დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე გადატანილ შპს «...» დღგ-ს პირადი აღრიცხვა, რომელსაც გააჩნდა ზედმეტობა 986960 ლარის ოდენობით. ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 12 ივნისის დადგენილების თანახმად და 2003 წლის 6 ივნისს მხარეთა შორის დადებული შერწყმის (მიერთების) ხელშეკრულების საფუძველზე განხორციელდა შპს «...» და შპს «...» შერწყმა, რის შედეგადაც შპს «...» დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე გადატანილ იქნა შპს «...» 1900000 ლარის ზედმეტობა. შპს «...» აღნიშნული ზედმეტობა წარმოეშვა 2003 წლის 10 ივნისს, ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს საოლქო საგადასახადო ინსპექციაში შპს «...» დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე ზედმეტად რიცხული 3402840 ლარიდან 1900000 ლარის შპს «...» პირად ბარათზე გადატანით. აღნიშნულის სამართლებრივ საფუძველს წარმოადგენდა შპს «...» და შპს «...» შორის 2003 წლის 5 ივნისის ხელშეკრულება, რომლითაც შპს «...» მოახდინა 1900000 ლარის გადაცემა შპს «...». მოცემული ზედმეტობის შპს «...» პირად ბარათზე აღრიცხვის შემდეგ, ამ უკანასკნელმა მოახდინა 750000 ლარის შპს «...» გადაცემა, ხოლო 1100000 ლარის _ სს «...», ვინაიდან შპს «...» გააჩნდა დავალიანება შპს «...» მიმართ, რომელსაც, თავის მხრივ, გააჩნდა დავალიანება შპს «...» მიმართ, ხოლო ამ უკანასკნელს სს «...» მიმართ. მოცემულ საფუძველზე 2003 წლის 16 ივნისს გაფორმდა სამმხრივი ხელშეკრულება _ სს «...» მიიღო 1100000 ლარის ზედმეტობა, სანაცვლოდ შპს «...» მოახდინა სესხის გაქვითვა. ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 24 აპრილის დადგენილების თანახმად და 2003 წლის 18 აპრილს მხარეთა შორის დადებული შერწმის (მიერთების) ხელშეკრულების საფუძველზე განხორციელდა შპს «...» და შპს «...» შერწყმა, რის შედეგადაც შპს «...» დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე წარმოეშვა ზედმეტობა 1500803 ლარი, რომელიც შპს «...», თავის მხრივ, მიღებული ჰქონდა შპს «...».

კასატორის განმარტებით, შესაბამისი საგადასახადო ორგანო ბიუჯეტში გადასახდელად დარიცხული თანხის _ 4387763 ლარის გადახდის წარმოშობას უკავშირებდა სწორედ ზემოაღნიშნულ კომპანიებს და მათთან შერწყმის შედეგად წარმოშობილ ზედმეტობებს: შპს «...» _ 986960 ლარი, შპს «...» _ 1500803 ლარი, შპს «...» _ 1900000 ლარი.

კასატორი აღნიშნავს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის (ამჟამად, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური) მიერ წარმოდგენილ შესაგებელში შპს «...» დაკავშირებით აღნიშნული იყო, რომ შპს «...» ბიუჯეტში ზედმეტობა წარმოეშვა არა ბიუჯეტში ზედმეტად გადახდილი თანხებით, არამედ შპს «...» მიერ განხორციელებული მიწოდების საფუძველზე (ხილის კონცენტრატების დამამზადებელი ქარხნის მიწოდება) მოთხოვნილი ჩათვლების აღრიცხვით (2000 წლის 30 აგვისტოს ¹308981 ანგარიშ-ფაქტურა). საგადასახადო ორგანომ მიუთითა 2002 წლის 14 მაისის შპს საექსპერტო კრიმინალისტიკური სამმართველოს აქტზე და აღნიშნა, რომ გამოძიებით არ დადგენილა ასეთი მიწოდების ფაქტი. აღნიშნულთან დაკავშირებით, კასატორი აღნიშნავს, რომ მოპასუხეს არ წარმოუდგენია გამოძიებისა და სასამართლოს რაიმე შემაჯამებელი გადაწყვეტილება, დადგენილება ან განაჩენი, რომლითაც დადასტურდებოდა უსაქონლო ოპერაციის (საწარმოთა შორის მიწოდების არარსებობის) ფაქტი.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი (ამჟამად საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური) შპს «...» დაკავშირებით მის მიერ წარდგენილ შესაგებელში უთითებდა, რომ შპს «...» ბიუჯეტში ზედმეტობა წარმოეშვა არა ბიუჯეტში ზედმეტად გადახდილი თანხებით, არამედ 2003 წლის 10 ივნისს შპს «...» დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათიდან 1900000 ლარის გადატანით შპს «...» პირადი აღრიცხვის ბარათზე. აღნიშნულთან დაკავშირებით, კასატორი განმარტავს, რომ 2003 წლის 28 ოქტომბერს საქართველოს გენერალური პროკურატურის მიერ გამოიცა დადგენილება სისხლის სამართლის საქმის აღძვრაზე უარის თქმის შესახებ. კასატორმა ასევე მიუთითა 2003 წლის 30 ოქტომბრის საქართველოს გენერალური პროკურატურის მიერ გამოცემულ დადგენილებაზე სისხლის სამართლის საქმის აღძვრაზე უარის თქმის შესახებ. ამდენად, კასატორი უსაფუძვლოდ მიიჩნევს მოპასუხის მითითებას იმ გარემოებაზე, რომ შპს «...» არ ჰქონდა ზედმეტობა კანონით დადგენილი წესით დამოწმებული, რადგან ამ ზედმეტობის რეალურად ჩათვლა და ასახვა მოხდა შპს «...» ბარათზე. აღსანიშნავი იყო საგადასახადო ორგანოს მითითება იმის თაობაზე, რომ ზედმეტობა წარმოშობილი იყო არა ბიუჯეტში ზედმეტად გადახდილი თანხით, არამედ პირად ბარათზე სხვისი ზედმეტობის გადმოტანით. კასატორის განმარტებით, აღნიშნული არ ნიშნავდა ზედმეტობის არაკანონიერებას.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი (ამჟამად საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური) შპს «...» დაკავშირებით მიიჩნევდა, რომ შპს «...» ბიუჯეტში ზედმეტობა წარმოეშვა არა ბიუჯეტში ზედმეტად გადახდილი თანხებით, არამედ 2003 წლის 18 აპრილს შპს «...» დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათიდან 599544 ლარისა და აქციზის პირადი ბარათიდან 936456 ლარის გადატანის შედეგად შპს «...» პირადი აღრიცხვის ბარათზე. მოპასუხე უთითებდა, რომ მიმდინარეობდა შპს «...», შპს «...» და შპს «...» შორის აქტივების გადაცემის კანონიერების შესწავლა გენერალურ პროკურატურაში. მოპასუხე ასევე მიუთითებდა, რომ სწორედ აღნიშნული გარემოება გახდა შპს «...» განხორციელებული სავარაუდო დარიცხვის მიზეზი. აღნიშნულთან დაკავშირებით, კასატორი აღნიშნავს, რომ მოპასუხეს არც ხსენებულ შემთხვევაში გააჩნდა გამოძიებისა და სასამართლოს რაიმე შემაჯამებელი გადაწყვეტილება, დადგენილება ან განაჩენი, რომლითაც დადასტურდებოდა შპს «...» შპს «...» ზედმეტობის არაკანონიერების ფაქტი. კასატორი უსაფუძვლოდ მიიჩნევს მოპასუხის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ, რადგან არ მოხერხდა შპს «...» აქციზის გადასახადის პირადი აღრიცხვის ბარათზე ზედმეტად რიცხული 936456 ლარის რეალობის შესახებ მტკიცებულებებისა და შპს «...» პირველადი საბუღალტრო დოკუმენტაციის მოძიება, საგადასახადო ინსპექციის მიერ გამოთქმული ეჭვის საფუძველზე მან ამ ზედმეტობის მოსარჩელისათვის გადაცემა უკანონოდ მიიჩნია და დაარიცხა ისინი. ამასთან, საგადასახადო ორგანოს მითითება, რომ ზედმეტობა წარმოშობილი იყო არა ბიუჯეტში ზედმეტად გადახდილი თანხით, არამედ პირად ბარათზე სხვისი ზედმეტობის გადმოტანით, კასატორის განმარტებით, არ ნიშნავდა აღნიშნული ზედმეტობის არაკანონიერებას.

კასატორი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 20 აპრილის ¹11/1611 საგადასახადო შეტყობინება, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 24 მაისის ¹11/1959 საგადასახადო შეტყობინება და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 22 თებერვლის ¹27 საგადასახადო მოთხოვნასთან დაკავშირებით მიუთითებს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 68-ე მუხლის თანახმად, დარიცხვა მოიცავდა შესწორებით დარიცხვას და სავარაუდო დარიცხვას. ამასთან, შესწორებითი დარიცხვით უქმდებოდა სავარაუდო დარიცხვა. საქმის მასალებით დადგენილი იყო, რომ 2006 წლის 18 იანვარს გამოცემული ¹21¹10 საგადასახადო მოთხოვნა მოიცავდა ზემოთ მითითებული სამი სადავო მოთხოვნით დარიცხულ თანხასაც _ 4387763 ლარს.

კასატორი აღნიშნავს, რომ მოპასუხის მიერ დარღვეული იყო ასევე საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის ის ნორმები, რომლებიც აწესრიგებდა ადმინისტრაციული აქტის მომზადებასა და გამოცემას, კერძოდ, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 95-ე, 96-ე, 97-ე, 98-ე, 99-ე და მე-100 მუხლების მოთხოვნები, რაც საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის საფუძველზე სადავო აქტების ბათილად ცნობის საფუძველს წარმოადგენდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 ოქტომბრის გადაწყვეტილება თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების ნაწილში საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა, რომელმაც აღნიშნული გადაწყვეტილების გასაჩივრებულ ნაწილში გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის ხსენებულ ნაწილში დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორი არ დაეთანხმა სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას გასაჩივრებულ ნაწილში და აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის (2006 წლის 25 მაისის ¹3138-Iს კანონით შეტანილ ცვლილებამდე არსებული რედაქცია) თანახმად, «საგადასახადო მოთხოვნა» წარმოადგენდა საგადასახადო ორგანოს ადმინისტრაციულ აქტს, რომელიც წარედგინებოდა გადასახადის გადამხდელს/საგადასახადო აგენტს ან სხვა ვალდებულ პირს. «საგადასახადო მოთხოვნის» შესრულება სავალდებული იყო საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრულ შემთხვევებში და დადგენილი წესით. იმავე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, «საგადასახადო მოთხოვნის» წარდგენის საფუძველს წარმოადგენდა: ა. იმ გადასახადის დარიცხვის ვალდებულება, რომელთა გაანგარიშებაც ეკისრებოდა საგადასახადო ორგანოს; ბ. გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის, ან სხვა ვალდებული პირის მიერ ერთ-ერთი შემდეგი ვალდებულების დარღვევა: ბ.ა. საგადასახადო დეკლარაციის წარუდგენლობა ან წარდგენა ვადის დარღვევით, დეკლარაციაში არასწორი მონაცემების შეტანა; ბ.ბ. დეკლარირებული გადასახადის გადაუხდელობა, დაგვიანებით გადახდა ან/და არასრული გადახდა. გ. საგადასახადო კონტროლისას გამოვლენილი საგადასახადო სამართალდარღვევა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი მიუთითებს, რომ მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექცია უფლებამოსილი იყო გამოეცა გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები და მათი ბათილად ცნობის საკანონმდებლო საფუძველი არ არსებობდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 ოქტომბრის გადაწყვეტილება თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების ნაწილში საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალურმა ცენტრმაც (საგადასახადო ინსპექცია), რომელმაც აღნიშნული გადაწყვეტილების გასაჩივრებულ ნაწილში გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის ხსენებულ ნაწილში დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორი მიუთითებს, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით ძალაში დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილება, რომლითაც სადავო _ დღგ-ს ჩათვლის აღდგენის საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნა ცნობილი თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 25 ოქტომბრის ¹2416/8 წერილი. კასატორი მიიჩნევს, რომ ამ ნაწილში გადაწყვეტილება უკანონო იყო და ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი.

კასატორის განმარტებით, თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 25 ოქტომბრის ¹2416/8 წერილით შპს «...» დირექტორს _ ი. მ-შვილს ეცნობა, რომ საგადასახადო დეპარტამენტის 2001 წლის 14 დეკემბრის ¹1-11/6556 წერილის საფუძველზე, აღნიშნული ჩათვლა მომავალში აღდგენას დაექვემდებარებოდა მხოლოდ საგადასახადო დეპარტამენტის შესაბამისი წერილის საფუძველზე. საგადასახადო დეპარტამენტი წარმოადგენდა ზემდგომ ადმინისტრაციულ ორგანოს, რომლის მითითებები თელავის საგადასახადო ინსპექციისათვის ატარებდა ბრძანების ხასიათს და სავალდებული იყო შესასრულებლად. აღნიშნული ¹1-11/6556 წერილი კი მხარეს სადავოდ არ გაუხდია, იგი კანონიერ ძალაში იყო და წამოადგენდა თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 25 ოქტომბრის ¹2416/8 წერილის საფუძველს. ამდენად, თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 25 ოქტომბრის ¹2416/8 წერილი გამოცემული იყო კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვით და არ არსებობდა მისი გაუქმების საფუძველი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 15 იანვრისა და 13 თებერვლის განჩინებებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს «...», საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრები; მხარეებს მიეცათ უფლება, შესაბამისი განჩინებების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივრები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2009 წლის 26 მარტამდე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 26 მარტის განჩინებით შპს «...», საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის «გ» ქვეპუნქტით და მათი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრების გარეშე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრების საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ შპს «...» საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, ხოლო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრები უნდა დაკმაყოფილდეს.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმის მასალებში ასახულ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: საქართველოს საგადასახადო შემოსავლების სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 2001 წლის 4 დეკემბრის ¹1-11/6556 წერილით (ტ. 1, ს.ფ. 17) მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციას დაევალა შპს «..." მიერ 2001 წლის 12 ნოემბერს წარდგენილი 2000 წლის აგვისტოს დღგ-ს ყოველთვიურ დეკლარაციაში ასახული სერია «ე", ¹308981 საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურით განხორციელებული ჩათვლის შეჩერება (დღგ-ს თანხით _ 986960,52 ლარი). თელავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 25 ოქტომბრის ¹2416/8 წერილით შპს «..." ეცნობა, რომ საგადასახადო დეპარტამენტის 2001 წლის 4 დეკემბრის ¹1-11/6556 წერილის საფუძველზე დღგ-ს ჩათვლა მომავალში აღდგენას დაექვემდებარებოდა მხოლოდ საგადასახადო დეპარტამენტის შესაბამისი წერილის საფუძველზე (ტ. 1, ს.ფ. 11). სს «...» შპს «..." მიერ 500000 ლარის აქტივის გადაცემასთან დაკავშირებით, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საგამოძიებო დეპარტამენტის უფროსი გამომძიებლის 2002 წლის 22 ოქტომბრის დადგენილებით უარი ითქვა შპს «...» დირექტორის მიმართ სისხლის სამართლის საქმის აღძვრაზე. ამ დადგენილებაში აღინიშნა, რომ შპს «...» დაარსების დღიდან არ უწარმოებია სახელმწიფო ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება (ტ. 1, ს.ფ. 12-16). შპს «...» შემოწმების შესახებ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საექსპერტო-კრიმინალისტიკური მთავარი სამმართველოს 2002 წლის 14 მაისის აქტის მიხედვით, შპს «...» სახელმწიფო ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება დაარსების დღიდან არ უწარმოებია (ტ. 1, ს.ფ. 19-26). 2000 წლის 27 აგვისტოს ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულებით შპს «...» შპს «...» შეიძინა ხილის კონცენტრატების დამამზადებელი დანადგარი (ქარხანა) 5821764 ლარად, საიდანაც დღგ შეადგენდა 986960 ლარს (ტ. 1, ს.ფ. 27-29). აღნიშნული დანადგარი (ქარხანა) შპს «...» ჩაიბარა 2000 წლის 30 აგვისტოს მიღება-ჩაბარების აქტით (ტ. 1, ს.ფ. 30). სს «...», შპს «..." და შპს «...» შორის მოთხოვნის დათმობისა და ვალის გაქვითვის შესახებ 2003 წლის 16 ივნისის სამმხრივი ხელშეკრულებით, სს «..." მიიღო 1100000 ლარის ზედმეტობა, ხოლო სანაცვლოდ შპს «..." მოახდინა სესხის გაქვითვა (ტ. 2, ს.ფ. 9-10). საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის გადამხდელთა კონტროლის სამმართველოს უფროსის მოხსენებითი ბარათის მიხედვით, ამავე დეპარტამენტის თავმჯდომარისადმი, მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციას უნდა დავალებოდა, მის ხელთ არსებული ინფორმაციის საფუძველზე, მოეხდინა სავარაუდო დარიცხვები შპს «..." პირადი აღრიცხვის ბარათებზე და გაეგზავნა მისთვის შეტყობინება დარიცხული თანხების შესახებ (ტ. 2, ს.ფ. 14-17). თბილისის ვაკე-საბურთალოს საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2003 წლის 12 სექტემბრის აქტის მიხედვით, შპს «...» ბიუჯეტის სასარგებლოდ დამატებით გადასახდელი არ დაერიცხა (ტ. 2, ს.ფ. 18-20). მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 22 თებერვლის ¹27 საგადასახადო მოთხოვნის მიხედვით, შპს «..." დღგ-ს სახით ბიუჯეტში გადასახდელად დაერიცხა 4387763 ლარი (ტ. 2, ს.ფ. 26).

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს მოცემული საქმის მასალებში მოყვანილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: შპს «...» და შპს «..." შორის 2003 წლის 27 ივნისს დადებული ხელშეკრულების მიხედვით, შპს «..." შპს «...» გადასცა მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციაში მის პირად ბარათზე რიცხული ზედმეტობა დღგ-ში 750000 ლარის ოდენობით (ტ. 2, ს.ფ. 27-28). მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 20 აპრილის ¹11/1611 საგადასახადო შეტყობინებით შპს «..." დღგ-ს სახით ბიუჯეტში გადასახდელად დაერიცხა 4387763 ლარი, ხოლო საგადასახადო შეტყობინების საფუძვლად მიეთითა შპს «..." რიცხულ 986960 ლარზე, შპს «..." რიცხულ 1500803 ლარსა და შპს «..." რიცხულ 1900000 ლარზე (ტ. 2, ს.ფ. 30). სს «...» და შპს «..." შორის 2003 წლის 24 აპრილს გაფორმებული ხელშეკრულების მიხედვით, შპს «..." გადაურიცხავდა სს «...» მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციაში, მის პირად ბარათზე რიცხულ დღგ-ს აქტივს 1500000 ლარის ოდენობით, ხოლო სს «...» გადაურიცხავდა შპს «..." 1350000 ლარს (ტ. 2, ს.ფ. 31). მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის მიერ 2006 წლის 18 იანვარს გამოცემული ¹21¹10 საგადასახადო მოთხოვნის შესაბამისად, შპს «..." ბიუჯეტში გადასახდელად დაერიცხა 5043063,18 ლარი (ტ. 3, ს.ფ. 6-7). 2003 წლის 18 აპრილის შერწყმის (მიერთების) ხელშეკრულების საფუძველზე, თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 24 აპრილის დადგენილებით შპს «..." შეერწყა შპს «...» და შერწყმის შედეგად შპს «...» გადავიდა შპს «...» აქტივები და მას წარმოეშვა ზედმეტობა 1500800,55 ლარის ოდენობით (ტ. 4, ს.ფ. 15-19). 2003 წლის 7 თებერვლის შერწყმის (მიერთების) ხელშეკრულების საფუძველზე, თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 12 თებერვლის დადგენილებით შპს «..." შეერწყა შპს «...» და ამის შედეგად შპს «..." მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციაში არსებულ დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე გადატანილ იქნა შპს «..." დღგ-ს პირადი აღრიცხვა, რომელსაც გააჩნდა ზედმეტობა 986960 ლარის ოდენობით (ტ. 4, ს.ფ. 29-32).

საკასაციო სასამართლო დამატებით მიუთითებს საქმის მასალებში მოყვანილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: შპს «...» გაგზავნილი შპს «...» 2004 წლის 3 ივნისის წერილის მიხედვით, შპს «...» და შპს «...» მიერ შპს «...» გადაცემული დღგ-ს ზედმეტობის _ 1500800,55 ლარის კანონიერების შესწავლა მიმდინარეობდა საქართველოს გენერალურ პროკურატურაში, ხოლო იმ შემთხვევაში, თუ სასამართლო მიიღებდა გადაწყვეტილებას, რომ შპს «...» მიერ გადაცემული ზედმეტობა არაკანონიერი იყო, შპს «...» კისრულობდა ვალდებულებას, სახელმწიფო ორგანოებისა და სახელმწიფო ბიუჯეტის წინაშე აღნიშნული თანხის გადახდაზე (ტ. 4, ს.ფ. 146). საგადასახადო დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2004 წლის 14 აპრილის წერილის მიხედვით მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციისადმი, საგადასახადო დეპარტამენტმა შეისწავლა შპს «...» 2004 წლის 19 თებერვლის ¹16 წერილი თანდართული მასალებით, ასევე საგადასახადო ინსპექციებიდან მიღებული ინფორმაციები, რომელთა ანალიზის მიხედვით დადგინდა, რომ გასაუქმებელი იყო შპს «...» შერწყმის შედეგად წარმოშობილი ზედმეტობა _ 986960 ლარი, ასევე შპს «...» და შპს «...» შერწყმის შედეგად წარმოშობილი ზედმეტობები, შესაბამისად, 1900000 და 1500803 ლარი (ტ. 4, ს.ფ. 197). საგადასახადო დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2001 წლის 24 დეკემბრის წერილის მიხედვით, მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციისადმი, შპს «...» მიერ ქარხნის შეძენაზე გადახდილი დღგ ჩათვლას არ ექვემდებარებოდა (ტ. 4, ს.ფ. 233).

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს მოცემული საქმის მასალებში მოყვანილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის უფროსის 2008 წლის 6 ოქტომბრის ¹16-16/8754 წერილის პასუხად გაგზავნილ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საგამოძიებო დეპარტამენტის 2008 წლის 7 ოქტომბრის ¹16-03/5-2409 წერილით მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის უფროსს ეცნობა, რომ საქართველოს გენერალური პროკურატურის შინაგან საქმეთა სამინისტროს საზოგადოებრივი უსაფრთხოების სამსახურებში გამოძიების საპროცესო ხელმძღვანელობის სამმართველოს უფროსის 2008 წლის 17 სექტემბრის დადგენილებით გაუქმდა საქართველოს გენერალური პროკურატურის სახელმწიფო უშიშროების სამინისტროს ორგანოებში მოკვლევის, ოპერატიულ-სამძებრო საქმიანობის კანონიერებაზე ზედამხედველობისა და უშიშროებაში გამოძიების საპროცესო ხელმძღვანელობის განყოფილების პროკურორის 2003 წლის 27, 28 და 29 ოქტომბრის დადგენილებები, შპს «...», შპს «...» და შპს «...» ხელმძღვანელი პირების მიმართ სისხლის სამართლის საქმის აღძვრაზე უარის თქმის თაობაზე და 2008 წლის 17 სექტემბერს დაიწყო წინასწარი გამოძიება სისხლის სამართლის ¹074088095 საქმე, შპს «...», შპს «...» და შპს «...» ხელმძღვანელი პირების მიერ საქსოვი დაზგების ყიდვა-გაყიდვისას ყალბი საანგარიშსწორებო ბარათის არაერთგზის დამზადება, გამოყენების ფაქტზე. ხსენებული წერილის თანახმად, 2008 წლის 2 ოქტომბრის დადგენილებით სისხლის სამართლის ¹074088095 საქმეზე დანიშნული იქნა საფინანსო-საბუღალტრო ექსპერტიზა, რათა გარკვეულიყო ი/მ «ი. დ-შვილის», შპს ...», შპს «...», შპს «...» და შპს «...» მიერ ზემოაღნიშნული ოპერაციის შედეგად მიღებული აქტივის რაოდენობა და კანონიერება. (ტ. 8, ს.ფ. 10-12). საქმეში წარმოდგენილი იყო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის სპეციალური გამოკვლევათა და ფინანსური ექპერტიზის 2008 წლის 6 ოქტომბრის ¹9 დასკვნა, რომლითაც დადგინდა, რომ საწარმოების: ი/მ «ი. დ-შვილის», შპს ...», შპს «...», შპს «...» მიერ განხორციელებული ფიქტიური და უსაქონლო ოპერაციების შედეგად წარმოშობილი უკანონოდ მიღებული ჩათვლებით (3402840 ლარი), დამატებული ღირებულების გადასახადში შპს «...» ზედმეტობა წარმოეშვა 1900000 ლარი, რაც შპს «...», შპს «...» შერწყმის შემდეგ აღნიშნულმა აქტივმა 1900000 ლარმა ასახვა ჰპოვა შპს «...» დღგ-ის აღრიცხვის ბარათზე (ტ. 8, ს.ფ. 13-19). საქმეში წარმოდგენილი იყო ასევე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საგამოძიებო დეპარტამენტის სისხლის სამართლის ¹074088095 საქმის მასალები (ტ. 8, ს.ფ. 20-94).

საკასაციო სასამართლო თავდაპირველად აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში არ უნდა იქნეს გაგებული, თითქოს სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტებით მოსარჩელეს დაერიცხა 20000000 ლარზე მეტი გადასახადი. სადავო აქტების _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 20 აპრილის ¹11/1611 საგადასახადო შეტყობინების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 24 მაისის ¹11/1959 საგადასახადო შეტყობინების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 22 თებერვლის ¹27 საგადასახადო მოთხოვნის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 18 იანვრის ¹21¹10 საგადასახადო მოთხოვნის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 4 აპრილის ¹174 საგადასახადო მოთხოვნისა და 2006 წლის 3 აპრილის ¹106-ს ბრძანების საფუძველს წარმოადგენს 4387763 ლარის ოდენობით დღგ-ში ზედმეტობის გაუთვალისწინებლობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ, ის გარემოება, რომ საგადასახადო ორგანოების მიერ ყოველი შემდგომი საგადასახადო შეტყობინებით/საგადასახადო მოთხოვნით მოსარჩელეს უნდა დარიცხოდა მხოლოდ სანქცია ან საურავი 4387763 ლარის დღგ-ს ზედმეტობის ნაწილში, ან ყოველი მომდევნო საგადასახადო შეტყობინების/საგადასახადო მოთხოვნის გამოცემისას მიღებული უნდა ყოფილიყო გადაწყვეტილება მანამდე გამოცემული შესაბამისი ადინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ძალადაკარგულად გამოცხადების შესახებ არ წარმოადგენს სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ხსენებული მიზეზით ბათილად ცნობის საფუძველს, ვინაიდან სადავო პერიოდში მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 235-ე მუხლი სავარაუდო და შესწორებითი დარიცხვისას არ ითვალისწინებდა, სავარაუდო დარიცხვის შესახებ გამოცემული საგადასახადო აქტის გაუქმების სავალდებულობას ან საგადასახადო ორგანოების მიერ ყოველი შემდგომი საგადასახადო შეტყობინებით/საგადასახადო მოთხოვნით მოსარჩელისათვის მხოლოდ სანქცია ან საურავის დღგ-ს ზედმეტობის ნაწილზე დარიცხვას. აღნიშნულს მოწმობს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 235-ე მუხლის მე-4 ნაწილი, რომლის თანახმად, თუ საგადასახადო კანონმდებლობა არ მოითხოვდა გადასახადის გადახდას დეკლარაციის წარდგენასთან ერთად, აგრეთვე იმ შემთხვევაში, როდესაც საგადასახადო ორგანო დაასკვნიდა, რომ ადრინდელი დარიცხვა შეცდომითი იყო, საგადასახადო ორგანოს უნდა დაერიცხა გადასახადი გადამხდელისთვის და გაეგზავნა მისთვის შეტყობინება დარიცხვის შესახებ, ამ კოდექსის 236-ე მუხლის მიხედვით. იმავე კოდექსის 236-ე მუხლის თანახმად კი, გადასახადის დარიცხული თანხის შესახებ გადამხდელს ეგზავნებოდა შეტყობინება, რომელიც შეიცავდა შემდეგ მონაცემებს: ა. გადამხდელის გვარს და სახელს (ან დასახელებას); ბ. გადამხდელის საიდენტიფიკაციო ნომერს; გ. შეტყობინების თარიღს; დ. დაბეგვრის ობიექტს; ე. დარიცხული გადასახადისა და საჯარიმო სანქციის თანხას; ვ. გადასახადის გადახდის მოთხოვნას და გადახდის ვადებს; ზ. გადასახადის გადახდის ადგილს და წესს; თ. დარიცხვის საფუძვლებს; ი. გასაჩივრების წესს.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ გასაჩივრებული აქტები ფორმალური თვალსაზრისით წარმოადგენს ერთ მთლიანობას, რომლითაც განხორციელდა გადასახადის გადამხდელზე გადასახადის თანხების სავარაუდო და შესწორებითი დარიცხვა. ხსენებული აქტების დარიცხვის საფუძველს წარმოადგენს 4387763 ლარის ოდენობით დღგ-ში ზედმეტობის გაუთვალისწინებლობა და მასზე დარიცხული საურავი. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ ყოველი მომდევნო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი მოიცავს მანამდე გამოცემულ საგადასახადო შეტყობინებით/საგადასახადო მოთხოვნით დარიცხულ თანხას გარკვეული შესწორებით და რომ ეს აქტები სხვადასხვა მოდიფიკაციით (შესწორებითი დარიცხვის გათვალისწინებით) იმეორებენ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 24 მაისის ¹11/1959 საგადასახადო შეტყობინების შინაარს, რაზეც თვითონ სააპელაციო სასამართლოც მიუთითებს და აღნიშნულს არც საგადასახადო ორგანოები უარყოფენ. ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სადავო აქტები განიხილებოდა როგორც ერთი მთლიანობა და, რომ ხსენებული აქტებით გახორციელებული დარიცხვის საფუძველი იყო საერთო _ 4387763 ლარის ოდენობით დღგ-ში ზედმეტობის გაუთვალისწინებლობა.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო ვერ დაეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას მოცემულ კონტექსტში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 24 მაისის ¹11/1959 საგადასახადო შეტყობინების დამოუკიდებელ აქტად შეფასებასთან დაკავშირებით და აღნიშნავს, რომ გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები წარმოადგენდა ერთ მთლიანობას.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2005 წლის 10 მარტის ¹2/2/275,291,296,299 გადაწყვეტილებაზე, რომელშიც აღნიშნულია, რომ საქართველოს 1997 წლის საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული დღგ-ს თანხის ჩათვლა წარმოადგენდა შესაბამისი პირის უფლებას, გარკვეული პირობების დადგომის შემდეგ სახელმწიფოს მხრიდან მიეღო მის მიერ გაწეული საფასურის შედეგად დღგ-ით, როგორც გადასახადით გათვალისწინებული თანხის გადახდილად აღიარება. ამდენად, იმ შემთხვევაში, თუ მიმწოდებლის მიერ არ შესრულდებოდა მის მიმართ დადგენილი ვალდებულება და არ განხორციელდებოდა დღგ-ს თანხის ბიუჯეტში შეტანა, შესაბამისად, ვერ განხორციელდებოდა მიმღების უფლება, ჩათვლოდა დღგ-ს თანხა გადახდილად.

სადავო აქტების კანონიერებასთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ გადასახადის გადამხდელის ვალდებულებაა, სწორად გაიანგარიშოს გადასახადი, ხოლო გადასახადების გადახდის სამართლებრივი რეგულირება ხორციელდება საგადასახადო კანონმდებლობის, როგორც ზოგადი, ასევე კონკრეტული გადასახადების გამოანგარიშებასთან და გადახდასთან დაკავშირებული სპეციალური ნორმებით. საგადასახადო ვალდებულების შესრულება ხორციელდება ვალდებული პირის განსაზღვრული მოქმედებებით ან მათი ერთობლიობით, რომლებიც მიმართულია სახელმწიფო ბიუჯეტში გადასახადის ფაქტობრივი შეტანისკენ. გადასახადის გადახდის ვალდებულების შესრულების განსაკუთრებულ ნიშანს წარმოადგენს ის გარემოება, რომ მისი კონკრეტული შინაარსი იწყება ვალდებული პირის მიერ ვალდებულების განსაზღვრის მომენტიდან და მთავრდება ფულადი სახსრების რეალური შეტანით ბიუჯეტში ან სახელმწიფო ფონდებში. ამდენად, გადასახადების გადახდის ვალდებულება ორი დამოუკიდებელი, მაგრამ, ამავდროულად, თანმიმდევრული და ურთიერთდაკავშირებული ნაწილისაგან შედგება _ გადასახადის გამოანგარიშება და მისი გადახდა. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მთელ რიგ მუხლებში მითითებულია «გამოანგარიშებისა და გადახდის" შესახებ, როგორც ერთიან პროცესზე. იურიდიული თვალსაზრისით, საგადასახადო წარმოება აერთიანებს გადასახადების გამოანგარიშებასა და გადახდასთან დაკავშირებულ ნორმებს, ანუ, შეიძლება ითქვას, რომ საგადასახადო წარმოება საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილი საგადასახადო ვალდებულების შესრულების წესია, რომელიც განსაზღვრავს გადასახადის გადამხდელისა და სხვა ვალდებული პირის იურიდიული ვალდებულების აღსრულების წესს გადასახადების გამოანგარიშებასა და ბიუჯეტში გადახდასთან დაკავშირებით.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2005 წლის 7 აპრილის ¹228 ბრძანებით დამტკიცებული «გადამხდელთა პირადი აღრიცხვის ბარათების წარმოების წესის შესახებ" ინსტრუქციის მე-3 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე ჩანაწერები ხორციელდება საგადასახადო ინსპექციის მუშაკის მიერ, გადამხდელის მიერ წარმოდგენილი საგადასახადო დეკლარაციების (გაანგარიშებების), დაზუსტებული დეკლარაციებისა და სხვა დოკუმენტების საფუძველზე. ხაზგასმით უნდა აღინიშნოს ის ფაქტი, რომ გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე არსებული ინფორმაციის კანონიერებაზე პასუხისმგებელია უშუალოდ გადასახადის გადამხდელი. საგადასახადო ორგანო შეიძლება განისაზღვროს პასუხისმგებელ პირად მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ შემოწმების შედეგად დაადასტურებს გადამხდელის მიერ წარმოდგენილი ინფორმაციის კანონიერებას. ცნობის სახით ინფორმაციის გაცემის საფუძველია თავად გადამხდელის მიერ წარმოდგენილი ინფორმაცია, რაზეც პასუხისმგებლობა ეკისრება გადამხდელს და არა საგადასახადო ორგანოს, ვინაიდან გადასახადის სწორად გამოანგარიშების ვალდებულება აკისრია გადამხდელს. აღნიშნულის არგუმენტად საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 34-ე მუხლის პირველ ნაწილში აღნიშნულია, რომ გადასახადის გადამხდელი საგადასახადო ბაზის, გადასახადის განაკვეთისა და საგადასახადო შეღავათების გათვალისწინებით, დამოუკიდებლად გამოიანგარიშებს საანგარიშო პერიოდისათვის გადასახდელ გადასახადის თანხას, თუ საგადასახადო კანონმდებლობით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საწარმოს რეორგანიზაციის დროს გადასახადის გამოანგარიშებისა და გადახდის ვალდებულება გადადის იმ გადამხდელზე, რომელსაც უერთდება თავდაპირველი გადამხდელი. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 32-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, ერთი საწარმოს (ორგანიზაციის) მეორე საწარმოსთან (ორგანიზაციასთან) მიერთებისას, მიერთებული საწარმოს (ორგანიზაციის) საგადასახადო ვალდებულებათა შესრულების მემკვიდრედ ითვლებოდა საწარმო (ორგანიზაცია), რომელსაც მიუერთდა ეს საწარმო (ორგანიზაცია).

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 32-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე, რომელთა თანახმად, რეორგანიზებული საწარმოს (ორგანიზაციის) საგადასახადო ვალდებულება სრულდებოდა ამ მუხლით განსაზღვრული მისი მემკვიდრის (მემკვიდრეების) მიერ, ხოლო რეორგანიზებული საწარმოს (ორგანიზაციის) საგადასახადო ვალდებულების შესრულება ეკისრებოდა მის მემკვიდრეს (მემკვიდრეებს), მიუხედავად იმისა, რეორგანიზაციის დასრულებამდე იყო თუ არა ცნობილი მემკვიდრისათვის (მემკვიდრეებისათვის) რეორგანიზებული საწარმოს (ორგანიზაციის) მიერ საგადასახადო ვალდებულებათა შეუსრულებლობის ან არასათანადოდ შესრულების ფაქტები, ან გარემოებები. იმავე კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, ამ მუხლის დებულებათა გათვალისწინებით, ჩასათვლელი დღგ-ს თანხა იყო გადასახადის თანხა, რომელიც დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით გადახდილი იყო წარდგენილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად ან გადახდილი იყო საბაჟო დეკლარაციის მიხედვით. დღგ-ს ჩათვლას დაექვემდებარებოდა საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ს თანხა.

საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, ვინაიდან გადახდის ვალდებულება მოიცავს გადასახადის გამოანგარიშებასა და მის გადახდას, რეორგანიზაციის შედეგად უფლებამონაცვლე საწარმო პასუხს აგებს ყველა იმ ვალდებულებაზე, რაზეც პასუხს აგებდა რეორგანიზაციის შედეგად მიერთებული საწარმო. შპს «...", შპს «..." და შპს «..." წარმოადგენენ იმ საწარმოებს, რომლებიც მიუერთდნენ შპს «..." და ამ უკანასკნელს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 32-ე მუხლის თანახმად, როგორც რეორგანიზებულ საწარმოთა სამართალმემკვიდრეს, დაეკისრა შპს «...», შპს «..." და შპს «..." საგადასახადო ვალდებულებათა შესრულება, მიუხედავად იმისა, რეორგანიზაციის დასრულებამდე იყო თუ არა ცნობილი სამართალმემკვიდრისათვის (შპს «...") რეორგანიზებულ საწარმოთა მიერ საგადასახადო ვალდებულებათა შეუსრულებლობის ან არასათანადოდ შესრულების ფაქტები, ან სხვა გარემოებები.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოსარჩელეს გადასახადებით დაბეგვრის ბარათზე შესწორებითი დარიცხვის გზით გაუუქმდა შპს «...», შპს «...» და შპს «..." დღგ-ს დაბეგვრის ბარათზე მიერთებამდე დაფიქსირებული ე.წ. «ზედმეტობის" თანხები, რომელთა ჩათვლაც საანგარიშო პერიოდში წარმოშობილი, დარიცხული დღგ-ს ანგარიშში მოითხოვა შპს «...". საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 118-ე, 237-ე და 240-ე მუხლების საფუძველზე, გადამხდელის უფლებამოსილება, მოითხოვოს ზედმეტად გადახდილი გადასახადის ჩათვლა, ვრცელდება მხოლოდ იმ თანხებზე, რომლებიც საგადასახადო ვალდებულების შესრულებისას გადამხდელის მიერ ზედმეტად იქნა შეტანილი საქართველოს ბიუჯეტში. მოსარჩელეს დღგ-ს ბარათებზე დარიცხვით გადმოტანილი ზედმეტობის თანხები გაუუქმდა 4387763 ლარის ოდენობით. აღნიშნულის შემდეგ, მიმდინარე საანგარიშო პერიოდების დეკლარაციებით უკვე წარმოდგენილი გადასახადის თანხაზე დღგ-ში, განხორციელდა საურავის დარიცხვა 2005 წლამდე მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლის დებულებებიდან გამომდინარე.

საკასაციო სასამართლო საქმეში არსებული მასალების საფუძველზე მიუთითებს იმ გარემოებაზეც, რომ შპს «...» ბიუჯეტში ზედმეტობები წარმოეშვა არა ბიუჯეტში ზედმეტად გადახდილი თანხებით, არამედ 2001 წლის 12 ნოემბერს მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციაში წარდგენილი სერია «ე», ¹308981 ანგარიშ-ფაქტურის საფუძველზე მოთხოვილი ჩათვლების აღრიცხვით. მასში დაფიქსირდა შპს «..." მიერ შპს «...» ხილის კონცენტრატების დამამზადებელი ქარხნის მიწოდება 5921763,12 ლარად, მათ შორის, დღგ _ 986960,52 ლარი. საგადასახადო სამსახურებისა და გამოძიების მასალებით დადგენილია, რომ შპს «..." ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება დაარსების დღიდან არ უწარმოებია და შესაბამისად, ამ ანგარიშ-ფაქტურის მიხედვით დღგ არ გადაუხდია. გარდა ამისა, გამოძიებით არ დადგენილა ამ ქარხნის რუსეთის ფედერაციაში იმპორტის ფაქტი, მაშინ, როცა შპს «..." ხელშეკრულებით დაგეგმილი ჰქონდა ქარხნის მიწოდება ქალაქ ვლადიკავკაზის ფირმა «...". ერთი გადამხდელის მიერ მეორე გადამხდელისათვის საწარმოს მიწოდება საქართველოს საგადასახადო კოდექსით (1997 წ.) დასაბეგრ ოპერაციას არ წარმოადგენდა, ხოლო იმავე კოდექსის 101-ე მუხლის პირველი ნაწილის «ზ" ქვეპუნქტის თანახმად, უძრავი ქონების მიწოდება გათავისუფლებული იყო დღგ-საგან. ამის საფუძველზე მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციას მიეთითა შპს «...» ჩათვლების გაუქმების შესახებ და შპს «..." გადაანგარიშებისა და დასაბეგრი ოპერაციის კორექტირების აუცილებლობაზე. ამ მითითების საფუძველზე მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციამ მიიღო გადაწყვეტილება და შპს «...» გაუუქმდა ჩათვლა 986960,52 ლარზე.

საკასაციო სასამართლო საქმეში არსებული მასალების საფუძველზე ასევე მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ შპს «..." ბიუჯეტში დღგ-ს ზედმეტობები წარმოეშვა არა ზედმეტად გადახდილი თანხებით, არამედ 2003 წლის 10 ივნისს თბილისის ვაკე-საბურთალოს საოლქო საგადასახადო ინსპექციაში შპს «..." დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე არსებული 3402840 ლარიდან 1900000 ლარის გადატანით. ამასთან, შპს «...» სახელმწიფო ბიუჯეტში დღგ არ გადაუხდია. ამდენად, მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის მიერ შპს «...», როგორც შპს «..." სამართალმემკვიდრისთვის, თანხის მოთხოვნა შეტყობინების გაგზავნის გზით ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, შეესაბამება საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნებს.

საკასაციო სასამართლო საქმეში არსებული მასალების საფუძველზე მიუთითებს იმ გარემოებაზეც, რომ შპს «..." ბიუჯეტში დღგ-ს ზედმეტობები ასევე წარმოეშვა არა ზედმეტად გადახდილი თანხებით, არამედ 2003 წლის 18 აპრილს შპს «..." დღგ-ს პირადი ბარათიდან 599544 ლარისა და აქციზის პირადი ბარათიდან 936456 ლარის გადატანის შედეგად. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო საჩივრების, პრეტენზიებისა და სხვა ცელკეული საკითხების განხილვის კომისიის 2006 წლის 5 აპრილის სხდომის ოქმით შპს «...», როგორც ფიქტიური და ყალბი, გაუუქმდა აქციზი გადასახადში 1253251 ლარის, ხოლო დღგ-ში 14650000 ლარის ზედმეტობა. სწორედ ამ გაუქმების შედეგი აისახა შპს «...» შპს «...» შერწმის შედეგად მიღებული 1500803 ლარის ოდენობის აქტივის გაუქმებაში და ამ ოდენობით გადასახადის გადახდის მოვალეობის დაკისრებაში.

საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტებით დარიცხული 4387763 ლარის ოდენობით დამატებული ღირებულების გადასახადის მართლზომიერად მიჩნევა თავისთავად განაპირობებს მასზე დარიცხული საურავის, ერთობლიობაში _ 6792900 ლარის, კანონიერებას. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (2004 წ.) 129-ე მუხლის თანახმად, საურავი წარმოადგენდა გადასახადის გადამხდელისათვის დადგენილი პასუხისმგებლობის სახეს, რომელიც გადასახადის გადაუხდელობის თანმდევი შედეგი იყო. მოსარჩელეზე 4387763 ლარის ოდენობით დარიცხული ძირითადი გადასახადის გადაუხდელობა კი დადასტურებული იყო, რაზეც თვითონ სააპელაციო სასამართლოც მიუთითებდა.

ყოველივე ზემოთ მითითებულის მხედველობაში მიღების შედეგად, საკასაციო სასამართლო ვერ დაეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მიერ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების დამოუკიდებელ აქტებად მიჩნევასა და მათ (გარდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 24 მაისის ¹11/1959 საგადასახადო შეტყობინების) ბათილად ცნობას.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა სავარაუდო და შესწორებითი დარიცხვის შესახებ გამოცემული საგადასახადო აქტების სამართლებრივი ბუნება და მათი მოქმედების შეწყვეტის მომენტი, რის გამოც სადავო აქტები განიხილა ფრაგმენტულად, მხოლოდ შუალედური _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 24 მაისის ¹11/1959 საგადასახადო შეტყობინების კანონიერების შეფასების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო ასევე ვერ დაეთანხმება სააპელაციო საამართლოს გადაწყვეტილებას თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების ნაწილში, რომლითაც სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 25 ოქტომბრის ¹2416/8 წერილი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ამ ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება წინააღმდეგობრივია და არ შეესაბამება გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ შპს «...» საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, ხოლო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრები უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 ოქტომბრის გადაწყვეტილება თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 25 ოქტომბრის ¹2416/8 წერილის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 20 აპრილის ¹11/1611 საგადასახადო შეტყობინების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 22 თებერვლის ¹27 საგადასახადო მოთხოვნის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 18 იანვრის ¹21¹10 საგადასახადო მოთხოვნის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 4 აპრილის ¹174 საგადასახადო მოთხოვნისა და 2006 წლის 3 აპრილის ¹106-ს ბრძანების ბათილად ცნობის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს «...» სარჩელი არ დაკმაყოფილდება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 410-ე, 411-ე მუხლებით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. შპს «...» საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 ოქტომბრის გადაწყვეტილება _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 24 მაისის ¹11/1959 საგადასახადო შეტყობინების ბათილად ცნობის თაობაზე სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში;

3. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდეს;

4. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 ოქტომბრის გადაწყვეტილება თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 25 ოქტომბრის ¹2416/8 წერილის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 20 აპრილის ¹11/1611 საგადასახადო შეტყობინების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 22 თებერვლის ¹27 საგადასახადო მოთხოვნის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 18 იანვრის ¹21¹10 საგადასახადო მოთხოვნის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 4 აპრილის ¹174 საგადასახადო მოთხოვნისა და 2006 წლის 3 აპრილის ¹106-ს ბრძანების ბათილად ცნობის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

5. შპს «...» სარჩელი თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 25 ოქტომბრის ¹2416/8 წერილის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 20 აპრილის ¹11/1611 საგადასახადო შეტყობინების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 22 თებერვლის ¹27 საგადასახადო მოთხოვნის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 18 იანვრის ¹21¹10 საგადასახადო მოთხოვნის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 4 აპრილის ¹174 საგადასახადო მოთხოვნისა და 2006 წლის 3 აპრილის ¹106-ს ბრძანების ბათილად ცნობის ნაწილში არ დაკმაყოფილდეს;

6. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.