ბს-1211-1178 (კ-10) 1 დეკემბერი, 2010 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, ლევან მურუსიძე

საქმის განხილვის ფორმა – მხარეთა დასწრების გარეშე

კასატორები – დ. ფ-ძე, ნ. რ-შვილი, ი. მ-შვილი;

მოწინააღმდეგე მხარე – საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო;

მესამე პირები_რ. ს-ცკი; საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახური;

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 23 აგვისტოს განჩინება;

დავის საგანი – საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2009 წლის 17 აგვისტოს ¹543 ბრძანების ბათილად ცნობა.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2009 წლის 4 სექტემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართეს დ. ფ-ძემ, ი. მ-შვილმა და ნ. ქ-შვილმა მოპასუხეების: საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, რ. ს-ცკისა და მესამე პირის საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) მიმართ. სარჩელის საფუძველზე მოითხოვეს რ. ს-ცკის წარმომადგენლის ლ. გ-ძის ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილების შესახებ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 2009 წლის 17 აგვისტოს ¹543 ბრძანების ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას 2010 წლის 28 მაისს დაზუსტებული სასარჩელო განცხადებით მიმართეს მოსარჩელეებმა დ. ფ-ძემ, ი. მ-შვილმა და ნ. რ-შვილმა მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, მესამე პირების რ. ს-ცკის წარმომადგენლის ლ. გ-ძისა და საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიმართ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2009 წლის 17 აგვისტოს ¹543 ბრძანების ბათილად ცნობის შესახებ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 28 ივლისის გადაწყვეტილებით დ. ფ-ძის, ი. მ-შვილისა და ნ. რ-შვილის სარჩელი საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2009 წლის 17 აგვისტოს ¹543 ბრძანების ბათილად ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებად იქნა მიჩნეული, რომ მუდმივმოქმედი კერძო არბიტრაჟის 2008 წლის 2 ივლისის გადაწყვეტილებით რ. ს-ცკი სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების საფუძველზე აღიარებულ იქნა შპს “...” ი. მ-შვილისა და ნ. ქ-შვილის კუთვნილი წილების მესაკუთრედ. შპს “...” დირექტორის უფლებამოსილება შეუწყდა ი. მ-შვილს და მასვე დაევალა სრულად გადაეცა რ. ს-ცკისათვის ან მისი წარმომადგენლისათვის შპს “...” ლიცენზია, სადამფუძნებლო-საბუღალტრო დოკუმენტაცია და საზოგადოების კუთვნილი ტექნიკა. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახადო ინსპექციამ) 2008 წლის 14 ივლისის ¹16762/002-202344793 ბრძანებით ფინანასთა მინისტრის 2008 წლის 08 მაისის ¹419 ბრძანების შესაბამისად, (განცხადების ფორმა ¹6 საფუძველზე), რეგისტრაციაში გაატარა შემდეგი მონაცემები: საზოგადოების დირექტორი_ ი. მ-შვილი გათავისუფლდა თანამდებობიდან და დაინიშნა ახალი დირექტორი ნ. გ-შვილი. საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის თხოვნით 2008 წლის 23 ივლისს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას მიმართეს ი. მ-შვილმა და ნ. ქ-შვილმა. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 29 აგვისტოს განჩინებით მოსარჩელეების ი. მ-შვილისა და ნ. რ-შვილის განცხადება დაკმაყოფილდა. შეჩერდა მუდმივმოქმედი კერძო არბიტრაჟის 2008 წლის 2 ივლისის ¹10/2008 საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების აღსრულება ი. მ-შვილისა და ნ. რ-შვილის სარჩელთან დაკავშირებით საქმის არსებითად გადაწყვეტამდე. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2008 წლის 26 დეკემბრის განჩინებით გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო კოლეგიის 2008 წლის 29 აგვისტოს განჩინება იმ ნაწილში, რომლითაც შეჩერდა საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება ი. მ-შვილისათვის შპს “...” დირექტორის უფლებამოსილების შეწყვეტის თაობაზე. აღნიშნულ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი განჩინება, არ დაკმაყოფილდა ი. მ-შვილისა და ნ. რ-შვილის განცხადება მუდმივმოქმედი კერძო არბიტრაჟის – შპს “...” 2008 წლის 2 ივლისის ¹1-/2008 საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების აღსრულების შეჩერების შესახებ იმ ნაწილში, რომლითაც ი. მ-შვილს შეუწყდა შპს “...” დირექტორის უფლებამოსილება.

Pპირველი ინსტანციის სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს ფინანასთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახადო ინსპექციამ) 2009 წლის 27 თებერვლის ¹18720/002-202344793 ბრძანებით “მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის 5^1-ე მუხლისა და საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2008 წლის 8 მაისის ¹419 ბრძანების შესაბამისად, (28.01.2009) განცხადების ფორმა ¹6 საფუძველზე), რეგისტრაციაში გაატარა შემდეგი მონაცემები: დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლდა ნ. გ-შვილი (საზოგადოების დირექტორი) და დაინიშნა დ. ფ-ძე მასვე მიენიჭა წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება.

2009 წლის 16 მარტს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურს ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა შპს “...” დამფუძნებლის რ. ს-ცკის წარმომადგენელმა ლ. გ-ძემ და მოითხოვა, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) 2009 წლის 27 თებერვლის ¹18720/002-202344793 ბრძანების ბათილად ცნობა.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 27 მაისის ¹1376 ბრძანებით რ. ს-ცკის წარმომადგენელს რ. გ-ძეს 2009 წლის 16 მარტის ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე ეთქვა უარი.

საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2009 წლის 17 აგვისტოს ¹543 ბრძანებით რ. ს-ცკის წარმომადგენლის- ლ. გ-ძის 2009 წლის 3 ივლისის ადმინისტრაციული საჩივარი დაკმაყოფილდა; ბათილად გამოცხადდა მისი ძალაში შესვლის დღიდან რ. ს-ცკის წარმომადგენლის- ლ. გ-ძის 2009 წლის 16 მარტის “ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ” საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 27 მაისის ¹1376 ბრძანება და საქართველოს ფინანსთა მინისტრის შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) 2009 წლის 27 თებერვლის ¹18720/002-202344793 ბრძანება.

სასამართლომ გაიზიარა მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს პოზიცია, რომ რეგისტრაციის განმახორციელებელ ორგანოს რეგისტრაციისას უნდა ემოქმედა “მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონისა და “საგადასახადო გადამხდელთა სახელმწიფო ან/და საგადასახადო რეგისტრაციის/აღრიცხვის, იურიდიულ პირთა ფილიალების სახელმწიფო ან/და საგადასახადო რეგისტრაციის/აღრიცხვის წესის შესახებ” ინსტრუქციის დამტკიცების თაობაზე საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2008 წლის 8 მაისის ¹419 ბრძანების შესაბამისად. სასამართლომ მიუთითა “მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის 5^1-ე მუხლის მე-3 პუნქტზე, რომლითაც სარეგისტრაციო მონაცემთა ცვლილებების რეგისტრაციის უზრუნველყოფის ვალდებულება ეკისრება საწარმოს ხელმძღვანელობაზე უფლებამოსილ პირს (პირებს). აღნიშნული ვალდებულება არ ზღუდავს პარტნიორის (პარტნიორების) და სამეთვალყურეო საბჭოს წევრების უფლებამოსილებას, უზრუნველყონ ცვლილებების რეგისტრაცია. ამავე კანონის 5^1-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად: 1. საწარმოს სარეგისტრაციო მონაცემთა ცვლილებების შესახებ განცხადება შეიცავს: ა) საწარმოს საფირმო სახელწოდებას; ბ) საწარმოს სამართლებრივ ფორმას; გ) საწარმოს იურიდიულ მისამართს; დ) საწარმო საქმიანობის ხანგრძლივობას; ე) საწარმოს ხელმძღვანელობაზე უფლებამოსილი პირის (პირების) სახელს, საცხოვრებელი ადგილის მისამართსა და პირად ნომერს; ვ) საწარმოს წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილი პირის (პირების) (მათ შორის, პროკურისტის) სახელს, საცხოვრებელი ადგილს, მისამართსა და პირად ნომერს; ზ) განცხადების სარეგისტრაციოდ წარდგენის თარიღს. სასამართლომ მიუთითა ასევე “გადასახადის გადამხდელთა სახელმწიფო ან/და საგადასახადო რეგისტრაციის/აღრიცხვის წესის შესახებ” ინსტრუქციის დამტკიცების თაობაზე საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2008 წლის 8 მაისის ¹419 ბრძანების 35-ე მუხლის მე-10 პუნქტზე, რომლითაც სახელმწიფო რეგისტრაციისათვის სავალდებულო ფაქტების, ასევე საგადასახადო აღრიცხვის მონაცემების ყოველი ცვლილება საჭიროებს სახლმწიფო/საგადასახადო რეგისტრაციას/აღრიცხვას, რა მიზნითაც საწარმოს, მისი ფილიალის, ასევე უცხო ქვეყნის საწარმოს ფილიალის (მუდმივი დაწესებულების) უფლებამოსილმა პირმა (პირებმა) კანონით დადგენილი წესით (პროცედურებით) განცხადებით და თანდართული დოკუმენტებით უნდა მიმართონ საგადასახადო აღრიცხვის ადგილის მიხედვით მარეგისტრირებელ ორგანოს. საწარმოს სარეგისტრაციო მონაცემებში ცვლილებების თაობაზე განცხადება შეუძლია ასევე წარადგინონ პარტნიორებმა ან სამეთვალყურეო საბჭოს წევრებმა. სასამართლომ აღნიშნა, რომ ამ უკანასკნელ შემთვევაში, ცვლილებების რეგისტრაციისას აღნიშნულმა პირებმა უნდა წარადგინონ მათი უფლებამოსილების დამადასტურებელი დოკუმენტი ამავე მუხლის მე-12 პუნქტის საფუძველზე.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სასამართლომ აღნიშნა, რომ 2009 წლის 27 თებერვლის მდგომარეობით მუდმივმოქმედი კერძო არბიტრაჟის 2008 წლის 2 ივლისის ¹10/2008 საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების მოქმედება იყო შეჩერებული, ხოლო თბილისის რეგიონალურ ცენტრში (საგადასახადო ინსპექციაში) დ. ფ-ძის მიერ წარდგენილ განცხადებას ცვლილებების რეგისტრაციასთან დაკავშირებით ხელს აწერენ ი. მ-შვილი და ნ. რ-შვილი, მიუხედავად აღნიშნულისა, სასამართლომ ჩათვალა, რომ საგადასახადო ორგანო არ იყო უფლებამოსილი განეხორციელებინა ცვლილებების რეგისტრაცია, რადგან საქმეში წარდგენილი არ იყო დოკუმენტი, რომლითაც დასტურდებოდა დ. ფ-აძის საწარმოს უფლებამოსილ პირად ყოფნის ფაქტი და ასევე არ იყო წარდგენილი დოკუმენტი, რომლითაც დასტურდებოდა ი. მ-შვილისა და ნ. რ-შვილის საწარმოს პარტნიორად ყოფნის ფაქტი. სასამართლოს მოსაზრებით, ნ. რ-შვილის მიერ 2009 წლის 11 თებერვალს გაცემული დოკუმენტი – შპს “…” რეგისტრაციის ამონაწერი _ვერ ჩაითვლებოდა ზემოაღნიშნული პირების პარტნიორად ყოფნის დამადასტურებლად, ვინაიდან “მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის შესაბამისად, საწარმოს პარტნიორთა წილობრივი მონაწილეობის ცვლილებების რეგისტრაციას ახორციელებს თავად საწარმო ან დამოუკიდებელი რეგისტრატორი, ხოლო საქმეში წარმოდგენილი მასალებით არ დასტურდებოდა ნ. რ-შვილის შპს “...” წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილ პირად ყოფნის ფაქტი. ამასთანავე, ნ. რ-შვილი ვერ იქნება საწარმოს დამოუკიდებელი რეგისტრატორი, ვინაიდან “მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის 5^2-ე მუხლის მე-3 პუნქტის შესაბამისად, ამ კანონის მიზნებისათვის დამოუკიდებელი რეგისტრატორი არის “ფასიანი ქაღალდების ბაზრის შესახებ” საქართველოს კანონით განსაზღვრული ფასიანი ქაღალდების რეგისტრატორი. სასამართლომ აღნიშნულთან დაკავშირებით მიუთითა “ფასიანი ქაღალდების ბაზრის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის 44-ე პუნქტზე, რომლითაც ფასიანი ქაღალდების რეგისტრატორი წარმოადგენს სააგენტოს მიერ ლიცენზირებულ იურიდიულ პირს, რომელიც აწარმოებს ემიტენტის ფასიანი ქაღალდების რეესტრს და ასრულებს სხვა ფუნქციებს, რომლებიც განსაზღვრულია ხელშეკრულებაში ემიტენტსა და ფასიანი ქაღალდების რეგისტრატორს შორის.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს დ. ფ-ძემ, ი. მ-შვილმა და ნ. რ-შვილმა.

აპელანტები სააპელაციო საჩივრით ითხოვდნენ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 23 აგვისტოს განჩინებით დ. ფ-ძის, ი. მ-შვილისა და ნ. რ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 28 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებები და დასკვნები საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით.

მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს დ. ფ-ძემ, ი. მ-შვილმა და ნ. რ-შვილმა და მოითხოვეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 23 აგვისტოს განჩინების გაუქმება. საკასაციო საჩივარში აღნიშნულია, რომ მოსარჩელეებს ნ. რ-შვილსა და ი. მ-შვილს სასამართლო სხდომის დღის შესახებ შეტყობინება არ მიუღიათ კანონით დადგენილი წესით, სასამართლოს არ შეუმოწმებია სხდომაზე მონაწილე მოსარჩელე დ. ფ-ძის წარმომადგენელ ნ. ჩ-იას შეეძლო თუ არა ნ. რ-შვილის და ი. მ-შვილის სახელითა და მათი ინტერესების დასაცავად სასამართლო სხდომაზე მონაწილეობის მიღება. კასატორთა აზრით, პროცესუალურმა დარღვევამ და საქმის მოუმზადებლად განხილვამ განაპირობა უკანონო და დაუსაბუთებელი სასამართლო განჩინების გამოტანა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო გასაჩივრებულ განჩინებას, საკასაციო საჩივარს და თვლის, რომ დ. ფ-ძის, ი. მ-შვილისა და ნ. რ-შვილის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტის თანახმად, გადაწყვეტილება ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ სასამართლომ საქმე განიხილა ერთ-ერთი მხარის დაუსწრებლად, რომელსაც არ მიუღია შეტყობინება კანონით დადგენილი წესით.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 96-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებულია, რომ წარმომადგენლის უფლებამოსილება უნდა ჩამოყალიბდეს კანონის შესაბამისად გაცემულ და გაფორმებულ მინდობილობაში, ხოლო მოქალაქეთა მიერ გაცემული მინდობილობები უნდა დამოწმდეს სანოტარო წესით.

ზემოაღნიშნულ ნორმაზე დაყრდნობით საკასაციო სასამართლო განმარტავს შემდეგს: უფლებამოსილების გაფორმება კანონით დადგენილი წესით კანონის იმპერატიულ მოთხოვნას წარმოადგენს, რაც ნიშნავს იმას, რომ სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, წარმომადგენლად დაუშვას ის პირი, რომელსაც წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება არ აქვს მინიჭებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მოთხოვნათა დაცვით. საქმის მასალების შემოწმების შედეგად საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მითითებული მოთხოვნების დარღვევით. სააპელაციო სასამართლომ კანონით დადგენილი წესით არ შეამოწმა ნ. ჩ-იას წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება, რითაც დაარღვია მხარეთა საპროცესო უფლებები. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქმის მასალებში დაცული ნ. რ-შვილის მიერ ნ. ჩ-იასათვის გაცემული ნოტარიულად დამოწმებული მინდობილობა (ტ.1, ს.ფ. 228) ადასტურებს მხოლოდ იმას, რომ ნ. ჩ-იას უფლება აქვს ნ. რ-შვილის სახელით მონაწილეობა მიიღოს ყველა ინსტანციის სასამართლოში. იმავდროულად ნ. ჩ-ია სააპელაციო სასამართლოში დაშვებულია ი. მ-შვილის წარმომადგენლად, თუმცა საქმეში არ მოიპოვება ამ უკანასკნელის მიერ ნ. ჩ-იაზე გაცემული სანოტარო წესით დამოწმებული მინდობილობა. Aამდენად, სააპელაციო სასამართლომ ისე დაუშვა ნ. ჩ-ია ი. მ-შვილის წარმომადგენლად, რომ არ შეუმოწმებია არსებობდა თუ არა უფლებამოსილების დამადასტურებელი შესაბამისი დოკუმენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან ი. მ-შვილთან მიმართებაში დარღვეულია ასევე სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-ე_78-ე მუხლების მოთხოვნები. საქმეში არ არის წარმოდგენილი ი. მ-შვილისათვის მითითებული მუხლებით დადგენილი წესის დაცვით გაგზავნილი შეტყობინება სასამართლო სხდომის დანიშვნის თაობაზე, რაც ნიშნავს იმას, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა ი. მაჭარაშვილის დაუსწრებლად და რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ბ” პუნქტის საფუძველზე იძლევა გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტურ საფუძველს. საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, საპროცესო ნორმები დაირღვა ასევე მე-2 კასატორთან დ. ფ-ძესთან მიმართებაში. საქმეში ტ.II. ს.ფ. 75 და ს.ფ. 273 დაცულია დ. ფ-ძის, როგორც შპს “...ს” დირექტორის მიერ, საზოგადოების სატიტულო ფურცელზე შესრულებული და გაცემული მინდობილობა, რომლითაც ნ. ჩ-იას ენიჭება შპს “...” წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილება. საყურადღებოა, რომ შპს “...”, როგორც იურიდიული პირი, საქმეში არ მონაწილეობს, სარჩელი შეტანილია ფიზიკური პირის_დ. ფ-ძის მიერ, რომელიც სარჩელის საფუძველზე ითხოვს საკუთარი და არა საზოგადოების უფლებების დაცვას. შესაბამისად, ამ შემთხვევაშიც სახეზე არ არის უფლებამოსილების დამდგენი დოკუმენტი, რომელიც ნ. ჩ-იას მისცემდა დ. ფ-ძის ინტერესების სასამართლო პროცესზე წარმოდგენის შესაძლებლობას.

ზემოაღნიშნული საპროცესო ნორმების იმპერატიული ბუნებიდან და მხარეთა უფლებების დაცვის მიზნებიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო განსაკუთრებულ მნიშვნელობას ანიჭებს საქმეში წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების ამსახველი დოკუმენტის არსებობას და თვლის, რომ სასამართლო ვალდებულია, ყველა შემთხვევაში შეამოწმოს, რამდენად სწორად და კანონის მოთხოვნათა დაცვითაა გაფორმებული მინდობილობა. Aარა თუ მინდობილობის არარსებობა, რომელსაც ზემოაღნიშნულ შემთხვევაში აქვს ადგილი, არამედ ხარვეზიც კი მინდობილობაში შეიძლება იქცეს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლად.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სახეზეა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველი, რის გამოც უნდა გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1-ლი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე, 399-ე, 408-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. დ. ფ-ძის, ი. მ-შვილისა და ნ. რ-შვილის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინიტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 23 აგვისტოს განჩინება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. მხარეთა შორის სახელმწიფო ბაჟის გადანაწილების საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას.

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.