ბს-103-98(კს-09) 18 მაისი, 2009 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თავმჯდომარე ლევან მურუსიძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

პაატა სილაგაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორი (განმცხადებელი) _ შპს “...”, წარმომადგენელი _ მ. პ-ია

მოწინააღმდეგე მხარე _ ქ. თბილისის მერია

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 16 დეკემბრის განჩინება

დავის საგანი _ განჩინების ბათილად ცნობის შესახებ განცხადების განხილვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2008 წლის 1 დეკემბერს შპს “...” დირექტორმა ვ. ა-შვილმა საგნობრივი განსჯადობის წესების დარღვევის გამო, განჩინების ბათილად ცნობის შესახებ განცხადებით მიმართა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას.

განმცხადებლის განმარტებით, 2008 წლის 3 ნოემბერს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ მის კერძო საჩივარზე მიიღო განჩინება, რომლითაც ხსენებული კერძო საჩივარი მიიჩნია დაუშვებლად, განუხილველად დატოვა იგი და დაადგინა, რომ აღნიშნული განჩინება არ საჩივრდებოდა. ხსენებული კერძო საჩივრით გასაჩივრებული იყო თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 26 ოქტომბრის განჩინება თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 8 ნოემბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმების შესახებ, რომელიც მიღებული იყო სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით. შესაბამისად, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა არ იყო შპს “...” კერძო საჩივარზე საგნობრივად განსჯადი სასამართლო. საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლისა და “საერთო სასამართლოების შესახებ” საქართველოს ორგანული კანონის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტების თანახმად, ყოველი პირი უნდა განესაჯა მხოლოდ იმ სასამართლოს, რომლის იურისდიქციასაც ექვემდებარებოდა მისი საქმე. შპს “...” კერძო საჩივარზე ზემდგომი სასამართლო იყო თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატა, ხოლო განჩინება მიღებულ იქნა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მიერ. შესაბამისად, დარღვეულ იქნა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რაც იმავე კოდექსის 422-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ა” ქვეპუნქტის თანახმად, აღნიშნული განჩინების ბათილად ცნობის საფუძველი იყო.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, განმცხადებელმა მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 ნოემბრის განჩინების ბათილად ცნობა, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე და 422-ე მუხლების საფუძველზე, მის კერძო საჩივარზე საქმის წარმოების განახლება და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატისათვის მისივე კერძო საჩივრის განსახილველად დაქვემდებარება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 16 დეკემბრის განჩინებით შპს “...” დირექტორის _ ვ. ა-შვილის განცხადება დარჩა განუხილველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ 2008 წლის 16 დეკემბრის განჩინებაში აღნიშნა, რომ 2000 წლის 18 ოქტომბერს შპს “...” მიმართა თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონულ სასამართლოს და მოითხოვა ქ. თბილისის მერიის 1994 წლის 9 ივნისის ¹493 განკარგულების მე-3 პუნქტის ბათილად ცნობა, ხსენებული განკარგულებიდან სიტყვის _ “დროებითი” _ ამოღება, მისთვის უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების მინიჭება და საჯარო რეესტრში რეგისტრაცია. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 8 ნოემბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით შპს “...” სარჩელი დაკმაყოფილდა; ქ. თბილისის მერიის 1994 წლის 9 ივნისის ¹493 განკარგულებიდან ამოღებულ იქნა სიტყვა “დროებითი” და ბათილად იქნა ცნობილი მისი მე-3 პუნქტი; შპს “...”, როგორც მრავალდარგოვანი ფირმა “...” სამართალმემკვიდრეს, მიენიჭა საკუთრების უფლება მის მიერ დაკავებულ მიწის ნაკვეთზე და აღნიშნული უფლება რეგისტრირებულ იქნა საჯარო რეესტრში. 2007 წლის 22 ივნისს ქ. თბილისის მერიამ საჩივრით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას და მოითხოვა თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 8 ნოემბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გადასინჯვა და საქმის განახლება, იმ საფუძვლით, რომ სასამართლოს საქმე უნდა განეხილა ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით, რაც არ განხორციელებულა, რითაც უგულებელყოფილ იქნა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26¹-ე მუხლის პირველი ნაწილის იმპერატიული მოთხოვნა. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 26 ოქტომბრის განჩინებით ქ. თბილისის მერიის საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 8 ნოემბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილება და დაიწყო საქმის განხილვა. შპს “...” თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 26 ოქტომბრის განჩინებაზე კერძო საჩივარი შეიტანა თბილისის სააპელაციო სასამართლოში და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 9 ნოემბრის საოქმო განჩინებით შპს “...” სარჩელი მოპასუხე ქ. თბილისის მერიის მიმართ, ქ. თბილისის მერიის 1994 წლის 9 ივნისის ¹493 განკარგულებიდან სიტყვის _ “დროებითი” _ ამოღებისა და მისი მე-3 პუნქტის ბათილად ცნობის თაობაზე, გადაეგზავნა უფლებამოსილ სასამართლოს _ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, საიდანაც შპს “...” კერძო საჩივარი გადაეგზავნა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 ნოემბრის განჩინებით შპს “...” კერძო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დაუშვებლად და განუხილველი დარჩა, რამდენადაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი არ ითვალისწინებდა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმების შესახებ გამოტანილ განჩინებაზე კერძო საჩივრის შეტანას, ხოლო იმავე კოდექსის 240-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გადასინჯვისა და საქმის განახლების შესახებ საჩივრის განხილვის შედეგად თუ აღმოჩნდებოდა, რომ დაუსწრებელი გადაწყვეტილება უნდა გაუქმებულიყო, სასამართლო განჩინებით აუქმებდა დაუსწრებელ გადაწყვეტილებას, რის შემდეგაც იწყებოდა სარჩელის განხილვა, ხსენებული კოდექსის 414-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად კი, კერძო საჩივრის შეტანა შეიძლებოდა სასამართლოს მიერ გამოტანილ განჩინებებზე მხოლოდ ამ კოდექსით გათვალისწინებულ შემთხვევებში. საქმე არსებითად განსახილველად დაუბრუნდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ აღნიშნა, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ან განჩინებით დამთავრებული საქმის წარმოების განახლება დასაშვები იყო მხოლოდ მაშინ, როდესაც არსებობდა გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის ან ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების წანამძღვრები. იმავე კოდექსის 429-ე მუხლის თანახმად, სასამართლოს თავისი ინიციატივით უნდა შეემოწმებინა, დასაშვები იყო თუ არა განცხადება საქმის განახლების შესახებ. თუ არ არსებობდა განცხადების დაშვების ესა თუ ის პირობა, სასამართლოს თავისი განჩინებით განცხადება განუხილველად უნდა დაეტოვებინა, რაც შეიძლებოდა გასაჩივრებულიყო კერძო საჩივრით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მოსაზრებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლის შესაბამისად, კანონმდებელმა მითითებული მუხლის ნორმის საფუძველზე მხოლოდ ისეთი საქმეების განახლება მიიჩნია დასაშვებად, რომელთა წარმოება დამთავრებული იყო სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ან განჩინებით. მოცემულ შემთხვევაში, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 ნოემბრის განჩინებით შპს “...” სასარჩელო განცხადებასთან დაკავშირებით, საქმის წარმოება არ დასრულებულა. ხსენებული განჩინებით შპს “...” კერძო საჩივარი განუხილველი დარჩა და საქმე არსებითად განსახილველად კვლავ დაუბრუნდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, შპს “...” დირექტორის _ ვ. ა-შვილის განცხადების დაშვების პირობა არ არსებობდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 16 დეკემბრის განჩინებაზე კერძო საჩივარი შეიტანა შპს “...” წარმომადგენელმა მ. პ-იამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და განჩინების ბათილად ცნობის შესახებ განცხადების განხილვა.

კერძო საჩივრის ავტორის განმარტებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ან განჩინებით დამთავრებული საქმის წარმოების განახლება დასაშვებია მხოლოდ მაშინ, როდესაც არსებობს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის (422-ე მუხლი) შესახებ განცხადების წანამძღვრები. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 ნოემბრის განჩინების სარეზოლუციო ნაწილის მე-2 პუნქტში აღნიშნულია, რომ ხსენებული განჩინება შპს “...” კერძო საჩივარზე საბოლოოა, არ საჩივრდება და კანონიერ ძალაშია შესული. აღნიშნული გარემოება სადავოა, რის შესახებაც შპს “...” მიერ სააპელაციო სასამართლოს წინაშე აღძრულია შუამდგომლობა გასაჩივრების შესაძლებლობის განმარტების შესახებ, მაგრამ 2008 წლის 3 ნოემბრის განჩინების სარეზოლუციო ნაწილის მე-2 პუნქტის ფორმულირებამ განაპირობა, რომ მას მიემართა სასამართლოსათვის ხსენებული განჩინების ბათილად ცნობის მოთხოვნითაც. ამდენად, მოცემული კერძო საჩივრის მოტივაცია განპირობებულია მხოლოდ სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული ლოგიკით და გასაჩივრების შესაძლებლობისა და წესის შესახებ 2008 წლის 16 დეკემბრის განჩინების სარეზოლუციო ნაწილის მე-2 პუნქტით.

კერძო საჩივრის ავტორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლის პირველი ნაწილი. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქმის წარმოების განახლება ხდებოდა კანონიერ ძალაში შესულ მხოლოდ იმ განჩინებებსა და გადაწყვეტილებებზე, რომლებითაც არსებითად დამთავრდა საქმის განხილვა. ასეთ მითითებას აღნიშნული ნაწილის ნორმა არ შეიცავს. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლის პირველი ნაწილი იმპერატიულად ადგენს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებითა და განჩინებით დამთავრებული ნებისმიერი საქმის წარმოებაზე გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შესაძლებლობას. სააპელაციო სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული განჩინებით საქმის წარმოება მთავრდება არა მარტო მიკუთვნებითი ან აღიარებითი ხასიათის სასარჩელო დავებზე, არამედ დავებზე მორიგების, საქმის წარმოების შეწყვეტის, შეჩერების, განუხილველად დატოვების შესახებ, როგორც მხარეების, ისე მესამე პირების განცხადების საფუძველზე. ამდენად, ხსენებული ნორმის გამოყენების განმსაზღვრელი დებულება _ “კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ან განჩინებით დამთავრებული საქმის წარმოება” _ მოიცავს არა მხოლოდ სასარჩელო წარმოებით საქმის არსებითი განხილვის შედეგად რომელიმე მხარის სასარგებლოდ გამოტანილ გადაწყვეტილებას, არამედ სასამართლოს სხვა კანონიერ ძალაში შესულ გადაწყვეტილებებსაც (განჩინებებს) დავის გადაწყვეტის შესახებ, მათ შორის, კერძო საჩივრის თაობაზე. აღნიშნული რომ ასე არ იყოს, ასეთი გადაწყვეტილება (განჩინება), ერთი მხრივ, ლეგიტიმურს გახდის სასამართლოს მიერ ამგვარი ან მსგავსი დავის გადაწყვეტისას დაშვებულ სრულიად აშკარა დარღვევას, ხოლო, მეორე მხრივ, მხარე, რომლის საწინააღმდეგოდაც მიღებულ იქნა ასეთი გადაწყვეტილება, მოკლებული იქნება გასაჩივრების ერთჯერად საშუალებასაც კი, მით უმეტეს, რომ მოცემულ შემთხვევაში, საკითხი ეხება სამართლიანი სასამართლოს უფლების ფუნდამენტურ კონსტიტუციურ დებულებას, საქმის განსჯადი სასამართლოს მიერ განხილვის შესახებ. გადაწყვეტილების (განჩინების) ბათილად ცნობის საპროცესო პროცედურა სწორედ ასეთი დარღვევისაგან აზღვევს მხარეს ნებისმიერი სასამართლო დავის შემთხვევაში.

კერძო საჩივრის ავტორის განმარტებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ა” ქვეპუნქტის მიხედვით, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება დაინტერესებული პირის განცხადებით შეიძლება ბათილად იქნეს ცნობილი, თუ გადაწყვეტილების მიღებაში მონაწილეობდა მოსამართლე, რომელსაც კანონის თანახმად, უფლება არ ჰქონდა, მონაწილეობა მიეღო ამ გადაწყვეტილების მიღებაში. კერძო საჩივრით გასაჩივრებული იყო თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 26 ოქტომბრის განჩინება თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 8 ნოემბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმების შესახებ, რომელიც მიღებულია სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით. შესაბამისად, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა არ იყო შპს “...” კერძო საჩივარზე საგნობრივად განსჯადი სასამართლო, არამედ ხსენებულ კერძო საჩივარზე ზემდგომი სასამართლო იყო თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატა, ხოლო განჩინება მიღებულ იქნა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მიერ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 23 მარტის განჩინებით შპს “...” წარმომადგენელ მ. პ-იას კერძო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში და მისი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრების გარეშე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა შპს “...” წარმომადგენელ მ. პ-იას კერძო საჩივრისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა, რის შემდეგაც მივიდა დასკვნამდე, რომ ხსენებული კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

საკასაციო სასამართლო, პირველ ყოვლისა, აღნიშნავს, რომ კერძო საჩივრის ავტორი წარმოდგენილ კერძო საჩივარშიც მიუთითებს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 ნოემბრის განჩინების ბათილად ცნობის შესახებ შპს “...” დირექტორის _ ვ. ა-შვილის განცხადებაში მოყვანილ მოტივებზე, მაშინ, როდესაც ამ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლოს განხილვის საგანს წარმოადგენს არა ხსენებული განცხადების, არამედ მხოლოდ შპს “...” წარმომადგენელ მ. პ-იას კერძო საჩივრის საფუძვლიანობა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 420-ე მუხლის მიხედვით, კერძო საჩივრების განხილვა ზემდგომ სასამართლოებში წარმოებს შესაბამისად ამ სასამართლოებისათვის გათვალისწინებული წესების დაცვით.

საკასაციო სასამართლო ვერ დაეთანხმება კერძო საჩივრის ავტორის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლის პირველი ნაწილი.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის მიხედვით, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ან განჩინებით დამთავრებული საქმის წარმოების განახლება დასაშვებია მხოლოდ მაშინ, როდესაც არსებობს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის (422-ე მუხლი) ან ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ (423-ე მუხლი) განცხადების წანამძღვრები. ამავე კოდექსის 429-ე მუხლის თანახმად, სასამართლომ თავისი ინიციატივით უნდა შეამოწმოს, დასაშვებია თუ არა განცხადება საქმის განახლების შესახებ. თუ არ არსებობს განცხადების დაშვების ესა თუ ის პირობა, სასამართლომ თავისი განჩინებით განცხადება განუხილველად უნდა დატოვოს, რაც შეიძლება გასაჩივრდეს კერძო საჩივრით.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლის შესაბამისად, კანონმდებელმა მითითებული მუხლის ნორმის საფუძველზე მხოლოდ ისეთი საქმეების განახლება მიიჩნია დასაშვებად, რომელთა წარმოება დამთავრებულია სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ან განჩინებით.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლის პირველი ნაწილის ნორმაში პირდაპირ, სიტყვასიტყვით და არაორაზროვნად არის მითითებული, რომ დასაშვებია მხოლოდ კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ან განჩინებით დამთავრებული საქმის წარმოების განახლება, ანუ გადაწყვეტილების (განჩინების) ბათილად ცნობის წანამძღვრებზე მითითებით საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების დასაშვებობის აუცილებელი პირობებია, რომ საქმის წარმოება უნდა იყოს დამთავრებული და საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილება ან განჩინება უნდა იყოს კანონიერ ძალაში შესული. ამასთან, საჭიროა აღნიშნული პირობების ერთობლივად არსებობა. საკასაციო სასამართლო ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ ამ შემთხვევაში, სახეზე არ არის განჩინების ბათილად ცნობის წანამძღვრებზე მითითებით საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების დასაშვებობის ხსენებული პირობების ერთობლიობა.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ, როგორც გასაჩივრებულ განჩინებაში თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ მიუთითა, მოცემულ შემთხვევაში, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 ნოემბრის განჩინებით შპს “...” სასარჩელო განცხადებასთან დაკავშირებით, საქმის წარმოება არ დასრულებულა, ხსენებული განჩინებით შპს “...” კერძო საჩივარი განუხილველი დარჩა და საქმე არსებითად განსახილველად კვლავ დაუბრუნდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას.

ამდენად, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ მართებულად მიიჩნია, რომ შპს “...” დირექტორის _ ვ. ა-შვილის განცხადების დაშვების პირობა არ არსებობდა და ხსენებული განცხადება სწორად დატოვა განუხილველი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ შპს “...” წარმომადგენელ მ. პ-იას კერძო საჩივარი არის უსაფუძვლო, რის გამოც იგი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს გასაჩივრებული განჩინება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე, 420-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს “...” წარმომადგენელ მ. პ-იას კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 16 დეკემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.