ბს-824-788(კ-09) 25 ნოემბერი, 2009წ.
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ
შემადგენლობა:
ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, ლევან მურუსიძე
სხდომის მდივანი – ნ. გოგატიშვილი
კასატორი - საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტრო; წარმომადგენლები - გ. ჩ-ძე, ლ. თ-ძე
მოწინააღმდეგე მხარე – სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტი; წარმომადგენელი – მ. თ-ია
გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 7 აპრილის განჩინება
დავის საგანი – დავალიანების ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2008 წლის 25 ნოემბერს სსიპ ,,დაცვის პოლიციის დეპარტამენტმა» სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხე საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს მიმართ, ხელშეკრულებით გათვალისწინებული დავალიანების ანაზღაურების თაობაზე.
მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტსა (მიმწოდებელი) და საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს (შემსყიდველი) შორის 2008 წლის 27 თებერვალს გაფორმდა ¹370101/34 ხელშეკრულება საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ადმინისტრაციული შენობის, მდებარე მარშალ გელოვანის ქ. ¹6-ში, პოლიციის 19 საშტატო ერთეულით საზოგადოებრივი წესრიგის დაცვის შესახებ; ხელშეკრულების თანახმად, ერთი თვის დაცვის მომსახურება პირველი ლოტისათვის შეადგენდა 9450 ლარს. ხელშეკრულების მე-3 მუხლით «მიმწოდებელმა» აიღო ვალდებულება, «შემსყიდველს» გაუწიოს მომსახურება ხელშეკრულების პირობების შესაბამისად, რაც პირნათლად იქნა შესრულებული. ხელშეკრულების მე-4 მუხლი გულისხმობს რა ხელშეკრულების პირობების შესაბამისად «მიმწოდებლისათვის» ხელშეკრულების ფასის ანაზღაურებას, «მიმწოდებლის» მიერ არასრულად იქნა გადახდილი მაისის თვის დაცვის მომსახურების საფასური. კერძოდ, გადასახდელი დარჩა 1950 ლარი.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებით ითხოვდა მოპასუხე – საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს მის სასარგებლოდ დაკისრებოდა 1950 ლარის ანაზღაურება.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილებით საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სსიპ ,,დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის» სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა; საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს სსიპ ,,დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის» სასარგებლოდ დაეკისრა 1950 ლარის ანაზღაურება.
საქალაქო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ სასკ-ის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის «ბ» პუნქტის თანახმად, სასამართლოში ადმინისტრაციული დავის საგანი შეიძლება იყოს ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადება, შესრულება ან შეწყვეტა. სზაკ-ის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის «ზ» პუნქტის თანახმად, ადმინისტრაციულ ხელშეკრულებას წარმოადგენს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ საჯარო უფლებამოსილების განხორციელების მიზნით ფიზიკურ ან იურიდიულ პირთან, აგრეთვე სხვა ადმინისტრაციულ ორგანოსათან, დადებული სამოქალაქო-სამართლებრივი ხელშეკრულება.
სასამართლოს განმარტებით, ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილია, გამოიყენოს საქმიანობის როგორც საჯაროსამართლებრივი, ისე კერძოსამართლებრივი ფორმები, მათ შორის, დადოს როგორც ადმინისტრაციული, ისე კერძოსამართლებრივი ხელშეკრულება. კონკრეტულ შემთხვევაში ადმინისტრაციული და სამოქალაქო სამართლებრივი ხელშეკრულებების გამიჯვნა შესაძლებელია ამ ხელშეკრულებათა მიზნის დადგენის გზით; საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2005 წლის 23 მარტის ¹266 ბრძანებით დამტკიცებული «საჯარო სამართლის იურიდიული პირის _ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის დებულების» თანახმად, სსიპ – დაცვის პოლიციის დეპარტამენტი არის საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მმართველობაში მოქმედი საჯარო სამართლის იურიდიული პირი, რომლის ამოცანაა კერძო დაცვით საქმიანობაზე კონტროლის განხორციელება, დადებული ხელშეკრულებების, სახელმწიფო შეკვეთების ფარგლებში მესაკუთრის ქონების, კანონიერი ინტერესების დაცვა მართლსაწინააღმდეგო ხელყოფისაგან. ამდენად, ხელშეკრულების ფარგლებში კერძო თუ სახელმწიფო ქონების მართლსაწინააღმდეგო ხელყოფისაგან დაცვა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სსიპ – დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის საჯარო უფლებამოსილება და მისი უშუალო, პირდაპირი ფუნქციაა. ანუ, ამ შემთხვევაში სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტი ახორციელებს საჯაროსამართლებრივ უფლებამოსილებას და სწორედ ამ მიზნით არის დადებული ხელშეკრულება, რომლის შესაბამისადაც მოსარჩელე ითხოვს სადაო თანხების ანაზღაურებას, რის გამოც მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულება წარმოადგენს ადმინისტრაციულ ხელშეკრულებას. სასკ-ის 251 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადებასთან, შესრულებასთან და შეწყვეტასთან დაკავშირებული დავები განიხილება საერთო სასამართლოების მიერ ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით. ხოლო სზაკ-ის 65-ე მუხლის შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადებისას გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული დამატებითი მოთხოვნები ხელშეკრულებათა შესახებ. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ხელშეკრულება დადებულად ითვლება, თუ მხარეები მის ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდნენ საამისოდ გათვალისწინებული ფორმით. ამავე კოდექსის 317-ე მუხლის თანახმად, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის თანახმად, ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად და კეთილსინდისიერად.
საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 407-ე მუხლის თანახმად, ხელშეკრულებიდან გასვლისას კრედიტორს შეუძლია მოითხოვოს იმ ზიანის ანაზღაურება, რომელიც მას მიადგა ხელშეკრულების შეუსრულებლობით.
სასამართლოს მითითებით, მართალია, მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მომსახურების შესრულების პერიოდში საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ადმინისტრაციული შენობიდან დაიკარგა პორტაბელური კომპიუტერი, რითაც ზიანი მიადგა მოპასუხე ადმინისტრაციულ ორგანოს, თუმცა, როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, ხსენებულ ფაქტთან დაკავშირებით მიმდინარეობს გამოძიება. შესაბამისად, სასამართლომ მოპასუხის მითითება ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობის არაჯეროვნად შესრულების გამო ზიანის თანხის გაქვითვის შესახებ არ გაიზიარა და მიუთითა, რომ იმისათვის, რათა სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტს დაეკისროს ქონებრივი პასუხისმგებლობა ზიანის ანაზღაურების სახით, აუცილებელია დადგინდეს, წარმოადგენს თუ არა ზიანი მოსარჩელის მოქმედების (უმოქმედობის) შედეგს, ანუ, არსებობს თუ არა მიზეზობრივი კავშირი მოსარჩელის მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებასა (უმოქმედობასა) და დამდგარ ზიანს შორის. სასამართლოს განმარტებით, პირის მართლსაწინააღმდეგო მოქმედება მხოლოდ მაშინაა ზიანის მიზეზი, როცა ეს პირდაპირ (უშუალოდ) დაკავშირებულია ზიანთან. შესაბამისად, ანაზღაურებას ექვემდებარება ის ზიანი, რომელიც წარმოადგენს ზიანის გამომწვევი მოქმედების (უმოქმედობის) უშუალო შედეგს. საქმის მასალებით ამჟამად მოპასუხის მიერ ვერ იქნა დადასტურებული მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებას (უმოქმედობას) და ზიანს შორის არსებული მიზეზობრივი კავშირი და ის გარემოება, რომ სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტს მიუძღვის ბრალი საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროსათვის არსებული ზიანის მიყენების ფაქტთან დაკავშირებით.
მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტრომ.
აპელანტი სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულების თანახმად მიმწოდებელმა იკისრა ვალდებულება, დაეცვა სამინისტროს ბალანსზე რიცხული ადმინისტრაციული შენობა და მიმდებარე ტერიტორია, შესაბამისად, აიღო ვალდებულება, დაეცვა სამინისტროს ქონება მართლსაწინააღმდეგო ხელყოფისაგან. სსსკ-ის 102-ე მუხლის თანახმად თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლოს მსჯელობა, რომ მიზეზობრივი კავშირის დამტკიცება მოპასუხის ვალდებულებას წარმოადგენდა, სამართლებრივ საფუძველს მოკლებულია. საქმის მასალების თანახმად თავად მოსარჩელე არ უარყოფს კომპიუტერის დაკარგვის ფაქტს მის მიერ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულებების შესრულებისას, რაც მის ბრალეულ ქმედებაზე მიუთითებს. აღნიშნული გარემოება სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ათავისუფლებს, დაამტკიცოს მოპასუხის აღიარების საწინააღმდეგო. ამასთან, მოსარჩელეს არ წარუდგენია და არც სასამართლოს მოუპოვებია მტკიცებულებები და გარემოებანი, რომლებიც მოსარჩელეს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს წინაშე პასუხისმგებლობისაგან გაათავისუფლებდა. სასამართლოს მიერ მტკიცების ტვირთი მხარეებს შორის არასწორად იქნა გადანაწილებული, რამაც გამოწვია არასწორი გადაწყვეტლების მიღება. სოფლის მეურნეობის სამინისტროსათვის არსებითი მნიშვნელობა არ ენიჭება, გამოძიების დამთავრების შემდეგ დადასტურდება თუ არა მიზეზობრივი კავშირის არსებობა მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებას (უმოქმედებას) და ზიანს შორის, რადგან მოსარჩელე მხარე აღიარებს ხელშეკრულების არაჯეროვნად შესრულების ფაქტს. მოსარჩელე ვალდებული იყო, დაემტკიცებინა გარემოებები, რომლებზედაც თავის მოთხოვნებს ამყარებს, კერძოდ, მის მიერ ხელშეკრულების ჯეროვნად შესრულების ფაქტი, მაგრამ საქმეში არ არის ამ მოთხოვნის დამამტკიცებელი არცერთი გარემოება. აპელანტის განმარტებით, სასამართლო უგულებელყოფს იმ გარემოებას, რომ გამოძიების წარმატებით დამთავრებაც არ გაათავისუფლებს მოსარჩელეს პასუხისმგებლობისაგან, რაც მან სოფლის მეურნეობის სამინისტროს წინაშე აიღო, რადგან სისხლისამართლებრივი დევნის მიზანს წარმოადგენს კონკრეტული ეჭვმიტანილს დაკავება და არა იმის დამტკიცება, მოსარჩელემ დაარღვია თუ არა მოპასუხის მიმართ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებები; სასამართლომ უგულებელყო ხელშეკრულების საერთო პირობების მე-8 მუხლის 8.4 პუნქტი, რამაც გამოწვია მოსარჩელის მიერ მხარეებს შორის სამოქალაქოსამართლებრივი ბრუნვისათვის დამახასიათებელი აუცილებელი წინდახედულების ნორმის დარღვევა და მოსარჩელის პასუხისმგებლობა ამ დარღვევის შედეგად წარმოშობილი ზიანისათვის.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 7 აპრილის განჩინებით საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლომ განჩინების მიღებისას იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლის «გ» ქვეპუნქტით და სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებები და დასკვნები საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით.
სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოებები არ ქმნიდნენ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლებით გათვალისწინებულ შემადგენლობას, შესაბამისად საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა უსაფუძვლოდ.
მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტრომ.
კასატორი საკასაციო საჩივრაში მიუთითებდა, რომ სოფლის მეურნეობის სამინისტრო სადავოდ ხდის დაცვის პოლიციის მიერ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების არაჯეროვნად შესრულების ფაქტს და მის დელიქტურ პასუხისმგებლობას. წარმოდგენილი სამართლებრივი ურთიერთობა თავისი სამართლებრივი ბუნებით, შეესაბამება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით რეგულირებულ დავალების ხელშეკრულებას. ამდენად, სასამართლოს მიერ გამოყენებული უნდა ყოფილიყო ამ გარიგების ტიპისათვის დამახასიათებელი და არა დელიქტიური ვალდებულებისათვის დამახასიათებელი ნიშნები, რის გამოც მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, როგორც ასეთი, წარმოდგენილ შემთხვევაში, განსახილველი საკითხი არ არის. ხელშეკრულების პირობების არაჯეროვნად შესრულება არ ნიშნავს იმავდროულად მოქმედების ან უმოქმედობის მართლწინაამდეგობას. მართლწინააღმდეგობა სამართლებრივ ურთიერთობაში აღნიშნვს მოქმედი პოზიტიური სამართლის ნორმების საწინააღმედო ქმედებას. იგი დამახასიათებელია მხოლოდ დელიქტური, განზრახ ან გაუფრთხილებლობით ჩადენილი ქმედებისათვის (ან უმოქმედეობისათვის), რომლის განხორციელების შედეგად სახეზეა კანონით დაცული სიკეთის ხელყოფა. სასამართლოს მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ ხელშეკრულების პირობების დარღვევა ფასდება, როგორც მართლსაწინააღმდეო ქმედება, არასწორია და ეწინააღმდეგება სამოქალაქო სამართლის დოგმატიკას, რადგან მართლსაწინააღმედგო ქმედება განახორციელა მხოლოდ იმ პირმა, რომელიც დაეუფლა კომპიუტერს მითვისების მიზნით და არა დაცვის პოლიციამ, რომელმაც თავისი უმოქმედობით ვერ უზრუნველყო სამინისტროს ქონების დაცვა, კასატორის მოსაზრებით, სასამართლო გადაწყვეტილებაში მოცემულია არა მხოლოდ სუბსუმციის ხარვეზი, არამედ კანონის არასწორი ინტერპრეტაცია და შესაბამისად, მისი არასწორი გამოყენება.
კასატორის მითითებით, სასამართლომ ასევე არასწორი შეფასება მისცა და უგულებელყო მხარეებს შორის გაფორმებული ხელშეკრულებით შეთანხმებული პირობები. ,,სახლემწიფო შესყიდვების შესახებ» საქართველოს კანონის 2008 წლის 27 თებერვლის ¹370101/34 ხელშეკრულების პრეამბულის პირველი პუნქტის შესაბამისად, ამ ხელშეკრულების განუყოფელ ნაწილებად ითვლებიან: ბ) პრეტენდენტის მიერ წარმოდგენილი სატენდერო წინადადება; გ) გასაწევი მომსახურების ჩამონათვალი; დ) ტექნიკური დავალება. აღნიშნულიდან გამომდინარე, დაცვის პოლიციის მიერ წარმოდგენილ იქნა ,,გასაწევი მომსახურების პირობების სრული აღწერა», სადაც მითითებულია, რომ ,,დაცვის პოლიციის დეპარტამენტი უზრუნველყოფს აღნიშნული ობიექტის მატერიალურ-ტექკნიკური ბაზის დაცვასა და უსაფრთხოებას». აღნიშნული კი, პრეამბულის თანახმად წარმოადგენს ხელშეკრულების განუყოფელ ნაწილს და ამ გარემოებების გათვალისწინებით სასამართლო გადაწყვეტილება საერთოდ არ შეიცავს დასაბუთებას, თუ რატომ არ მოიცავს მატერიალურ-ტექკნიკური ბაზა თავად მოსარჩელის მიერ აღებულ ვალდებულებას, კერძოდ, პორტაბელურ კომპიუტერს. კომპიუტერი არის სამინისტროს მატერიალურ-ტექნიკური ბაზის ნაწილი და მხარებს შორის ადმინისტრაციულ შენობაში არსებული კომპიუტერების დაცვა ხელშეკრულების პირობას წარმოადგენს.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 7 აპრილის განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა- განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს, შემდეგ გარემოებათა გამო:
საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებებს მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულებების თაობაზე და თვლის, რომ სასამართლოს მხრიდან დავის გაწყვეტისას ადგილი არა აქვს საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების დარღვევას.
საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 65-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადებისას გამოიყენება ამ კოდექსის ნორმები და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული დამატებითი მოთხოვნები ხელშეკრულებათა შესახებ.
აღნიშნული მუხლის მოთხოვნებიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლო მართებულად მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან სამოქალაქო კოდექსის შესაბამისი ნორმების გამოყენებას და ამავე კოდექსის 327-ე მუხლის დებულებებიდან გამომდინარე თვლის, რომ წარმოშობილი დავა უნდა გადაწყდეს მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების პირობების გათვალისწინებით.
2008 წლის 27 თებერვალს ერთის მხრივ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროსა და მეორეს მხრივ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტს შორის დაიდო სახელმწიფო შესყიდვის შესახებ ¹370101/34 ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც შემსყიდველმა ჩაატარა ტენდერი სამინისტროს ბალანსზე რიცხული ადმინისტრაციული შენობის, სოფ.წეროვანის ყოფილი სასოფლო-სამეურნეო მანქანათა საგამოცდო სადგურისა და მათი მიმდებარე ტერიტორიების დაცვის მომსახურების შესყიდვაზე 2 ლოტად. ამავე ხელშეკრულებით მიმწოდებელმა აიღო ვალდებულება გაეწია შემსყიდველისათვის ზემოაღნიშნული მომსახურება ხელშეკრულების პირობების შესაბამისად, ხოლო შემსყიდველმა აიღო ვალდებულება აენაზღაურებინა ხელშეკრულების ფასი ხელშკრულების პირობების შესაბამისად. გასაწევი მომსახურების ვადად განისაზღვრა პერიოდი 2008 წლის 01 მარტიდან 2008 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით. ხელშეკრულების საერთო პირობების მე-8 მუხლის თანახმად, მიმწოდებელი იძლეოდა გაწეული მომსახურების საერთაშორისო სტანდარტებისადმი შესაბამისობის გარანტიას. ამ გარანტიის კონკრეტული პირობები განისაზღვრებოდა ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობებით. მიმწოდებელი ვალდებული იყო, შეტყობინების მიღებისთანავე განეხორციელებინა უხარისხოდ შესრულებული მომსახურების ან მისი ნაწილის გამოსწორება შემსყიდველის მხრიდან რაიმე დამატებითი დანახარჯების გაწევის გარეშე.
ხელშეკრულების საერთო პირობების 7.1 მუხლის შესაბამისად, შესყიდვის ობიექტი ან მისი ნაწილი ჩაითვლებოდა მიღებულად მხოლოდ მიღება-ჩაბარების აქტის გაფორმების შემდეგ, თუ ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობებიდან სხვა რამ არ გამომდინარეობდა.
იმ გარემოებას, რომ დაცვის პოლიცია მატერიალურ პასუხისმგებლობას კისრულობდა მიღება-ჩაბარების აქტის საფუძველზე გადაცემულ ობიექტებზე, ასევე ადასტურებს საქმეში ს.ფ. 27-ზე წარმოდგენილი აქტი.
საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას.
ხელშეკრულების ზემოაღნიშნული პირობებისა და სამოქალაქო კოდექსის მითითებული ნორმის მხედველობაში მიღებით საკასაციო სასამართლო უდავოდ მიიჩნევს დაცვის პოლიციის მატერიალური პასუხისმგებლობის საკითხს, მაგრამ ამავდროულად, დავის არსებითად სწორი გადაწყვეტისათვის, საჭიროდ თვლის განისაზღვროს, არსებობს თუ არა პასუხისმგებლობის გამომრიცხავი გარემოებები.
როგორც აღინიშნა, ხელშეკრულების საერთო პირობების 7.1 მუხლის შესაბამისად, ობიექტი მიღებულად ითვლება მხოლოდ მიღება-ჩაბარების აქტის გაფორმების შემდეგ.
ხელშეკრულების მითითებული ნორმებიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო ადასტურებს მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტს ევალებოდა იმ ობიექტების დაცვა, რომელიც მას გადაეცემოდა მიღება-ჩაბარების აქტის საფუძველზე.
საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია.
იმის გათვალისწინებით, რომ კასატორის მხრიდან, დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებაში, წარმოდგენილი არ არის დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია, საკასაციო სასამართლო უდავოდ მიიჩნევს ფაქტს იმის თაობაზე, რომ გაქურდული ობიექტები დაცვის პოლიციის თანამშრომლებს არ ჩაბარებიათ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობების დაცვით.
საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 415-ე მუხლის შესაბამისად, თუ ზიანის წარმოშობას ხელი შეუწყო დაზარალებულის მოქმედებამაც, მაშინ ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება და ამ ანაზღაურების მოცულობა დამოკიდებულია იმაზე, თუ უფრო მეტად რომელი მხრის ბრალით არის ზიანი გამოწვეული. ეს წესი გამოიყენება მაშინაც, როცა დაზარალებულის ბრალი გამოიხატება მის უმოქმედობაში – თავიდან აეცილებინა ან შეემცირებინა ზიანი.
საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და სამოქალაქო კოდექსის მითითებული ნორმა საკასაციო სასამართლოს აძლევს საფუძველს დაადასტუროს სააპელაციო სასამართლოს მოტივაცია და თვლის, რომ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის პასუხსმგებლობის გამომრიცხავი ნორმები კასატორს ართმევს შესაძლებლობას, იმავე ხელშეკრულების მოთხოვნებიდან გამომდინარე, მოახდინოს მომსახურების თანხების გაქვითვა.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სახეზე არ არის გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებისა და საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების მატერიალური თუ პროცესუალური საფუძველი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 7 აპრილის განჩინება;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
