ბს-1423-1381(კს-08) 23 თებერვალი, 2009 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თავმჯდომარე ლევან მურუსიძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

პაატა სილაგაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორი (მოსარჩელე) _ ე. პ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) _ გურჯაანის მუნიციპალიტეტის გამგეობა

მესამე პირი _ რ. ო-ე

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 სექტემბრის განჩინება

დავის საგანი _ საქმის წარმოების შეწყვეტა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 10 ოქტომბერს ე. პ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა გურჯაანის რაიონულ სასამართლოს, მოპასუხე გურჯაანის რაიონის გამგეობის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, 1999 წლის 27 ნოემბერს, გურჯაანის რაიონის გამგეობის 1999 წლის 25 ნოემბრის ¹104 დადგენილების საფუძველზე, მას იჯარის ხელშეკრულებით, 10 წლის ვადით, სოფელ ....-ში გამოეყო 3 ჰექტარი ტბორი და 6 ჰექტარი საძოვარი, რაზეც წელიწადში უნდა გადაეხადა საიჯარო ქირა 36 ლარის ოდენობით. 2001 წლის 1 აგვისტოს გურჯაანის რაიონის გამგეობამ ¹75 დადგენილებით, ყოველგვარი შეტყობინების გარეშე, ხსენებული ხელშეკრულებისა და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 660-ე მუხლის მოთხოვნების უგულებელყოფით, მოსარჩელესთან შეუთანხმებლად, საიჯარო ქირის გადაუხდელობის გამო, ნაწილობრივ გაუუქმა მას საიჯარო ხელშეკრულება, კერძოდ _ 3 ჰა ტბორზე და მოსარჩელეს დაუტოვა 6 ჰა საძოვარი. იმავე დღეს, სანამ მოსარჩელესთან დადებულ ხელშეკრულებას გააუქმებდა, გურჯაანის რაიონის გამგეობამ ¹74 დადგენილებით აღნიშნული 3 ჰა ტბორი იჯარით გასცა სოფელ გ-ში მცხოვრებ გ. ო-ეზე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა გურჯაანის რაიონის გამგეობის 2001 წლის 1 აგვისტოს ¹74 და ¹75 დადგენილებების გაუქმება.

გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 25 ოქტომბრის განჩინებით რ. ო-ე მოცემულ საქმეში ჩაბმულ იქნა მესამე პირად.

გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ე. პ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა გურჯაანის რაიონის გამგეობის 2001 წლის 1 აგვისტოს ¹74 დადგენილება გ. ო-თვის 3 ჰა ტბორის იჯარით გადაცემის ნაწილში, ხოლო დანარჩენ ნაწილში სარჩელი განუხილველი დარჩა.

რაიონულმა სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ გურჯაანის რაიონის გამგეობის 1999 წლის 25 ნოემბრის ¹104 დადგენილებით ე. პ-ს იჯარით, 10 წლის ვადით გამოეყო სოფელ ...-ში მდებარე 3 ჰა ტბორი და 6 ჰა საძოვარი, რაზეც გაფორმდა იჯარის ხელშეკრულება. 2001 წლის 20 ივლისს გურჯაანის რაიონის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარით გამცემ კომისიას განცხადებით მიმართა გ. ო-ემ და მოითხოვა სოფელ ...-ოს ტერიტორიაზე 3 ჰა ტბორის გამოყოფა. გურჯაანის რაიონის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარით გამცემი კომისიის 2001 წლის 23 ივლისის გადაწყვეტილებით გ. ო-ეს სოფელ ....-ში 10 წლის ვადით, იჯარით გამოეყო 3 ჰა ტბორი, ხოლო ე. პ-ს შეუწყდა იჯარის ხელშეკრულება სოფელ ...-ში 3 ჰა ტბორით დაკავებულ ფართობზე. გურჯაანის რაიონის გამგეობის 2001 წლის 1 აგვისტოს ¹74 დადგენილებით გ. ო-ეზე 10 წლის ვადით, იჯარით გაიცა სოფელ ....-ში 3 ჰა ტბორი, ხოლო გურჯაანის რაიონის გამგეობის 2001 წლის 1 აგვისტოს ¹75 დადგენილებით ე. პ-ს შეუწყდა იჯარის ხელშეკრულება 3 ჰა ტბორზე.

რაიონულმა სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 2 აგვისტოს ¹446 ბრძანებულებით დამტკიცებული ,,სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გაცემის წესის შესახებ” დებულების მე-5 თავის პირველი პუნქტის თანახმად, კომისიას უნდა გამოექვეყნებინა იჯარით გასაცემი მიწის შესახებ ინფორმაცია და განცხადების მიღებიდან ერთ თვეში წერილობით შეეტყობინებინა განმცხადებლისთვის კონკურსში მონაწილეობის უფლების მინიჭების შესახებ.

რაიონულმა სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ გურჯაანის რაიონის სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გამცემ კომისიას სოფელ ...-ში მდებარე 3 ჰა ტბორის იჯარით გაცემის შესახებ ინფორმაცია არ გამოუქვეყნებია, აღნიშნული ტბორი იჯარით გასცა გ. ო-ეზე და მასზე საიჯარო ურთიერთობა შეუწყვიტა ე. პ-ს ერთსა და იმავე დღეს _ 2001 წლის 1 აგვისტოს _ შესაბამისად, ¹74 და ¹75 დადგენილებებით, რითაც დაირღვა საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 2 აგვისტოს ¹446 ბრძანებულებით დამტკიცებული ,,სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გაცემის წესის შესახებ” დებულების მოთხოვნები, რაც გ. ო-ეზე 3 ჰა ტბორის იჯარით გაცემის ნაწილში გურჯაანის რაიონის გამგეობის 2001 წლის 1 აგვისტოს ¹74 დადგენილების გაუქმების საფუძველს წარმოადგენდა.

რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ ე. პ-ის სარჩელი, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 275-ე მუხლის ,,ა” ქვეპუნქტის თანახმად, დანარჩენ ნაწილში განუხილველად უნდა დარჩენილიყო, რადგან ე. პ-თან 3 ჰა ტბორზე საიჯარო ხელშეკრულების გაუქმების თაობაზე გურჯაანის რაიონის გამგეობის 2001 წლის 1 აგვისტოს დადგენილების გაუქმების შესახებ სასამართლომ მისი სარჩელი 2005 წლის 25 სექტემბერს განიხილა და არ დააკმაყოფილა.

რაიონულმა სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხე მხარის მოსაზრება სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობის შესახებ, რადგან საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, უძრავ ნივთებთან დაკავშირებული სახელშეკრულებო მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადა შეადგენდა ექვს წელს და ამ შემთხვევაში, ხანდაზმულობის ვადა გასული არ იყო. რაიონულმა სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა მოპასუხე მხარის მოსაზრება გურჯაანის რაიონის გამგეობის 2001 წლის 1 აგვისტოს ¹74 დადგენილების გაუქმების მოთხოვნის ნაწილში სარჩელის განუხილველად დატოვების შესახებ, რადგან მოსარჩელის წარმომადგენელმა სასარჩელო მოთხოვნების ოდენობა გაზარდა ამ ნაწილში 2006 წლის 16 სექტემბერს სასამართლოს მთავარ სხდომაზე, რასაც მოპასუხე გურჯაანის რაიონის გამგეობის წარმომადგენელი არ დაეთანხმა.

გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით ნაწილობრივ გაასაჩივრა გურჯაანის მუნიციპალიტეტის გამგეობამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა რ. ო-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 16 ივლისის საოქმო განჩინებით გურჯაანის რაიონის გამგეობის ნაცვლად, ამ საქმეში ჩაება მისი უფლებამონაცვლე გურჯაანის მუნიციპალიტეტის გამგეობა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 სექტემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილება; ე. პ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა და საქმის წარმოება შეწყდა.

სააპელაციო სასამართლომ, საქმის მასალების მიხედვით, დადგენილად მიიჩნია და აღნიშნა, რომ, როგორც გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში სასამართლოც მიუთითებდა, გურჯაანის რაიონის გამგეობის 2001 წლის 1 აგვისტოს ¹75 დადგენილების გაუქმების თაობაზე არსებობდა გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 25 სექტემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა ე. პ-ის ანალოგიური შინაარსის სარჩელი. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მიიჩნია რა ხსენებული გარემოება დადგენილად, რაიონულმა სასამართლომ არასწორი იურიდიული შეფასება მისცა მას და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 275-ე მუხლის ,,ა” ქვეპუნქტის თანახმად, სარჩელი განუხილველი დატოვა. იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით დავაზე კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების არსებობა, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის ,,ბ” ქვეპუნქტის მიხედვით, საქმის წარმოების შეწყვეტის საფუძველი იყო.

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია ასევე სასამართლოს დასკვნა საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 2 აგვისტოს ¹446 ბრძანებულებით დამტკიცებული ,,სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გაცემის წესის შესახებ” დებულების მოთხოვნათა დარღვევის გამო, გურჯაანის რაიონის გამგეობის 2001 წლის 1 აგვისტოს ¹74 დადგენილების გაუქმების თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გამგეობის გასაჩივრებული დადგენილება წარმოადგენდა ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს და საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის თანახმად, მისი გაუქმების მოთხოვნით სარჩელის წარდგენის წინაპირობა იყო ამ აქტით მოსარჩელისათვის პირდაპირი და უშუალო ზიანის მიყენება. გურჯაანის რაიონის გამგეობის 2001 წლის 1 აგვისტოს ¹75 დადგენილებით გ. ო-ეს შეუწყდა სოფელ ....-ში 3 ჰა ტბორზე იჯარის ხელშეკრულება და შესაბამისად, ამ ქონების სხვა პირზე, კერძოდ, ე. პ-ზე გადაცემით, მას არ ადგებოდა პირდაპირი და უშუალო ზიანი, რადგანაც იმავე გამგეობის ¹74 დადგენილების გაუქმებით, ხსენებული ტბორი არა ე. პ-ს, არამედ მის მესაკუთრეს უბრუნდებოდა. ქონების მიმართ ინტერესის არსებობა კი, თავისთავად, იგივე არ იყო, რაც ამ ქონების გასხვისებით პირისათვის პირდაპირი და უშუალო ზიანის მიყენება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 სექტემბრის განჩინებაზე კერძო საჩივარი წარადგინა ე. პ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და კერძო საჩივრის დაკმაყოფილება.

კერძო საჩივრის ავტორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ შეწყვიტა საქმის წარმოება, რადგან მიიჩნია, რომ ამ საკითხზე უკვე არსებობდა 2006 წლის 25 სექტემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება, მაშინ, როდესაც აღნიშნული გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაში არ შესულა, მასთან დაკავშირებული საქმე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის წარმოებაშია და მისი განხილვა დანიშნული იყო 2008 წლის 18 ნოემბერს. გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ, თითქოს 2001 წლის 1 აგვისტოს ¹75 დადგენილებით გ. ო-ეს შეუწყდა სოფელ ....-ში 3 ჰა ტბორზე იჯარის ხელშეკრულება და იგი ე. პ-ს გადაეცა ¹74 დადგენილებით, მაშინ, როდესაც, ფაქტობრივად, მოხდა პირიქით _ ჯერ ე. პ-თან დადებული იჯარის ხელშეკრულება არ იყო გაუქმებული და ¹74 დადგენილებით გ. ო-ეს ისე გადაეცა იჯარით ხსენებული ტბორი, ანუ ერთი და იგივე ტბორი იჯარით ჰქონდა ორ პირს. გასაჩივრებულ განჩინებაში მითითებულია, რომ იჯარის შეწყვეტით, ტბორი გადაეცა მის მესაკუთრეს და არა ე. პ-ს, რაც არ შეესაბამება ფაქტობრივ გარემოებებს. ე. პ-ს 1999 წლის 27 ნოემბერს გადაეცა იჯარით ტბორი, იჯარის გადასახადს იგი იხდიდა ყოველი წლის ნოემბერში, გურჯაანის რაიონის გამგეობამ კი ისე გადასცა იგი სხვა მოიჯარეს _ გ. ო-ეს, რომ აღნიშნული ტბორი ჯერ კიდევ იჯარით ჰქონდა გადაცემული ე. პ-ს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 23 დეკემბრის განჩინებით ე. პ-ის კერძო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში და მისი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრების გარეშე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა ე. პ-ის კერძო საჩივრისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა, რის შემდეგაც მივიდა დასკვნამდე, რომ ხსენებული კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

საკასაციო სასამართლოს, საქმის მასალების მიხედვით, დადგენილად მიაჩნია შემდეგი გარემოებები: გურჯაანის რაიონის გამგეობის 1999 წლის 25 ნოემბრის ¹104 დადგენილებით ე. პ-ს იჯარით, 10 წლის ვადით სოფელ ...-ში გამოეყო 3 ჰა ტბორი და 6 ჰა საძოვარი, რაზეც გაფორმდა იჯარის ხელშეკრულება. 2001 წლის 20 ივლისს გურჯაანის რაიონის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარით გამცემ კომისიას განცხადებით მიმართა გ. ო-ემ და მოითხოვა თევზის საწარმოებლად სოფელ ....-ოს ტერიტორიაზე 3 ჰა ტბორის მისთვის იჯარით გამოყოფა (ს.ფ. 4). გურჯაანის რაიონის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარით გამცემი კომისიის 2001 წლის 23 ივლისის გადაწყვეტილებით გ. ო-ეს სოფელ ....-ში 10 წლის ვადით, იჯარით გამოეყო 3 ჰა ტბორი, ხოლო ე. პ-ს, საიჯარო ქირის გადაუხდელობის გამო, შეუწყდა იჯარის ხელშეკრულება სოფელ ....ში 3 ჰა ტბორით დაკავებულ ფართობზე (ს.ფ. 5-9). გურჯაანის რაიონის გამგეობის 2001 წლის 1 აგვისტოს ¹74 დადგენილებით გ. ო-ეზე 10 წლის ვადით, იჯარით გაიცა სოფელ ....-ში 3 ჰა ტბორი (ს.ფ. 9-10). გურჯაანის რაიონის გამგეობის 2001 წლის 1 აგვისტოს ¹75 დადგენილებით ე. პ-ს შეუწყდა იჯარის ხელშეკრულება 3 ჰა ტბორზე საიჯარო ქირის _ 89,50 ლარის გადაუხდელობის გამო (ს.ფ. 11). გურჯაანის მუნიციპალიტეტის გამგეობის წარმომადგენელმა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას წარუდგინა შუამდგომლობა, რომლითაც მოითხოვა საქმის წარმოების შეწყვეტა იმ მოტივით, რომ ე. პ-ის სარჩელი იყო დაუშვებელი _ არ აკმაყოფილებდა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-25-ე მუხლებით დადგენილ დასაშვებობის მოთხოვნებს, რადგან გურჯაანის რაიონულმა სასამართლომ 2006 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ე. პ-ის სასარჩელო მოთხოვნა არ დააკმაყოფილა და კანონიერად მიიჩნია მასთან დადებული საიჯარო ხელშეკრულების მოშლა, ამასთან, აღნიშნული გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაში იყო შესული (ს.ფ. 108-110).

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 420-ე მუხლის მიხედვით, კერძო საჩივრების განხილვა ზემდგომ სასამართლოებში წარმოებს შესაბამისად ამ სასამართლოებისათვის გათვალისწინებული წესების დაცვით.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის ,,ბ” ქვეპუნქტზე, რომლის მიხედვით, სასამართლო, მხარეთა განცხადებით ან თავისი ინიციატივით, შეწყვეტს საქმის წარმოებას, თუ არსებობს სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება ან განჩინება, რომელიც გამოტანილია დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქმის წარმოების შეწყვეტა გადაწყვეტილების გამოტანის გარეშე საქმის წარმოების დამთავრების ერთ-ერთი სახეა, რომლის განმსაზღვრელი ნორმები მოცემულია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის XXIX თავში (საქმის წარმოების დამთავრება გადაწყვეტილების გამოტანის გარეშე) შემავალ 272-ე მუხლში (საქმის წარმოების შეწყვეტა). ხსენებული მუხლის «ბ» ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საფუძველი საქმის წარმოების შეწყვეტის დამოუკიდებელი საფუძველია, რომლის შინაარსი გამოიხატება სარჩელების იგივეობასა და სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული შესაბამისი გადაწყვეტილების არსებობაში.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ სწორად მიიჩნია, რომ გურჯაანის რაიონის გამგეობის 2001 წლის 1 აგვისტოს ¹75 დადგენილების გაუქმების მოთხოვნის თაობაზე არსებობდა გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 25 სექტემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა ე. პ-ის ანალოგიური შინაარსის სარჩელი, რაიონულმა სასამართლომ კი არასწორი იურიდიული შეფასება მისცა მას და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 275-ე მუხლის ,,ა” ქვეპუნქტის თანახმად, სარჩელი განუხილველი დატოვა, მაშინ, როდესაც იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით დავაზე კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების არსებობა, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის ,,ბ” ქვეპუნქტის მიხედვით, საქმის წარმოების შეწყვეტის საფუძველი იყო.

საკასაციო სასამართლო ხაზგასმით მიუთითებს, რომ ამ შემთხვევაში, არსებითი მნიშვნელობა აქვს იმას, რომ მოცემული საქმის მასალებით უდავოდ დასტურდება, რომ გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილებით (ს.ფ. 111-113) ე. პ-ს უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უსაფუძვლობის გამო. აღნიშნული სარჩელით კი, მოპასუხე გურჯაანის რაიონის გამგეობის მიმართ, ე. პ-ი, ისევე, როგორც ამ საქმეზე წარმოდგენილი სარჩელით, მოითხოვდა 3 ჰა ტბორზე მასთან 1999 წლის 27 ნოემბერს დადებული იჯარის ხელშეკრულების გაუქმებისა და მასზე იჯარის ხელშეკრულების გ. ო-ესთან გაფორმების შესახებ გურჯაანის რაიონის გამგეობის 2001 წლის 1 აგვისტოს ¹74 დადგენილებისა და ამავე გამგეობის 2001 წლის 1 აგვისტოს ¹75 დადგენილების ბათილად ცნობას. გურჯაანის რაიონულმა სასამართლომ კი 2006 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილებით მიიჩნია, რომ გურჯაანის რაიონის გამგეობის 2001 წლის 1 აგვისტოს დადგენილება ე. პ-თან იჯარის ხელშეკრულების გაუქმების შესახებ, მიღებული იყო კანონიერად და არ არსებობდა მისი ბათილად ცნობის საფუძველი.

საკასაციო სასამართლო ვერ დაეთანხმება კერძო საჩივრის ავტორის მიერ კერძო საჩივრის საფუძვლად იმაზე მითითებას, რომ სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ შეწყვიტა საქმის წარმოება, რადგან 2006 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაში არ შესულა, ხოლო მასთან დაკავშირებული საქმე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის წარმოებაშია და მისი განხილვა დანიშნული იყო 2008 წლის 18 ნოემბერს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ, მართალია, კერძო საჩივრის ავტორი მიუთითებს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მიერ გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილებასთან დაკავშირებული საქმის განხილვაზე, მაგრამ ამ საქმეში არ არის წარმოდგენილი აღნიშნულის დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება, მით უმეტეს, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია გურჯაანის რაიონის გამგეობის 2001 წლის 1 აგვისტოს ¹75 დადგენილების გაუქმების თაობაზე გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 25 სექტემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების არსებობა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26²-ე მუხლის მე-5 ნაწილზე, რომლის თანახმად, საქმის სააპელაციო წესით განხილვისას, დაუშვებლობის მოტივით საქმის წარმოების შეწყვეტის საფუძვლების გამოვლენისას, სასამართლო იღებს საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ განჩინებას, რომელიც საჩივრდება კერძო საჩივრით.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ მართებულად გამოიყენა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26²-ე მუხლის მე-5 ნაწილის ნორმა _ სწორად შეწყვიტა ამ საქმის წარმოება და ამავე საქმეზე მიიღო კანონიერი და დასაბუთებული განჩინება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ე. პ-ის კერძო საჩივარი არის უსაფუძვლო, რის გამოც იგი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს გასაჩივრებული განჩინება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე, 420-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ე. პ-ის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 სექტემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.