ბს-819-783(კ-09) 25 ნოემბერი, 2009წ.
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ
შემადგენლობა:
ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, ლევან მურუსიძე
სხდომის მდივანი – ნ. გოგატიშვილი
კასატორი - შპს ,,...»
მოწინააღმდეგე მხარე – სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტი; წარმომადგენელი – მ. თ-ია
გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 11 მარტის განჩინება
დავის საგანი - თანხის დაკისრება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2008 წლის 19 მაისს საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტმა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე შპს ,,...» მიმართ თანხის დაკისრების თაობაზე.
მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ 2007 წლის 31 მარტს საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიულ პირს დაცვის პოლიციის დეპარტამენტსა და შპს ,,...» შორის გაფორმდა ხელშეკრულება სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ ობიექტების დაცვის თაობაზე. ხელშეკრულების თანახმად, დაცვის პოლიციის დეპარტამენტი ვალდებული იყო დაეცვა შპს ,,...» ობიექტები, ხოლო მოპასუხე იღებდა ვალდებულებას ყოველწლიურად აენაზღაურებინა გაწეული მომსახურების ღირებულება ხელშეკრულებით განსაზღვრული ოდენობით. მოსარჩელის განმარტებით, დაცვის პოლიციის დეპარტამენტმა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებები პირნათლად შეასრულა, ხოლო მოპასუხის მიერ დარღვეულ იქნა ხელშეკრულებების პირობები, კერძოდ, მოპასუხეს არ გადაუხდია შემდეგი თვეების დაცვის მომსახურების ღირებულება სრულად: 2007 წლის იანვრის თვის - 1675 ლარი, 2007 წლის მარტის თვის - 1707,40 ლარი, 2007 წლის მაისის თვის - 3126,18 ლარი, 2007 წლის ივლისის თვის - 146,54 ლარი, 2007 წლის ოქტომბრის თვის - 1517,18 ლარი, 2007 წლის ივლისის თვის -146,54 ლარი, 2007 წლის 1 დეკემბრის თვის - 1645 ლარი, 2008 წლის იანვრის თვის - 1547 ლარი, 2008 წლის თებერვლის თვის - 4028 ლარი, 2008 წლის მარტის თვის - 6142,02 ლარი, რის გამოც შპს ,,...» დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის მიმართ გააჩნია დავალიანება საერთო ჯამში 21534.21 (ოცდაერთი ათას ხუთასოცდათოთხმეტი ლარი და ოცდაერთი თეთრი) ლარის ოდენობით.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა შპს ,,...» მის სასარგებლოდ დაკისრებოდა 21534,21 ლარის ანაზღაურება.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 30 სექტემბრის გადაწყვეტილებით სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა; შპს ,,...» სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის სასარგებლოდ დაეკისრა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული დავალიანების 21534.21 ლარის ანაზღაურება.
საქალაქო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, «ხელშეკრულება დადებულად ითვლება, თუ მხარეები მის ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდენ საამისოდ გათვალისწინებული ფორმით». იმავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, «არსებითად ჩაითვლება ხელშეკრულების ის პირობები, რომლებზედაც ერთ-ერთი მხარის მოთხოვნით მიღწეულ უნდა იქნეს შეთანხმება, ანდა რომლებიც ასეთად მიჩნეულია კანონის მიერ». 2007 წლის 31 მარტს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტსა და შპს ,,...» შორის გაფორმდა სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ ხელშეკრულება და აღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე მხარეებს შორის წარმოიშვა უფლება-მოვალეობები, კერძოდ, ხელშეკრულების საფუძველზე დაცვის პოლიციის დეპარტამენტი ვალდებული იყო დაეცვა შპს ,,...» ობიქტები, ხოლო ეს უკანასკნელი ვალდებული იყო გადაეხადა შესაბამისი საზღაური. სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, ხელშეკრულება წარმოადგენს ვალდებულების წარმოშობის ერთ-ერთ საფუძველს, ხოლო იმავე კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად და კეთილსინდისიერად. სახელშეკრულებო მოთხოვნათა კეთილსინდისიერ შესრულებას მხარეებს ავალდებულებდა თვითონ ხელშეკრულებაც.
2007 წლის 31 მარტს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტსა და შპს ,,...» შორის დადებული ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 3.2.1 მუხლი დაცვის პოლიციის დეპარტამენტს ავალებდა უზრუნველეყო დასაცავი ობიექტების დაცვა. ამასთან, 3.2.5. მუხლის მიხედვით დაცვის პოლიცია ვალდებული იყო უპირობოდ აენაზღაურებინა შემსყიდველისათვის მიყენებული მატერიალური ზიანი, რომელიც მას მიადგებოდა მიმწოდებლის მიერ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შეუსრულებლობის ან არაჯეროვანი შესრულების შემთხვევაში. ასევე, იმავე ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 8.1. მუხლის თანახმად მიმწოდებელი ვალდებული იყო უპირობოდ აენაზღაურებინა მისი თანამშრომლების მიზეზით შემსყიდველისათვის მიყენებული მატერიალური ზარალი, რომელიც მას მიადგებოდა ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში. ამასთან, 8.2. მუხლის მიხედვით შემსყიდველს უფლება ჰქონდა უპირობოდ გამოექვითვა მიმწოდებლისათვის ასანაზღაურებელი თანხიდან 8.1. პუნქტში მითითებული მიზეზით მიყენებული მატერიალური ზიანის ოდენობა. ამრიგად, ხელშეკრულების მიხედვით დაცვის პოლიციის დეპარტამენტი ვალდებული იყო დაეცვა შპს ,,...» ობიექტები ჯეროვნად და კეთილსინდისიერად, ხოლო რკინიგზა ვალდებული იყო ამისათვის გადაეხადა მომსახურების თანხა. ასევე, მიმწოდებელი ვალდებული იყო უპირობოდ აენაზღაურებინა მისი თანამშრომლების მიზეზით შემსყიდველისათვის მიყენებული მატერიალური ზარალი, ხოლო შემსყიდველს უფლება ჰქონდა უპირობოდ გამოექვითვა მიმწოდებლისათვის ასანაზღაურებელი თანხიდან მიყენებული მატერიალური ზიანის ოდენობა.
საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხე მხარის მსჯელობას იმის თაობაზე, რომ დასაცავ ობიექტებში ხშირად ჰქონდა ადგილი ქურდობის ფაქტებს და დაცვის პოლიციის დეპარტამენტი სათანადოდ ვერ ასრულებდა მასზე დაკისრებულ მოვალებას, რაც შპს ,,...» უფლებას აძლევდა მოსარჩელისათვის მისაცემი მომსახურების თანხიდან გამოექვითვა მათზე მიყენებული ზიანის ოდენობის თანხა. სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს ,,...» მიყენებულ ზიანში, კერძოდ, ქურდობის ფაქტში, დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის თანამშრომლების ბრალი და მათზე დაკისრებული მოვალეობის არაჯეროვნად შესრულება არ დასტურდება. ხელშეკრულებაში პირდაპირ არის მითითებული, რომ დაცვის პოლიცია მხოლოდ მაშინ იყო ვალდებული შპს ,,...» ზიანი აენაზღაურებინა, თუ ზიანის მიყენება დაცვის პოლიციის თანამშრომლების ბრალით მოხდებოდა, ანუ თუ ადგილი ექნებოდა მათი მხრიდან დასაცავი ობიექტების არასათანადო დაცვას. სასამართლოს განმარტებით, საყურადღებოა ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 3.1.7 მუხლი, რომლის მიხედვითაც შემსყიდველი ანუ შპს ,,...» ვალდებული იყო დასაცავ ობიექტებზე განთავსებული შენობა-ნაგებობები, სათავსოები და ვაგონები მიმწოდებლის ანუ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის თანამშრომლისათვის ჩაებარებინა დაკეტილ და დალუქულ მდგომარეობაში მიღება-ჩაბარების აქტით ან სპეციალურ ჟურნალში ხელმოწერით. აქედან გამომდინარე, დაცვის პოლიციის დეპარტამენტი ვალდებულებას კისრულობდა დაეცვა მხოლოდ ის ობიექტები, რომლებიც მას დაკეტილ და დალუქულ მდგომარეობაში გადაეცემოდა და რაც დადასტურებული იქნებოდა შესაბამისი მიღება-ჩაბარების აქტით ან სპეციალურ ჟურნალში ხელმოწერით. დაცვის პოლიცია ვერ აიღებდა ვალდებულებას იმ ტერიტორიისა და მასზე განთავსებული ობიექტების დაცვაზე, რომლებიც დაკეტილ და დალუქულ მდგომარეობაში არ გადაეცემოდა. საქმეში არ არის წარმოდგენილი არცერთი მიღება-ჩაბარების აქტი ან ჟურნალი, საიდანაც დადასტურდება, რომ გაქურდული ობიექტები დასაცავად ჩაბარებული ჰქონდა დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის თანამშრომლებს. სასამართლოს მითითებით, საქმეში წარმოდგენილი ცნობები ამა თუ იმ ობიექტის გაქურდვის შესახებ, არ წარმოადგენს იმის მტკიცებულებას, რომ ზიანის მიყენებაში დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის თანამშრომლებს მიუძღვით რაიმე ბრალი. მითითებული ცნობები ადასტურებენ მხოლოდ ობიექტების გაქურდვის ფაქტს და არა დაცვის პოლიციის თანამშრომლების ბრალეულობას. ამასთან, ზიანის მიყენებაში ამა თუ იმ პირის ბრალეულობა დადასტურებული უნდა იყოს სასამართლოს გადაწყვეტილებით ან სისხლის სამართლის საქმეზე კანონიერ ძალაში შესული განაჩენით. მხოლოდ წინასწარი გამოძიების დაწყება ქურდობის ფაქტზე არ ნიშნავს იმას, რომ ქურდობა გამოწვეული იყო დაცვის პოლიციის თანამშრომლების მხრიდან მოვალეობის არაჯეროვანი შესრულების გამო.
აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს ,,...».
აპელანტი სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ შპს ,,...» და დაცვის პოლიციის დეპარტამენტს შორის 2007 წლის 31 მარტს დაიდო ¹07-131 ხელშეკრულება, რომლის სპეციფიკური პირობების 3. 2. 1. და 3. 2. 2. პუნქტების შესაბამისად, დაცის პოლიციამ იკისრა ვალდებულება რკინიგზის ობიექტების დაცვის უზრუნველყოფაზე და «პოლიციის შესახებ» კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად ნაკისრი მოვალეობების, ანუ ,,...» ობიექტების სათანადო დაცვის კეთილსინდისიერად შესრულებაზე. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 394-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით კონტრაჰენტის მიერ ვალდებულების დარღვევისა და არაჯეროვანი შესრულებისთვის კრედიტორს შეუძლია მოითხოვოს ამით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება. აპელანტის განმარტებით, სწორედ აღნიშნული ნორმის შესაბამისად, დაცვის პოლიციამ მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 3. 2. 5. პუნქტებით იკისრა ვალდებულება ,,...» მიყენებული მატერიალური ზიანის უპირობოდ ანაზღაურებაზე. აღნიშნული ვალდებულება აღიარებულია ასევე ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 8.1. მუხლით, ხოლო 8.2. მუხლის მიხედვით, ,,...», როგორც შემსყიდველი, უფლებამოსილია უპირობოდ გამოქვითოს დაცვის პოლიციისათვის ასანაზღაურებელი თანხიდან მიყენებული მატერიალური ზიანის ოდენობა.
აპელანტის განმარტებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლი და დავის გადაწყვეტისას არ გაითვალისწინა ის უმნიშვნელოვანესი გარემოება, რომ ხელშეკრულების 3. 2. 5., 8.1. და 8.2. მუხლები ამ ხელშეკრულების არსებით პირობას წარმოადგენდნენ, რომელთა გარეშეც ამ ხელშეკრულების დადებაზე შპს ,,...» არ დათანხმდებოდა.
საქალაქო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის დარღვევით ასევე არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა შპს ,,...» მიერ წარდგენილ მტკიცებულებებს, ვინაიდან მათ მიერ წარმოდგენილი მასალებით უტყუარად დასტურდება ის გარემოება, რომ ,,...» მოსარჩელე მხარის მიერ სახელშეკრულებო ვალდებულების არაჯეროვანი შესრულებით და ,,...» ობიექტებზე არასათანადო დაცვით, მიადგა 21 535 ლარის მატერიალური ზიანი.
აპელანტის მითითებით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 361-ე და 394-ე მუხლების შესაბამისად, დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის მიმართ წარმოეშვა მიყენებული მატერიალური ზიანის უპირობო ანაზღაურების ვალდებულება, ხოლო ,,...», თავის მხრივ, ისარგებლა ხელშეკრულებით მინიჭებული უფლებით და ასანაზღაურებელი თანხიდან დაცვის პოლიციას გამოუქვითა მიყენებული მატერიალური ზიანის თანხა _ 21 535 ლარი.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 30 სექტემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 11 მარტის განჩინებით შპს ,,...» სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 30 სექტემბრის გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლომ განჩინების მიღებისას იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლის «გ» ქვეპუნქტით და სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებები და დასკვნები საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით.
სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოებები არ ქმნიდნენ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლებით გათვალისწინებულ შემადგენლობას, შესაბამისად შპს ,,...» სააპელაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა უსაფუძვლოდ.
აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს ,,...».
კასატორი საკასაციო საჩივრით ითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 11 მარტის განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.
კასატორი საკასაციო საჩივარს აფუძნებდა ძირითადად იმავე გარემობებზე, რაზეც მიუთითებდა სააპელაციო საჩივარში.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა- განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლანობის შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს ,,...» საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს, შემდეგ გარემოებათა გამო:
საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებებს მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულებების თაობაზე და თვლის, რომ სასამართლოს მხრიდან დავის გაწყვეტისას ადგილი არა აქვს საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების დარღვევას.
საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 65-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადებისას გამოიყენება ამ კოდექსის ნორმები და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული დამატებითი მოთხოვნები ხელშეკრულებათა შესახებ.
აღნიშნული მუხლის მოთხოვნებიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლო მართებულად მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლო მხრიდან სამოქალაქო კოდექსის შესაბამისი ნორმების გამოყენებას და ამავე კოდექსის 327-ე მუხლის დებულებებიდან გამომდინარე თვლის, რომ წარმოშობილი დავა უნდა გადაწყვდეს მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების პირობების გათვალისწინებით.
2007 წლის 31 მარტს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტსა და შპს ,,...» შორის დადებული ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 3.2.1. მუხლის შესაბამისად, დაცვის პოლიციის დეპარტამენტს ევალებოდა უზრუნველეყო დასაცავი ობიექტის დაცვა, ამავე ხელშეკრულების 3.2.5 მუხლის თანახმად, დაცვის პოლიცია ვალდებული იყო უპირობოდ აენაზღაურებინა შემსყიდველისათვის მიყენებული მატერიალური ზიანი, რომელიც მას მიადგებოდა მომწოდებლის მიერ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შეუსრულებლობის ან არაჯეროვანი შესრულების შემთხვევაში. ასევე ამავე ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 8.1 მუხლის თანხმად, მიმწოდებელი ვალდებული იყო უპირობოდ აენაზღაურებინა მისი თანამშრომლების მიზეზით შემსყიდველისათვის მიყენებული მატერიალური ზარალი, რომელიც მას მიადგებოდა ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში.
საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას.
ხელშეკრულების ზემოაღნიშნული პირობებისა და სამოქალაქო კოდექსის მითითებული ნორმის მხედველობაში მიღებით საკასაციო სასამართლო უდავოდ მიიჩნევს დაცვის პოლიციის მატერიალური პასუხისმგებლობის საკითხს, მაგრამ ამავდროულად, დავის არსებითად სწორი გადაწყვეტისათვის, საჭიროდ თვლის განისაზღვროს, არსებობს თუ არა პასუხისმგებლობის გამომრიცხავი გარემოებები.
ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 3.1.7 პუნქტის შესაბამისად, შემსყიდველი ვალდებულია, დასაცავ ობიექტზე განთავსებული შენობა-ნაგებობები, სათავსოები და ვაგონები მიმწოდებლის თანამშრომლებს ჩააბაროს დაკეტილ და დალუქულ მდგომრეობაში მიღება ჩაბარების აქტით ან სპეციალურ ჟურნალში ხელმოწერით.
ხელშეკრულების მითითებული ნორმებიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო ადასტურებს სასამართლოს მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტს ევალებოდა იმ ობიექტების დაცვა, რომელიც მას დაკეტილ და დალუქულ მდგომარეობაში გადაეცემოდა.
საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია.
იმის გათვალისწინებით, რომ კასატორის მხრიდან დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებაში წარმოდგენილი არ არის დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია, საკასაციო სასამართლო უდავოდ მიიჩნევს ფაქტს იმის თაობაზე, რომ გაქურდული ობიექტები დაცვის პოლიციის თანამშრომლებს არ ჩაბარებიათ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობების დაცვით.
საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 415-ე მუხლის შესაბამისად, თუ ზიანის წარმოშობას ხელი შეუწყო დაზარალებულის მოქმედებამაც, მაშინ ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება და ამ ანაზღაურების მოცულობა დამოკიდებულია იმაზე, თუ უფრო მეტად რომელი მხრის ბრალით არის ზიანი გამოწვეული. ეს წესი გამოიყენება მაშინაც, როცა დაზარალებულის ბრალი გამოიხატება მის უმოქმედობაში – თავიდან აეცილებინა ან შეემცირებინა ზიანი.
საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და სამოქალაქო კოდექსის მითითებული ნორმა საკასაციო სასამართლოს აძლევს საფუძველს დაადასტუროს სააპელაციო სასამართლოს მოტივაცია და თვლის, რომ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის პასუხსმგებლობის გამომრიცხავი ნორმები კასატორს ართმევს შესაძლებლობას, იმავე ხელშეკრულების მოთხოვნებიდან გამომდინარე, მოახდინოს მომსახურების თანხების გაქვითვა.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სახეზე არ არის გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებისა და საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების მატერიალური თუ პროცესუალური საფუძველი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. შპს ,,...» საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 11 მარტის განჩინება;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
