ბს-83-81(კ-09) 16 დეკემბერი, 2009 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ქადაგიძე, ლევან მურუსიძე

სხდომის მდივანი _ ნინო გოგატიშვილი

კასატორი(მოსარჩელე) _ შპს «...», წარმომადგენელი გ. ფ-შვილი (მინდობილობა 16.11.09წ., ¹090757599)

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხეები) – საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო, წარმომადგენელი გ. ბ-ძე (მინდობილობა 16.12.09წ., ¹08-თ/17618), შემოსავლების სამსახურის წარმომადგენელი შ. კ-შვილი და დ. ჯ-ძე

(მინდობილობა 02.12.09წ., ¹16-10/31710), ბათუმის რეგიონალური ცეტრი, წარმომადგენელი მ. მ-ძე (მინდობილობა 30.11.09წ., ¹1625/»-10115)

გასაჩივრებული განჩინება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 31.10.08წ. განჩინება

დავის საგანი _ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

05.03.08წ. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა შპს «...» დირექტორმა დ. ჩ-ძემ მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს წინააღმდეგ და დღგ-ს, საშემოსავლო და სოციალური გადასახადების ნაწილში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 27.02.08წ., ¹05-04/1769 გადაწყვეტილების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 03.10.07წ. ¹7215 ბრძანებისა და ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 07.07.07წ. ¹1534/138 საგადასახადო მოთხოვნის გაუქმება მოითხოვა. მოსარჩელის განმარტებით, არასწორია საქონლის დანაკლისის დღგ-ს ბრუნვაში არ ჩართვა, შესაბამისად უკანონოა 622 ლარის დღგ-ის დარიცხვა (ჯარიმის და საურავის) ჩათვლით. საწარმოს მიერ მითითებული საქონლის დანაკლისი აღიარებული და დეკლარირებული იქნა, გადახდილი იქნა შესაბამისი გადასახადები. მოსარჩელემ აღნიშნა აგრეთვე, რომ უსაფუძვლოდ დაერიცხა საშემოსავლო და სოციალური გადასახადების გადახდა. საწარმოს გასავლის ორდერით ანგარიშვალდებულ პირზე გაცემული 32 005 ლარი ჩაითვალა ხელფასად, მაშინ როდესაც თანხა გაიცა ანაგარიშვალდებულ პირზე, შპს თანამშრომელს მ. ღ-ტს ჰქონდა შესაბამისი მინდობილობა და იჯარის ხელშეკრულებების გაფორმების უფლება, აზერბაიჯანელმა მეწარმემ მიიღო თანხა და გასცა აღნიშნული ფაქტის დამადასტურებელი ორდერი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 11.04.08წ. განჩინებით საქმე განსჯადობით განსახილველად გადაეცა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 16.06.08წ. გადაწყვეტილებით შპს «...» სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ მართებულად მიიჩნია მ. ღ-ტისათვის გადაცემული 32 005 ლარის ხელფასად ჩათვალა, რის გამო სასამართლომ დაადგინა, რომ მოსარჩელეს კანონიერად დაერიცხა საშემოსავლო და სოციალური გადასახადების გადახდა. სასამართლომ არ დააკმაყოფილა აგრეთვე მოსარჩელის მოთხოვნა დღგ-ში დარიცხული თანხის გაუქმების შესახებ. აღნიშნული გადაწყვეტილება ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატაში გაასაჩივრა შპს «...» დერექტორმა დ. ჩ-ძემ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 31.10.08წ. განჩინებით შპს «...» სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 16.06.08წ. გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2007 წლის მაისი-ივნისში შპს «...» ჩატარდა გასვლითი საგადასახადო შემოწმება. საწარმოს შესამოწმებელ პერიოდში ძირითად საქმიანობას წარმოადგენდა თხევადი გაზის (ბუთანის) აზერბაიჯანის რესპუბლიკიდან, შპს «...» და შპს «...» მეშვეობით, იმპორტი და მისი შემდგომი საბითუმო რეალიზაცია. გასვლითი საგადასახადო შემოწმების დროს საწარმოს დამატებით დაერიცხა 33 677 ლარი, მათ შორის ძირითადი _ 22 775 ლარი, ჯარიმა _ 9 153 ლარი და საურავი _ 1 749 ლარი. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 113-ე მუხლის შესაბამისად, 06.07.07წ. ბრძანების საფუძველზე გაიცა 07.06.07წ. ¹1534/138 საგადასახადო მოთხოვნა. 27.07.07წ. შემოსავლების სამსახურს საჩივრით მიმართა შპს «...» და მოითხოვა ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 07.06.07წ. ¹1534/138 საგადასახადო მოთხოვნის ნაწილობრივ ბათილად ცნობა, კერძოდ, მასზე დარიცხული 33 677 ლარიდან 33 055 ლარის გაუქმება. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 03.10.07წ. ¹7215 ბრძანებით შპს «...» საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათუმის საგადასახადო ინსპექციას დაევალა გასვლითი საგადასახადო შემოწმების აქტით დარიცხული თანხებიდან შპს «...» პირადი აღრიცხვის ბარათზე საქონლის ტრანსპორტირებისათვის გაწეული ხარჯების გაუთვალისწინებლად დარიცხული მოგების გადასახადის შემცირება და შესწორებული საგადასახადო მოთხოვნის გადაგზავნა. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 03.10.07წ. ¹7215 ბრძანება შპს «...» გაასაჩივრა დავების განმხილველ საბჭოში. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განმხილველი საბჭოს 27.02.08წ. გადაწყვეტილებით შპს «...» საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. საშემოსავლო და სოციალური გადასახადებით დაბეგვრის საფუძვლად საგადასახადო ინსპექციამ მიიჩნია მ. ღ-ტისათვის გადაცემული 32 005 ლარი, სასამართლომ მიუთითა, რომ თანხა რეალურად წარმოადგენდა ხელფასს, საგადასახადო ინსპექციამ შპს «...» მიერ მ. ღ-ტისათვის გადაცემულ თანხას _ მართებულად მისცა ხელფასის კვალიფიკაცია. სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 93-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, პირველად საგადასახადო დოკუმენტად მიიჩნევა წერილობითი საბუთი, რომელშიც უნდა აღინიშნოს: დოკუმენტის დასახელება, დოკუმენტის შედგენის თარიღი, დოკუმენტის ნომერი, რომლის განმეორება აკრძალულია და ა.შ. სასამართლოს აზრით, აპელანტის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები არ უნდა მიჩნეულიყო პირველად საგადასახადო დოკუმენტებად, რადგან ისინი ვერ აკმაყოფილებდა საგადასახადო კოდექსის 93-ე მუხლის მეორე ნაწილის ,,გ” ქვეპუნქტის იმპერატიულ მოთხოვნას. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება დამატებითი ღირებულების გადასახადის უკანონოდ დარიცხვის თაობაზე. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, საწარმოს 1383 ლარი ნაჩვენები ჰქონდა დანაკლისის სახით, მაგრამ არ ჰქონდა ჩართული დღგ დასაბეგრ ბრუნვაში. საწარმოს 2006 წლის ნოემბრის თვეში დარიცხული დღგ შემცირებული ჰქონდა 4 ლარით. საწარმოს სულ შემცირებული დღგ დაუდგინდა 393 ლარი, რაზედაც მართებულად დაერიცხა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 132-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული ჯარიმა _ 98 ლარი და იმავე კოდექსის 129-ე მუხლის საფუძველზე საურავი _ 131 ლარი.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 31.10.08წ. განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს «...» დერქტორმა დ. ჩ-ძემ. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, გასაჩივრებული განჩინების კანონიერებისა და საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივრი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სსკ-ის 407.2 მუხლის შესაბამისად, საკასაციო პალატას დადგენილად მიაჩნია, რომ 2007 წლის მაისი-ივნისში შპს «...» ჩატარდა გასვლითი საგადასახადო შემოწმება. შესამოწმებელ პერიოდში საწარმოს ძირითად საქმიანობას წარმოადგენდა აზერბაიჯანის რესპუბლიკიდან თხევადი გაზის (ბუთანის), შპს «...» და შპს «...» მეშვეობით, იმპორტი და მისი შემდგომი საბითუმო რეალიზაცია. 08.06.07წ. გასვლითი საგადასახადო შემოწმების აქტით საწარმოს დამატებით დაერიცხა 33 677 ლარი, მათ შორის ძირითადი _ 22 775 ლარი, ჯარიმა _ 9 153 ლარი და საურავი _ 1 749 ლარი. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 113-ე მუხლისა და 06.07.07წ. ¹4042 ბრძანების საფუძველზე, 07.07.07წ. გაიცა ¹1534/138 საგადასახადო მოთხოვნა. 27.07.07წ. შემოსავლების სამსახურს საჩივრით მიმართა შპს «...» და ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 07.07.07წ. ¹1534/138 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა მოითხოვა დარიცხული 33 677 ლარიდან 33 055 ლარის ნაწილში. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 03.10.07წ. ¹7215 ბრძანებით შპს «...» საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; ბათუმის საგადასახადო ინსპექციას დაევალა 08.06.07წ. გასვლითი საგადასახადო შემოწმების აქტით დარიცხული თანხებიდან შპს «...» პირადი აღრიცხვის ბარათზე საქონლის ტრანსპორტირებისათვის გაწეული ხარჯების გაუთვალისწინებლად დარიცხული მოგების გადასახადის შემცირება და შესწორებული საგადასახადო მოთხოვნის გადაგზავნა, სხვა გადასახადებთან დაკავშირებით საჩივარი არ იქნა დაკმაყოფილებული. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 03.10.07წ. ¹7215 ბრძანება შპს «...» 19.10.07წ. გაასაჩივრა დავების განმხილველ საბჭოში. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განმხილველი საბჭოს 27.02.08წ. გადაწყვეტილებით შპს «...» საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

საქმის მასალებით დასტურდება, რომ საშემოსავლო და სოციალური გადასახადებით დაბეგვრის საფუძვლად საგადასახადო ინსპექციამ მიიჩნია ის გარემოება, რომ მ. ღ-ტის სახელზე გაცემულ თანხას (32 005 ლარს) მიეცა ხელფასის კვალიფიკაცია, რაც გახდა საშემოსავლო გადასახადის – 5572 ლ. (ძირითადი – 3841ლ., ჯარიმა – 1344 ლ., საურავი – 387 ლ.) და სოციალური გადასახადის – 8646 ლ. (ძირითადი – 6401ლ., ჯარიმა – 1600 ლ., საურავი – 645ლ.) დარიცხვის საფუძველი. მხარეები არ ხდიან სადავოდ იმას, რომ მ. ღ-ტი შპს «...» თანამშრომელი იყო. საქმეში დაცული 30.12.06წ. სალაროს გასავლის ორდერებით დასტურდება, რომ მ. ღ-ტისათვის შპს «...» მიერ ხელზე გაცემული თანხა 32 005 ლარს (25 050+6 055) შეადგენდა. შპს «...» დირექტორის მიერ გაცემული იყო მინდობილობა იმავე შპს-ს თანამშრომელზე _ მ. ღ-ტზე, რომლითაც შპს-ს დირექტორი ანიჭებდა მ. ღ-ტს კომპანიის სახელით ხელშეკრულების დადების უფლებამოსილებას. აღნიშნული უფლებამოსილების მ. ღ-ტის მიერ განხორციელების ფაქტს მოსარჩელის აზრით ადასტურებს 01.03.06წ. დადებული საიჯარო ხელშეკრულებები ავტომობილისა და საოფისე ფართის დაქირავების თაობაზე. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ იჯარის ხელშეკრულება არის ხარჯის გაწევის სამართლებრივი საფუძველი და არ წარმოადგენს საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული თანხის ხარჯვის დამადასტურებელ პირველად საგადასახადო დოკუმენტს, რომლის შედგენის სავალდებულობაზე მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, რომლის თანახმად გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს მის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე. ხსენებული ნორმის მიხედვით, აღრიცხვის პირველად დოკუმენტებში სრულად და გარკვევით უნდა იყოს ასახული სამეურნეო ოპერაციის შინაარსი, საგანი, თანხა, სამეურნეო ოპერაციაში მონაწილე მხარეების დასახელება. საბუთის პირველად საგადასახადო დოკუმენტად მიჩნევის სავალდებულო ანალოგიურ პირობებს განსაზღვრავს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 93.2 მუხლი, რომლის თანახმად პირველად საგადასახადო დოკუმენტში უნდა აისახოს არა მხოლოდ სამეურნეო ოპერაციის შინაარსი, არამედ სამეურნეო ოპერაციის მონაწილე მხარეთა რეკვიზიტები. საქართველოს ეროვნული ბანკის პრეზიდენტის 31.12.99წ. ¹328 ბრძანებით დამტკიცებული «სალაროს მეურნეობის შესახებ» დებულების მე-3 მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად, ხელფასებზე გამოიწერება შესაბამისი უწყისი და სალაროს გასავლის ორდერი, რომელიც მ. ღ-ტზე 32 005 ლარის ხელზე გაცემის დღეს - 30.12.06წ. გამოიწერა. აღნიშნული მუხლის მე-5 პუნქტის თანახმად, მიმდინარე საჭიროებისათვის სალაროდან ნაღდი ფული შეიძლება გაიცეს საქვეანგარიშოდ ხელმძღვანელის ნებართვის საფუძველზე, სადაც მითითებული იქნება ამ თანხის გამოყენების ვადა. მოცემულ შემთხვევაში მ. ღ-ტზე 30.12.06წ. სალაროს გასავლის ორდერებით გაცემული თანხის მიმდინარე საჭიროებისათვის _ იჯარის ქირის დასაფარად გაცემის დამადასტურებელი დოკუმენტი _ ხელმძღვანელის ნებართვა არ არის წარმოდგენილი, ხოლო თბილისი-ბაქოს მარშრუტის ბილეთის ასლებით და მივლინების თანხის ანაზღაურების შესახებ 18.03.07წ. ¹9 სალაროს გასავლის ორდერით უტყუარად ვერ დასტურდება მ. ღ-ტისათვის შპს «...» მიერ 30.12.06წ. სალაროს გასავლის ორდერებით გადაცემული თანხის აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში იჯარის ხელშეკრულებისათვის გახარჯვა, ვინაიდან საქმეში დაცული ქ. ბაქოს მიმართულებით მგზავრობის დოკუმენტაცია ეხება სალაროს გასავლის ორდერების გაცემამდე პერიოდს, ამასთანავე, გასვლითი საგადასახადო შემოწმების 08.06.07წ. აქტის მიხედვით ხშირი მივლინების ხარჯები (52667 ლარი) ჩამოწერილი იყო. მხედველობაშია მისაღები აგრეთვე ის გარემოება, რომ სადავო პერიოდში მოქმედი საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 20.12.06წ. ¹1776 ბრძანებით დამტკიცებული «ფიზიკური პირის საბაჟო დეკლარაციის» მე-3 პუნქტის თანახმად, საბაჟო ორგანოში სავალდებულო დეკლარირებას ექვემდებარებოდა 30000 ლარზე მეტი ეროვნული ვალუტის ან მისი ექვივალენტი უცხოური ვალუტის საზღვარზე გადაადგილება. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მესამე ნაწილის შესაბამისად, საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით. მხარეს არ წარმოუდგენია მტკიცებულება – ფიზიკური პირის საბაჟო დეკლარაციის ასლი, რომელიც დაადასტურებდა მ. ღ-ტისათვის 30.12.06წ. სალაროს გასავლის ორდერებით გადაცემული თანხის _ 32 005 ლარის საქართველოს საბაჟო საზღვრის გადაკვეთის ფაქტს. საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველს არ ქმნის კასატორების მითითება აზერბაიჯანელი მეწარმის მიერ შედგენილი ¹18 და ¹19 სალაროს შემოსავლის ორდერებში (ტ.1,ს.ფ. 23) მითითებული 3500 და 15000 დოლარის მ. ღ-ტზე გაცემული 32 005 ლარის სადავო პერიოდში ეკვივალენტურობის თაობაზე, რადგან მხარის მიერ საქმეში არ არის წარმოდგენილი მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა სადავო თანხის კონვერტაციის ფაქტს. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ საგადასახადო ინსპექციამ შპს «...» მიერ მ. ღ-ტზე გადაცემულ 32 005 ლარს მართებულად მისცა ხელფასის კვალიფიკაცია.

საკასაციო პალატა დადგენილად მიიჩნევს, რომ შპს «...» დღგ-ში დამატებით დაერიცხა 622 ლარი, მათ შორის ძირითადი თანხა – 393 ლარი, ჯარიმა - 98 ლარი და საურავი 131 ლარი. სხვაობა შემოწმებით დადგენილ გადასახდელ დღგ-სა და ბუღალტრულად წარდგენილ დღგ-ს შორის - 393 ლარი დაექვემდებარა დამატებით დარიცხვას, რადგან საწარმოს 2300 კგ. თხევადი გაზი თვითღირებულებით ჩართული ჰქონდა ერთობლივ შემოსავალში დანაკლისის სახით, მაგრამ არ ჰქონდა ჩართული დღგ დასაბეგრ ბრუნვაში.

საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემობაზე, რომ საგადასახადო კანონმდებლობის თანახმად (ამჟამად მოქმედი კოდექსის 12.26 მუხლი) დანაკლისად ჩაითვლება სხვაობა შეძენილ (შეძენის დამადასტურებელი დოკუმენტის მიხედვით) და რეალიზებულ (გადასახადის გადამხდელისაგან ფაქტობრივად გასულ) სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობათა შორის, თუ ვერ დგინდება დებიტორი (ამნაზღაურებელი) ან/და მიმთვისებელი. ამასთანავე, თუ უფლებამოსილი ორგანოს მიერ დადგენილია დანაკარგის მაქსიმალური ზღვრული ოდენობა, დანაკლისად ჩაითვლება ამ ოდენობაზე მეტი ნაკლებობა. სადავო პერიოდში მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 143.6 მუხლის თანახმად, სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების დანაკლისი განიხილება მისი აღმოჩენის მომენტში ნაღდი ანგარიშსწორებით საბაზრო ფასებით (აქციზითა და დღგ-ს გარეშე) განხორციელებულ მიწოდებად და გადასახადებით დაიბეგრება ამ კოდექსით დადგენილი წესით. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ დანაკარგის, როგორც ასეთის, ფაქტის დადგენა, არ ქმნის დანაკარგის საგადასახადო დაბეგვრისაგან გათავისუფლების სამართლებრივ საფუძველს. დანაკარგის ზღვრული ოდენობის ჩამოწერა დაიშვება იმ შემთხვევაში, უკეთუ ასეთი წესი ნორმატიულად განსაზღვრულია შესაბამისი უფლებამოსილი ორგანოს მიერ. კანონმდებლობა ითვალისწინებს ბუნებრივი და არა თხევადი აირის ნორმატიული დანაკარგის ოდენობის გაანგარიშებას (,,ელექტროენერგეტიკის და ბუნებრივი გაზის შესახებ” კანონის მე-5 მუხლი, სემეკ-ის 08.09.99წ. ¹6 დადგენილებით დამტკიცებული ,,ბუნებრივი გაზის ტარიფების დადგენის წესისა და მეთოდოლოგიის” მე-15, მე-18 მუხლები. საგულისხმოა, რომ ბუნებრივი გაზის პროგნოზული დანაკარგები მომხმარებლის ტარიფში შეტანის საფუძველია). სადავო პერიოდში მოქმედი საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 17.11.04წ. ¹748 ბრძანება არ ითვალისწინებდა თხევადი გაზის ტრანსპორტირების და რეალიზაციისას ბუნებრივი დანაკარგის დაანგარიშების წესს. საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 17.11.04წ. ¹748 ბრძანებით დამტკიცებული ნავთობპროდუქტების აღრიცხვის ჟურნალების ფორმებში არ არის გათვალისწინებული გრაფა ბუნებრივი დანაკარგის აღრიცხვისათვის. თხევად აირზე ზღვრული, დასაშვები დანაკარგის ნორმატიული დაუდგენლობის პირობებში უსაფუძვლოა დანაკარგის ნორმატიულობის ფარგლების დადგენა სასამართლოს მეშვეობით. საგადასახადო კანონმდებლობა ნაკლებობის დანაკლისად არ მიჩნევის შესაძლებლობას მხოლოდ იმ შემთხვევაში ითვალისწინებს, უკეთუ უფლებამოსილი ორგანოს მიერ დადგენილი იქნებოდა დანაკარგის მაქსიმალური ზღვარი, რასაც განსახილველ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არსებითად სწორია, საკასაციო საჩივარში მითითებულ კანონის დარღვევას ადგილი არ ჰქონია, რაც სსკ-ის 410-ე მუხლის თანახმად საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველს წარმოადგენს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1-ლი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე, 390-ე, 399-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს «...» საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 31.10.08წ. განჩინება;

2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.