ბს-901-863(კ-09) 16 დეკემბერი, 2009წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

სხდომის მდივანი – ნ. გოგატიშვილი

კასატორი - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალური ცენტრი (საგადასახადო ინსპექცია), წარმომადგენელი – გ. ხ-ავა

მოწინააღმდეგე მხარე – სს ,,...»; წარმომადგენელი – ი. ხ-ავა

გასაჩივრებული განჩინება - ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 27 თებერვლის განჩინება

დავის საგანი - ადმინისტრაციულ--სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2008 წლის 16 ოქტომბერს სს ,,...» წარმომადგენელმა რ. გ-იამ სასარჩელო განცხადებით მიმართა ფოთის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხე ფოთის რეგიონალური ცენტრის მიმართ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის თაობაზე.

მოსარჩელის განმარტებით, ს/ს ,,...» არასოდეს არ ყოფილა დღგ-ს გადამხდელი. საგადასახადო ინსპექციას არ გააჩნდა მტკიცებულებები და არანაირი შემოწმების აქტი, რომელიც დაადასტურებდა ს/ს ,,...» რეგისტრაციის დღიდან 2004 წლის ჩათვლით, დღგ-ს ძირითადი თანხის 1677 ლარისა და საურავის 4495 ლარის დაკისრების საფუძვლებს. იმავე საფუძვლით დაუსაბუთებელი იყო მოგების გადასახადის ნაწილში საურავის სახით 500 ლარის, საშემოსავლო გადასახადის სახით ძირითადი თანხის 2400 ლარისა და საურავის 6188 ლარის მოსარჩელეზე დაკისრება. მოსარჩელის მოსაზრებით, 2004 წლის დეკლარაციის წარუდგენლობისათვის მისი დაჯარიმება საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 131-ე მუხლით უკანონო იყო, ვინაიდან 2004 წლისათვის ევალებოდა ეკონომიკური საქმიანობისათვის გამოყენებული ქონების გადასახადის გაანგარიშების წარდგენა, რისი დროულად წარუდგენლობისათვის გამოყენებულ უნდა ყოფილიყო საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 137-ე მუხლით დაწესებული სანქცია და არა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 131-ე მუხლით დადგენილი სანქცია, რის გამოც, მას უნდა დაკისრებოდა ჯარიმის სახით 200 ლარი, ნაცვლად 1200 ლარისა.

აღნიშნულიდან გამომიდნარე, მოსარჩელე ითხოვდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალური ცენტრის 2008 წლის 6 ნოემბრის ¹1171 საგადასახადო მოთხოვნის ნაწილობრივ ბათილად ცნობას, კერძოდ, დღგ-ის ძირითადი თანხის 1677 ლარისა და საურავის - 4495,98 ლარის ნაწილში, ასევე მოგების გადასახადის – 500 ლარის, საშემოსავლო გადასახადის ძირითადი თანხის – 2400 ლარისა და საურავის – 6188 ლარის, ქონების გადასახადის ჯარიმის – 1000 ლარის ნაწილში.

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 20 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სს ,,...» სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალური ცენტრის 2008 წლის 6 ნოემბრის ¹1711 საგადასახადო მოთხოვნა დღგ-ის გადასახადის ძირითადი თანხის – 1677 ლარის, მასზე დარიცხული საურავის - 4495 ლარის, მოგების გადასახადის - 500 ლარის; საშემოსავლო გადასახადის: ძირითადი თანხის 2400 ლარისა და საურავის - 6188 ლარის; ქონების გადასახადის – ჯარიმის 1000 ლარის ნაწილში.

საქალაქო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 68-ე მუხლის შესაბამისად, გადასახადის თანხების დარიცხვა გულისხმობს საგადასახადო ორგანოში კონკრეტული საგადასახადო პერიოდისათვის გადასახადის გადამხდელის კუთვნილი გადასახადის თანხის აღრიცხვას. ამავე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, გადასახადის თანხების დასარიცხად ინფორმაციის წყაროებს წარმოადგენს: დეკლარაციები, გადასახადის გადამხდელის მიერ საგადასახადო ორგანოსათვის წარგენილი ინფორმაცია, მის მიერ გადასახადის წყაროსთან გადასახადის დაკავების შესახებ გადასახადის გადამხდელის შემოწმების მასალები და სხვა სათანადო ინფორმაცია.

საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, მოპასუხე მხარის მიერ ვერ იქნა წარმოდგენილი სასამართლოში გასაჩივრებული ,,საგადასახადო მოთხოვნით” დარიცხული გადასახადების საფუძვლიანობის დამადასტურებელი მტკიცებულებები, ხოლო რაც შეეხებოდა მოსარჩელის მიერ მითითებულ ფორმა ¹7-ს, იგი არ წარმოადგენს გადასახადის გადამხდელისათვის გადასახადის დარიცხვის საფუძველს.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ,,საგადასახადო მოთხოვნა” წარმოადგენს საგადასახადო ორგანოს მიერ მხოლოდ ამ კოდექსით დადგენილი წესით გამოცემულ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს, რომელიც წარედგინებოდა გადასახადის გადამხდელს/საგადასახადო აგენტს ან სხვა ვალდებულ პირს. ამავე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, საგადასახადო ორგანო ვალდებულია, გადასახადის გადამხდელს/საგადასახადო აგენტს ან სხვა ვალდებულ პირს წარუდგინოს ,,საგადასახადო მოთხოვნა”, თუ არსებობს მისი წარდგენის საფუძველი.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მეოთხე ნაწილის თანახმად ,,საგადასახადო მოთხოვნის” წარდგენის საფუძველს წარმოადგენს: ა) იმ გადასახადების დარიცხვის ვალდებულება, რომელთა გაანგარიშებაც ეკისრებოდა საგადასახადო ორგანოს; ბ) გამოვლენილ საგადასახადო დარღვევაზე ან საგადასახადო შემოწმების მასალებზე თანხების (საგადასახადო სანქციების ან/და დამატებით დარიცხული გადასახადების) დარიცხვის შესახებ საგადასახადო ორგანოს უფროსის/მოადგილის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება.

საქალაქო სასამართლოს მოსაზრებით, ვინაიდან ს/ს ,,...» საგადასახადო მოთხოვნა 2004 წლამდე დარიცხული გადასახადების ნაწილში, წარედგინა ყოველგვარი საფუძვლის გარეშე, არსებობდა მისი ამ ნაწილში ბათილად ცნობის საფუძველი.

სასამართლს მითითებით, ასევე არასწორად იყო დადგენილი ს/ს ,,...» საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის პასუხისმგებლობის ზომა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 131-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად.

2006 წლის 25 მაისამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის მე-8 ნაწილით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 272-ე მუხლის პირველი, მეორე, მესამე ნაწილების და მეოთხე ნაწილის ,,ბ” ქვეპუნქტით განსაზღვრულ დაბეგვრის ობიექტზე გადასახადის გადამხდელი გაანგარიშებას ქონების გადასახადის შესახებ გასული წლის მიხედვით საგადასახადო ორგანოებს წარუდგენდა საანგარიშო წლის 1 აპრილამდე. 2006 წლის 25 მაისის ცვლილებების შესაბამისად, საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის მე-8 ნაწილით გადასახადის გადამხდელები ვალდებულნი არიან, საგადასახადო ორგანოში, ნაცვლად გაანგარიშებისა, წარადგინონ ქონების გადასახადის დეკლარაცია. ამდენად, ს/ს ,,...» არ ჰქონდა ვალდებულება, საგადასახადო კოდექსში ცვლილებების შეტანამდე საგადასახადო ინსპექციაში წარედგინა 2004 საანგარიშო წლისათვის ეკონომიკური საქმიანობისათვის გამოყენებულ ქონებაზე ქონების გადასახადის წლიური დეკლარაცია. შესაბამისად, არ არსებობდა საფუძველი, დეკლარაციის დაგვიანებით წარდგენისათვის საგადასახადო კოდექსის 131-ე მუხლით დადგენილი სანქციის გამოყენების, მაშინ როცა 2004 წელს შესაბამისი გაანგარიშების წარუდგენლობისათვის საგადასახადო კოდექსით დადგენილი იყო უფრო მსუბუქი სანქცია.

საქალაქო სასამართლოს განმარტებით., საგადასახადო ინსპექციას არ უნდა გამოეყენებინა ახალი საგადასახადო კოდექსის ნორმები მანამდე წარმოშობილ სამართლებრივ ურთიერთობებზე, ვინაიდან ,,ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონის 47-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, ნორმატიულ აქტს, რომელიც ამძიმებს პასუხისმგებლობას, უკუძალა არ აქვს.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახადო ინსპექციამ).

აპელანტი სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2004 წლის 23 აგვისტოს ¹550 ბრძანებით განხორციელდა საგადასახადო სისტემის რეორგანიზაცია, რის საფუძველზეც შეიქმნა ფოთის საგადასახადო ინსპექცია, რომელშიც გაერთიანდა სამეგრელო-ზემო სვანეთის და გურიის საგადასახადო ინსპექციები. ერთიანი საგადასახადო ელექტრონული ბაზის უზრუნველყოფის მიზნით 2004 წლის 1 ოქტომბრის მდგომარეობით კომპიუტერულ ბაზაში შეყვანილ იქნა როგორც მოქმედი, ასევე უმოქმედო გადასახადების გადამხდელთა საბიუჯეტო ვალდებულებები, მათ შორის მარტვილის რაიონის იურიდიული და ფიზიკური პირების მონაცემები. ზემოაღნიშნული მონაცემების შეყვანა კომპიუტერულ ბაზაში ხდებოდა როგორც გადასახადის გადამხდელთა ხელნაწერი პირადი აღრიცხვის ბარათებიდან, ისე მის საფუძველზე შედგენილია ფინანსთა მინისტრის მიერ დამტკიცებული, ფორმა ¹7-ის ,,ბიუჯეტის სოციალური დაზღვევისა და საგზაო ფონდების ვადაგადაცილებული დავალიანებების და მენარჩენე ორგანიზაციებიდან ამოღებული თანხების შესახებ” შესაბამისად.

აპელანტის განმარტებით, არასწორია გადაწყვეტილება ასევე, ს/ს ,,...» ქონების წლიური დეკლარაციის საგადასახადო ორგანოში წარუდგენლობისათვის ჯარიმის თანხის 1200 ლარიდან 1000 ლარის ბათილად ცნობის ნაწილში. 2005 წლის 26 ოქტომბერს ს/ს ,,...» ჩაუტარდა გასვლითი გეგმიური საგადასახადო შემოწმება. ს/ს ,,...» 2004 წლის მდგომარეობით გააჩნდა ქონება, რომლის საშუალო წლიური საბალანსო ნარჩენი ღირებულება იმ დროისათვის შეადგენდა 34 100 ლარს. ვინაიდან საწარმოს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში არ წარმოუდგენია ქონების გადასახადის წლიური დეკლარაცია, ამდენად სსკ-ის 131-ე მუხლის შესაბამისად, კანონის სრული დაცვით დაერიცხა საჯარიმო თანხა 1200 ლარის ოდენობით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 20 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 27 თებერვლის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალური ცენტრის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 20 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებები და დასკვნები საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით და დამატებით მიუთითა, რომ იზიარებს საქალაქო სასამართლოს დასკვნას იმის თაობაზე, რომ ფოთის რეგიონალური ცენტრის მიერ ვერ იქნა წარმოდგენილი სასამართლოში გასაჩივრებული «საგადასახადო მოთხოვნით” დარიცხული გადასახადების საფუძვლიანობის დამადასტურებელი მტკიცებულება და რომ ფორმა ¹7 არ წარმოადგენდა გადასახადის გადამხდელისათვის გადასახადის დარიცხვის საფუძველს.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე გაიზიარა ის გარემოება, რომ ს/ს ,,...» არ ჰქონდა ვალდებულება, საგადასახადო კოდექსში ცვლილებების შეტანამდე საგადასახადო ინსპექციაში წარედგინა 2004 საანგარიშო წლისათვის ეკონომიკური საქმიანობისათვის გამოყენებულ ქონებაზე ქონების გადასახადის წლიური დეკლარაცია. შესაბამისად, არ არსებობდა დეკლარაციის დაგვიანებით წარდგენისათვის საგადასახადო კოდექსის 131-ე მუხლით დადგენილი სანქციის გამოყენების საფუძველი. საგადასახადო ინსპექციას არ უნდა გამოეყენებინა ახალი საგადასახადო კოდექსის ნორმები მანამდე წარმოშობილ სამართლებრივ ურთიერთობებზე, ვინაიდან ,,ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონის 47-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, ნორმატიულ აქტს, რომელიც ამძიმებს პასუხისმგებლობას, უკუძალა არა აქვს.

მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახდო ინსპექციამ).

კასატორი საკასაციო საჩივრით ითხოვდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 27 თებერვლის განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

კასატორი საკასაციო საჩივარს აფუძნებდა ძირითადად იმავე გარემოებებზე, რაზეც მიუთითებდა სააპელაციო საჩივარში.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალური ცენტრის საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმეში წარმოდგენილ შემდეგ მტკიცებულებებზე: ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 26 ოქტომბრის გეგმიური საგადასახადო შემოწმების აქტით, სს ,,...» დამატებით გადასახდელად განესაზღვრა ქონების ძირითადი გადასახადი 341 ლარი, ჯარიმა 1200 ლარი და საურავი 50 ლარი, საგზაო ფონდის გადასახადი ძირითადი 11 ლარი, ჯარიმა 3 ლარი, საურავი 4 ლარი.

გასვლითი საგადასახადო შემოწმების აქტისა და სხვა მასალების განხილვის საფუძველზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 7 ნოემბრის ¹159 ბრძანებით სს ,,...» გადასახდელად დაერიცხა ძირითადი გადასახადი 352 ლარი, ჯარიმა 1203 ლარი და საურავი 54 ლარი.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალური ცენტრის 2008 წლის 6 ნოემბრის ¹1711 საგადასახადო მოთხოვნის საფუძველზე სს ,,...» ეცნობა, რომ მისი დავალიანება სახელმწიფო ბიუჯეტის წინაშე შეადგენდა 24 207, 33 ლარს, აქედან ძირითადი 6 416 ლარი, ჯარიმა 1200 ლარი, საურავი 16591, 33 ლარი.

ზემოაღნიშნული ,,საგადასახადო მოთხოვნა” სს ,,...» მიერ სადავო გახდა დღგ-ს გადასახადის ძირითადი თანხის 1677 ლარის, მასზე დარიცხული საურავის 4495 ლარის; მოგების გადასახადის 500 ლარის; საშემოსავლო გადასახადის ძირითადი თანხის 2400 ლარის, საურავის 6188 ლარის, ქონების გადასახადის ჯარიმის 1000 ლარის ნაწილში.

საკასაციო სასამართლომ კასატორის მოთხოვნის საფუძველზე შეამოწმა სასამართლოს გადაწყვეტილება ზემოაღნიშნული თანხების მოხსნის კანონიერების თვალსაზრისით და თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოში საქმე განხილულია მატერიალური და პროცესუალური ნორმების სრული დაცვით, საგადასახადო კოდექსის შესაბამისი მუხლების გამოყენებით, რაც არ იძლევა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველს.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 57.3 მუხლის შესაბამისად, გადასახადის გადამხდელს/საგადასახადო აგენტს და სხვა ვალდებულ პირს საგადასახადო ვალდებულება ეკისრება საგადასახადო კონონმდებლობით დადგენილ იმ გარემოებათა წარმოქმნის მომენტიდან, რომელიც ითვალისწინებს გადასახადის ან/და სანქციის თანხის გადახდას.

მითითებული მუხლი ცალსახად განსაზღვრავს, რომ გადასახადის გადახდის ვალდებულება პირს ეკისრება მხოლოდ საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის მომენტიდან. ვალდებულების წარმოშობას კი განაპირობებს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილი კონკრეტული გარემოებები, რომელთა არსებობის გარეშეც დაუშვებელია საგადასახადო ვალდებულებებზე საუბარი.

ზემოაღნიშნული ნორმიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლო დასაბუთებულად მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მოთხოვნას საქმეში წარმოდგენილ იქნას საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის კანონისმიერი საფუძველი.

საქმეში ს.ფ. 73-ზე დაცულია საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალური ცენტრის საგადასახადო მოთხოვნა ¹1711, რომლის საფუძველზეც სს ,,...» გადასახდელად დაერიცხა 24 207, 33 ლარი.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ,,საგადასახადო მოთხოვნა” არის საგადასახადო ორგანოს მიერ მხოლოდ ამ კოდექსით დადგენილი წესით გამოცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რომელიც წარედგინება გადასახადის გადამხდელს/საგადასახადო აგენტს ან სხვა ვალდებულ პირს.

მითითებული მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანო გადასახადის გადამხდელს/საგადასახადო აგენტს ან სხვა ვალდებულ პირს ,,საგადასახადო მოთხოვნას” უგზავნის გამოვლენილ საგადასახადო სამართალდარღვევაზე ან საგადასახადო შემოწმების მასალებზე თანხის დარიცხვის შესახებ საგადასახადო ორგანოს უფროსის/მოადგილის მიერ გადაწყვეტილების მიღების დღიდან 5 სამუშაო დღის განმავლობაში. ხოლო იმავე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, ,,საგადასახადო მოთხოვნის” წარდგენის საფუძველია: ა) იმ გადასახადის დარიცხვის ვალდებულება, რომელთა გაანგარიშებაც აკისრია საგადასახადო ორგანოს; ბ) გამოვლენილ საგადასახადო სამართალდარღვევაზე ან საგადასახადო შემოწმების მასალებზე თანხის (საგადასახადო სანქციის ან/და დამატებით დარიცხული გადასახადების) დარიცხვის შესახებ საგადასახადო ორგანოს უფროსის/მოადგილის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება; გ) ამ კოდექსის 86-ე მუხლის შესაბამისად მე-3 პირის მფლობელობაში არსებულ ქონებაზე გადახდევინების მიქცევის შესახებ გადაწყვეტილების მიღება.

როგორც ნორმის შინაარსი ცხადყოფს, საკანონმდებლო რეგულაციის დონეზე კონკრეტულადაა განსაზღვრული ,,საგადასახადო მოთხოვნის” წარდგენის საფუძველი.

საქმეში ს.ფ. 67-68-ზე წარმოდგენილია გასვლითი საგადასახადო შემოწმების აქტი, რომლის საფუძველზეც სს ,,...» დამატებით გადასახდელად განესაზღვრა ძირითადი თანხის 352 ლარის, ჯარიმის 1203 ლარისა და საურავის 54 ლარის გადახდის ვალდებულება. შემოწმების აქტის საფუძველზე ფოთის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მოადგილის მიერ მიღებულია ბრძანება ¹159, რომლითაც სააქციო საზოგადოებაზე განხორციელდა დარიცხვა.

საკასაციო სასამართლო საქმეში წარმოდგენილ მტკიცებულებებზე დაყრდნობით უდავოდ მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ ,,საგადასახადო მოთხოვნა” 1609 ლარის ნაწილში გაგზავნილია საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მოთხოვნათა დაცვით, კერძოდ, ემყარება საგადასახადო შემოწმების მასალებს, რაც ადასტურებს იმ საფუძვლების არსებობის ფაქტს, რასაც ,,საგადასახადო მოთხოვნა” ემყარება.

რაც შეეხება დარჩენილ სადავო თანხებს, საკასაციო სასამართლო ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ არცერთი ინსტანციის სასამართლოში კასატორის მხრიდან წარდგენილი არაა საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობისა თუ ,,საგადასახადო მოთხოვნის” წარდგენის საფუძველი. საგულისხმოა, რომ საქმეში არა თუ არ მოიძიება დღგ-ის გადახდის ვალდებულების წარმოშობის საფუძველი, საქმეში დაცულია მტკიცებულებები, რომელიც ცალსახად გამორიცხავს საზოგადოების მხრიდან ამ ვალდებულების წარმოშობის საფუძველს. თავად საგადასახადო ორგანოს მიერ შედგენილი აქტი შეიცავს მითითებას იმის თაობაზე, რომ სს ,,...» დღგ-თი დასაბეგრი ბრუნვა არ მიუღია და დღგ-ს გადამხდელად რეგისტრირებული არ არის.

საკასაციო სასამართლო კასატორის ყურადღებას მიაქცევს შემდეგზე: ადმინისტრაციული სამართალწარმოებისათვის მახასიათებელი ინკვიზიციურობის პრინციპი, მხარეს არ ათავისუფლებს ვალდებულებისაგან წარმოადგინოს და მიუთითოს იმ მტკიცებულებებზე, არგუმენტებსა თუ გარემოებებზე, რომელზედაც ის ამყარებს თავის მოთხოვნას და/ან შესაგებელს.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, კასატორის მხრიდან აღნიშნული სახის მტკიცებულებები თუ არგუმენტები წარმოდგენილი არ არის, ერთადერთი დოკუმენტი, რომლის გამოკვლევასაც კასატორი ითხოვს, არის საქმეში ს.ფ. 77-78-ზე წარმოდგენილი ე.წ. ფორმა ¹7. საკასაციო სასამართლო მითითებულ დოკუმენტთან მიმართებაში სრულად იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა მოსაზრებას მტკიცებულების სახით მისი გაზიარების დაუშვებლობის თაობაზე და თვლის, რომ საქმეში წარმოდგენილ ფორმა ¹7-ს არ გააჩნია დოკუმენტის სახე, არ არის შედგენილი ფინანსთა მინისტრის მიერ დამტკიცებული ინსტრუქციის მოთხოვნათა დაცვით და ამ დოკუმენტზე დაყრდნობით შეუძლებელია მოგების გადასახადისა და საშემოსავლო გადასახადის დარიცხვის საფუძვლების განსაზღვრა, რაც გამორიცხავს მითითებული დოკუმენტის ,,საგადასახადო მოთხოვნის” წარდგენის საფუძვლად მიჩნევის შესაძლებლობას.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორის მხრიდან წარმოდგენილი ვერ იქნა გადასახადის დარიცხვის სამართლებრივი საფუძველი, რაც არ იძლევა გასაჩივრებულ ნაწილში ,,საგადასახადო მოთხოვნის” ძალაში დატოვების, საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებისა და გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების კანონისმიერ საფუძველს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალური ცენტრის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 27 თებერვლის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.