ბს-688-654(3კ-09) 5 ნოემბერი, 2009 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)
მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე
პაატა სილაგაძე
სხდომის მდივანი _ ნინო გოგატიშვილი
კასატორები: 1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური (მესამე პირი), წარმომადგენელი _ ა. დ-ძე; 2. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის რეგიონალური ცენტრი (საგადასახადო ინსპექცია) (მოპასუხე), წარმომადგენელი _ გ. მ-ძე; 3. ი/მ «მ. ა-ძე» (მოსარჩელე), წარმომადგენელი _ ა. ც-ძე
მესამე პირი _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭო, წარმომადგენელი _ მ. ნ-შვილი
გასაჩივრებული განჩინება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 29 დეკემბრის განჩინება
სარჩელის საგანი _ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2008 წლის 25 თებერვალს ი/მ «მ. ა-ძემ» სასარჩელო განცხადებით მიმართა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს, მოპასუხის _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ.
მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 30 მაისის საგადასახადო შემოწმების აქტით და 2007 წლის 22 ივნისის ¹1446/125 საგადასახადო მოთხოვნით მას დაერიცხა 526836 ლარი (ძირითადი თანხა _ 149570 ლარი, ჯარიმა _ 311567 ლარი, საურავი _ 65699 ლარი). მოსარჩელემ მიუთითა, რომ აღნიშნული თანხიდან არასწორად იყო დარიცხული 447047 ლარი (ძირითადი თანხა _ 105454 ლარი, ჯარიმა _ 290583 ლარი, საურავი _ 51010 ლარი).
მოსარჩელის განმარტებით, საგადასახადო შემოწმების აქტით შემმოწმებლის მიერ ოთხ შემთხვევაში ერთი და იგივე თანხები ჩართული იყო, როგორც ანგარიშ-ფაქტურით რეალიზაციის ასევე ზედნადებით რეალიზებული საქონლის დანართში, რის გამოც მოსარჩელეს 2005 წლის ერთობლივ შემოსავლებზეDდღგ-ის გარეშე ერთი და იგივე თანხის განმეორების შედეგად არასწორად დაერიცხა 57317 ლარი; 2005 წლის ერთობლივ შემოსავალზე, მეწარმის მიერ დაშვებული მექნიკური შეცდომის გამო, ორ შემთხვევაში მოპასუხემ დამატებით დაარიცხა 58236 ლარი. შეცდომა გამოიხატა იმაში, რომ 2005 წლის 16 აპრილის ¹08 ზედნადებში ზომის ერთეულად აღნიშნული იყო ბლოკი (10 კოლოფი), რომლის ფასად შეცდომით მითითებული იყო ერთი ყუთი სიგარეტის ფასი, რომელშიც 50 ბლოკი სიგარეტი იყო, თუმცა, აღნიშნულის მიუხედავად მთლიანი თანხა როგორც ანგარიშ-ფაქტურაში, ისე ზედნადებში სწორად იყო ჩაწერილი. ანალოგიური შეცდომა გამეორდა 2005 წლის 9 მაისს შევსებულ ¹20 ზედნადებში; საგადასახადო ორგანომ საწარმოს საბუთებში აღმოჩენილ შიდა მოხმარების დოკუმენტების მიხედვით (თერთმეტი შემთხვევა), რომლითაც საქონლის რეალიზაცია არ მომხდარა, უკანონოდ დაარიცხა 135984 ლარი; 2005 წლის საწარმოს ერთობლივი შემოსავლები შემმოწმებლის მიერ 2005 წლის 21 დეკემბერს ¹17 ზედნადების მონაცემების კომპიუტერში შეცდომით შეტანის გამო გაზრდილი იყო 61678 ლარით; შემმოწმებელმა უსაფუძვლოდ არ გაითვალისწინა და არ ჩათვალა ხარჯებში იჯარის თანხები _ 3113 ლარი და 527 ლარი, საბანკო გადარიცხვების საკომისიო ხარჯები – 929 ლარი, შეძენილი საწვავის ღირებულება – 1871 ლარი, რაც დადასტურებული იყო დოკუმენტალურად; შემმოწმებლის მიერ ასევე არასწორად იყო დარიცხული დღგ-ის გადასახადი, კერძოდ, 2005 წლის აგვისტოს დღგ-ის ჩათვლა შემცირებული იყო 35476 ლარით, აგვისტოში ოთხი ანგარიშ-ფაქტურით მიღებული ჩათვლის ივლისში გადატანით, მაშინ როდესაც მეწარმეს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის საფუძველზე უფლება ჰქონდა ანგარიშ-ფაქტურა წარედგინა 45 დღეში, თუმცა შემმოწმებლის მიერ ეს ქმედება საგადასახადო კანონდარღვევად იქნა მიჩნეული; შემმოწმებელმა უსაფუძვლოდ მიიჩნია 2007 წლის 30 აპრილის არარსებული ზედნადები იმის დამადასტურებელ მტკიცებულებად, თითქოს 296 ყუთი თამბაქოს ნაწარმი რეალიზებული ჰქონადა ი/მ «გ. კ-ავაზე», რადგან 2005 წლის ბოლოდან მას სამეწარმეო საქმიანობა შეწყვეტილი ჰქონდა და ამასთან, ზედნადები მის მიერ ამოწერილი არ იყო.
მოსარჩელის განმარტებით, მან საჩივრით მიმართა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოს და ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 30 მაისის საგადასახადო შემოწმების აქტისა და 2007 წლის 22 ივნისის საგადასახადო მოთხოვნის ნაწილობრივ ბათილად ცნობა მოითხოვა, რაც 2008 წლის 11 თებერვლის გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2008 წლის 11 თებერვლის ¹05-04/1092 გადაწყვეტილების გაუქმება, ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 30 მაისის საგადასახადო შემოწმების აქტისა და 2007 წლის 22 ივნისის ¹1446/125 საგადასახადო მოთხოვნის ნაწილობრივ ბათილად ცნობა და დარიცხული 526836 ლარიდან 447047 ლარის გაუქმება მოითხოვა.
ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილებით ი/ს «მ. ა-ძის» სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 22 ივნისის ¹1446/125 საგადასახადო მოთხოვნა მოსარჩელისათვის 2005 წლის ერთობლივ შემოსავლებზე საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით: ¹¹ბბ-70 009558, ბბ-70 009559, ბბ-70 009560 და ბბ-70 012083 მიკუთვნებული და დარიცხული 57317 ლარის ნაწილში; მოპასუხე მხარეს _ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციას დაევალა საგადასახადო შემოწმების საფუძველზე საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების სრულყოფილი გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, შესაბამისი გადაანგარიშების საფუძველზე გამოეცა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ინდივიდუალური საწარმო მ. ა-ძისათვის 2005 წლის პერიოდში ერთობლივ შემოსავლებზე ზემოთ დასახელებული ანგარიშ-ფაქტურებით შემოსავლების დარიცხვის თაობაზე; მოპასუხე მხარეს _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციას მოსარჩელის სასარგებლოდ ამ უკანასკნელის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 1720 ლარი დაეკისრა.
ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილება სასარჩელო მოთხოვნაზე უარის თქმის ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი/მ «მ. ა-ძემ», რომელმაც აღნიშნული გადაწყვეტილების გასაჩივრებულ ნაწილში გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.
ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახადო ინსპექცია), რომელმაც აღნიშნული გადაწყვეტილების გასაჩივრებულ ნაწილში გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 31 ოქტომბრის განჩინებით საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებულ მესამე პირებად ჩაებნენ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭო.
სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას ი/მ «მ. ა-ძემ» დააზუსტა მოთხოვნა და ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილების გასაჩივრებული ნაწილის ხელახლა განსახილველად ბათუმის საქალაქო სასამართლოსთვის დაბრუნება მოითხოვა.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 29 დეკემბრის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის რეგიონალური ცენტრისა (საგადასახადო ინსპექცია) და ი/მ «მ. ა-ძის» სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილება.
საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,გ» ქვეპუნქტის საფუძველზე სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს შეფასებები და დასკვნები საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით.
ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია ი/მ «მ. ა-ძის» მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ 2005 წლის 16 აპრილის ¹8 და 2005 წლის 9 მაისის ¹20 სასაქონლო ზედნადების მიხედვით მეწარმის ერთობლივ შემოსავალში დაფიქსირებული იყო არასწორი მონაცემები. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ზედნადების მიხედვით მიწოდებული საქონლის გრაფაში მეწარმის მიერ მითითებული იყო საქონლის ერთეულის შესაბამისი ფასი, რომლის მიხედვითაც გამოანგარიშებული იქნა მიწოდებული საქონლის საერთო ღირებულება, რაც დაფიქსირდა შემმოწმებლის მიერ მეწარმის ერთობლივ შემოსავალში საგადასახადო კოდექსის 68-ე მეხლის მე-2 ნაწილის, 199-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილებისა და 104-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე.
სააპელაციო სასამართლომ ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნია ი/მ «მ. ა-ძის» მოსაზრება ერთობლივი შემოსავლის ე.წ. ,,შიდა მოხმარების დოკუმენტების» მონაცემებით გაზრდის თაობაზე. აღნიშნულთან დაკავშირებით, საპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა და აღნიშნა, რომ ასეთ ცნებას საგადასახადო კანონმდებლობა არ იცნობდა. აპელანტი ,,შიდა მოხმარების დოკუმენტებად» მოიხსენიებდა ჩვეულებრივ სასაქონლო ზედნადებებს, რომლებიც თავისი შინაარსით არაფრით განსხვავდებოდნენ იმ სასაქონლო ზედნადებებისაგან, რომლებიც ჩართული იყო მეწარმის ერთობლივ შემოსავალში.
სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია მეწარმის პრეტენზია 2005 წლის ერთობლივ შემოსავალში 2005 წლის 21 დეკემბრის ¹17 ზედნადების მონაცემების შეტანისას დაშვებული მექანიკური შეცდომით შემოსავლის 61678 ლარით გაზრდის თაობაზე. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქმეში არ მოიპოვებოდა და მხარემ ვერც სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე წარადგინა აღნიშნული სასაქონლო ზედნადები. ამასთან, საგადასახადო ორგანოს არც შემოწმების აქტში და არც მის დანართში მითითებული არ ჰქონდა ¹17 სასაქონლო ზედნადების მიხედვით 2005 წლის ერთობლივი შემოსავლის რაიმე მოცულობით გაზრდის შესახებ.
სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა და უსაფუძვლოდ მიიჩნია მეწარმის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ 2005 წლის აგვისტოს თვის დღგ-ის ჩათვლის ივლისში გადატანით მას უკანონოდ შეუმცირდა დღგ-ის ჩათვლა 35476 ლარით. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აღნიშნული ოპერაცია საგადასახადო ორგანოს მხრიდან განხორციელდა კანონიერად.
სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ი/მ «მ. ა-ძის» მსჯელობა 2007 წლის 30 აპრილის სასაქონლო ზედნადებით ი/მ «გ. კ-ავასთვის» თამბაქოს ნაწარმის მიწოდებასთან დაკავშირებით, იმ მოტივით, რომ მას 2005 წლის ბოლოდან შეწყვეტილი ჰქონდა სამეწარმეო საქმიანობა და მსგავს მიწოდებას ადგილი არ ჰქონია. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სადავო ზედნადები იძლეოდა საკმარის ინფორმაციას მეწარმის საერთო შემოსავალში აღნიშნული რეალიზაციის დასარიცხად. ამდენად, აღნიშნული დოკუმენტები შემმოწმებლისთვის წარმოადგენდა საკმარის საფუძველს საგადასახადო კოდექსის 68-ე მუხლის მე-2 ნაწილისა და 104-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად საქონლის მიწოდებით მიღებული შემოსავალი ჩაეთვალა მეწარმის ერთობლივ შემოსავალში და მხოლოდ ის გარემოება, რომ იმ პერიოდისათვის მეწარმეს შეწყვეტილი ჰქონდა სამეწარმეო საქმიანობა არ იყო საფუძველი ერთობლივი შემოსავლიდან მითითებული თანხების ამორიცხვისა. ამასთან, ვინაიდან მეწარმეს საბუღალტრო დოკუმენტაცია ნაწარმოები ჰქონდა მხოლოდ 2005 წლის დეკემბრის ჩათვლით და არ ჰქონდა აღრიცხული 296 ყუთი თამბაქოს ნაწარმის მიწოდება თანხით _ 225520 ლარი, მის მიმართ გატარდა საგადასახადო კოდექსის 143-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული ფინანსური სანქცია და ჯარიმის სახით დაეკისრა 191128 ლარი.
სააპელაციო სასამართლომ ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნია ი/მ «მ. ა-ძის» მოსაზრება დოკუმენტალურად დადასტურებული ხარჯების, კერძოდ, იჯარის თანხების _ 527 ლარისა და 3113 ლარის, რაც დადასტურებული იყო იჯარის ხელშეკრულებით და დღგ-ის ანგარიშ-ფაქტურებით, ასევე 929 ლარის საბანკო მომსახურების საკომისიო ხარჯების და ანგარიშ-ფაქტურებით შეძენილი დიზელის საწვავის ღირებულების _ 1871 ლარის, საგადასახადო ორგანოს მიერ გამოსაქვით ხარჯებად არაღიარებასთან დაკავშირებით. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ შემოწმების აქტით, შემოსავლებისა და ხარჯების, აგრეთვე გადასახადით დასაბეგრი სხვა ობიექტის აღრიცხვის, მ. ა-ძეს სანქციის სახით გადასახდელად დაეკისრა 14957 ლარი და ამ ნაწილში მეწარმეს აქტი სადავოდ არ გაუხდია. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ვიანიდან მეწარმე არ აწარმოებდა აღნიშნული ხარჯების საბუღალტრო აღრიცხვას, შემმოწმებელმა მართებულად არ მიაკუთვნა ისინი შემოსავლების მიღებასთან დაკავშირებულ ხარჯებს და საგადასახადო კოდექსის 178-ე მუხლის ,,ა» ქვეპუნქტის თანახმად, არ გამოქვითა ერთობლივი შემოსავლიდან.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 29 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.
კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა კანონი, შესაბამისად, მიიღო უკანონო და დაუსაბუთებელი განჩინება.
კასატორი აღნიშნავს, რომ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლომ 2008 წლის 31 ოქტომბრის განჩინებით მიიჩნია, რომ საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მონაწილეობა უნდა მიეღო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურს. ამდენად, ბათუმის საქალაქო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვისას დარღვეული იყო საპროცესო კანონმდებლობის მოთხოვნები, კერძოდ, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლი, რაც საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი იყო და აღნიშნული არ გაითვალისწინა სააპელაციო სასამართლომ.
კასატორი საწარმოზე თანხების დარიცხვასთან დაკავშირებით მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 68-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «გ» ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს განახორციელოს თითოეული გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის, სხვა ვალდებული პირის კუთვნილი საგადასახადო ვალდებულების დარიცხვა ამ კოდექსისა და საგადასახადო კანონმდებლობის სხვა აქტების მიხედვით, შემდეგი ერთი ან ერთზე მეტი ინფორმაციის წყაროს საფუძველზე _ შემოწმების მასალები და სხვა სათანადო ინფორმაცია. მოცემულ შემთხვევაში სადავო შემოწმების აქტები საგადასახადო ინსპექციისათვის წარმოადგენდა სათანადო ინფორმაციას, რის საფუძველზეც განხორციელდა მოსარჩელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე თანხების დარიცხვა, ხოლო საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 68-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ გადასახადის გადამხდელი/საგადასახადო აგენტი, სხვა ვალდებული პირი არ წარმოადგენს გადასახადის დასარიცხად საჭირო ინფორაციას, საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილია, დაარიცხოს მას გადასახადი მის ხელთ არსებული ინფორმაციის საფუძველზე და წარუდგინოს საგადასახადო მოთხოვნა. ამდენად, მოცემულ შემთხვევაში, სადავო საგადასახადო მოთხოვნა მოსარჩელეს გაეგზავნა საგადასახადო კანონმდებლობის დაცვით, რაც სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა, ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საგადასახადო კოდექსის შესაბამისი ნორმები, რაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «ა» და «გ» პუნქტების თანახმად, საკასაციო საჩივრის საფუძველია.
კასატორი ასევე მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები _ 57317 ლარის ნაწილში და ბათუმის საგადასახადო ინსპექციას დაევალა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა. ამ შემთხვევაშიც აღნიშნულის საფუძვლად სასამართლომ მიუთითა, რომ არ არსებობდა ინსპექციის ბრძანება სადავო თანხების დარიცხის შესახებ, რაც სასამართლომ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-601 მუხლის თანახმად, ბათილად ცნობის საფუძვლად ჩათვალა.
კასატორი აღნიშნავს, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-601 მუხლის თანახმად, სადავო აქტების ბათილად ცნობა შეიძლება მოხდეს ისეთი დარღვევის გამო, რომლის არარსებობის შემთხვევაში მოცემულ საკითხზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება, რაც ხსენებული საქმის მასალებით არ დასტურდება. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოცემულ საკითხზე ინსპექციის მიერ თანხების დარიცხვის შესახებ გადაწყვეტილების (ბრძანების) მიღების დროს მოსარჩელეს იგივე თანხები დაერიცხებოდა გადასახდელად, რაც მითითებულია სადავო საგადასახადო მოთხოვნაში, იმდენად, რამდენადაც გადამხდელთან შედგენილი სადავო საგადასახადო შემოწმების აქტით დაფიქსირებული დარღვევები სადავო არ არის და მათი სამართლებრივი შეფასებაც საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნათა დაცვით არის განხორციელებული.
კასატორმა ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნია სააპელაციო სასამართლოს მიერ გაზიარებული საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების ნაწილში.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 29 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის რეგიონალურმა ცენტრმაც (საგადასახადო ინსპექცია), რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.
კასატორის განმარტებით, გასაჩივრებულ განჩინებაში აღნიშნულია, რომ მოსარჩელის პრეტენზია მოპასუხის მიმართ, იმასთან დაკავშირებით, რომ ერთი და იგივე თანხები ჩართულია როგორც საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით რეალიზაციის დანართში, ასევე ზედნადებებით რეალიზებული საქონლის დანართში, რის გამოც 2005 წლის ერთობლივ შემოსავლებზე დღგ-ის გარეშე ერთი და იმავე თანხების განმეორების მიზეზით არასწორად იქნა მიკუთვნებული 57317 ლარი. კასატორი მიუთითებს, რომ იმის დამადასტურებელი მტკიცებულებები, რომ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებითა და სასაქონლო ზედნადებებით რეალიზაციისას გამეორებას ჰქონდა ადგილი, საქმეში არ მოიპოვება. შესაბამისად, არ არსებობდა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების საფუძველი. ამდენად, სასამართლომ გამოიყენა კანონი _ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, რაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «ბ» ქვეპუნქტის საფუძველზე საკასაციო საჩივრის საფუძველია.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 29 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ასევე ი/მ «მ. ა-ძემაც», რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად სააპელაციო სასამართლოსთვის დაბრუნება მოითხოვა.
კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-601 მუხლის პირველი ნაწილი. ამასთან, არ გაითვალისწინა, რომ საგადასახადო კანონმდებლობის დარღვევით იქნა გამოცემული ის ადმინისტრაციული აქტი, რომლის საფუძველზეც უკანონოდ იქნა დარიცხული თანხები, ასევე სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა და არ გაითვალისწინა საქმეში არსებულ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები, ექსპერტის დასკვნა, მოწმის ჩვენებები და სხვა წერილობითი მტკიცებულებები, რის გამოც მიიღო დაუსაბუთებელი და უკანონო განჩინება.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 15 მაისისა და 22 ივნისის განჩინებებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის რეგიონალური ცენტრისა (საგადასახადო ინსპექცია) და ი/მ «მ. ა-ძის» საკასაციო საჩივრები.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 9 ივლისის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის რეგიონალური ცენტრისა (საგადასახადო ინსპექცია) და ი/მ მ. ა-ძის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის «ა» ქვეპუნქტით და მათი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრებით 2009 წლის 8 ოქტომბერს 12.00 საათზე.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა ახსნა-განმარტებანი, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრების საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივრები არ უნდა დაკმაყოფილდეს.
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ, ვინაიდან კასატორებს არ წამოუყენებიათ დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება), საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, კერძოდ, ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 14 მაისის ¹2259 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა გეგმური საგადასახადო შემოწმება ი/მ «მ. ა-ძის» სახელმწიფო ბიუჯეტის, სხვა სპეციალურ ფონდებთან ანგარიშსწორებისა და საგადასახადო კანონმდებლობის დაცვის თაობაზე. შემოწმებამ მოიცვა 2005 წლის 20 ივლისიდან 2007 წლის 1 მაისამდე პერიოდი. შემოწმების შედეგად მეწარმეს ბიუჯეტის სასარგებლოდ გადასახდელად დაერიცხა _ 526836 ლარი, მათ შორის: ძირითადი თანხა _ 149570 ლარი, ჯარიმა _ 311567 ლარი და საურავი _ 65699 ლარი. მ. ა-ძე არ დაეთანხმა დარიცხულ გადასახადებს და შემოწმების შედეგების მიხედვით შედგენილი 2007 წლის 22 ივნისის ¹1446/125 საგადასახადო მოთხოვნა გაასაჩივრა ჯერ ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურში, რომლის 2007 წლის 10 სექტემბრის ¹7015 ბრძანებით უარი ეთქვა საჩივრის დაკმაყოფილებაზე, ხოლო შემდეგ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში, რომლის 2008 წლის 11 თებერვლის ¹05-04/1092 გადაწყვეტილებით საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, კერძოდ, შემოსავლების სამსახურს დაევალა დამატებით შეესწავლა საკითხი, ხომ არ ჰქონდა ადგილი ერთობლივ შემოსავალში ერთი და იმავე თანხების ორჯერ აღრიცხვის ფაქტს და მოეხდინა შესაბამისი გადაანგარიშება, დანარჩენ ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საგადასახადო კანონმდებლობის თანახმად, საგადასახადო ვალდებულების შესრულება ხორციელდება ვალდებული პირის განსაზღვრული მოქმედებებით, კერძოდ, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 41-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია, გადასახადების გამოანგარიშებისა და გადახდის მიზნით, საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილი წესით აღრიცხოს შემოსავლები, ხარჯები და გადასახადებით დაბეგვრის ობიექტები. კანონმდებლობით დადგენილი წესით, საგადასახადო აღრიცხვის ადგილის მიხედვით საგადასახადო ორგანოს წარუდგინოს საგადასახადო დეკლარაციები, გაანგარიშებები, ცნობები და ბუღალტრული ანგარიშგება იმ გადასახადებზე, რომელთა მიმართაც იგი ითვლება გადასახადის გადამხდელად. საგადასახადო შემოწმების ჩატარებისას ან ამ კოდექსით გათვალისწინებულ სხვა შემთხვევებში კი საგადასახადო ორგანოებისა და მათი თანამდებობის პირებს წარუდგინოს გადასახადების გამოსაანგარიშებლად და გადასახდელად საჭირო დოკუმენტები (ცნობები). საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია, სწორად და დროულად აღრიცხოს შემოსავლები და ხარჯები დოკუმენტურად დადასტურებულ მონაცემთა საფუძველზე ამ თავით გათვალისწინებული მეთოდების გამოყენებით და მიაკუთვნოს იმ საანგარიშო პერიოდს, რომელშიც მოხდა მათი მიღება და გაწევა იმგვარად, რომ ცხადად აისახოს დასაბეგრი შემოსავალი (მოგება). იმავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია, სრულად აღრიცხოს მის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 51-ე მუხლის პირველი ნაწილის «ა» და «ბ» ქვეპუნქტების შესაბამისად, საგადასახადო ორგანოებს თავისი კომპეტენციის ფარგლებში და საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებული წესით უფლება აქვთ, შეამოწმონ გადასახადის გადამხდელის ეკონომიკურ საქმიანობასთან დაკავშირებული ფინანსური დოკუმენტები, საბუღალტრო წიგნები, ანგარიში, ხარჯთაღრიცხვა, ფინანსური სახსრები, ფასიანი ქაღალდები და სხვა ფასეულობანი, გაანგარიშებები, დეკლარაციები, გადასახადების გაანგარიშებისა და გადახდის სხვა დოკუმენტები, ასევე გადასახადის გადამხდელისაგან/საგადასახადო აგენტისაგან ან/და მისი წარმომადგენლისაგან მიიღონ გადასახადების გამოანგარიშებასთან და გადახდასთან დაკავშირებული დოკუმენტები, აგრეთვე წერილობითი და სიტყვიერი განმარტებები საგადასახადო შემოწმების დროს წამოჭრილ საკითხებზე.
საკასაციო სასამართლო უსაფუძვლოდ მიიჩნევს კასატორის _ ი/მ «მ. ა-ძის» მოსაზრებას ერთობლივი შემოსავლის ე.წ. ,,შიდა მოხმარების დოკუმენტების» მონაცემებით გაზრდის თაობაზე. აღნიშნულთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას იმის თაობაზე, რომ საგადასახადო კანონმდებლობა არ იცნობს ასეთ ცნებას. მოსარჩელე ,,შიდა მოხმარების დოკუმენტებად» მოიხსენიებს ჩვეულებრივ სასაქონლო ზედნადებებს, რომლებიც თავისი შინაარსით არაფრით განსხვავდება იმ სასაქონლო ზედნადებებისაგან, რომლებიც ჩართულია მეწარმის ერთობლივ შემოსავალში. აღნიშნულ სასაქონლო ზედნადებებში მითითებულია, როგორც მყიდველის, ისე გამყიდველის რეკვიზიტები, სასაქონლო ზედნადების შევსების თარიღი, რიგითი ნომერი, აღნიშნულია საქონლის დასახელება, რაოდენობა, ერთეულის ფასი და საქონლის ჯამური ღირებულება.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 68-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,გ» ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმა, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს განახორციელოს თითოეული გადასახადის გადამხდელის კუთვნილი საგადასახადო ვალდებულების დარიცხვა ამ კოდექსისა და საგადასახადო კანონმდებლობის სხვა აქტების მიხედვით შემდეგი ერთი ან მეტი ინფორმაციის წყაროს საფუძველზე, კერძოდ, შემოწმების მასალების და სხვა სათანადო ინფორმაციის საფუძველზე, რომელიც ცნობილია საგადასახადო ორგანოსათვის. ამავე კოდექსის 104-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, თუ გადასახდელის გადამხდელი არ ახორციელებს ბუღალტრულ აღრიცხვას კანონმდებლობით გათვალისწინებული ფორმითა და წესით, ან არ ახორციელებს მას საერთოდ, ან სააღრიცხვო დოკუმენტაცია დაკარგულია ან/და განადგურებულია, რის გამოც შეუძლებელია დაბეგვრასთან დაკავშირებული ობიექტებისა და საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა, მაშინ საგადასახადო ორგანოს გადასახადის ოდენობის დადგენის მიზნით უფლება აქვს, გადასახადის გადამხდელს გადასახადი დაარიცხოს არსებული მასალების საფუძველზე შესაბამისი ფაქტებისა და გარემოებების გათვალისწინებით, პირდაპირი და არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებით (აქტივების სიდიდის, საოპერაციო შემოსავლებისა და ხარჯების გათვალისწინებით, აგრეთვე სხვა მსგავსი ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე).
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან მეწარმე არ იცავდა ბუღალტრული აღრიცხვის კანონით დადგენილ წესებს, შემმოწმებლის მიერ გადასახადი დარიცხული იქნა არსებული მასალებისა და ინფორმაციის საფუძველზე. ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას ამ ნაწილში მეწარმისთვის გადასახადების დარიცხვის თაობაზე.
საკასაციო სასამართლოს უსაფუძვლოდ მიაჩნია კასატორის _ ი/მ «მ. ა-ძის» მსჯელობა, რომ 2005 წლის 16 აპრილის ¹8 და 2005 წლის 9 მაისის ¹20 სასაქონლო ზედნადებების მიხედვით მეწარმის ერთობლივ შემოსავალში დაფიქსირებულია არასწორი მონაცემები. ზედნადებების მიხედვით მიწოდებული საქონლის გასწვრივ გრაფაში მეწარმის მიერ მითითებულია საქონლის ერთეულის შესაბამისი ფასი, რის მიხედვითაც, გამოანგარიშებული იქნა მიწოდებული საქონლის საერთო ღირებულება, რაც დაფიქსირდა შემმოწმებლის მიერ მეწარმის ერთობლივ შემოსავალში საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 68-ე მეხლის მე-2 ნაწილის, 199-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილებისა და 104-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე.
საკასაციო სასამართლო უსაფუძვლოდ მიიჩნევს ი/მ «მ. ა-ძის» მოსაზრებას 2005 წლის ერთობლივ შემოსავალში 2005 წლის 21 დეკემბრის ¹17 ზედნადების მონაცემების შეტანისას დაშვებული მექანიკური შეცდომით შემოსავლის 61678 ლარით გაზრდის თაობაზე და მიუთითებს, რომ საქმეში არ არის წარმოდგენილი აღნიშნული სასაქონლო ზედნადები. ამასთან, საგადასახადო ორგანოს არც შემოწმების აქტში და არც მის დანართში მითითებული არ აქვს ¹17 სასაქონლო ზედნადების მიხედვით 2005 წლის ერთობლივი შემოსავლის რაიმე მოცულობით გაზრდის შესახებ.
საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას და უსაფუძვლოდ მიიჩნევს მეწარმის პრეტენზიებს იმასთან დაკავშირებით, რომ 2005 წლის აგვისტოს თვის დღგ-ის ჩათვლის ივლისში გადატანით მას უკანონოდ შეუმცირდა დღგ-ის ჩათვლა 35476 ლარით. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ხსენებული ოპერაცია საგადასახადო ორგანოს მხრიდან განხორციელდა კანონიერად, კერძოდ, დადგენილია, რომ საქონლის მიწოდებას ადგილი ჰქონდა ივლისის თვეში, ხოლო ჩათვლები მიღებული იქნა აგვისტოში. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 238-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, დღგ-ის დასაბეგრი ოპერაციის დროდ ითვლება საქონლის/მომსახურების მიწოდების მომენტი.
საკასაციო სასამართლო უსაფუძვლოდ მიიჩნევს ი/მ «მ. ა-ძის» მოსაზრებას 2007 წლის 30 აპრილის სასაქონლო ზედნადებით ი/მ «გ. კ-ავასთვის» თამბაქოს ნაწარმის მიწოდებასთან დაკავშირებით, იმ მოტივით, რომ მას 2005 წლის ბოლოდან შეწყვეტილი ჰქონდა სამეწარმეო საქმიანობა და მსგავს მიწოდებას ადგილი არ ჰქონია, აღნიშნული ზედნადები მას არ ეკუთვნის და არც ხელმოწერილია მის მიერ. აღნიშნულთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო აღნიშნვს, რომ სადავო ზედნადები იძლევა საკმარის ინფორმაციას მეწარმის საერთო შემოსავალში აღნიშნული რეალიზაციის დასარიცხად, კერძო, მითითებულია თარიღი – 2007 წლის 30 აპრილი; გამყიდველი _ ი/მ ,,მ. ა-ძე», საიდენტიფიკაციო კოდი 145506850, მყიდველი _ ი/მ ,,გ. კ-ავა», საიდენტიფიკაციო კოდი 145447207, მითითებულია მათი მისამართები, საქონლის დასახელება, რაოდენობა _ 296 ყუთი სხვადასხვა მარკის თამბაქოს ნაწარმი, საერთო ღირებულება _ 225520 ლარი, ასევე არის მხარეთა ხელმოწერები. ამდენად, აღნიშნული დოკუმენტები შემმოწმებლისთვის წარმოადგენდა საკმარის საფუძველს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 68-ე მუხლის მე-2 ნაწილისა და 104-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საქონლის მიწოდებით მიღებული შემოსავალი ჩაეთვალა მეწარმის ერთობლივ შემოსავალში და მხოლოდ ის გარემოება, რომ ამ პერიოდისათვის მეწარმეს შეწყვეტილი ჰქონდა სამეწარმეო საქმიანობა, არ ქმნის ერთობლივი შემოსავლიდან მითითებული თანხების ამორიცხვის საფუძველს. ამასთან, ვინაიდან მეწარმეს საბუღალტრო დოკუმენტაცია ნაწარმოები აქვს მხოლოდ 2005 წლის დეკემბრის ჩათვლით და არ აქვს აღრიცხული 296 ყუთი თამბაქოს ნაწარმის მიწოდება თანხით _ 225520 ლარით, მის მიმართ გატარდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 143-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული ფინანსური სანქცია და ჯარიმის სახით დაეკისრა 191128 ლარი.
საკასაციო სასამართლო უსაფუძვლოდ მიიჩნევს ი/მ «მ. ა-ძის» პრეტენზიებს დოკუმენტალურად დადასტურებული ხარჯების, კერძოდ, იჯარის თანხების 527 ლარისა და 3113 ლარის, რაც დადასტურებულია იჯარის ხელშეკრულებით და დღგ-ის ანგარიშ-ფაქტურებით, ასევე 929 ლარის საბანკო მომსახურების საკომისიო ხარჯებისა და ანგარიშ-ფაქტურებით შეძენილი დიზელის საწვავის ღირებულების 1871 ლარის, საგადასახადო ორგანოს მიერ გამოსაქვით ხარჯებად არაღიარებასთან დაკავშირებით. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ შემოწმების აქტით, შემოსავლებისა და ხარჯების, აგრეთვე გადასახადით დასაბეგრი სხვა ობიექტის აღრიცხვის წესების დარღვევისათვის საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 133-ე მუხლის შესაბამისად, მ. ა-ძეს სანქციის სახით გადასახდელად დაეკისრა 14957 ლარი და ამ ნაწილში მეწარმეს აქტი სადავოდ არ გაუხდია. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას იმის თაობაზე, რომ ვიანიდან მეწარმე არ აწარმოებდა აღნიშნული ხარჯების საბუღალტრო აღრიცხვას, შემმოწმებელმა სავსებით მართებულად არ მიაკუთვნა ისინი შემოსავლების მიღებასთან დაკავშირებულ ხარჯებს და საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 178-ე მუხლის ,,ა» ქვეპუნქტის თანახმად, არ გამოიქვითა ერთობლივი შემოსავლიდან.
ამდენად, საკასაციო სასამართლო ვერ დაეთანხმება კასატორის მტკიცებას იმის შესახებ, რომ სააპელაციო სასამართლომ ი/მ «მ. ა-ძის» მიერ გასაჩივრებულ ნაწილში განჩინების მიღებისას არ გამოიკვლია და სწორი სამართლებრივი შეფასება არ მისცა საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს, რის გამოც საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ი/მ «მ. ა-ძის» საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.
საკასაციო სასამართლო ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნევს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრებს და მათ მიერ გასაჩივრებული განჩინების სადავოდ გამხდარ ნაწილთან დაკავშირებითაც იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას. ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2008 წლის 11 თებერვლის ¹05-04/1092 გადაწყვეტილებით ი/მ «მ. ა-ძის» საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, შემოსავლების სამსახურს დაევალა ოთხი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურით გათვალისწინებული თანხების დასაბეგრ შემოსავალში ორჯერ დაფიქსირებასთან დაკავშირებით დამატებით შეისწავლოს საკითხი და მიიღოს შესაბამისი გადაწყვეტილება, კერძოდ, თუ დადგინდება, რომ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მხრიდან ადგილი ჰქონდა ერთი და იმავე თანხების ორჯერ დაფიქსირებას, მოახდინოს შესაბამისი გადაანგარიშება, დანარჩენ ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. ანუ ზემდგომი ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილებით მიჩნეულია, რომ გარკვეულ ნაწილში სადავო აქტი მიღებულია სათანადო გამოკვლევისა და ურთიერთშეჯერების გარეშე. აღნიშნული გადაწყვეტილების ჩაბარებიდან რამდენიმე დღეში მ. ა-ძემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში სადავო აქტების ნაწილობრივ ბათილად ცნობის მოთხოვნით. ამასთან, არც საქართველოს შემოსავლების სამსახურში და არც ბათუმის რეგიონალურ ცენტრში, დავების განხილვის საბჭოს ზემოაღნიშნულ გადაწყვეტილების შესაბამისად, ერთი და იმავე თანხის ორჯერ აღრიცხვის შესაძლებლობასთან დაკავშირებით, ადმინისტრაციული წარმოება არ ჩატარებულა, სადავო საკითხი დამატებით არავის შეუსწავლია და შესაბამისად, არც გადაწყვეტილება ყოფილა მიღებული. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომ აღნიშნულ ნაწილში გადაწყვეტილება მიღებულია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების, ასევე მათი ურთიერთშეჯერების გარეშე, რაც საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობისა და ადმინისტრაციული ორგანოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძველია.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ: ა) კანონის მითითებულ დარღვევას არა აქვს ადგილი; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა; გ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება
არსებითად სწორია, მიუხედავად იმისა, რომ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს შესაბამის დასაბუთებას.
ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემული საქმის განხილვისას სააპელაციო სასამართლოს არ დაურღვევია საპროცესო კანონმდებლობა და ამ საქმეზე მიიღო კანონიერი განჩინება, რის გამოც საკასაციო სასამართლოს მიერ, კონკრეტულ შემთხვევაში, გამოყენებულ უნდა იქნეს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლი.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის რეგიონალური ცენტრისა (საგადასახადო ინსპექცია) და ი/მ «მ. ა-ძის» საკასაციო საჩივრების დაკმაყოფილების საფუძველი, რის გამოც გასაჩივრებული განჩინება უნდა დარჩეს უცვლელად.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის რეგიონალური ცენტრისა (საგადასახადო ინსპექცია) და ი/მ «მ. ა-ძის» საკასაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდეს;
2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 29 დეკემბრის განჩინება;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
