ბს-1073-1044(კ-10) 19 ოქტომბერი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნათია წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, პაატა სილაგაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა ე. გ-ელის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 აპრილის განჩინებაზე.

საკასაციო სასამართლომ საქმის მასალების გაცნობის შედეგად

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:

2008 წლის 23 სექტემბერს ე. გ-ელმა სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხის _ ნოტარიუს თ. ვ-ძისა და მ. ტ-შვილის მიმართ და მოითხოვა 2008 წლის 14 თებერვალს ნოტარიუს თ. ვ-ძის მიერ 1995 წლის 18 მარტის პრივატიზაციის ხელშეკრულებაში შეტანილი დამატების ბათილად ცნობა (იხ. ს.ფ. 1-12; ტ.I).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 25 სექტემბრის განჩინებით ე. გ-ელის სარჩელი განსახილველად გადაუგზავნა უფლებამოსილ _ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას (იხ. ს.ფ. 28-29; ტ.I).

ე. გ-ელის სარჩელი არ ცნო მოპასუხე _ მ. ტ-შვილმა და მოითხოვა უსაფუძვლობის გამო სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, ასევე საქმეში მესამე პირად დ. გ-ანის ჩართვა, რომელსაც მოპასუხესთან ერთად საერთო სარგებლობაში გადაეცა საპირფარეშო და ქ. თბილისში, ... ქ. ¹4-ში მდებარე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრია (იხ. ს.ფ. 40-48; ტ.I).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 22 იანვრის განჩინებით საქმეში მესამე პირად ჩაერთო თ. გ-ანი და ძველი თბილისის რაიონის გამგეობა (იხ. ს.ფ. 88; ტ.I).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 30 მარტის გადაწყვეტილებით ე. გ-ელის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა (იხ. ს.ფ. 166-169; ტ.I).

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ე. გ-ელმა და მოითხოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 30 მარტის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება (იხ. ს.ფ. 178-186; ტ.I).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 აპრილის განჩინებით ე. გ-ელის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 30 მარტის გადაწყვეტილება (იხ. ს.ფ. 124-129; ტ.II).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ე. გ-ელმა და მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 აპრილის განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება (იხ. ს.ფ. 137-141; ტ.II).

საკასაციო სასამართლოს 2010 წლის 30 ივლისის განჩინებით ე. გ-ელის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული დასაშვებობის შესამოწმებლად. მხარეებს განესაზღვრათ საპროცესო ვადა 15 დღით საკასაციო საჩივრის ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3 მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის წინაპირობებთან დაკავშირებით მოსაზრებების წარმოსადგენად (იხ. ს.ფ. 178-179; ტ.II).

საკასაციო საჩივრის დასაშვებობასთან დაკავშირებით მოსაზრებები წარმოადგინეს მხარეებმა.

კასატორმა მოითხოვა საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3 მუხლის შესაბამისად შემდეგი მოტივით:

კასატორის მითითებით, ნოტარიუსმა 1995 წლის 18 მარტის პრივატიზაციის ხელშეკრულებაში შეიტანა ცვლილება და მ. ტ-შვილს მიაკუთვნა საერთო საკუთრების აბაზანა-საპირფარეშო, რომელზეც მას დაკარგული ჰქონდა უფლება 1994 წლის 23 თებერვლიდან, რა დროისთვისაც მიენიჭა გამგეობისაგან უფლება საერთო სარგებლობის შუშაბანდში მოეწყო სველი წერტილები. აღნიშნულის შედეგად მის ფართს მიემატა საერთო სარგებლობის დერეფნის ნაწილი, სადაც მ. ტ-შვილმა მოაწყო აბაზანა-საპირფარეშო და შესაბამისად გადაიტიხრა საერთო სარგებლობის დერეფანი. 2008 წლის 14 თებერვლამდე ს-შვილების პრივატიზაციაში არ არის მითითებული საერთო სარგებლობაში არსებული სველი წერტილი, ხოლო 2008 წლიდან ნოტარიუსმა დაუმატა, რომ ს-შვილებს საერთო სარგებლობაში აქვთ საპირფარეშო მეზობელ ჭ-ძესა და გ-ანთან, რაც კანონდარღვევაა, რადგან იუსტიციის მინისტრის 2005 წლის 22 დეკემბრის ¹2359 ბრძანებით დამტკიცებული სანოტარო მოქმედებათა შესრულების წესის შესახებ” ინსტრუქციის 27.3 მუხლი პირდაპირ მიუთითებს, რომ სანოტარო აქტში შესწორებამ არ უნდა გამოიწვიოს სანოტარო აქტის შინაარსის არსებითი შეცვლა, 2008 წლის სანოტარო აქტით კი იცვლება არა მარტო შინაარსი, არამედ პიროვნებას გადაეცა ის, რაც მას საპრივატიზაციო საბუთებიდან არ ეკუთვნოდა. ამასთან, 2008 წლის სანოტარო აქტში შეტანილია არა შესწორება, არამედ დამატება.

მოწინააღმდეგე მხარემ მოითხოვა საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა შემდეგი მოტივით:

მოწინააღმდეგე მხარის მითითებით, საკასაციო სასამართლოს უამრავი გადაწყვეტილება აქვს გამოტანილი, რომლებიც არ განსხვავდება მოცემულ საქმეზე გამოტანილი გადაწყვეტილებისაგან. შესაბამისად, საქმე არ არის მნიშვნელოვანი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის, ასევე, სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვა არ მომხდარა ისეთი საპროცესო დარღვევებით, რასაც შეეძლო ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლოს კოლეგიური შემადგენლობის უმრავლესობა საქმის მასალების გაცნობისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ ე. გ-ელის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3 მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც იგი მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3 მუხლის თანახმად, საკასაციო საჩივარი დასაშვებად ცნობას ექვემდებარება თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისთვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლოს კოლეგიური შემადგენლობის უმრავლესობის მოსაზრებით, კასატორის _ ე. გ-ელის საკასაციო საჩივარი და წარმოდგენილი მოსაზრება არ შეიცავს მითითებას იმის თაობაზე, თუ რამდენად დასაშვებია საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3 მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის წინაპირობების გათვალისწინებით, კასატორმა ვერ დაასაბუთა თუ რაში მდგომარეობს სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების უკანონობა.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საპროცესო კანონმდებლობით განსაზღვრულია არა მხოლოდ მხარეთა საპროცესო უფლებები, არამედ საპროცესო მოვალეობები. მხარის ერთ-ერთი ძირითადი უფლება _ სასამართლო გადაწყვეტილების გასაჩივრებისა შეიცავს საპროცესო ვალდებულებას, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების თაობაზე დასაბუთებული საკასაციო საჩივრის წარდგენისა.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3 მუხლით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის დასაბუთების ვალდებულება აკისრია თავად კასატორს, რომლის საპროცესო ვალდებულებას წარმოადგენს მითითება, თუ რომელ საფუძველზე დაყრდნობით მოითხოვს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობას.

ამდენად, მოცემულ შემთხვევაში კასატორის _ ე. გ-ელის მიერ ვერ იქნა უზრუნველყოფილი მითითება იმ საფუძვლებზე, რომელთა არსებობის შემთხვევაში საკასაციო საჩივარი დასაშვებად იქნებოდა მიჩნეული.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს კოლეგიური შემადგენლობის უმრავლესობას მიაჩნია, რომ არ არსებობს ე. გ-ელის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც ე. გ-ელის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლოს კოლეგიური შემადგენლობის უმრავლესობამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2, 34.3, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 247.2, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ე. გ-ელის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.