ბს-936-900(კ-08) 14 მაისი, 2009 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)
მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე
ლევან მურუსიძე
სხდომის მდივანი _ ნინო გოგატიშვილი
კასატორი (მოსარჩელე) _ თ. ხ-ძე
მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) _ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო
წარმომადგენელი _ ზ. ლ-შვილი
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილება
სარჩელის საგანი _ ქმედების განხორციელება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2006 წლის 27 თებერვალს თ. ხ-ძემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა ახალციხის რაიონულ სასამართლოს, მოპასუხე საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ.
მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 2005 წლის 7 დეკემბერს განცხადებით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ახალციხის სარეგისტრაციო სამსახურს მის საკუთრებაში არსებული ახალციხის რაიონის სოფ. ... მდებარე ავტოგასამართი სადგურისა და მასთან ერთად მიწის ნაკვეთის რეგისტრაციის შესახებ. 2005 წლის 9 დეკემბერს მოსარჩელემ მიიღო უარყოფითი პასუხი იმ საფუძვლით, რომ მის მიერ წარდგენილ საბუთებში არ იყო მიწის საკუთრების დამადასტურებელი დოკუმენტი. მოსარჩელემ 2006 წლის 13 თებერვალს წარადგინა ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების დედნის ნოტარიულად დამოწმებული ასლი, რომლის თანახმადაც თ. ხ-ძემ 1998 წლის 16 მარტს ¹649/189 ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულებით გ. კ-ძისგან შეიძინა კოოპერატივი «...», რომელიც შედგებოდა დაუმთავრებელი ავტოგასამართი სადგურისა და საზკვების ობიექტისაგან, რომლის საერთო ფართობი იყო 64,60 კვ.მ, დამხმარე ფართი _ 64,60 კვ.მ, შეფასებული 8187 ლარად. ნაგებობა განლაგებული იყო 382 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე და მიწის ნაკვეთის საერთო ფართობი შეადგენდა 6600 კვ.მ-ს. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ახალციხის სარეგისტრაციო სამსახურმა აღნიშნული ხელშეკრულება არასრულყოფილად მიიჩნია და უარი უთხრა თ. ხ-ძეს ქონების რეგისტრაციაზე.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოპასუხისათვის ახალციხის რაიონის სოფელ ... მდებარე ავტოგასამართი სადგურისა და 2440 კვ.მ მიწის ნაკვეთის თ. ხ-ძის სახელზე რეგისტრაციის დავალდებულება მოითხოვა.
ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 4 აპრილის გადაწყვეტილებით თ. ხ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა; საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს დაევალა ახალციხის სარეგისტრაციო სამსახურის მეშვეობით მოსარჩელის მიერ შესყიდული ახალციხის რაიონის სოფ. ... მდებარე კოოპერატივ «...», რომელიც შედგებოდა დაუმთავრებელი ავტოგასამართი სადგურისა და 2440 კვ.მ მიწის ფართობისაგან, თ. ხ-ძის სახელზე რეგისტრაცია.
რაიონულმა სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, უძრავი ნივთის შესაძენად აუცილებელი იყო სანოტარო წესით დამოწმებული საბუთი და შემძენის რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში. «უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის თანახმად, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ახალციხის სარეგისტრაციო სამსახური ვალდებული იყო უძრავი ნივთი საჯარო რეესტრში რეგისტრაციაში გაეტარებინა, თუ არსებობდა უძრავ ნივთზე უფლების დამადასტურებელი საბუთი და საკადასტრო ინფორმაცია.
ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 4 აპრილის გადაწყვეტილება საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა. აპელანტმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილებით საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 4 აპრილის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც თეიმურაზ ხაჩიძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად რაიონულმა სასამართლომ მიუთითა გ. კ-ძესა და თ. ხ-ძეს შორის 1998 წლის 26 მარტს სანოტარო წესით დამოწმებულ ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულებაზე, რომლის თანახმად გ. კ-ძემ თ. ხ-ძეს მიჰყიდა კოოპერატივი «...», რომელიც შედგებოდა დაუმთავრებელი შენობა-ნაგებობების, საზკვების ობიექტისა და მიწის ნაკვეთის საერთო ფართით _ 6600 კვ.მ-საგან.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზემოაღნიშნული დოკუმენტი სასამართლოს არ აძლევდა ხსენებული დასკვნის გაკეთების საფუძველს, ვინაიდან საქმეში არსებული ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების ასლი შეიცავდა ჩამატებას, მათ შორის მითითებას 6600 კვ.მ მიწის ფართზე. სწორედ ჩამატებები ხელშეკრულებაში გახდა მისი საჯარო რეესტრში რეგისტრაციაზე უარის თქმის საფუძველი. ამავე დროს საქმეში იყო ყველა რეკვიზიტის შემცველი იმავე ხელშეკრულების ასლი, რომელშიც სადავო 2440 კვ.მ მიწის ნაკვეთი არ ფიგურირებდა.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სასამართლოს არ გააჩნდა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ახალციხის სარეგისტრაციო სამსახურისათვის სათანადო ჩანაწერის შესრულების დავალდებულების სამართლებრივი საფუძველი.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილება თ. ხ-ძემ საკასაციო წესით გაასაჩივრა. კასატორმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება მოითხოვა.
კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 და მე-19 მუხლები. საქმეში წარმოდგენილია ყიდვა-გაყიდვის ორი ხელშეკრულება _ ერთი ხელნაწერის სახით, ხოლო მეორე _ ნაბეჭდი. რაიონულმა სასამართლომ გადაწყვეტილებას საფუძვლად დაუდო ხელნაწერი ხელშეკრულება, რომლითაც სააპელაციო სასამართლომ არასაკმარისად მიიჩნია და დაადგინა, რომ ძირითადი მტკიცებულება არ იძლეოდა ამგვარი დასკვნის გაკეთების საფუძველს და მიუთითა ნაბეჭდი ხელშეკრულების ასლზე.
კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არ გამოითხოვა სადავოდ გამხდარი ხელშეკრულების დედანი და მესამე პირად არ ჩააბა ნოტარიუსი, რომლის მიერაც იქნა გაფორმებული კოოპერატივ «...» ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება და რომელთანაც ინახებოდა ხსენებული ხელშეკრულების დედანი. კასატორის განმარტებით, მითითებული საპროცესო ნორმის გამოყენებით სააპელაციო სასამართლო სწორ შეფასებას მისცემდა მტკიცებულებებსა და ფაქტებს.
კასატორი ასევე მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ ერთობლიობაში არ შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები და არ მიუთითა სამართლებრივი საფუძველი _ კანონი და სამართლის ნორმა, რომელიც არ აძლევდა უფლებას რაიონულ სასამართლოს, მიეღო აღნიშნული გადაწყვეტილება.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 8 დეკემბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული თ. ხ-ძის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 8 დეკემბრის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2009 წლის 29 იანვრამდე.
საქართველოს უზეანესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 29 იანვრის განჩინებით თ. ხ-ძის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის «ა» ქვეპუნქტით და მისი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრებით 2009 წლის 2 აპრილს, 11.30 საათზე.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 12 მარტის განჩინებით თ. ხ-ძის საკასაციო საჩივრის განხილვის თარიღი გადაინიშნა და მისი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრებით 2009 წლის 10 აპრილს, 11.30 საათზე.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა ახსნა-განმარტებანი, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმის მასალებში ასახულ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ახალციხის სარეგისტრაციო სამსახურის 2006 წლის 9 თებერვლის ¹11/018 წერილით თ. ხ-ძეს წერილის პასუხად ეცნობა, რომ მის მიერ წარდგენილი დოკუმენტები არ იყო სრულყოფილი ქონების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციისათვის, კერძოდ 2005 წლის 7 დეკემბერს წარდგენილი ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება (649/189; 16.03.1998წ.) აბსოლუტურად განსხვავდებოდა მის მიერ 2006 წლის 3 თებერვალს წარდგენილი 16.03.1998 წლის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულებისაგან. განმცხადებელს განემარტა, რომ ხელშეკრულება წარმოდგენილი უნდა ყოფილიყო კანონმდებლობის შესაბამისად შედგენილი დედნის ან დამოწმებული ასლის სახით. საქმეში წარმოდგენილი იყო ასევე საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ახალციხის სარეგისტრაციო სამსახურის 2006 წლის 18 თებერვლის ¹08/046 წერილი, რომლითაც თ. ხ-ძეს 2006 წლის 13 თებერვლის განცხადებაზე განმეორებით ეცნობა, რომ უძრავი ქონების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციისათვის მას უნდა წარმოედგინა საკუთრების დამადასტურებელი დოკუმენტი მიწის ფართზე (2440მ2). რაც შეეხება თ. ხ-ძის მიერ წარმოდგენილ 1998 წლის 16 მარტის ¹649/189 ხელშეკრულებას, იგი არ იყო კანონმდებლობიდან გამომდინარე სრულყოფილი ხელშეკრულება, ვინაიდან არ უნდა ყოფილიყო შესწორებული, გადასწორებული ან ჩამატებული.
საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს, რომ საქმეში წარმოდგენილია ახალციხის სანოტარო ბიუროს ნოტარიუსის მიერ გ. კ-ძესა და თ. ხ-ძეს შორის 1998 წლის 16 მარტს დამოწმებული ყიდვა-გაყიდვის ორი ხელშეკრულება (¹649/189). ხელნაწერი ხელშეკრულების თანახმად, გ. კ-ძემ თ. ხ-ძეს მიჰყიდა კოოპერატივი «...», რომელიც შედგებოდა დაუმთავრებელი ავტოგასამართი სადგურის, საზკვების ობიექტისა და მიწის ნაკვეთისაგან, საერთო ფართით _ 6600 კვ.მ (ს.ფ. 5), ხოლო ნაბეჭდი ხელშეკრულების თანახმად, გ. კ-ძემ თ. ხ-ძეს მიჰყიდა კოოპერატივი «...», რომელიც შედგებოდა დაუმთავრებელი ავტოგასამართი სადგურისა და საზკვების ობიექტისაგან, რომლის საერთო ფართობი იყო 64,60 კვ.მ (ს.ფ. 22).
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ რაიონულმა სასამართლომ გადაწყვეტილებას საფუძვლად დაუდო 1998 წლის 16 მარტის ¹649/189 ხელნაწერი ხელშეკრულება, რომელიც სააპელაციო სასამართლომ არასაკმარის მტკიცებულებად მიიჩნია და განმარტა, რომ საქმის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ძირითადი მტკიცებულება არ იძლეოდა ამგვარი დასკვნის გაკეთების საფუძველს, ვინაიდან ხსენებული ხელშეკრულების ქსეროასლი შეიცავდა ჩამატებას, მათ შორის მითითებას 6600 კვ.მ მიწის ფართზე. ამასთან, საქმეში იყო ყველა რეკვიზიტის შემცველი იმავე ხელშეკრულების ასლი, რომელშიც სადავო მიწის ნაკვეთი არ ფიგურირებდა, რის გამოც სასამართლოს არ გააჩნდა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ახალციხის სარეგისტრაციო სამსახურისათვის სათანადო ჩანაწერის შესრულების დავალდებულების სამართლებრივი საფუძველი.
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ ისე გამოიტანა გადაწყვეტილება, რომ არ შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი ორი ურთიერთსაწინააღმდეგო მტკიცებულება და ისე მიიჩნია სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძვლად 1998 წლის 16 მარტის ¹649/189 ხელნაწერი ხელშეკრულება, რომ არ გამოიყენა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლითა და მე-19 მუხლის პირველი ნაწილით მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილება ფაქტობრივი გარემოებებისა და მტკიცებულებების საკუთარი ინიციატივითაც შეგროვების თაობაზე. ამასთან, არ გამოიკვლია საქმეში წარმოდგენილი 1998 წლის 16 მარტის ¹649/189 ხელნაწერი ხელშეკრულების დედანი (ძირითად საქმეზე დართული სწრაფჩამკერი (ს.ფ. 2), რომელიც ასევე შეიცავდა ჩამატებას 6600 კვ.მ საერთო ფართობის მიწის ნაკვეთზე, რომელიც არ იყო დაფიქსირებული 1998 წლის 16 მარტის ¹649/189 ნაბეჭდი ხელშეკრულების ასლზე. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ არ დაკითხა ნოტარიუსი, რომლის მიერაც იქნა გაფორმებული კოოპერატივ «...» ყიდვა-გაყიდვის სადავო ხელშეკრულება და ვისთანაც ინახებოდა სადავო ხელშეკრულების დედანი.
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი.
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. ამავე კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის «ბ” ქვეპუნქტის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას (განჩინებას) და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს სააპელაციო სასამართლოში, თუ არსებობს ამ კოდექსის 394-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები, გარდა აღნიშნული მუხლის «გ” და «ე” ქვეპუნქტებისა. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის «ე1” ქვეპუნქტის თანახმად კი, გადაწყვეტილება (განჩინება) ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ გადაწყვეტილების (განჩინების) დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილი და სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის «ე1» ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის აბსოლუტური საფუძველი, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო თვითონ ვერ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, რადგან არსებობს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძველი.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლზე, რომლის თანახმად, ადმინისტრაციული საქმის განხილვისას მხარეები სარგებლობენ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლით მინიჭებული უფლება-მოვალეობებით, ამასთან, სასამართლო უფლებამოსილია თავისი ინიციატივით მიიღოს გადაწყვეტილება დამატებითი ინფორმაციის ან მტკიცებულების წარმოსადგენად. ამავე კოდექსის მე-19 მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე მუხლით მინიჭებული უფლებამოსილების გარდა, სასამართლო უფლებამოსილია საკუთარი ინიციატივითაც შეაგროვოს ფაქტობრივი გარემოებები და მტკიცებულებები.
ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემული საქმის ხელახლა განხილვისას სააპელაციო სასამართლომ, ზემოხსენებულის გათვალისწინებით, სრულყოფილად უნდა დაადგინოს საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და საქმეზე მიიღოს დასაბუთებული გადაწყვეტილება, რისთვისაც სააპელაციო სასამართლოს შეუძლია გამოიყენოს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლებით მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილება.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ თ. ხ-ძის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. თ. ხ-ძის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;
2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;
3. სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას;
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
