ბს-631-599(კ-09) 23 დეკემბერი, 2009 წ.
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ
შემადგენლობა:
ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე, ნუგზარ სხირტლაძე
საქმის განხილვის ფორმა – მხარეთა დასწრების გარეშე
კასატორი - საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრო
მოწინააღმდეგე მხარე - ნ. გ-შვილი
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 დეკემბრის გადაწყვეტილება
დავის საგანი – სამუშაოზე აღდგენა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
2004 წლის 24 დეკემბერს ნ. გ-შვილმა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საოლქო სასამართლოს მოპასუხის -საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს მიმართ განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 10 დეკემბრის ¹1007/კ ბრძანების ბათილად ცნობის თაობაზე.
მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს მიერ 2004 წელს გამოცხადებულ კონკურსში გამარჯვების შემდეგ სამინისტროში დაიკავა დავებისა და პროფესიული პასუხისმგებლობის დეპარტამენტის მთავარი სპეციალისტის თანამდებობა. დაკისრებულ მოვალეობას ასრულებდა კეთილსინდისიერად.
მიუხედავად აღნიშნულისა, 2004 წლის 10 დეკემბერს ჩაჰბარდა განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 10 დეკემბრის ¹1007/კ ბრძანება, უფრო დაბალი თანრიგის თანამდებობრივ სარგოზე გადაყვანის თაობაზე. მოსარჩელის განმარტებით, ზემოაღნიშნული ბრძანება მისთვის მოულოდნელი იყო, ვინაიდან მოსარჩელისათვის არ უცნობებიათ ადმინისტრაციული წარმოების დაწყების შესახებ ზაკ-ის 95-ე მუხლის შესაბამისად, რადგან ბრძანებით უარესდებოდა მისი სამართლებრივი მდგომარეობა. ზაკ-ის 53-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილი არ არის, თავისი გადაწყვეტილება დააფუძნოს იმ გარემოებებზე, რომლებიც არ იქნება გამოკვლეული და შესწავლილი ადმინისტრაციული წარმოების დროს. განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 10 დეკემბერის ¹1007კ ბრძანება არ შეესაბამება ზაკ-ის 52-ე მუხლის მეორე ნაწილს, რომლის თანახმად, თითოეულ ადმინისტრაციულ აქტში უნდა მიეთითოს ის ორგანო, რომელშიც შეიძლება ადმინისტრაციული აქტის გასაჩივრება, მისამართი და საჩივრის წარმოდგენის ვადა.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 10 დეკემბრის ¹1007კ ბრძანების ბათილად ცნობას.
თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2004 წლის 27 დეკემბრის განჩინებით ნ. გ-შვილის სასარჩელო განცხადება საქმის მასალებთან ერთად გადაეგზავანა ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს.
მოპასუხის წარმომადგენელმა სასარჩელო განცხადება არ ცნო და მოითხოვა მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 27 მაისის გადაწყვეტილებით ნ. გ-შვილის სასარჩელო განცხადება არ დაკმაყოფილდა.
საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ნ. გ-შვილის მიერ არაერთგზის იქნა უგულებელყოფილი სამსახურებრივი მოვალეობები. მთავარი სპეციალისტი ნ. გ-შვილი სამოქალაქო საზოგადოების ინსტიტუტის ორგანიზებული პროგრამების ყოველ მეცადინეობას ესწრებოდა, მათ შორის იმ პერიოდშიც, როდესაც შრომისუუნარობის გამო, არ ცხადდებოდა სამსახურში. ასევე დადგინდა, რომ მთავარი სპეციალისტი ნ. გ-შვილი სამსახურებრივ მოვალეობებს ასრულებდა არაჯეროვნად და ზერელედ.
ყოველივე ზემოაღნიშნულის გამო, მთავარი სპეციალისტის ქმედებები დაკვალიფიცირდა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 78-ე მუხლის პირველი პუნქტის ,,ა” ქვეპუნქტით, რის გამოც საჯარო სამსახურის შესახებ კანონის 79-ე მუხლის პირველი პუნქტის ,,ე” ქვეპუნქტის თანახმად, ნ. გ-შვილი სამი თვის ვადით გადაყვანილ იქნა დავებისა და პროფესიული პასუხისმგებლობის დეპარტამენტის სპეციალისტის თანამდებობაზე.
საქალაქო სასამართლოს მითითებით, მოსარჩელის მიერ სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულება ხდებოდა ბრალეულად და არაჯეროვნად, შრომისუუნარობის ფურცელზე ყოფნისას მოსარჩელე მონაწილეობდა ტრენინგებში და ასევე სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების მიმართ გააჩნდა ზერელე დამოკიდებულება. მოსარჩელის განმარტება, რომ იმყოფებოდა ამბულატორიულ მკურნალობაზე და შეეძლო პერიოდულად გადაადგილება და შრომისუუნარობის ფურცელზე ყოფნისას ტრენინგებში მონაწილეობის მიღება, სასამართლომ არ გაიზიარა. მართალია, შრომისუუნარობის ფურცელზე ყოფნა არ ნიშნავს პირის უუნარობას და მას შესაძლებელია შეეძლოს გადაადგილება ერთი ადგილიდან მეორეზე, მაგრამ შრომისუუნარობის ფურცელი, ,,საჯარო სამსახურის შესახებ» კანონის 89-ე მუხლის ,,გ” პუნქტის თანახმად, სასამართლოს მითითებით, სამსახურებრივ ურთიერთობათა შეჩერების საფუძველია, რასაც თავისი სამართლებრივი შედეგები მოჰყვება.
სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის განმარტება იმის თაობაზე, რომ განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 10 დეკემბრის ¹1007კ ბრძანება ადმინისტრაციული აქტია და ამდენად, სამინისტრო ვალდებული იყო დაეწყო ადმინისტრაციული წარმოება და ბრძანება ბათილად ეცნო ზაკ-ის მე-60 და ასკ-ის 32-ე მუხლების თანახმად და მიუთითა, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის განმარტებით, ადმინისტრაციული ორგანოს ბრძანება მუშაკის სამსახურში მიღების ან სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ არის ადმინისტრაციული ორგანოს ცალმხრივი ნების გამოვლენა, რომელიც სამოქალაქო კოდექსის 50-ე მუხლის თანახმად მიმართულია საჯარო შრომითი ურთიერთობის წამოშობის ან შეწყვეტისაკენ. ამდენად, მოსარჩელის სამსახურიდან გთავისუფლებისა და სამსახურში მიღების ბრძანება ადმინისტრაციული გარიგების დადებისაკენ მიმართული მოთხოვნებია. ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მეორე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციული გარიგება არის ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ფიზიკურ ან იურიდიულ პირებთან, აგრეთვე სხვა ადმინისტრაციულ ორგანოებთან დადებული სამოქალაქო სამართლებრივი გარიგება. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სადავო ურთიერთობას წარმოადგენს ადმინისტრაციული გარიგება, ადმინისტრაციულ ორგანოსა და ფიზიკურ პირს შორის საჯარო შრომითი ურთიერთობა, ხოლო დავის საგანს ადმინისტრაციული გარიგების დადება. მართალია, მინისტრის ბრძანება ზაკ-ის მეორე მუხლის პირველი ნაწილის "დ" ქვეპუნქტით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული აქტის დეფინიციის ყველა ელემენტს შეიცავს, რომ ბრძანება, გამოცემული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ, ინდივიდუალურ-სამართლებრივი ხასიათისაა, მაგრამ, ვინაიდან ბრძანება ეხება შრომით სამართლებრივ ურთიერთობას, წარმოადგენს არა ადმინისტრაციულ აქტს არამედ დაკავშირებულია ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ შრომითი სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობისკენ და ზაკ-ის მეხუთე თავის რეგულირების სფეროს განეკუთვნება.
საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, მინისტრის ბრძანება შრომით სამართლებრივ ურთიერთობას ეხება და სწორედ აღნიშნულის გამო, სარჩელის განხილვა ექვემდებარება ასკ-ის მეორე მუხლის პირველი პუნქტის "ბ" ქვეპუნქტით განსჯად ადმინისტრაციულ დავათა კატეგორიას. ზაკ-ის 65-ე მუხლის თანახმად, კერძო სამართლის ურთიერთობებში ადმინისტრაციული ორგანო მოქმედებს როგორც სამოქალაქო სამართლის სუბიექტი. ამდენად, მოსარჩელის არგუმენტი, რომ განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 10 დეკემბრის ¹1007კ ბრძანების გამოცემისას დარღვეულია ზაკ-ის 52-ე მუხლის, 53-ე მუხლის მე-5 ნაწილი, ასევე 95-ე მუხლის მეორე და მეხუთე ნაწილები, არამართებულია. ზაკ-ის 53-ე მუხლის მეხუთე ნაწილი ითვალისწინებს ადმინისტრაციული აქტის გამოცემისათვის მტკიცებულებათა დასაბუთებისათვის მათ შემდგომ შესწავლასა და გამოკვლევას. 95-ე მუხლით გათვალისწინებულია ადმინისტრაციული წარმოების დაწყებაში დაინტერესებული პირის მონაწილეობა. მოსარჩელის მიმართ დისციპლინური გადაცდომის გამო სამინისტროს მიერ გამოყენებულ იქნა დისციპლინური პასუხისმგებლობის ზომა - სამი თვის ვადით ჩამოქვეითება, რაც ადმინისტრაციულ აქტად ვერ მიიჩნევა, ამდენად სამინისტრო ბრძანების გამოცემის მომენტისათვის ადმინისტრაციულ წარმოებას ვერ დაიწყებდა მოცემული საკითხის გადასაწყვეტად. ,,საჯარო სამსახურის შესახებ» კანონის მე-14 მუხლის თანახმად, საქართველოს შრომის კანონმდებლობა მოხელეებსა და დამხმარე მოსამსახურეებზე ვრცელდება ამ კანონით განსაზღვრულ თავისებურებათა გათვალისწინებით. საჯარო სამსახურთან დაკავშირებული ის ურთიერთობანი, რაც არ წესრიგდება ამ კანონით, რეგულირდება შესაბამისი ნორმებით.
ვინაიდან საჯარო სამსახურის შესახებ კანონი არ არეგულირებს დისციპლინური გადაცდომისათვის მოხელის მიმართ წერლობითი ახსნა-გნმარტების ჩამორთმევას, აღნიშნული საკითხი მოწესრიგდა შრომის კანონთა კოდექსის 136-ე მუხლით, რომლის პირველი პუნქტის თანახმად, დისციპლინური სახდელის დადებამდე, შრომის დისციპლინის დარღვევისათვის დამრღვევს უნდა მოეთხოვოს ახსნა-განმარტება.
საქმეზე დართული მტკიცებულებების თანახმად, მოსარჩელეს 2004 წლის 6 დეკემბერს გაეგზავნა სამსახურებრივი ბარათი, სადაც განემარტა მის მიერ სამსახურებრივი მოვალეობის არაჯეროვანი შესრულების შესახებ და მოეთხოვა დისციპლინურ დარღვევაზე ახსნა-განმარტება, მოსარჩელის მიერ აღნიშნულ დარღვევაზე წარმოდგენილ იქნა 2004 წლის 7 დეკემბრის განცხადება. ამდენად, მოპასუხის მიერ დაცულია შკკ-ის 136-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნები. "საჯარო სამსახურის შესახებ" კანონის 78-ე მუხლის პირველი პუნქტის "ა" ქვეპუნქტის თანახმად, დისციპლინურ გადაცდომას წარმოადგენს სამსახურებრივ მოვალეობათა ბრალეული შეუსრულებლობა ან არაჯეროვანი შესრულება.
ამავე კოდექსის 79-ე მუხლის პირველი პუნქტის "დ" ქვეპუნქტის თანახმად, დისციპლინური პასუხისმგებლობის ზომა შეიძლება იყოს უფრო დაბალი თანრიგის თანამდებობრივ სარგოზე გადაყვანა, არა უმეტეს ერთი წლის ვადით.
საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, ზაკ-ის მე-60 მუხლი აწესრიგებს მხოლოდ ადმინისტრაციული აქტის და არა ადმინისტრაციული გარიგების ბათილად გამოცხადებას, ამდენად მოსარჩელის მიმართ განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 10 დეკემბრის 1007/კ ბრძანების _ სამი თვის ვადით დავებისა და პროფესიული პასუხისმგებლობის დეპარტამენტის სპეციალისტის თანამდებობაზე გადაყვანის შესახებ, ბათილად ცნობა დაუშვებელია ზაკ-ის მე-60 მუხლისა და ასკ-ის 32-ე მუხლის გამოყენებით.
მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. გ-შვილმა.
აპელანტი სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, ,,ადმინისტრაციული ორგანო უფლებმოსილი არ არის თავისი გადაწყვეტილება დააფუძნოს იმ გარემოებებზე, ფაქტებზე, მტკიცებულებებზე, რომლებიც არ იქნა გამოკვლეული და შესწავლილი ადმინისტრაციული წარმოების დროს. გასაჩივრებული ბრძანების შემთხვევაში კი დარღვეულია აღნიშნული ნორმა, გადაწყვეტილება მიღებულია ისე, რომ არ იქნა შესწავლილი ის გარემოებები, ფაქტები და მტკიცებულებები, რომლებზე დაყრდნობითაც გამოცემულია ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილება.
აპელანტის განმარტებით, გადაწყვეტილებაში მითითებულია, რომ საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 10 დეკემბრის ¹2004/კ ბრძანება არ არის ადმინისტრაციული აქტი და იგი წარმოადგენს გარიგებას.
ადმინისტრაციული გარიგების დეფინიცია კი მოცემულია ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 65-ე მუხლის მე-2 ნაწილით, რომლის შესაბამისადაც, ადმინისტრაციული გარიგების დადებისას გამოიყენება სამოქალაქო კოდექსის შესაბამისი ნორმები და საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მეხუთე თავით გათვალისწინებული დამატებითი მოთხოვნები. გასაჩივრებული ბრძანებით მისი ქმედებები კვალიფიცირებულია "საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 78-ე მუხლის პირველი პუნქტის "ა" ქვეპუნქტით და დისციპლინური პასუხისმგებლობის ზომა დაედო "საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 79-ე მუხლის პირველი პუნქტის "ე" ქვეპუნქტის შესაბამისად. "საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონი კი მიეკუთვნება არა სამოქალაქო, არამედ ადმინისტრაციულ კანონმდებლობას და მის საფუძველზე გამოცემული მინისტრის ბრძანებაც ადმინისტრაციული აქტია.
აპელანტის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ უნდა გაარკვიოს, მინისტრის ბრძანება, რომლითაც საჯარო მოხელეს დაეკისრა დისციპლინური სასჯელი "საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის შესაბამისად, ინდივიდუალური ადმინისტრაციული აქტია თუ ადმინისტრაციული გარიგება.
ასევე არამართებულია გასაჩივრებულ ბრძანებაში "საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 79-ე მუხლის პირველი ნაწილის "ე" ქვეპუნქტზე მითითება, ვინაიდან მოპასუხეს არ წარმოუდგენია არც ერთი მის მიერ კანონის დარღვევით შესრულებული წერილი ან შეუსრულებელი სამუშაოს დამადასტურებელი მტკიცებულება.
აპელანტის განმარტებით, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 95-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, მისთვის უნდა ეცნობებინათ ადმინისტრაციული წარმოების დაწყების შესახებ. უფრო მეტიც, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 95-ე მუხლის მე-5 ნაწილი განსაზღვრავს ადმინისტრაციული წარმოების შესახებ ცნობის ფორმას. ამასთან, განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 10 დეკემბრის ¹1007/კ ბრძანების რეკვიზიტები არ შეესაბამება ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 52-ე მუხლის მე-2 ნაწილს, რომლის თანახმადაც თითეულ ადმინისტრაციულ აქტში უნდა მიეთითოს ის ორგანო, რომელშიც შეიძლება ადმინისტრაციული აქტით გასაჩივრება. მისი მისამართი და საჩივრის (ან სარჩელის) წარდგენის ვადა.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის გადაწყვეტილების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სასარჩელო განცხადების დაკმაყოფილებას.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 8 მაისის გადაწყვეტილებით ნ. გ-შვილის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 27 მაისის გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 10 დეკემბრის ¹1007/კ ბრძანება; აღნიშნულ სამინისტროს დაევალა საქმის გარემოებათა ყოველმხრივი და სრულყოფილი გამოკვლევის შედეგად ახალი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა.
სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ სათანადო სამედიცინო დოკუმენტით დადასტურებული მუშაკის დროებითი შრომისუუნარობა წარმოადგენს შრომითი ურთიერთობის შეჩერების საფუძველს, მაგრამ იგი არ ავალდებულებს პირს შეწყვიტოს სხვა სახის საქმიანობა, თუ ამის ობიექტური შესაძლებლობა მას აქვს.
შესაბამისად, მისი დაავადების ხასიათიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ უსაფუძვლოდ მიიჩნია მოსარჩელის მიერ დროებითი შრომისუუნარობის დროს სამოქალაქო საზოგადოების ინსტიტუტის მიერ ჩატარებულ შრომით ხანმოკლე ხანგრძლივობის ღონისძიებებზე დასწრების, როგორც სამსახურებრივი მოვალეობის არაჯეროვნად და ზერელედ შეფასება.
სააპელაციო პალატის განმარტებით, ზემოაღნიშნული შედარების ილუსტრაციას არ წარმოადგენს მტკიცებულების სახით საქმეზე თანდართული ნ. გ-შვილის მიერ შედგენილი სამსახურებრივი მნიშვნელობის წერილები. მათი უმრავლესობა ხელმოუწერელია და შეუძლებელია ავტორის დადგენა.
მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრომ.
კასატორი საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ ნ. გ-შვილს დისციპლინური სასჯელი არ დასდებია სამოქალაქო საზოგადოების ინსტიტუტის ტრენინგებზე მონაწილეობის გამო. ნ. გ-შვილი არაკეთილსინდისიერად ეკიდებოდა სამსახურში გამოცხადებას, რადგან, როგორც ფაქტობრივად დადასტურდა, მისი ჯანმრთელობის გაუარესება (რომელიც მან დაამტკიცა იმით, რომ წარმოადგინა საავადმყოფო ფურცელი), სრულიადაც არ უშლიდა ხელს ისეთივე გონების მობილიზების საჭიროების მქონე სამუშაოს შესრულებაში მიეღო მონაწილეობა სამინისტროში, როგორი წარმატებითაც ამას აკეთებდა ტრენინგებზე. თუმცა, ეს არ იყო არც ერთ-ერთი და არც ერთადერთი საფუძველი მის მიმართ დისციპლინური სასჯელის გამოყენებისა, ამის ვარაუდის საფუძველს არ იძლევა თვით გასაჩივრებული ბრძანების ტექსტი.
სასამართლოში დავის საგანს წარმოადგენდა საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 10 დეკემბრის ¹1007კ ბრძანების კანონიერება. ბრძანების კანონიერების შემოწმება შესაძლებელია შემდეგი გზით _ შემოწმდეს რამდენად დაცულია მისი მომზადებისა და გამოცემისათვის კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნები და რამდენად ამყარებს ბრძანებით მიღებულ გადაწყვეტილებას მასთან დაკავშირებული და მასში გადმოცემული ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები, რაზედაც სააპელაციო სასამართლოს არ უმსჯელია. სასამართლომ იმსჯელა იმ გარემოებებზე, რომლებიც არ დასდებია საფუძვლად ნ. გ-შვილის მიმართ დისციპლინური სასჯელის გამოყენებას და არ შეუფასებია ის მტკიცებულებები, რომლებიც გახდა მისი დასჯის საფუძველი.
კასატორის მითითებით, ნ. გ-შვილმა სასამართლოს ვერ წარუდგინა ვერც ერთი მტკიცებულება ან ახსნა-განმარტება მის მიერ შესრულებული სამუშაოების არაჯეროვნების გასაქარწყლებლად. ნ. გ-შვილის მიერ განხორციელებული ქმედებები მინისტრის ბრძანებით შეფასდა, როგორც "საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 78-ე მუხლის პირველი პუნქტის ,,ა» ქვეპუნქტით გათვალისწინებული ქმედება. სასამართლომ ვერ წარმოადგინა სათანადო მოტივაცია იმასთან დაკავშირებით, რატომ არ არის აღნიშნული სამართლებრივი შეფასება _ ნ. გ-შვილის ქმედების კვალიფიცირება სწორი და რით დასტურდება, რომ ნ. გ-შვილი ზემოაღნიშნული ქმედებების ჩადენით სამსახურებრივ მოვალეობებს კეთილსინდისიერად და ჯეროვნად ასრულებდა. ნ. გ-შვილი წარმოადგენდა მთავარ სპეციალისტს, რომლის უფლება-მოვალეობები განსაზღვრული იყო მისი სამუშაო აღწერილობით და სამინისტროს შინაგანაწესით. მის მიერ დაკისრებული მოვალეობების ხარისხიანად შესრულებაზე კონტროლს ახორციელებდა მისი უშუალო უფროსი. მის მიერ შესრულებული სამუშაო იყო არასათანადო პასუხისმგებლობით შესრულებული, პერმანენტული შეცდომებით.
კასატორის განმარტებით, სასამართლომ ნაცვლად იმისა, რომ საკუთარი გადაწყვეტილება დაეფუძნებინა იმაზე, თუ რამდენად წარმოადგენდა ფაქტობრივად დადასტურებული გარემოებები სამინისტროს მხრიდან ნ. გ-შვილისათვის "საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 78-ე მუხლის პირველი პუნქტის "ა" ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დისციპლინური პასუხისმგებლობის ზომის შეფარდების საფუძველს, მან გადაწყვეტილებას საფუძვლად დაუდო მხოლოდ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის მე-5 ნაწილი.
შესაბამისად, მოცემულ შემთხვევაში, ერთი მხრივ, სახეზეა ის შემთხვევა, როდესაც სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა (საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის მე-5 ნაწილი) და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა ("საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 78-ე მუხლის პირველი პუნქტის "ა" ქვეპუნქტი).
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 8 მაისის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 16 აპრილის განჩინებით საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად.
2008 წლის 16 ივნისს ნ. გ-შვილმა შეგებებული საკასაციო საჩივრით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 8 მაისის გადაწყვეტილების იმ ნაწილის გაუქმება, რომლითაც საქართველოს განთლებისა და მეცნიერების სამინისტროს დაევალა საქმის გარემოებათა ყოველმხრივი და სრულყოფილი გამოკვლევის შედეგად ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრვი აქტის გამოეცემა და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სასარჩელო განცხადების სრულად დაკმაყოფილება.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 16 ივლისის განჩინებით საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს საკასაციო საჩივარი და ნ. გ-შვილის შეგებებული საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 8 მაისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.
სააპელაციო სასამართლოში საქმის ხელახალი განხილვისას ნ. გ-შვილმა მხარი დაუჭირა სააპელაციო საჩივარს _ მოითხოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 27 მაისის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ნ. გ-შვილის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; მოცემულ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 27 მაისის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ნ. გ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 10 დეკემბრის ¹1007კ ბრძანება.
სააპელაციო პალატა გადაწყვეტილებაში აღნიშნავდა, რომ საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 10 დეკემბრის ¹1007კ ბრძანებაში ნ. გ-შვილის მიმართ დისციპლინური პასუხისმგებლობის ზომის _ უფრო დაბალი რანგის, დავებისა და პროფესიული პასუხისმგებლობის დეპარტამენტის სპეციალისტის თანამდებობაზე გადაყვანის საფუძვლად დასახელებულია მის მიერ სამსახურებრივ მოვალეობათა არაერთგზისი უგულებელყოფა, რაც გამოიხატა საავადმყოფო ფურცელზე ყოფნისას სამსახურში გამოუცხადებლობასა და სამოქალაქო ინსტიტუტის მიერ ორგანიზებულ საკვალიფიკაციო პროგრამით გათვალისწინებულ მეცადინეობებზე დასწრებაში, ასევე სამსახურებრივ მოვალეობათა არაჯეროვნად შესრულებასა და მათდამი ზერელე დამოკიდებულებაში.
სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ დასახელებული გარემოებანი არ ქმნიან დისციპლინარული გადაცდომის შემადგენლობას.
სააპელაციო სასამართლო განმარტავდა, რომ მოპასუხის მიერ ეჭვს ქვეშ არ არის დაყენებული 2004 წლის 4 ნოემბრიდან 26 ნოემბრის ჩათვლით ნ. გ-შვილის საავადმყოფო ფურცელზე ყოფნა, რაც საქართველოს კანონის ,,საჯარო სამსახურის შესახებ“ 89-ე მუხლის ,,გ“ პუნქტის თანახმად სამსახურებრივი ურთიერთობის შეჩერების საფუძველია. ამასთან, დასახელებული კანონის 88-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, მის შედეგს წარმოადგენს მოხელის დროებით გათავისუფლება სამსახურებრივ მოვალეობათა შესრულებისაგან და არა მისთვის თანამდებობით მინიჭებულ უფლებათა სრულად ანულირება (შრომისუუნარობის პერიოდში).
სასამართლო აღნიშნავდა, რომ ნ. გ-შვილის მიერ სამოქალაქო ინსტიტუტის მიერ ორგანიზებულ საკვალიფიკაციო პროგრამით გათვალისწინებულ მეცადინეობებზე დასწრება მისი უფლების _ აიმაღლოს კვალიფიკაცია, რეალიზაციას წარმოადგენს, რომლის ამკრძალავ ნორმასაც ,,საჯარო სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონი არ შეიცავს.
სამოქალაქო ინსტიტუტის მიერ ორგანიზებულ საკვალიფიკაციო პროგრამით გათვალისწინებულ მეცადინეობებზე მოსარჩელის დასწრებას და სათანადო სერთიფიკატის მიღებას გელდიაშვილის სამსახურებრივ კომპეტენციაში შემავალ საკითხებთან მიმართებაში არავითარი იურიდიული შედეგი არ გამოუწვევია და შესაბამისად, მისი ამგვარი ქმედება არ ცდება განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროსთან სამსახურებრივი ურთიერთობის შეჩერების ფარგლებს.
საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის საფუძველზე სააპელაციო პალატამ დაასკვნა, რომ სამოქალაქო ინსტიტუტის მიერ ორგანიზებულ საკვალიფიკაციო პროგრამით გათვალისწინებულ მეცადინეობებზე დასასწრებად და სათანადო სერთიფიკატის მისაღებად სავალდებულო არ იყო მოხელის, მოცემულ შემთხვევაში კი საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მუშაკის სტატუსი.
სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ საქმეში არსებული მტკიცებულებებით არ დგინდებოდა გასაჩივრებული ბრძანებით მოსარჩელის დაქვეითების მეორე საფუძველიც _ სამსახურებრივი მოვალეობების არაჯეროვანი შესრულება და მათდამი ზერელე დამოკიდებულება.
პალატა განმარტავდა, რომ საქმეში წარმოდგენილი, არასრულყოფილად შედგენილი დოკუმენტები, რომელთა ავტორადაც ნ. გ-შვილია დასახელებული, მათი იდენტიფიცირების შეუძლებლობის გამო, არშეიძლება დასახელებულ გარემოებათა დამადასტურებელ მტკიცებულებად ჩაითვალოს.
მოსარჩელის საქმიანობის ხარისხის შეფასებისას სააპელაციო პალატამ გაითვალისწინა ის გარემოებაც, რომ საქმეში წარმოდგენილი დავებისა და პროფესიული პასუხისმგებლობის დეპარტამენტის მუშაკთა დატვირთვის 2004 წლის სექტემბერ-ნოემბრის მონაცემებით ნ. გ-შვილის მიერ შესრულებული სამუშაო _ ამ სტრუქტურული ერთეულის მიერ შესრულებული სამუშაოს 40%-მდეა.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე სააპელაციო პალატამ დაასკვნა, რომ ნ. გ-შვილის ქმედებაში არ არის ,,საჯარო სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონის 79-ე მუხლის ,,ე“ პუნქტით გათვალისწინებული დისციპლინარული პასუხისმგებლობის ზომის გამოყენების საფუძველი, რაც საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად წარმოადგენს საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 10 დეკემბრის ¹1007კ ბრძანების, როგორც კანონშეუსაბამოს, ბათილად ცნობის საფუძველს.
აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრომ, რომლითაც მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება.
კასატორი საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ სააპელაციო პალატამ არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა სამინისტროს მიერ დადგენილ და გამოკვლეულ ფაქტობრივ გარემოებებს, როცა მიიჩნია, რომ ნ. გ-შვილის ქმედებებში არ არსებობს დისციპლინური გადაცდომის შემადგენლობა.
კასატორი არ დაეთანხმა სააპელაციო პალატას იმასთან დაკავშირებით, რომ ვინაიდან გელდიაშვილი სამოქალაქო ინსტიტუტის მიერ ორგანიზებულ საკვალიფიკაციო პროგრამაში მონაწილეობდა როგორც ფიზიკური პირი, ეს გარემოება არ შეიძლება მიჩნეული ყოფილიყო იმის დასტურად, რომ გ-შვილს ზერელე დამოკიდებულება ჰქონდა სამსახურის მიმართ.
კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ ისე მიიღო გადაწყვეტილება, რომ არ შეუსწავლია საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები, არასწორად მიიჩნია, რომ ხელმოწერის არ არსებობა დოკუმენტების მტკიცებულებად მიღების შესაძლებლობას გამორიცხავდა. სასამართლომ გარემოებების გამოკვლევის გარეშე ბათილად ცნო საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 10 დეკემბრის ¹1007კ ბრძანება, რომლის სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის პირველ ნაწილზე. ამდენად, კასატორის აზრით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,გ“ პუნქტის თანახმად, სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა. გარდა ამისა, არასწორად განმარტა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონის 79-ე მუხლი.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორმა მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმება.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, შემდეგ გარემოებათა გამო:
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმეზე დადგენილად ცნობილ შემდეგ გარემოებაზე: საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 12 ოქტომბრის ¹1007კ ბრძანებაში ნ. გ-შვილის მიმართ დისციპლინური პასუხისმგებლობის ზომის – უფრო დაბალი რანგის, დავებისა და პროფესიული პასუხისმდებლობის დეპარტამენტის სპეციალისტის, თანამდებობაზე გადაყვანის საფუძვლად დასახელებულ იქნა მის მიერ სამსახურებრივ მოვალეობათა არაერთგზისი უგულებელყოფა, რაც გამოიხატა საავადმყოფო ფურცელზე ყოფნისას სამსახურში გამოუცხადებლობასა და სამოქალაქო ინსტიტუტის მიერ ორგანიზებულ საკვალიფიკაციო პროგრამით გათვალისწინებულ მეცადინეობაზე დასწრებაში, ასევე სამსახურებრივ მოვალეობათა არაჯეროვნად შესრულებასა და მათდამი ზერელე დამოკიდებულებაში.
საქმეზე ასევე დადგენილადაა ცნობილი, რომ სამოქალაქო ინსტიტუტის მიერ ორგანიზებულ საკვალიფიკაციო პროგრამის მეცადინეობაზე დასასწრებად და სათანადო სერთიფიკატის მისაღებად სავალდებულო არ იყო მოხელის, მოცემულ შემთხვევაში კი საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მუშაკის სტატუსი და ნ. გ-შვილი ამ სტატუსით არ მონაწილეობდა.
ზემოაღნიშნული დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება საკასაციო სასამართლოს აძლევს საფუძველს გაიზიაროს სააპელაციო სასამართლოს მოტივაცია საავადმყოფო ფურცელთან მიმართებაში და თვლის, რომ დროებითი შრომისუუნარობის მოქმედების პერიოდში სამოქალაქო ინსტიტუტის მიერ ორგანიზებულ საკვალიფიკაციო პროგრამით გათვალისწინებულ მეცადინეობაზე დასწრებით ნ. გ-შვილს დისციპლინარული გადაცდომა არ ჩაუდენია.
კასატორი სადავოდ არ ხდის 2004 წლის 4 ნოემბრიდან იმავე წლის 26 ნოემბრის ჩათვლით ნ. გ-შვილის ავადმყოფობის ფაქტს და მასზე საავადმყოფო ფურცლის გაცემის კანონიერებას. ამდენად უდავოა, რომ ნ. გ-შვილის მხრიდან ადგილი არ აქვს სამსახურის უმიზეზოდ გაცდენის ფაქტს.
,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 89-ე მუხლის ,,გ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, დროებითი შრომისუუნარობა წარმოადგენს სამსახურებრივი ურთიერთობის შეჩერების საფუძველს. საკასაციო სასამართლო ადასტურებს მითითებულ ნორმასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან წარმოდგენილ განმარტებას და თვლის, რომ შრომითი ურთიერთობის შეჩერება იწვევს იმ უფლებების კონსერვაციას, რომელთა განხორციელებაც დაწესებულებისათის იქნება იურიდიული შედეგის მომტანი ან ასეთი შედეგის მატარებელი და დაუკავშირდება ამ უკანასკნელის სახელს.
იმის გათვალისწინებით, რომ სამოქალაქო ინსტიტუტის მიერ ორგანიზებულ საკვალიფიკაციო პროგრამის მეცადინეობაზე ნ. გ-შვილის დასწრებას და სათანადო სერთიფიკატის მიღებას მის სამსახურებრივ კომპეტენციაში შემავალ საკითხებთან მიმართებაში არავითარი იურიდიული შედეგი არ გამოუწვევია და ამასთან, არ დასტურდება სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისაგან უმიზეზოდ თავის არიდების ფაქტი, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ არ არსებობს ამ მოტივით ნ. გ-შვილთან მიმართებაში დისციპლინური პასუხისმგებლობის ღონისძიების გამოყენების საფუძველი.
რაც შეეხება დისციპლინური ზემოქმედების გამოყენების მეორე საფუძველის –სამსახურებრივი მოვალეობის არაჯეროვანი შესრულება და მათდამი ზერელე დამოკიდებულება _ შეფასებას, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ამ ნაწილში სააპელაციო სასამართლო შეიჭრა ადმინისტრაციული ორგანოს დისკრეციაში.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, იმ საკითხის განსაზღვრა, თუ რამდენად ჯეროვნად ასრულებს პირი მასზე დაკისრებულ მოვალეობას, წარმოადგენს ადმინისტრაციული ორგანოს შეფასების საგანს, რაც თავისთავად არ ნიშნავს იმას, რომ მოხელე მოკლებულია უფლებას და/ან შესაძლებლობას მოითხოვოს მის მიერ შესრულებული სამუშაოს შეფასებისას ობიექტური კრიტერიუმების გამოყენება. მოცემულ პირობებში სასამართლოს ძირითად დანიშნულებას წარმოადგენს იმ საკითხის განსაზღვრა, ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან დაცულია თუ არა ობიექტურობის კრიტერიუმი.
საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან საქმეში წარმოდგენილი მოტიცავია და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები არ იძლევა სასამართლოს მხრიდან საკუთარი შეფასებების წარმოდგენის შესაძლებლობას, კერძოდ, სააპელაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქმეში წარმოდგენილია არასრულყოფილად შედგენილი დოკუმენტები, რომელთა იდენტიფიცირების შეუძლებლობის გამო, ვერ ხდება მათი ნ. გ-შვილისადმი მიკუთვნება. ამასთან, სამუშაო დოკუმენტებში ხარვეზის არსებობა, სააპალაციო სასამართლოს მოსაზრებით, არ შეიძლება შემსრულებლის მუშაობის ნაკლად იქნას მიჩნეული.
საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ წარმოდგენილი მოტივაცია და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები სასამართლოს არ აძლევს შესაძლებლობას, განსაზღვროს, რამდენად ჯეროვნად ასრულებდა ნ. გ-შვილი მასზე დაკისრებულ სამსახურებრივი მოვალეობას. საკასაციო სასამართლო ადასტურებს რა იმ განსაკუთრებულ მნიშვნელობას, რაც საჯარო სამსახურში დასაქმებული მოხელის კვალიფიკაციას უკავშირდება, მაგრამ აქვე აღნიშნავს, რომ თავისთავად მაღალი კვალიფიკაცია არ გამორიცხავს სამსახურებრივი საქმიანობისადმი პირის ზერელე და გულგრილ დამოკიდებულებას.
საკასაციო სასამართლო გამორიცხავს რა სამოქალაქო ინსტიტუტის მიერ ორგანიზებულ საკვალიფიკაციო პროგრამით გათვალისწინებულ მეცადინეობაზე დასწრებით ნ. გ-შვილის მხრიდან დისციპლინური გადაცდომის ჩადენის ფაქტს, იმავდროულად თვლის, რომ საქმეში დაცული მტკიცებულებები და გასაჩივრებულ ბრძანებაში წარმოდგენილი მოტივაცია სასამართლოს არ აძლევს შესაძლებლობას დაადგინოს ან გამორიცხოს, ნ. გ-შვილის მხრიდან სამსახურებრივი მოვალეობის ჯეროვანი შესრულება - არშესრულების ფაქტი, რის გამოც, გასაჩივრებული ბრძანება ბათილად უნდა იქნას ცნობილი და კასატორს დაევალოს, ყველა გარემოების შესწავლისა და შეჯერების საფუძველზე ნ. გ-შვილის მხრიდან დისციპლინარული გადაცდომის საკითხთან მიმართებაში გამოსცეს ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 411-ე მუხლით და
გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა:
1. საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;
2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 03 დეკემბრის გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებულ იქნას ახალი გადაწყვეტილება;
3. ნ. გ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;
4. ბათილად იქნას ცნობილი საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 10 დეკემბრის ¹1007კ ბრძანება ნ. გ-შვილთან დაკავშირებით და საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს დაევალოს, საქმის გარემოებათა ყოველმხრივი და ობიექტური გამოკვლევის შედეგად მიიღოს შესაბამისი გადაწყვეტილება ახალი აქტის გამოცემის თაობაზე;
5. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
