¹ბს-866-833 (კ-08) 4 მარტი, 2009წ.

ქ. თბილისი ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მარიამ ცისკაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა სილაგაძე, ნუგზარ სხირტლაძე (მოსამართლეები)

სხდომის მდივანი ქ. მ.-ე

კასატორი – ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობა (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს «ა»

მესამე პირები – საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ოზურგეთის სარეგისტრაციო სამსახური, სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველო, საქართველოს გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების სამინისტრო

დავის საგანი_იჯარის ხელშეკრულების დადების დავალდებულება და საიჯარო ქირის დავალიანების გადახდის დაკისრება

გასაჩივრებული სასამართლოს განჩინება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ოზურგეთის რაიონის გამგეობამ 2003 წლის 10 აპრილს სარჩელი აღძრა ოზურგეთის რაიონულ სასამართლოში მოპასუხე შპს ,,ა”-ს მიმართ და მოითხოვა მოპასუხის დავალდებულება შპს «ა»-თან სახელმწიფო მიწით სარგებლობის შესახებ იჯარის ხელშეკრულების გაფორმება და გადაუხდელი საიჯარო ქირის _ 277,200 ლარის დაკისრება.

ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 1 აგვისტოს განჩინებით საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნენ საქართველოს გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების სამინისტრო, ოზურგეთის რაიონის მიწის მართვისა (ამჟამად საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ოზურგეთის ტერიტორიული სარეგისტრაციო სამსახური) და ქონების მართვის სამმართველოები (ამჟამად ოზურგეთის ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველო).

ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 30 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ოზურგეთის რაიონის გამგეობის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; შპს ,,ა”-ს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა, ნაცვლად 277200 ლარისა, 2000 წლის ოქტომბრიდან 2002 წლის ჩათვლით საიჯარო ქირის, 128700 ლარის გადახდა; შპს ,,ა”-ს ასევე დაევალა მოსარჩელესთან მიწის მინაკუთვნის სარგებლობისათვის საიჯარო ხელშეკრულების დადება.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს ,,ა”-მ. ოზურგეთის რაიონის გამგეობამ წარადგინა შეგებებული სააპელაციო საჩივარი.

ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 4 ივნისის განჩინებით შპს ,,ა”-სა და ოზურგეთის რაიონის გამგეობის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 30 სექტემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ოზურგეთის რაიონის გამგეობამ და შპს ,,ა”-მ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2005 წლის 10 მარტის განჩინებით საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 4 ივნისის განჩინება და საქმე არსებითად განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

ქუთაისის საოლქო სასამართლოს 2005 წლის 19 მაისის გადაწყვეტილებით შპს ,,ა”-ს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; ოზურგეთის რაიონის გამგეობის შეგებებული სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ოზურგეთის რაიონის გამგეობის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ოზურგეთის რაიონის გამგეობამ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 6 ივნისის განჩინებით ოზურგეთის რაიონის გამგეობის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 19 მაისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად გადაეცა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 15 დეკემბრის განჩინებით შპს ,,ა”-ს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; ასევე არ დაკმაყოფილდა ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობის შეგებებული სააპელაციო საჩივარი; უცვლელად დარჩა ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 30 სექტემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს შპს ,,ა”-მ და ოზურგეთის რაიონის გამგეობამ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 23 ოქტომბრის განჩინებით შპს ,,ა”-ს საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 15 დეკემბრის განჩინება ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობის სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და საქმე ამ ნაწილში ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილებით შპს «ა»-ს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 30 სექტემბრის გადაწყვეტილება; ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა, რომ შპს “ა” სახელმწიფო რეგისტრაციაში გატარდა 1997 წლის 19 დეკემბერს ოზურგეთის რაიონის სასამართლოს მიერ და მისი დამფუძნებელი 100%-იანი წილით იყო სახელმწიფო, ქონების მართვის სამინისტროს სახით. 1997 წლის 26 დეკემბერს შპს “ა”-ს მიეცა წიაღით სარგებლობის ლიცენზია, რომლითაც მიწის მინაკუთვნი განისაზღვრა 97 ჰა-თი, მიწით სარგებლობის საფუძვლად მითითებულია საქართველოს მინისტრთა საბჭოს 1952 წლის სექტემბრის @¹2430 და 1978 წლის 11 აგვისტოს ¹17 დადგენილება. ბერძნულმა კომპანიამ სს «შ»-მ შეისყიდა შპს “ა”-ში სახელმწიფოს წილი, აღნიშნულზე 1998 წლის 20 მარტს გაფორმდა ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება 20 წლის ვადით. ხელშეკრულების საგანი იყო 1997 წლის 19 დეკემბერს ოზურგეთის სასამართლოს მიერ რეგისტრირებული შპს “ა”-ს სახელმწიფო წილი 97,7 %. სასამართლომ ჩათვალა, რომ აღნიშნულით შეიცვალა საწარმოს მხოლოდ დამფუძნებელი პარტნიორი, რაც გავლენას ვერ იქონიებდა შპს “ა”-ზე გაცემულ ლიცენზიის მოქმედებაზე. 2000 წელს ცვლილება შევიდა შპს “ა”-ზე 1997 წლის 26 დეკემბერს გაცემულ ლიცენზიაში და მიწის მინაკუთვნი შემცირდა 34,8 ჰა-მდე.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ ლიცენზიის საფუძვლად მითითებული მინისტრთა საბჭოს დადგენილებები საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებასთან დაკავშირებით ძალადაკარგულად არ გამოცხადებულა, ასევე ძალადაკარგულად არ გამოცხადებულა იგი სხვა რაიმე აქტით.

სააპელაციო სასამართლომ მოცემული დავის გადასაწყვეტად გამოიყენა “წიაღის შესახებ” კანონის მე-2-3; მე-6; მე-8-9; 34-ე მუხლები.

სასამართლომ ასევე დადგენილად ჩათვალა, რომ შპს «ა»-ს წიაღით სარგებლობისათვის ეკისრება გადასახადი სახელმწიფო ბიუჯეტში სასარგებლო წიაღისეულიდან გამოსაშვები პროდუქციის ჯამური საბაზრო ღირებულების 2% ყოველთვიურად. ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმების საფუძველზე სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ წიაღით მოსარგებლე არ არის ვალდებული ლიცენზიით გადაცემული მიწის ნაკვეთის სარგებლობასთან დაკავშირებით დამატებით გააფორმოს საიჯარო ხელშეკრულება და გადაიხადოს საიჯარო ქირა. სააპელაციო სასამართლომ იქვე მიუთითა, ლიცენზიის კანონიერება მხარეთა შორის დავის საგანს არ წარმოადგენს.

სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ შპს «ა»-ზე ლიცენზიის გაცემის დროისათვის მოქმედი რედაქციით «წიაღის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-8 მუხლი ერთმნიშვნელოვნად მიუთითებდა, რომ მიწის მინაკუთვნი ავტომატურად გაიცემოდა ლიცენზიასთან ერთად. ტერმინი «ავტომატურად გაცემა» გამორიცხავს რომელიმე ორგანოს თანხმობის შემთხვევაში მიწის ნაკვეთის გადაცემას, მაშინ, როცა აღნიშნული ორგანო სადავოდ არ ხდის თვით ლიცენზიის, როგორც ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონიერებას.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობის პრეტენზია შპს «ა»-ს მიმართ საიჯარო ხელშეკრულების დადებისა და საიჯარო ქირის დავალიანების გადახდევინების შესახებ საფუძველს მოკლებულია.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობამ.

კასატორმა აღნიშნა, რომ წიაღით სარგებლობისას მიწის მინაკუთვნით სარგებლობისათვის საზღაურის გადახდა და აღნიშნული საკითხის სწორად გადაწყვეტა მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის. მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ სამჯერ იქნა მიღებული სხვადასხვა გადაწყვეტილება და სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებები სამჯერ იქნა გაუქმებული საკასაციო სასამართლოს მიერ. კასატორს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ სრულყოფილად არ იქნა მითითებული საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები, რის გამოც სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება იურიდიული თვალსაზრისით დაუსაბუთებელია. სააპელაციო სასამართლოს მიერ არასწორად იქნა დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები. კერძოდ, სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილებაში აღნიშნავს, რომ საქართველოს მინისტრთა საბჭოს 1952 წლის სექტემბრის ¹2450 და 1978 წლის 11 აგვისტოს ¹517 დადგენილებებით საწარმოო გაერთიანება “...”-ს გამოეყო 58 ჰა მიწის ნაკვეთი კარიერის მოსაწყობად. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა, რომ შპს “ა” დაფუძნებულ იქნა 1997 წელს და მისი დამფუძნებელი იყო სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტრო, მაგრამ შეგნებულად გვერდი აუარა ემსჯელა იმ ფაქტობრივ გარემოებებზე, თუ რა კავშირი ქონდა შპს “ა”-ს საწარმოო გაერთიანება “...”-თან: არ გამოუკვლევია იყო თუ არა სამართალმემკვიდრე, თუმცა სამართალმემკვიდრე რომ არ ყოფილა ცალსახაა. სააპელაციო სასამართლომ არასწორდ განმარტა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1506 მუხლის მე-2 ნაწილი, როცა თავის გადაწყვეტილებაში აღნიშნავს, რომ საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს 1952 და 1978 წლის დადგენილებები სამოქალაქო კოდექსს ძალადაკარგულად არ გამოუცხადებია, მაშინ როცა შპს “ა”-მ წიაღით სარგებლობის უფლება მიიღო 1997 წლის 26 დეკემბერს. აღნიშნული დროისათვის მოქმედებდა ნორმატიული აქტები, რომლებიც არეგულირებდა მიწით სარგებლობის წესებს.

ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობას მიაჩნია, რომ შპს “ა”, ისე როგორც ბერძნული ფირმა მიწის მინაკუთვნით სარგებლობს კანონიერი საფუძვლის გარეშე, რადგან ლიცენზიის გაცემისას მიწის მინაკუთვნის, გამოყოფის და სარგებლობის პირობები არ იყო შეთანხმებული მიწის მესაკუთრესთან _ ოზურგეთის რაიონის გამგეობასთან. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა “წიაღის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლი. კასატორი განმარტავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენს არა წიაღით სარგებლობა და წიაღის უბანი, რომლის ფარგლებშიც წიაღით მოსარგებლეს ეძლევა წიაღით სარგებლობის უფლება, არამედ მიწის მინაკუთვნი, რომელიც უწესდება წიაღით სარგებლობის ობიექტებს და გამოყოფა წიაღით სარგებლობის უზრუნველსაყოფად.

კასატორი თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა აგრეთვე “წიაღის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-8 მუხლი. კასატორს არასწორად მიაჩნია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა, თითქოს მუნიციპალიტეტის გამგეობა არ იყო სადავო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე. კასატორი მიუთითებს, რომ იგი ითხოვს მიწის მინაკუთვნის სარგებლობისათვის საზღაურის გადახდას და არა იმ მიწის ნაკვეთისათვის, რომელიც წარმოადგენს წიაღის უბანს. სადავო მიწა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთია, რომლის განკარგვა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 581-ე მუხლით არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის განკარგვისა და «იჯარის შესახებ» მოქმედი კანონებით დელეგირებული გახლდათ ოზურგეთის რაიონის გამგეობაზე. წიაღის სარგებლობისათვის მიწის მინაკუთვნის სარგებლობის პირობებს განსაზღვრავს რაიონის გამგეობა ლიცენზიის მაძიებელთან დადებული ხელშეკრულებით («წიაღის შესახებ» კანონის მე-18 მუხლი, ლიცენზიის ფორმა 1 მუხლი).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაბუთებულობისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, მოცემულ საქმეზე უცვლელად უნდა დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოებები იმის შესახებ, რომ შპს «ა» სახელმწიფო რეგისტრაციაში გატარდა 1997 წლის 19 დეკემბერს ოზურგეთის რაიონის სასამართლოს მიერ და მისი დამფუძნებელი 100 %-იანი წილით იყო სახელმწიფო, ქონების მართვის სამინისტროს სახით. შპს «ა»-ს 1997 წლის 26 დეკემბერს მიეცა წიაღით სარგებლობის ლიცენზია, რომლითაც მას მიეცა უფლება ბენტონიტური თიხების მოპოვებაზე და გადამუშავებაზე ოზურგეთის რაიონ სოფელ მთისპირეთის ტერიტორიაზე. ამ ლიცენზიით განისაზღვრა წიაღით სარგებლობასთან დაკავშირებული მიწის მინაკუთვნი ფართობი 34,8 ჰა.-ით. წიაღით სარგებლობის საფუძვლად მითითებულია საქართველოს მინისტრთა საბჭოს 1952 წლის სექტემბრის ¹2450 და 1978 წლის ¹517 დადგენილებები; ხოლო ლიცენზიის მოქმედების ვადა განსაზღვრულია 20 წლის ვადით_2017 წლის 26 დეკემბრამდე (ტ.1 ს.ფ. 15).

საქმის მასალებით ასევე დადგენილია, რომ სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ოზურგეთის რაიონულ სამმართველოსა და საბერძნეთის რესპუბლიკაში რეგისტრირებულ სს «...»-ს შორის 1998 წლის 20 მარტს დაიდო ხელშეკრულება, რომლითაც ბერძნულმა კომპანიამ შეიძინა შპს «ა»-ში სახელმწიფოს წილი 97,7 % (ტ.1 ს.ფ.106-112). სააპელაციო პალატამ სწორად ჩათვალა, რომ აღნიშნულით შეიცვალა საწარმოს მხოლოდ დამფუძნებელი პარტნიორი, რაც გავლენას ვერ იქონიებდა შპს «ა»-ზე გაცემულ ლიცენზიის მოქმედებაზე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ «წიაღის შესახებ» კანონი წარმოადგენს სადავო სამართალურთიერთობის მარეგულირებელ სპეციალურ კანონს, რომელიც განსაზღვრავს წიაღით სარგებლობისათვის დაწესებული მიწის მინაკუთვნის გამოყოფის და მისით სარგებლობის წესსა და პროცედურას. «წიაღის შესახებ» საქართველოს კანონის (შპს «ა»-ზე წიაღით სარგებლობის ლიცენზიის გაცემის მომენტისათვის ე.ი. 1997 წლის 26 დეკემბრისათვის მოქმედი რედაქციის) მე-8 მუხლის პირველ პუნქტში აღნიშნულია, რომ სახელმწიფო საკუთრების მიწებზე განთავსებულ წიაღით სარგებლობის ობიექტებს წიაღით სარგებლობის სახეობათა მიხედვით უწესდებათ მიწის მინაკუთვნი, რომელიც გამოიყოფა წიაღით სარგებლობის უზრუნველყოფის მიზნით. მისი ზომები განისაზღვრება კონკრეტული გეოლოგიური და სამთოტექნიკური პირობების გათვალისწინებით და შეიტანება წიაღის სახელმწიფო ფონდში. ამავე მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად კი მიწის მინაკუთვნი წარმოადგენს წიაღით სარგებლობის ლიცენზიის განუყოფელ შემადგენელ ნაწილს და ავტომატურად გაიცემა წიაღით სარგებლობის ლიცენზიასთან ერთად. ზემოაღნიშნული ნორმების შინაარსიდან გამომდინარე საკასაციო პალატა თვლის, რომ მოცემულ შემთხვევაში ლიცენზიით განსაზღვრული მიწის მინაკუთვნი ლიცენზიის განუყოფელ ნაწილად უნდა იქნეს განხილული, ლიცენზია კი ამ მიწის ნაკვეთით სარგებლობის საფუძველს წარმოადგენდა, რის გამოც ცალკე დამოუკიდებელი იჯარის ხელშეკრულების გაფორმებას ასეთი კატეგორიის მიწის ნაკვეთის სარგებლობისათვის კანონი არ ითვალისწინებდა.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლოს დასაბუთებულად მიაჩნია სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება იმის შესახებ, რომ საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს 1978 წლის ¹517 დადგენილების საფუძველზე გამოყოფილი მიწის ნაკვეთი, რომელზეც დღეისათვის ლიცენზიაა გაცემული შპს «ა»-ს სახელზე, შეტანილი იქნა წიაღის სახელმწიფო ფონდში, რომელიც გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის სამინისტრომ თავისი კომპენტეციის ფარგლებში ლიცენზიის გაცემის გზით დაუმაგრა შპს «ა»-ს. დადგენილია, რომ შპს «ა»-ს წიაღით სარგებლობისათვის ეკისრება გადასახადი სახელმწიფო ბიუჯეტში სასარგებლო წიაღისეულიდან გამოსაშვები პროდუქციის ჯამური საბაზრო ღირებულების 2% ყოველთვიურად.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ თავად ლიცენზიის გაცემის ფაქტს ოზურგეთის რაიონის გამგეობა უკანონოდ არ მიიჩნევს და არ მოითხოვს ლიცენზიის, როგორც ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო დასაბუთებულად მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლომ მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობის პრეტენზია შპს «ა»-ს მიმართ საიჯარო ხელშეკრულების დადებისა და საიჯარო ქირის დავალიანების გადახდევინების შესახებ უსაფუძვლოა.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს, რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორი შეფასება და მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმების არასწორად გამოყენება და განმარტება. საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს ასეთი დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

ყოველივე ზემოაღნიშნული მიუთითებს იმაზე, რომ სააპელაციო სასამართლოს მოცემული დავის გადაწყვეტისას კანონი არ დაურღვევია და ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობის საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი არ არსებობს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

2. უცვლელი დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილება.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.