ბს-1408-1366(კს-08) 21 იანვარი, 2009წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მარიამ ცისკაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნუგზარ სხირტლაძე, პაატა სილაგაძე (მოსამართლეები)

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორი – საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცეკავშირის “...ი” (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ქ.თბილისის მერია (მოპასუხე)

დავის საგანი – ინდივიდუალურ-ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული სასამართლოს განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 11 სექტემბრის განჩინება

კერძო საჩივრის მოთხოვნა_სააპელაციო პალატის განჩინების გაუქმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერაციის ცეკავშირის “...” დეპარტამენტმა 2001 წლის ივნისში სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხე_ ქ.თბილისის მერიის მიმართ და მოითხოვა ქ.თბილისის მთავრობის 1999 წლის 7 ოქტომბრის ¹12.43.277 დადგენილების გაუქმება.

ქ.თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 10 იანვრის გადაწყვეტილებით საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერაციის ცეკავშირის “...” დეპარტამენტის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ქ. თბილისის მთავრობის 1999 წლის 7 ოქტომბრის ¹12.43.277 დადგენილება, თბილისის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასკომის 1988 წლის 25 აგვისტოს ¹17.19.511 გადაწყვეტილება გაუქმდა, ცეკავშირის თბილისის საკოლმეურნეო ბაზრების გაერთიანებისათვის, საკოლმეურნეო ბაზრის ასაშენებლად “დიდი დიღმის” საცხოვრებელ რაიონში მიწის ნაკვეთის გამოყოფის შესახებ და მიწის ნაკვეთის თბილისის მიწების ფონდში დაბრუნების თაობაზე ბათილად იქნა ცნობილი.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ქ.თბილისის მერიამ.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003 წლის 13 მაისის განჩინებით ქ. თბილისის პრემიერის მოადგილის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ქ. თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 10 იანვრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განხილვისათვის დაუბრუნდა პირველი ინსტანციის სასამართლოს.

ქ. თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 13 აპრილის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად საქმეში მესამე პირად ჩაბმული იქნენ მოქალაქეები: გ. ჩ-ი, ს. ბ-ე, გ. მ-ი, ნ. გ-ე, ზ. გ-ი, ლ. ღ-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 27 მარტის გადაწყვეტილებით მოსარჩელე საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცეკავშირის “...” დეპარტამენტის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; მოსარჩელის მოთხოვნას მოპასუხე-Qქ. თბილისის მერიის მიმართ, მესამე პირები-საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო, ს. ბ-ე, გ. ჩ-ი, ინდივიდუალური-ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტის- ქ. თბილისის მთავრობის 1999 წლის 7 ოქტომბრის ¹12.43.277 დადგენილების ბათილად ცნობის თაობაზე უარი ეთქვა უსაფუძვლობის გამო.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცეკავშირის “...” დეპარტამენტმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 27 ივნისის განჩინებით საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცეკავშირის “...” დეპარტამენტს დაუდგინდა ხარვეზი იმ მოტივით, რომ სააპელაციო საჩივარზე გადახდილი არ ჰქონდა სახელმწიფო ბაჟი; აღნიშნული ხარვეზის შესავსებად აპელანტს მიეცა ვადა, განჩინების ასლის ჩაბარებიდან 7 დღე და დაევალა სახელმწიფო ბაჟის გადახდის დამადასტურებელი ქვითრის წარმოდგენა.

საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცეკავშირის “...” დეპარტამენტის დირექტორმა 2008 წლის 22 ივლისს საპელაციო სასამართლოს წარუდგინა სახელმწიფო ბაჟის_150 ლარის ოდენობით გადახდის დამადასტურებელი ქვითარი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 11 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცეკავშირის “...” დეპარტამენტის სააპელაციო საჩივარი დარჩა განუხილველი.

სააპელაციო პალატამ გამოიყენა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილი, ასევე სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 63-ე, 368-ე და 390-ე მუხლები და მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარი დატოვებულ უნდა იქნეს განუხილველად, რადგან სასამართლოს მიერ დაწესებულ ვადაში აპელანტმა არ შეავსო ხარვეზი. სასამართლომ მიუთითა, რომ აპელანტისათვის ხარვეზის შევსების საპროცესო ვადის ათვლა დაიწყო 2008 წლის 15 ივლისს და დასრულდა 2008 წლის 21 ივლისს 24 საათზე, მან კი დათქმულ ვადაში არ შეავსო სასამართლოს მიერ მითითებული ხარვეზი.

სააპელაციო პალატის განჩინებაზე კერძო საჩივარი შეიტანა საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცეკავშირის “...” დეპარტამენტის დირექტორმა, რომელმაც მოითხოვა სააპელაციო სასამართლოს განჩინების გაუქმება და საქმის სააპელაციო საჩივრის დასაშვებობის სტადიიდან იმავე სასამართლოსათვის განსახილველად დაბრუნება.

კერძო საჩივრის ავტორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო პალატის განჩინება ხარვეზის შევსების თაობაზე კანონით დადგენილი წესით არ ჩაბარებია, ვინაიდან საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცეკავშირის “...” დეპარტამენტი წარმოდგენილია დირექტორის სახით, ხოლო აღნიშნული დეპარტამენტი წარმოადგენს ორგანიზაციას; კერძო საჩივრის მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში დარღვეულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-8 ნაწილის მოთხოვნა.

კერძო საჩივარში აღნიშნულია, რომ საქმეში არსებული საბუთი, რომელიც სასამართლომ განჩინების ჩაბარების დასტურად მიიჩნია, შეიცავს ხელმოწერას, რომლის შემსრულებელი პირის ვინაობა და ადრესატ ორგანიზაციასთან მისი დამოკიდებულება არ დგინდება, კერძოდ, არ არის დამადასტურებელ საბუთზე აღნიშნული მიმღები პირის სახელი, რომლის მითითების აუცილებლობა იმპერატიულად არის დადგენილი საქართველოს სამოქალქო საპროცესო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-8 ნაწილით და 74-ე მუხლის პირველი ნაწილით, ასევე არ არის აღნიშნული, უკავია თუ არა რაიმე თანამდებობა განჩინების ჩაბარების დამადასტურებელ დოკუმენტზე ხელმომწერ პირს იმ ორგანიზაციაში, რომელსაც მოცემულ შემთხვევაში სასამართლო განჩინება გაეგზავნა. განჩინების ჩაბარების დამადასტურებელ საბუთზე ხელმომწერი პირი კი არ წარმოადგენს საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცეკავშირის “...” დეპარტამენტის დირექტორის დედას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, კერძო საჩივრის მოტივების შემოწმების შედეგად თვლის, რომ საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცეკავშირის “...” დეპარტამენტის კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებები.

როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცეკავშირის “...” დეპარტამენტმა 2008 წლის 13 მაისს სააპელაციო საჩივარში მიუთითა თავისი შემდეგი მისამართი_ ქ. თბილისი, .... ¹7 (ს.ფ. 386); ხოლო მისმა დირექტორმა ი. ს-ა 2008 წლის 7 ივლისს განცხადებით მიმართა სასამართლოს მისამართის შეცვლის შესახებ და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 76-ე მუხლის შესაბამისად აცნობა, რომ საქმეში მითითებული მისამართი_ქ. თბილისი, ... ¹7 (“ც.....” შენობა) აღარ წარმოადგენს მათ მისამართს და ამჟამად მათ ორგანიზაციას არ გააჩნია მუდმივი ადგილსამყოფელი, რის გამოც აპელანტმა მოითხოვა მოცემულ საქმესთან დაკავშირებით კორესპონდენცია (მათ შორის სასამართლო უწყება, განჩინება, გადაწყვეტილება და სხვა) გაეგზავნათ მათ მიერ მითითებულ მისამართზე, ქ. რუსთავი, ...., ქ. კორპუსი 5, ბინა ¹5; მაგრამ იგი განცხადებაში კორესპონდენციის მიღებაზე უფლებამოსილ პირს არ უთითებს. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ აპელანტის მიერ მითითებულ მისამართზე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 27 ივნისის განჩინება ხარვეზის შევსების შესახებ ჩაიბარა ამავე მისამართზე მცხოვრებმა პირმა ნ. კ-ემ 2008 წლის 14 ოქტომბერს.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კერძო საჩივრის მოტივებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-78-ე მოთხოვნათა დარღვევის თაობაზე და განმარტავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 71-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად სასამართლო უწყება ადრესატს ბარდება მხარის მიერ მითითებული ძირითადი მისამართის (ფაქტობრივი ადგილსამყოფელის), ალტერნატიული მისამართის, სამუშაო ადგილის ან სასამართლოსთვის ცნობილი სხვა მისამართის მიხედვით.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს ასევე საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 76-ე მუხლზე, რომლის თანახმად მხარეები და მათი წარმომადგენლები მოვალენი არიან აცნობონ საქმის წარმოების განმავლობაში თავიანთი მისამართის შეცვლის შესახებ. ასეთი ცნობის უქონლობისას უწყება გაიგზავნება სასამართლოსათვის ცნობილ უკანასკვნელ მისამართზე, უწყება ჩაბარებულად ითვლება, თუნდაც ადრესატი ამ მისამართზე აღარ ცხოვრობდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ის გარემოება, რომ გზავნილზე მითითებული პიროვნება ნ. კ-ე სამომხმარებლო კოოპერატივის ცეკავშირის “...” დეპარტამენტის დირექტორის დედა არ არის და მისი დამოკიდებულება ადრესატ ორგანიზაციათან არ დგინდება, არ წარმოადგენს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველს; აღნიშნულთან დაკავშირებით სასამართლო თვლის, რომ აპელანტს განჩინება სააპელაციო საჩივარზე ხარვეზის დადგენის შესახებ გაეგზავნა მის მიერ ზუსტად მითითებულ შემდეგ მისამართზე: ქ. რუსთავი, .... ქუჩა, კორპუსი 5, ბინა ¹5 და ამავე მისამართზე 2008 წლის 14 ოქტომბერს ჩაბარდა ნ. კ-ეს. (ს.ფ. 401). მოცემული საქმის მასალების შესწავლის შედეგად საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზეც, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 11 სექტემბრის განჩინება სააპელაციო საჩივრის განუხილველად დატოვების შესახებ 2008 წლის 16 სექტემბერს გაეგზავნა ი. ს-ს და იქვე ფრჩხილებში მითითებულია პ. კ-ე ქ. რუსთავი, .... ქ. კორპუსი 5, ბინა ¹5 (ს.ფ. 407). ამიტომ საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ხარვეზის შევსების თაობაზე სააპელაციო პალატის 2008 წლის 27 ივნისის განჩინება ჩაიბარა ი. ს-ის მიერ მითითებულ მისამართზე მცხოვრები პ. კ-ის დედამ.

როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, განცხადება ხარვეზის შევსების შესახებ აპელანტის მიერ თბილისის სააპელაციო სასამართლოში შეტანილია 2008 წლის 22 ივლისს ანუ განჩინებით დადგენილი ხარვეზის შევსების ერთდღიანი ვადის დარღვევით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 63-ე მუხლით, რომლის თანახმად საპროცესო მოქმედების შესრულების უფლება გაქარწყლდება კანონით დადგენილი საპროცესო ან სასამართლოს მიერ დანიშნული ვადის გასვლის შემდეგ. საჩივარი ან საბუთი, რომელიც შეტანილია საპროცესო ვადის გასვლის შემდეგ, განუხილველად დარჩება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული განჩინების გამოტანისას სააპელაციო სასამართლოს არ დაურღვევია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-78-ე მუხლების მოთხოვნები, რის გამოც საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცეკავშირის “...” დეპარტამენტის კერძო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი არ არსებობს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-420-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. არ დაკმაყოფილდეს საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცეკავშირის “...” დეპარტამენტის კერძო საჩივარი;

2. უცვლელად დარჩეს მოცემულ საქმეზე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 11 სექტემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.