ბს-371-356(კ-09) 3 ნოემბერი, 2009 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თავმჯდომარე ლევან მურუსიძე (მომხსენებელი)
მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე
პაატა სილაგაძე
სხდომის მდივანი _ გულნარა ილინა
კასატორი (მოპასუხე) _ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტრო, წარმომადგენელი ო. ი-შვილი (მინდობილობა ¹21/1275/8-9)
მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ შ. კ-ძე, წარმომადგენელი დ. ჯ-ძე (რწმუნებულება ¹1-6157)
გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 4 დეკემბრის გადაწყვეტილება
დავის საგანი _ საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაცემა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2006 წლის 6 სექტემბერს შ. კ-ძემ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხე ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს მიმართ და საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაცემა მოითხოვა.
მოსარჩელის განმარტებით, 2000 წლის 29 სექტემბერს მასსა და სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება ქ. თბილისში, გლდანის რაიონის I და II მ/რაიონებს შორის სავაჭრო ცენტრში განთავსებულ 80,0 კვ.მ. არასაცხოვრებელ ფართზე, რომლის საბოლოო გასაყიდი ფასი, ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს 2000 წლის 11 სექტემბრის ¹1-4/642 ბრძანების თანახმად, შეადგენდა 635 აშშ დოლარის ექვივალენტს ეროვნულ ვალუტაში. ხელშეკრულების თანახმად, შ. კ-ძე ვალდებული იყო 30 კალენდარული დღის განმავლობაში დაეფარა გადასახადის 51 პროცენტი, ხოლო დარჩენილი 49 პროცენტი უნდა გადაეხადა 2002 წლის 29 სექტემბრამდე, ამავე პუნქტში განსაზღვრული გრაფიკის მიხედვით. მოსარჩელის განმარტებით, მან ჯანმრთელობის მძიმე მდგომარეობის გამო გადასახადის 49% დაფარა დაგვიანებით. შ. კ-ძეს თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველომ უარი განუცხადა საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაცემაზე ხელშეკრულების 3.1. პუნქტის დარღვევის გამო. მოსარჩელემ მიიჩნია, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს უარი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემაზე პირდაპირ და უშუალო ზიანს აყენებდა მის კანონიერ ინტერესებს და ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოსათვის ფართზე საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაცემის დავალება მოითხოვა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 15 დეკემბრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელე შ. კ-ძის სასარჩელო განცხადება არ დაკმაყოფილდა. უარი ეთქვა საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაცემის თაობაზე სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე.
საქალაქო სასამართლომ, საქმის მასალების მიხედვით, დადგენილად მიიჩნია, რომ 2000 წლის 29 სექტემბერს ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოსა და შ. კ-ძეს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება გამოსყიდვის უფლებით ქ. თბილისში, გლდანის რაიონის I და II მ/რაიონებს შორის სავაჭრო ცენტრში განთავსებულ 80,0 კვ.მ. არასაცხოვრებელ ფართზე, რომლის საბოლოო გასაყიდი ფასი, ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს 2000 წლის 11 სექტემბრის ¹1-4/642 ბრძანების თანახმად, შეადგენდა 635 აშშ დოლარის ექვივალენტს ეროვნულ ვალუტაში. იმავე დღეს გაფორმდა ¹137 მიღება-ჩაბარების აქტი, რომლითაც აღნიშნული ქონება გადაეცა მყიდველს. 2000 წლის 29 სექტემბრის ხელშეკრულების 2.1. პუნქტით დადგინდა, რომ მყიდველი ამ ხელშეკრულების გაფორმებიდან 30 კალენდარული დღის განმავლობაში ვალდებული იყო, დაეფარა გადასახადის 51 პროცენტი, ხოლო დარჩენილი 49 პროცენტი უნდა გადაეხადა 2002 წლის 29 სექტემბრამდე.
საქალაქო სასამართლომ, საქმის მასალების მიხედვით, ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს 2006 წლის 16 თებერვლის ¹კ-63 წერილით დგინდება, რომ ქ. თბილისში, გლდანის რაიონის I და II მ/რაიონებს შორის სავაჭრო ცენტრში განთავსებულ 80,0 კვ.მ. არასაცხოვრებელ ფართზე გაფორმებული ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თანხა დაფარულია ხელშეკრულების მოქმედების დამთავრების შემდეგ, რის გამოც მოსარჩელეს უარი ეთქვა საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაცემაზე.
საქალაქო სასამართლომ 2000 წლის 29 სექტემბრის ხელშეკრულების 3.1. პუნქტიდან გამომდინარე მიიჩნია, რომ შ. კ-ძის მიერ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება ვერ იქნა შესრულებული ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას, რის გამოც მოსარჩელის მოთხოვნა იყო უსაფუძვლო და არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 15 დეკემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შ. კ-ძემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 4 დეკემბრის გადაწყვეტილებით შ. კ-ძის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 15 დეკემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; შ. კ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა; საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს (თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს უფლებამონაცვლეს) 2000 წლის 29 სექტემბრის ხელშეკრულების საფუძველზე დაევალა შ. კ-ძისათვის საკუთრების მოწმობის გაცემა გლდანის რაიონის I_II მ/რაიონს შორის მდებარე სავაჭრო ცენტრში განთავსებულ 80,0 კვ.მ. არასაცხოვრებელ ფართზე (ნ/სარდაფზე).
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ, სარჩელის უარყოფის საფუძვლად არასწორად მიუთითა სახელმწიფო ქონების იჯარა-გამოსყიდვის შესახებ დებულებაზე მაშინ, როდესაც მხარეთა შორის გაფორმებული იყო ხელშეკრულება სახელმწიფო ქონების კონკურსის წესით შეძენის თაობაზე. სახელშეკრულებო პირობები, თავის მხრივ, შეესაბამებოდა, საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 1999 წლის 31 მარტის ¹1-3/150 ბრძანებით დამტკიცებული დებულების მოთხოვნებს, სახელმწიფო ქონების კონკურსის ფორმით პრივატიზების შესახებ.
სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ხელშეკრულების 4.3. პუნქტის მიხედვით, სახელმწიფო ქონებაზე საკუთრების უფლება გამყიდველიდან მყიდველს გადაეცემა სახელმწიფო ქონების ღირებულების სრულად დაფარვის შემდეგ, საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაცემის მომენტიდან. ,,სახელმწიფო პრივატიზების შესახებ» საქართველოს კანონის მე-10.3 მუხლის 2005 წელს მოქმედი რედაქციის მიხედვით, საკუთრების მოწმობის გაცემის წინაპირობას წარმოადგენდა მყიდველის მიერ, საპრივატიზებო თანხის სრულად დაფარვა.
სააპელაციო პალატამ ასევე განმარტა, რომ მხოლოდ იმ გარემოების არსებობა, რომ მყიდველმა დაარღვია ხელშეკრულებით განსაზღვული გადახდის ვადა, ავტომატურად არ იწვევს, მოპასუხის ინიციატივით, სახელშეკრულებო ურთიერთობის შეწყვეტას. მოპასუხე ვალდებული იყო, დაეცვა 3.5 პირობა და მიეცა მყიდველისათვის დამატებითი ვადა, რომლის გასვლის შემთხვევაში უფლება ჰქონდა, მოეთხოვა ჯარიმის გადახდა, ხოლო 3.6. პუნქტის მიხედვით, ხელშეკრულების ცალმხრივად მოშლის საფუძველს წარმოადგენდა საკონკურსო პირობათა განმეორებით გამოვლენის შემთხვევა. ამასთან, ნებისმიერ შემთხვევაში, ხელშეკრულების შეწყვეტის საკითხი გადაწყვეტილი უნდა ყოფილიყო სასამართლოს მიერ.
სააპელაციო პალატამ საქმის მასალებით დადასტურებულად მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ საპრივატიზებო თანხის გადახდის ვადის დარღვევის გამო, გამყიდველს მყიდველისათვის პრეტენზია 2000 წლიდან არ განუცხადებია. არ არსებობდა სასამართლოს გადაწყვეტილება ხელშეკრულების მოშლილად ცნობის შესახებ. ამასთან, სადაო ქონებას ფლობდა და სარგებლობდა მოსარჩელე, არ განხორციელებულა მისგან ამ ქონების გამოთხოვა, რაც მხარეთა შორის უდაოდ იქნა დადგენილი. ხელშეკრულების 4.1. პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში, ღირებულების სრულად დაფარვამდე, ქონება მყიდველის სარგებლობაში იყო. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ადგილი ჰქონდა მხარეთა შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობის გაგრძელებას, თანხის გადახდის ვადის გასვლის შემდგომაც.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ უსაფუძვლოა საქალაქო სასამართლოს მტკიცება იმის თაობაზე, რომ სამოქალაქო კოდექსის 317.1-ე მუხლის თანახმად, მხარეთა შორის ადგილი არ ჰქონდა სახელშეკრულებო ვალდებულების არსებობას, ვინაიდან, მოსარჩელემ 2005 წლის მარტის მდგომარეობით, სრულად დაფარა საპრივატიზებო თანხა, მოპასუხემ მიიღო იგი, უარი არ უთქვამს შესრულების მიღებაზე და არც დაუბრუნებია იგი აპელანტისათვის 2005 წლიდან დღემდე. სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, ყოველი შესრულება გულისხმობს ვალდებულების არსებობას. მოსარჩელემ თანხის გადახდით, ხოლო მოპასუხემ მისი მიღებით დაადასტურეს შესაბამისი ურთიერთვალდებულების არსებობის ფაქტი.
აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტრომ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
კასატორის მტკიცებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელია და მიღებულია სასამართლოს მიერ მტკიცებულებათა და საქმის მასალების არასწორი შეფასებით. სასამართლომ არ მოახდინა პრობლემის სწორი შეფასება. სააპელაციო პალატას უნდა გამოეყენებინა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლი, რომლის თანახმად, ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას. ცალსახაა, რომ შ. კ-ძის მიერ დაირღვა ხელშეკრულების პირობები, რაც გამოიხატა საპრივატიზებო თანხების გადაუხდელობაში, კერძოდ, 2000 წლის 29 სექტემბრის ხელშეკრულების შესაბამისად, ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულებები უნდა შესრულებულიყო 2002 წლის სექტემბრამდე, ხოლო ქონების ღირებულების სრულად დაფარვა შ. კ-ძის მიერ მოხდა 2005 წლის მარტში.
კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 394-ე და 405-ე მუხლები, ვინაიდან ორივე ნორმის შესაბამისად, სახელშეკრულებო ვალდებულებათა შეუსრულებლობის შემთხვევაში არ არის აუცილებელი ვალდებულების შესრულებასთან დაკავშირებით დამატებით ვადის დაწესება ან გაფრთხილება, ხოლო კრედიტორმა ურთიერთობის გაგრძელება ხელშეკრულებით დაუკავშირა ვალდებულების დროულად შესრულებას.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 12 მარტის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივარი.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 27 აპრილის განჩინებით საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის «ა» ქვეპუნქტით და მისი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრებით 2009 წლის 22 სექტემბერს, 14:00 საათზე.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა ახსნა-განმარტებანი, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიიჩნევს, რომ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.
2000 წლის 29 სექტემბერს ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს და შ. კ-ძეს შორის გაფორმდა ქონების პრივატიზების ხელშეკრულება, ჩატარებული კონკურსის საფუძველზე, ქ. თბილისში, გლდანის რაიონის, I და II მ/რაიონებს შორის სავაჭრო ცენტრში განთავსებულ 80,0 კვ.მ. არასაცხოვრებელ ფართზე ქონების გასაყიდმა ფასმა შეადგინა 635 აშშ დოლარის ექვივალენტი ეროვნულ ვალუტაში. ქონება მყიდველს გადაეცა იმავე დღეს გაფორმებული მიღება-ჩაბარების აქტით. ხელშეკრულების 2.1. პუნქტის თანახმად, მყიდველი ვალდებული იყო, ხელშეკრულების გაფორმებიდან 30 კალენდარული დღის განმავლობაში დაეფარა გადასახდელი საბოლოო ფასის არანაკლებ 51%, ხოლო დანარჩენი 49%-ი უნდა გადაეხადა 2002 წლის 29 სექტემბრამდე დადგენილი გრაფიკის მიხედვით. ამავე ხელშეკრულების 3.5 პუნქტის თანახმად, საკონკურსო პირობათა შეუსრულებლობის შემთხვევაში მყიდველს უნდა მიეღო წერილობითი გაფრთხილება, სადაც მითითებული იქნებოდა დარღვევის გამოსასწორებლად დათქმული ვადა და ყოველი ვადაგადაცილებული დღისათვის ჯარიმის თაობაზე. ხელშეკრულების 4.3 პუნქტის თანახმად, სახელმწიფო ქონებაზე საკუთრების უფლება მყიდველს გადაეცემოდა სახელმწიფო ქონების ღირებულების სრულად დაფარვის შემდეგ, საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაცემის მომენტიდან. ამავე ხელშეკრულებით დადგინდა სადავო და ბათილად ცნობის (მათ Aშორის ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ პირობათა შეუსრულებლობისათვის) საკითხების განხილვა სასამართლოს მიერ.
საკასაციო პალატა ვერ დაეთანხმება საკასაციო საჩივრის ავტორის მოსაზრებას იმასთან დაკავშირებით, რომ სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 361-ე, 394-ე და 405-ე მუხლები, ვინაიდან შ. კ-ძის მიერ სახელშეკრულებო ვალდებულების დარღვევა იყო ცალსახა, ხოლო ვალდებულების დარღვევისას შესრულებასთან დაკავშირებით დამატებითი ვადის დაწესება ან გაფრთხილება აუცილებელი არაა, თუ ვალდებულება არ შესრულდა ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ვადაში, ხოლო კრედიტორმა ურთიერთობის გაგრძელება ხელშეკრულებით დაუკავშირა ვალდებულების დროულად შესრულებას. სააპელაციო პალატამ ის მოსაზრება, რომ არ არსებობდა ვალდებულების არაჯეროვნად შესრულებისას სახელშეკრულებო ურთიერთობის შეწყვეტილად ცნობისა და შესაბამისი ვალდებულების განხორციელებაზე უპირობოდ უარის თქმის საფუძველი, დააფუძნა არა მარტო სამოქალაქო კოდექსის 394-ე და 405-ე მუხლებზე, არამედ ქონების მართვის სამინისტროს 1999 წლის 31 მარტის ¹1-3/150 ბრძანებით დამტკიცებული დებულების შესაბამის ნორმებზე. ამასთან, სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის პირველ ნაწილზე დაყრდნობით, მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ თანხის გადახდით, ხოლო მოპასუხემ მისი მიღებით დაადასტურეს ურთიერთვალდებულების არსებობის ფაქტი, ხელშეკრულების ვადის ამოწურვის შემდეგ (2005 წელს).
საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ვალდებულების დარღვევისას სამოქალაქო კოდექსის 394-ე მუხლის მე-2 ნაწილისა და 405-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად განსაზღვრული დამატებითი ვადის დაწესება არის აუცილებელი მოქმედება, რაც ხელშეკრულების მეორე მხარემ უნდა განახორციელოს დამრღვევი მხარის მიმართ და გულისხმობს გონივრულ ვადას, რაც საკმარისი იქნება დამრღვევი მხარის ნების სარწმუნოდ გამოსავლენად და მისაღებად. ვიდრე არ გაირკვევა მეორე მხარის ნება, დაუშვებელია ხელშეკრულების უპირობოდ მოშლა, ამასთან, კრედიტორს ყოველთვის არ აქვს უფლება თქვას მასზე. ქონების მართვის სამინისტროს 1999 წლის 31 მარტის ¹1-3/150 ბრძანებით დამტკიცებული დებულების მე-6.3 პუნქტი ავალდებულებს «გამყიდველს» წერილობითი ფორმით გააფრთხილოს «მყიდველი», საკონკურსო პირობათა დარღვევის გამოვლენის შემთხვევაში, სადაც მითითებული უნდა იქნეს დარღვევის გამოსწორებისათვის აუცილებელი ვადა და პირგასამტეხლოს ოდენობა. საგულისხმოა, რომ მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების 3.5 პუნქტი შეესაბამება დებულების ამ ნორმებს და იგი საკონკურსო პირობათა (ასევე ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობების შეუსრულებლობისას) მყიდველის მხრიდან დარღვევას ხელშეკრულების ცალმხრივად მოშლად მიიჩნევს მხოლოდ წერილობითი გაფრთხილების მიღების შემდგომ საკონკურსო პირობათა დაუცველობის განმეორებით გამოვლენის შემთხვევაში. საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების ერთობლივი ანალიზი ცხადყოფს, რომ ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს ხელშეკრულების 3.5. პუნქტით დადგენილი ვალდებულება არ განუხორციელებია, მას «მყიდველისათვის» წერილობითი გაფრთხილების სახით არ განუსაზღვრავს ვადა ხელშეკრულების პირობების _ საპრივატიზებო თანხის გადასახდელად.
საკასაციო პალატა ასევე ყურადღებას ამახვილებს «სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ» კანონის მე-11 მუხლის პირველი პუნქტის, ქონების მართვის სამინისტროს 1999 წლის 31 მარტის ¹1-3/150 ბრძანებით დამტკიცებული დებულების მე-7 მუხლისა და მათ საფუძველზე მხარეთა შორის არსებულ ხელშეკრულებაში გათვალისწინებულ ვალდებულებაზე, _ ხელშეკრულების პირობათა შეუსრულებლობისას დავა გადაწყვეტილ იქნეს სასამართლოს გზით. საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას და მის სამართლებრივ შეფასებას სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 135-ე მუხლთან მიმართებით, იმასთან დაკავშირებით, რომ მხოლოდ სასარჩელო განცხადების არსებობა, ხელშეკრულების შეწყვეტის მოთხოვნით ვერ გადაწყვეტს მხარეთა შორის სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობა-არასებობის საკითხს. საქმეში არსებულ მტკიცებულებებზე დაყრდნობით (ს.ფ. 90-92, 112) საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატამ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლებით მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლებში სრულად გამოიკვლია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოება, რის შემდეგაც დადასტურებულად მიიჩნია ხელშეკრულების მოშლის თაობაზე სასამართლო გადაწყვეტილების არარსებობის ფაქტი. ქონების პრივატიზების ხელშეკრულებაში მხარეთა ორმხრივი ვალდებულების არსებობა და ამ ვალდებულებათა შეუსრულებლობის გამო ხელშეკრულების მოშლა მხოლოდ სასამართლო წესით, ქმნის სახელმწიფო ქონების პრივატიზაციის პროცესში მონაწილე პირის სამართლებრივი დაცვის გარანტიას, რაც ასევე აღიარებულია კანონით.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან კასატორს არ წარმოუდგენია დასაბუთებული საკასაციო შედავება, საკასაციო სასამართლო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლისა, თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 4 დეკემბრის გადაწყვეტილება უნდა დარჩეს უცვლელად.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
პალატამ იხელმძღვანელა სასკ-ის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსსკ-ის 410-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 4 დეკემბრის გადაწყვეტილება;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
