ბს-1200-1146 (კ-09) 16 მარტი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თავმჯდომარე ლევან მურუსიძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე

პაატა სილაგაძე

სხდომის მდივანი _ გულნარა ილინა

კასატორი (მოპასუხე) _ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტრო

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ ი. მ-შვილი

თანამოპასუხე _ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს კახეთის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამხარეო სამმართველო

დავის საგანი – ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, პრივატიზების განხორციელების დავალება

გასაჩივრებული სასამართლოს გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 28 მაისის განჩინება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2009 წლის 12 იანვარს თელავის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართა ი. მ-შვილმა მოპასუხეების _ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ტერიტორიული ორგანოს _ სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების კახეთის სამხარეო სამმართველოს და საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს მიმართ, რომელმაც ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა და მიწის ნაკვეთის პრივატიზების დავალება მოითხოვა.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 2 მარტის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს კახეთის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამხარეო სამმართველოს 2008 წლის 20 ოქტომბრის ¹5070 წერილი, ასევე საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს 2008 წლის 8 დეკემბრის ¹16/6851/5-8 წერილი და მოპასუხეებს დაევალათ საკითხის შესწავლისა და გამოკვლევის შემდეგ გამოეცათ ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.

თელავის რაიონულმა სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 1999 წლის 8 სექტემბერს ი. მ-შვილსა და თელავის რაიონის გამგეობას შორის 17 ჰა მიწის ნაკვეთზე, საიდანაც 7 ჰა იყო სახნავი, ხოლო 10 ჰა საძოვარი, გაფორმდა საიჯარო ხელშეკრულება. აღნიშნული მიწის ნაკვეთიდან 7 ჰა სახნავსა და 8 ჰა საძოვარზე მოსარჩელემ _ ი. მ-შვილმა განახორციელა პრივატიზება, ხოლო 2 ჰა საძოვრის პრივატიზებაზე ეთქვა უარი.

თელავის რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ კახეთის სამხარეო სამმართველოს მოსარჩელისათვის უარის თქმისას არ გამოუკვლევია, თუ რამ გამოიწვია საიჯარო ხელშეკრულებაში მითითებული 10 ჰა მიწის ნაკვეთის 8 ჰექტრამდე დაყვანა. არ შეუსწავლია ფაქტობრივი გარემოებები მიწის ნაკვეთის ზუსტი ოდენობის დადგენის მიზნით, რათა არ მომხდარიყო სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული მიწის ფართობის უმიზნოდ დატოვება. საიჯარო ხელშეკრულება, რომლითაც მოსარჩელეს 10 ჰა საძოვარი პრივატიზებამდე ჰქონდა გადაცემული არ ყოფილა შეცვლილი ან გაუქმებული. ისე მოხდა საიჯარო ხელშეკრულების საფუძველზე 8 ჰა საძოვრის პრივატიზება, რომ იგი საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული არ ყოფილა. ასევე არსად არ იყო რეგისტრირებული იჯარის ხელშეკრულება 2 ჰა საძოვარი მიწის ფართის თაობაზე, მაგრამ იგი გადაცემული ჰქონდა მოსარჩელეს და მასზე იხდიდა საიჯარო ქირას. თელავის რაიონულმა სასამართლომ საქმეში წარდგენილი მასალების საფუძველზე დადგენილად ცნო, რომ მიწის ნაკვეთის ფართი არის ერთიანი, ხოლო მოპასუხეებმა მიღებული გადაწყვეტილებით ისე უთხრეს უარი საიჯარო ხელშეკრულებით გადაცემული მიწის პრივატიზებაზე, რომ არ გამოიკვლიეს რა იყო მოთხოვნის საფუძველი. გასაჩივრებულ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში ასევე არ იყო განმარტებული “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის პრივატიზების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-9 მუხლის მე-4 ნაწილის დანაწესი რამდენად ესადაგებოდა ი. მ-შვილის მოთხოვნას.

თელავის რაიონულმა სასამართლომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე დაყრდნობით, მიიჩნია, რომ მოპასუხეებს უნდა გამოეკვლიათ ი. მ-შვილის მოთხოვნის საფუძველი და ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი უნდა მიეღოთ სასამართლოს გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში მითითებული გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 2 მარტის გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრეს საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ტერიტორიულმა ორგანომ _ სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების კახეთის სამხარეო სამმართველომ და საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტრომ, რომელთაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს. საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ტერიტორიულმა ორგანომ _ სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების კახეთის სამხარეო სამმართველომ ასევე გაასაჩივრა თელავის რაიონული სასამართლოს საოქმო განჩინება, რომლითაც უარი ეთქვა საქმის განსჯადი სასამართლოსათვის გადაგზავნის თაობაზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 28 მარტის განჩინებით საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ტერიტორიული ორგანოს _ სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების კახეთის სამხარეო სამმართველოს და საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა თელავის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 2 მარტის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატა საქმის მასალების გაცნობისა და გაანალიზების, ასევე სააპელაციო საჩივრების საფუძვლიანობისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შესწავლით მივიდა დასკვნამდე, რომ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ტერიტორიული ორგანოს _ სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების კახეთის სამხარეო სამმართველოს და საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სააპელაციო საჩივრები არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო, ვინაიდან სააპელაციო საჩივრებში მითითებული გარემოებები არ ქმნიდნენ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე, 394-ე მუხლებით გათვალისწინებულ შემადგენლობას და შესაბამისად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების პროცესუალურ სამართლებრივ საფუძვლებს.

სააპელაციო პალატა დაეთანხმა თელავის რაიონული სასამართლოს შეფასებებსა და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით და მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივრის ავტორებმა ვერ შეძლეს მათი გაბათილება, რის გამოც მათი სააპელაციო საჩივრები იყო უსაფუძვლო და არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

სააპელაციო პალატა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრის 2007 წლის 11 იანვრის ¹1-1/24 ბრძანებით დამტკიცებული სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამხარეო სამმართველოს დებულების პირველი მუხლის მე-2, მე-5 და მე-11 პუნქტებზე დაყრდნობით დაეთანხმა თელავის რაიონული სასამართლოს მოტივაციას განსახილველი საქმის განსჯადობის თაობაზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 28 მაისის განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტრომ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება მოითხოვა. საკასაციო საჩივრის ავტორმა მიუთითა, რომ 2007 წლის 28 მარტს კახეთის სამხარეო სამმართველოს მიმართა ი. მ-შვილმა და იჯარით გადაცემული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების 8 ჰა საძოვრის პრივატიზება მოითხოვა. აღნიშნულის თაობაზე წარადგინა “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის პრივატიზების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-9 მუხლით გათვალისწინებული მიწის პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზებისათვის საჭირო დოკუმენტები, მათ შორის ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან, საკადასტრო რუკა, საიჯარო მიწის დეტალური აზომვითი ნახაზი და მიწის მესაკუთრეთა უფლებების დაცვის ასოციაციის მიერ გაცემული ორთოფოტო 8 ჰა საძოვარზე.

კასატორი თვლის, რომ სააპელაციო პალატას არ უნდა გაეზიარებინა თელავის რაიონული სასამართლოს მიერ “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის პრივატიზების შესახებ” საქართველოს კანონის ნორმის არასწორი განმარტება, ვინაიდან ამ კანონის მე-9 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, მიწის ნაკვეთის პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზება ხორციელდება იჯარით გადაცემული მიწის ნაკვეთის საჯარო რეესტრიდან ამონაწერისა და საკადასტრო გეგმის საფუძველზე. კასატორმა ასევე მიუთითა ამავე მუხლის მე-4 პუნქტზე, რომლის თანახმად, დაუშვებელია მოიჯარის მიერ იჯარით აღებული მიწის ნაკვეთის ნაწილის პრივატიზება. თუ საიჯარო მიწის ფართობი შედგება რამდენიმე ერთმანეთისაგან სივრცობრივ/გეოგრაფიულად დამოუკიდებელი მიწის ნაკვეთებისაგან, მას უფლება აქვს გამოისყიდოს სასურველი მიწის ნაკვეთი (ნაკვეთები). საიჯარო მიწის ნაკვეთის (ნაკვეთების) პრივატიზების შემთხვევაში, დარჩენილ საიჯარო ნაკვეთზე (ნაკვეთებზე) უქმდება საიჯარო ხელშეკრულება და იგი გაიყიდება ღია აუქციონზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 24 სექტემბრის განჩინებით წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივარი დასაშვებობის შესამოწმებლად.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 30 ნოემბრის განჩინებით დასაშვებად იქნა ცნობილი საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივარი და საქმის განხილვა დაინიშნა ზეპირი მოსმენით. საქმის სხდომაზე განხილვისას საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს წარმომადგენელმა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 28 მაისის განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა ახსნა-განმარტებანი, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიიჩნევს, რომ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

საკასაციო სასამართლოს, საქმის მასალების მიხედვით, დადგენილად მიაჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 1999 წლის 8 სექტემბერს ი. მ-შვილსა და თელავის რაიონის გამგეობას შორის 17 ჰა მიწის ნაკვეთზე, საიდანაც 7 ჰა იყო სახნავი, ხოლო 10 ჰა საძოვარი, გაფორმდა საიჯარო ხელშეკრულება 49 წლის ვადით. აღნიშნული მიწის ნაკვეთიდან 7 ჰა სახნავსა და 8 ჰა საძოვარზე მოსარჩელემ _ ი. მ-შვილმა განახორციელა პრივატიზება, ხოლო 2008 წლის 6 ოქტომბერს მიმართა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ტერიტორიულ ორგანოს _ სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების კახეთის სამხარეო სამმართველოს 2 ჰა საძოვრის პრივატიზების მიზნით, რომლის 2008 წლის 20 ოქტომბრის წერილით უარი ეთქვა თელავის რაიონში სოფელ ... მდებარე 2 ჰა საძოვარზე პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზებაზე. აღნიშნული წერილით ი. მ-შვილს განემარტა, რომ 2007 წლის 28 მარტს მის მიერ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული მასზე იჯარით გაცემული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების 8 ჰა საძოვრის პრივატიზების მიზნით წარდგენილ იქნა “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის პრივატიზების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-9 მუხლით დადგენილი მიწის პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზებისათვის საჭირო დოკუმენტები 8 ჰა საძოვარზე, მათ შორის, ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან მიწის შესახებ, საკადასტრო რუკა, საიჯარო მიწის ნაკვეთის დეტალური აზომვითი ნახაზი და მიწის მესაკუთრეთა უფლებების დაცვის ასოციაციის მიერ გაცემული ორთოფოტო. ასევე სამხარეო სამმართველომ უარის თქმის საფუძვლად მიუთითა ამავე კანონის მე-9 მუხლის მე-3 და მე-4 პუნქტებზე (ტ. I, ს.ფ. 15). საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს 2008 წლის 8 დეკემბრის ¹16/6851/5-8 წერილით ი. მ-შვილს ეცნობა, რომ მისსავე განცხადებაში დასმულ საკითხთან მიმართებით, სამინისტრო ეთანხმებოდა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ტერიტორიული ორგანოს _ სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების კახეთის სამხარეო სამმართველოს 2008 წლის 20 ოქტომბრის წერილს (ტ. I, ს.ფ. 14).

საკასაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას კასატორმა დაადასტურა, რომ 1999 წლის 8 სექტემბერს ი. მ-შვილსა და თელავის რაიონის გამგეობას შორის 7 ჰა სახნავსა და 10 ჰა საძოვარ მიწის ნაკვეთზე დადებული საიჯარო ხელშეკრულება არ შეცვლილა და არც გაუქმებულა. რაიონულმა სასამართლომ მხარის განმარტების საფუძველზე დადგენილად ცნო, რომ მხარეებს შორის გაფორმებული საიჯარო ხელშეკრულება საჯარო რეესტრში არასდროს არ ყოფილა რეგისტრირებული. ამასთან, საქმეში წარმოდგენილი მასალების მიხედვით მიიჩნია, რომ 10 ჰა საძოვარი იყო ერთიანი ფართის მიწის ნაკვეთი. ი. მ-შვილი 2 ჰა საიჯარო მიწის ნაკვეთს ფლობს დღემდე და იხდის მასზე საიჯარო ქირას, რაც დასტურდება საქმეში წარმოდგენილი ქვითრით. კასატორს არ წარმოუდგენია აღნიშნული გარემოებების გამაბათილებელი რაიმე მტკიცებულება, რის გამოც საკასაციო პალატა საკასაციო პრეტენზას დაუსაბუთებლად მიიჩნევს.

საკასაციო პალატა არ იზიარებს საკასაციო პრეტენზიას და აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გაიზიარა რაიონული სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და დაეთანხმა მათ სამართლებრივ შეფასებებს. თავის მხრივ, რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ არსებობდა სასკ-ის 32.4-ე მუხლის საფუძველზე სადავო აქტის ბათილად ცნობისა და ადმინისტრაციული ორგანოსათვის საქმის გარემოებათა გამოკვლევის და შეფასების შემდეგ ახალი აქტის გამოცემის დავალების აუცილებლობა, რადგან ი. მ-შვილისათვის 2 ჰა საძოვრის პრივატიზებაზე უარის თქმისას მოპასუხეთა მხრიდან არ იყო გამოკვლეული მოთხოვნის საფუძველი. აღნიშნული დასკვნის საფუძველს იძლევა კახეთის სამხარეო სამმართველოს მიერ 2008 წლის 20 ოქტომბერს გაცემული ¹5070 წერილი, რომლის თანახმად, 2007 წლის 28 მარტს წარდგენილ განცხადებაზე თანდართული დოკუმენტაციის (8 ჰა საძოვარ მიწის ნაკვეთზე ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან, საკადასტრო რუკის, საიჯარო მიწის ნაკვეთის დეტალური აზომვითი ნახაზის და მიწის მესაკუთრეთა უფლებების დაცვის ასოციაციის მიერ გაცემული ორთოფოტოს) საფუძველზე განხორციელდა ი. მ-შვილისათვის იჯარით გადაცემული მიწის 8 ჰა საძოვრის პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზება. გარდა ამისა, აღნიშნულ წერილში ადმინისტრაციულმა ორგანომ მიუთითა “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის პრივატიზების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-9 მუხლის მე-3 და მე-4 პუნქტებზე ისე, რომ მასში არ ასახულა ადმინისტრაციული ორგანოს მოსაზრება თუ რა მოთხოვნა იქნა განხილული მის მიერ და კონკრეტულად რა გახდა ი. მ-შვილისათვის უარის თქმის საფუძველი.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის პრივატიზების შესახებ” საქართველოს კანონის II თავი ადგენს იჯარით გაცემული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის პრივატიზების წესს. კერძოდ, მე-9 მუხლი ითვალისწინებს იმ პირობებს, რომლებიც უნდა დააკმაყოფილოს მოიჯარემ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების პირდაპირი მიყიდვის ფორმით მიწის ნაკვეთის პრივატიზებისას. აღნიშნული მუხლის მე-3 ნაწილი ითვალისწინებს იჯარით გაცემული მიწის ნაკვეთის პირდაპირი ფორმით პრივატიზებას მიწის ნაკვეთის საჯარო რეესტრიდან ამონაწერისა და საკადასტრო გეგმის საფუძველზე. რაც შეეხება მე-4 პუნქტს, იგი არის ამკრძალავი ნორმა და ადგენს იჯარით აღებული მიწის ნაკვეთის ნაწილის პრივატიზების დაუშვებლობას, გარდა ამისა ადგენს გამონაკლის შემთხვევას, როდესაც საიჯარო მიწის ფართობი შედგება რამდენიმე ერთმანეთისაგან სივრცობრივ/გეოგრაფიულად დამოუკიდებელი მიწის ნაკვეთებისაგან. ასეთ შემთხვევაში მოიჯარის გადასაწყვეტია თუ რომელი ნაკვეთის ან ნაკვეთების გამოსყიდვა სურს, ხოლო დარჩენილ საიჯარო ნაკვეთზე (ნაკვეთებზე) უქმდება საიჯარო ხელშეკრულება და იგი გაიყიდება ღია აუქციონზე. ამდენად, იჯარით გაცემული მიწის ნაკვეთის პრივატიზების მსურველი პირის მიერ კანონის აღნიშნული ნორმების დაუკმაყოფილებლობა ერთმანეთისაგან დამოუკიდებლად წარმოადგენს პრივატიზებაზე უარის თქმის საფუძველს, რის თაობაზე მსჯელობა უნდა ასახულიყო ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებაში. კერძოდ, ი. მ-შვილის რა მოთხოვნა იქნა განხილული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ და რომელი საფუძვლით (მიწის თაობაზე საჯარო რეესტრის ამონაწერის წარუდგენლობის თუ მიწის ნაკვეთის ნაწილის პრივატიზების დაუშვებლობით) ეთქვა მას უარი მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლო სწორად დაეთანხმა რაიონული სასამართლოს მოსაზრებას, რომ სახეზე იყო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის აუცილებლობა. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დაცულ უნდა იქნეს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის დანაწესები, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადებისა და გამოცემის წესები და პირობები, რაც ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ სავალდებულოდ შესასრულებელია. მიღებული გადაწყვეტილების დაუსაბუთებლობა და აღნიშნული წესების დაუცველობა, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საფუძველია.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის მიხედვით, თუ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ან მისი ნაწილი კანონს ეწინააღმდეგება და ის პირდაპირ და უშუალო (ინდივიდუალურ) ზიანს აყენებს მოსარჩელის კანონიერ უფლებას, ან ინტერესს, ან უკანონოდ ზღუდავს მის უფლებას, სასამართლო ამ კოდექსის 22-ე მუხლში აღნიშნულ სარჩელთან დაკავშირებით, გამოიტანს გადაწყვეტილებას ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის შესახებ. ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ სასამართლო მიიჩნევს, რომ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, იგი უფლებამოსილია, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად ცნოს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი და დაავალოს ადმინისტრაციულ ორგანოს, ამ გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, გამოსცეს ახალი აქტი. სასამართლო ამ გადაწყვეტილებას იღებს, თუ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობისათვის არსებობს მხარის გადაუდებელი კანონიერი ინტერესი.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილით რეგლამენტირებული საპროცესო ნორმის გამოყენების აუცილებლობა გამოწვეულია იმით, რომ სასამართლოსათვის შეუძლებელია საქმის გარემოებების გამოკვლევა და სადავო საკითხის არსებითად გადაწყვეტა საქმეზე დასაბუთებული გადაწყვეტილების მიღებით. კერძოდ, განსახლველ საქმეზე გამოსაკვლევია ის გარემოება, თუ რა ნაკვეთის პრივატიზებას ითხოვს ი. მ-შვილი, რაც უნდა დაზუსტდეს ადმინისტრაციული წარმოებისას. ასევე დადგენას საჭიროებს ის გარემოება, მართლაც წარმოადგენდა თუ არა იჯარით გაცემული 10 ჰა საძოვარი ერთიან ნაკვეთს, რომლის ნაწილ-ნაწილ პრივატიზება იყო დაუშვებელი, თუ მას გააჩნია სივრცობრივ/გეოგრაფიულად დამოუკიდებელი ნაწილები. ამ კონკრეტული გარემოებების გამოკვლევა და შეფასება მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოების დისკრეციულ უფლებამოსილებას წარმოადგენს. აღნიშნულის გამო სასამართლო მოკლებულია შესაძლებლობას, გამოიკვლიოს და სათანადოდ შეაფასოს საქმის გარემოებები, აღნიშნული გამოიწვევს მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს დისკრეციულ უფლებამოსილებაში შეჭრას.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან კასატორს არ წარმოუდგენია დასაბუთებული საკასაციო შედავება, საკასაციო სასამართლო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლისა, თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 28 მაისის განჩინება უნდა დარჩეს უცვლელად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სასკ-ის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსსკ-ის 257-ე, 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 28 მაისის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.