ბს-1285-1229(2კ-09) 20 აპრილი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნათია წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, პაატა სილაგაძე

სხდომის მდივანი _ გ. ილინა

კასატორი (მოპასუხე): მ. ჩ-ძე, წარმომადგენელი _ ლ. ს-ძე;

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ 1. ი. გ-შვილი, წარმომადგენელი _ მ. ჩ-იანი; 2. ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისია, წარმომადგენელი არ გამოცხადდა

მოპასუხეები: 1. ქ. თბილისის საკრებულო, წარმომადგენელი _ ფ. ნ-ძე; 2. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო, წარმომადგენელი _ ზ. ლ-შვილი

დავის საგანი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2008 წლის 4 ივლისს ი. გ-შვილმა სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში ქ. თბილისის საკრებულოს, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს გარდაბნის სარეგისტრაციო სამსახურისა და მ. ჩ-ძის მიმართ და მოითხოვა ქ. თბილისის საკრებულოს 2008 წლის 29 აპრილის ¹429 საკუთრების უფლების მოწმობის ბათილად ცნობა, ასევე გარდაბნის სარეგისტრაციო სამსახურის დავალდებულება 2008 წლის 5 მაისს მ. ჩ-ძის სახელზე განხორციელებული რეგისტრაციის გაუქმების შესახებ შემდეგი საფუძვლით:

2007 წლის 2 მაისს საჯარო რეესტრის გარდაბნის სარეგისტრაციო სამსახურში მოსარჩელის სახელზე დარეგისტრირდა ქ. თბილისში, ... ტერიტორიაზე მდებარე 1200 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. 2008 წლის მაისში მოსარჩელისათვის ცნობილი გახდა, რომ რეესტრის სამსახურში რეგისტრაცია ხორციელდებოდა საკადასტრო რუკის ელექტრონული ვერსიის საფუძველზე, რის გამოც მოსარჩელემ განმეორებით ააზომვინა კუთვნილი მიწის ნაკვეთი და საკადასტრო რუკის ელექტრონული ვერსია წარადგინა სარეგისტრაციო სამსახურში, როდესაც მოსარჩელეს ეცნობა ქ. თბილისის საკრებულოს მიერ 2008 წლის 29 აპრილს გაცემული საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველზე, მის საკუთრებაში მყოფი მიწის ნაკვეთის მ. ჩ-ძის სახელზე დარეგისტრირების შესახებ.

მოსარჩელემ უკანონოდ მიიჩნია მ. ჩ-ძის სახელზე განხორციელებული რეგისტრაცია, რადგან სადავო მიწის ნაკვეთი რეგისტრირებული იყო მოსარჩელის სახელზე.

სადავო მიწის ნაკვეთზე მოსარჩელის საკუთრების უფლება დასტურდება გარდაბნის სარეგისტრაციო სამსახურის 2008 წლის 10 ივნისის ¹22/13-1831 მიმართვით, სადაც სარეგისტრაციო სამსახური ადასტურებს, რომ სადავო მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლება დარეგისტრირებული იყო 2006 წლიდან მ. ნ-ძის სახელზე, რომლისგანაც შეიძინა მიწის ნაკვეთი ი. გ-შვილმა. ამდენად, სადავო მიწის ნაკვეთზე მოსარჩელის საკუთრების უფლების არსებობა დასტურდება ნასყიდობის ხელშეკრულებისა და რეესტრის ამონაწერიდან.

მოსარჩელის მითითებით, სამოქალაქო კოდექსის 183-ე, 312-ე მუხლების შესაბამისად, სადავო მიწის ნაკვეთზე რეგისტრაცია განხორციელდა 2006 წელს, რაც სადავოდ არ გამხდარა და არ გაუქმებულა.

მოსარჩელემ მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლები და აღნიშნა, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს არ გამოუკვლევია ის გარემოება, რომ მ. ჩ-ძეს არასოდეს ჰქონია დაკავებული სადავო მიწის ნაკვეთი, რადგან ნაკვეთის მესაკუთრე არის მოსარჩელე, ნაკვეთი არ იყო სახელმწიფოს საკუთრებაში და ადმინისტრაციულ ორგანოს არ ჰქონდა უფლება განეკარგა იგი (იხ. ს.ფ. 1-11; ტ.I).

2008 წლის 7 ოქტომბერს მოსარჩელემ დაზუსტებული სარჩელით მიმართა საქალაქო სასამართლოს, მოპასუხეებად მიუთითა ქ. თბილისის საკრებულო, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს გარდაბნის სარეგისტრაციო სამსახური, ხოლო მესამე პირად _ მ. ჩ-ძე და მოითხოვა ქ. თბილისის საკრებულოს 2008 წლის 29 აპრილის ¹429 საკუთრების უფლების მოწმობის ბათილად ცნობა და გარდაბნის სარეგისტრაციო სამსახურის დავალდებულება 2008 წლის 5 მაისს მ. ჩ-ძის სახელზე განხორციელებული ¹8820088129875 რეგისტრაციის გაუქმების შესახებ; სარეგისტრაციო ზონა _ გარდაბანი, კოდი _ 81, სექტორი _ 21, ¹01 კვარტლის ¹139, 1173 კვ.მ ნაკვეთი (იხ. ს.ფ. 55-65; ტ.I).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 28 ოქტომბრის საოქმო განჩინებით მოპასუხე _ ქ. თბილისის საკრებულო შეიცვალა სათანადო მოპასუხით _ ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებული მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიით (იხ. ს.ფ. 91-92; ტ.I).

საქალაქო სასამართლოს მთავარ სხდომაზე მოსარჩელემ დააზუსტა მოთხოვნა და ძირითად მოთხოვნებთან ერთად მოითხოვა საკუთრების უფლების ¹429 მოწმობის თანამდევი შედეგების ბათილად ცნობა (იხ. ს.ფ.171; ტ.I).

ი. გ-შვილის სარჩელი არ ცნეს მოპასუხემ და მესამე პირმა და უსაფუძვლობის გამო მოითხოვეს მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (იხ. ს.ფ. 170-174; ტ.I).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 5 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ი. გ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც საქალაქო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ არსებობს სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის – საკუთრების უფლების მოწმობის ბათილად ცნობის კანონით დადგენილი წინაპირობები, რადგან არ დარღვეულა მისი მომზადებისა და მიღების ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით დადგენილი ადმინისტრაციული წარმოების წესები და იგი კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვითაა გამოცემული.

საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება, რომ სადავო საკუთრების უფლების მოწმობა გაიცა საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე, სამოქალაქო კოდექსის 183-ე და ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლების მოთხოვნათა დარღვევით, რამდენადაც სასამართლოს მიერ ადმინისტრაციული ორგანოსაგან გამოთხოვნილ ადმინისტრაციული წარმოების მასალებით დგინდება, რომ მ. ჩ-ძემ 2008 წლის 10 იანვარს განცხადებით მიმართა ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას და “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 15 სექტემბრის ¹525 ბრძანებულების მე-3 მუხლის “გ” პუნქტის შესაბამისად, მოითხოვა ყოფილი სანერგე მეურნეობის ტერიტორიაზე, “...” 1000 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარება. აღნიშნულ განცხადებასთან ერთად მ. ჩ-ძემ წარადგინა ¹525 ბრძანებულების მე-11 მუხლით განსაზღვრული დოკუმენტები, მათ შორის, თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2008 წლის 8 იანვრის ცნობა, რომლის მიხედვით, საკუთრების უფლება არ იყო რეგისტრირებული ქ. თბილისში, “...”, ... მეურნეობაში მდებარე მიწის ნაკვეთზე, რომელიც მ. ჩ-ძის მიერ წარდგენილ სიტუაციურ ნახაზზე ყვითლად იყო მონიშნული, ასევე გარდაბნის სარეგისტრაციო სამსახურის უფროსის 2008 წლის 21 მარტის წერილით მ. ჩ-ძეს ეცნობა, რომ ინფორმაცია არ მოიპოვებოდა მის მიერ წარდგენილ საკადასტრო აზომვით ნახაზზე მონიშნული უძრავი ქონების შესახებ გარდაბნის ტექინვენტარიზაციის არქივსა და სარეგისტრაციო სამსახურში.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ საქართველოს პრეზიდენტის ¹525 ბრძანებულების 11.1 მუხლით განსაზღვრული წესის შესაბამისად, განიხილა მ. ჩ-ძის განცხადება, რაც დასტურდება საქმის მასალებში წარმოდგენილი კოლეგიური ადმინისტრაციული ორგანოს 2008 წლის 4 აპრილის ¹15 სხდომის ოქმით. მითითებული ოქმის თანახმად, მიწის ნაკვეთს მიენიჭა თვითნებურად დაკავებული კატეგორია _ სასყიდლიანი.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საჯარო რეესტრის ამონაწერით არ დასტურდება ის გარემოება, რომ ი. გ-შვილზე საკუთრების უფლებით აღრიცხული მიწის ნაკვეთი წარმოადგენს იმ მიწის ნაკვეთს, რომელიც საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველზე აღირიცხა მ. ჩ-ძეზე, რამდენადაც ქ. თბილისის საკრებულოს მიერ 2008 წლის 29 აპრილს გაცემული ¹429 საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველზე მ. ჩ-ძის სახელზე აღრიცხულია 1173 კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, მდებარე ქ. თბილისში, სარეგისტრაციო ზონა _ გარდაბანი, სექტორი ..., კვარტალი _ ¹01, ნაკვეთი _ ¹139, ხოლო ი. გ-შვილის სახელზე აღრიცხულია 0,12 ჰა მიწის ნაკვეთი, მდებარე სარეგისტრაციო ზონა გარდაბანი, სექტორი – ... მეურნეობა, კვარტალი _ ¹99, ნაკვეთი _ ¹170 (იხ. ს.ფ. 175-180; ტ.I).

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი. გ-შვილმა და მოითხოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 5 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება შემდეგი მოტივით:

აპელანტის მოსაზრებით, საქალაქო სასამართლომ არასწორად შეაფასა მტკიცებულებები და მიიჩნია, რომ საჯარო რეესტრის ამონაწერებით არ დასტურდებოდა ის გარემოება, რომ ი. გ-შვილზე საკუთრების უფლებით აღრიცხული მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა მ. ჩ-ძის სახელზე საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველზე დარეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთს. მიწის ნაკვეთების იგივეობა დადასტურებულია გარდაბნის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ და არ არსებობს სხვა მტკიცებულება, რომლის საფუძველზეც სასამართლოს შეეძლო დადგენილად მიეჩნია, რომ დავა ეხებოდა სხვადასხვა ნაკვეთებს.

აპელანტის მითითებით, სინამდვილეს არ შეესაბამება ადმინისტრაციული წარმოების მასალებში ასახული მონაცემი, რომლის თანახმად, თითქოს მ. ჩ-ძე 1990 წლიდან ფლობდა სადავო მიწის ნაკვეთს, რადგან 1990 წელს მ. ჩ-ძე მხოლოდ 13 წლის იყო, ამასთან, სადავო მიწის ნაკვეთი მდებარეობს ყოფილ საბჭოთა ... მეურნეობის ტერიტორიაზე, სადაც საბჭოთა პერიოდში მოჰყავდათ სხვადასხვა ხეხილ-სანერგეები, 2001 წლიდან კი ადგილობრივ მაცხოვრებლებს ხორბლისა და ქერის ყანები ჰქონდათ გაშენებული.

აპელანტმა მიიჩნია, რომ კომისიის მიერ გამოცემული ადმინისტრაციული აქტი კანონსაწინააღმდეგოა, რადგან კომისიისათვის წარდგენილი დოკუმენტებით არ დგინდებოდა მ. ჩ-ძის მიერ სადავო მიწის ნაკვეთის თვითნებურად ფლობის ფაქტი, რაც წარმოადგენს საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 15 სექტემბრის ¹525 ბრძანებულების ძირითად მოთხოვნას (იხ. ს.ფ. 188-197; ტ.I).

ი. გ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ ცნო მოწინააღმდეგე მხარემ – მ. ჩ-ძემ და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (იხ. ს.ფ. 37-44; ტ.II).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 30 აპრილის საოქმო განჩინებით საქმეში თანამოპასუხედ ჩაერთო ქ. თბილისის საკრებულო (იხ. ს.ფ. 65-68; ტ.II).

ი. გ-შვილის სააპელაციო საჩივარი ასევე არ ცნო მოპასუხე ქ. თბილისის საკრებულომ (იხ. ს.ფ. 89-95; ტ.II).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილებით ი. გ-შვილის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 5 დეკემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ი. გ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2008 წლის 4 აპრილის სხდომის ¹15 გადაწყვეტილება მ. ჩ-ძისათვის ... მეურნეობა “...” 1173 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ და აღნიშნული გადაწყვეტილების საფუძველზე გაცემული 2008 წლის 29 აპრილის საკუთრების უფლების ¹429 მოწმობა, ასევე ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის საკრებულოს 2008 წლის 29 აპრილის საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველზე გაკეთებული საჯარო რეესტრის გარდაბნის სარეგისტრაციო სამსახურის სარეგისტრაციო ჩანაწერი, რაც სააპელაციო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ არასრულყოფილად გამოიკვლია და შეაფასა მტკიცებულებები, რის გამოც არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება მოსარჩელისა და მესამე პირის მიწის ნაკვეთების გადაფარვის თაობაზე, რითაც დაირღვა სსსკ-ის 105-ე მუხლის მოთხოვნა.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ, 2007 წლის 2 მაისს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს გარდაბნის სარეგისტრაციო სამსახურში დარეგისტრირდა მოსარჩელის კუთვნილი 1200 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, მდებარე ქ. თბილისში, ... ტერიტორიაზე. რეგისტრაციის საფუძველს წარმოადგენდა ი. გ-შვილის მიერ წარდგენილი საკადასტრო რუკა. 2008 წლის ბოლოს მოსარჩელისათვის ცნობილი გახდა, რომ საჯარო რეესტრის მიერ შემოღებულ იქნა საკადასტრო რუკის ელექტრონული ვერსია, რის გამოც მან განმეორებით ააზომვინა მის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი და ახალი საკადასტრო რუკა ელექტრონული ვერსიით წარადგინა გარდაბნის სარეგისტრაციო სამსახურში, როდესაც მისთვის ცნობილი გახდა, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი 2008 წლის 29 აპრილს გაცემული საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველზე დარეგისტრირდა მ. ჩ-ძის სახელზე. ი. გ-შვილმა 2007 წლის 18 აპრილს ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე კუთვნილი მიწის ნაკვეთის ნაწილი – 1000 კვ.მ მიჰყიდა ზ. შ-შვილს. 2008 წლის 6 ივნისის ამონაწერით დასტურდება, რომ ი. გ-შვილზე საკუთრების უფლებით ირიცხება 0,12 ჰა მიწის ნაკვეთი. მ. ჩ-ძის სახელზე საკუთრების უფლებით აღრიცხულია 1173 კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, რაც დასტურდება 2008 წლის 5 მაისის ამონაწერით.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2007 წლის 6 მარტს ი. გ-შვილის სახელზე დარეგისტრირდა 0,22 ჰა მიწის ნაკვეთი 2007 წლის 19 თებერვლის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე. ი. გ-შვილის სახელზე მიწის ნაკვეთის დარეგისტრირების პერიოდში არ გამოიყენებოდა ციფრული ბაზა, რის გამოც აღნიშნული ნაკვეთების დატანა არ მოხდა ციფრულად. მოსარჩელეს ეცნობა მის სახელზე რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთისა და მ. ჩ-ძის სახელზე რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის გადაფარვის შესახებ. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2008 წლის 15 აგვისტოს ¹22/13-2766 წერილით გ. ჩ-ძეს, რომელიც მ. ჩ-ძის ოჯახის წევრია, ეცნობა, რომ დარეგისტრირებული მიწის ნაკვეთი ფარავდა ადრე სპორადული წესით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთს, რომელიც ირიცხება ი. გ-შვილის სახელზე და ეთხოვა, ურთიერთშეთანხმებით წარედგინათ შესწორებული საკადასტრო აზომვითი ნახაზი. ასევე საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს გარდაბნის სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 8 ივნისის ¹109496 წერილით დასტურდება, რომ ¹8121991170 მიწის ნაკვეთის საკადასტრო აზომვითი ნახაზის ელექტრონული ვერსია არ იქნა წარდგენილი. შესაბამისად, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2007 წლის 2 მაისს ი. გ-შვილის სახელზე მიწის ნაკვეთის რეგისტრაცია საჯარო რეესტრმა განახორციელა ხელით შესრულებული აზომვითი ნახაზის საფუძველზე. მ. ჩ-ძის მიერ საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველზე აღრიცხული და ი. გ-შვილის სახელზე რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთების გადაფარვა დადასტურებულია სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე გამოცხადებული საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს გარდაბნის სარეგისტრაციო სამსახურის წარმომადგენლის მიერ და აღნიშნული ახსნილ იქნა იმ გარემოებით, რომ ი. გ-შვილის სახელზე მიწის ნაკვეთის რეგისტრაციისას წარდგენილი ხელით შესრულებული აზომვითი ნახაზი და მოგვიანებით წარდგენილი ელექტრონული ვერსია ეხებოდა ერთსა და იმავე ნაკვეთს.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მიწის ნაკვეთების იგივეობას ასევე ვერ გამორიცხავს ის გარემოება, რომ წარმოდგენილი აეროფოტოგადაღების მიხედვით, მ. ჩ-ძის სახელზე რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის მიმდებარედ განთავსებულია არა ზ. შ-შვილისათვის მოსარჩელის მიერ მიყიდული მიწის ნაკვეთი, არამედ მ. მ-შვილის სახელზე რიცხული მიწის ნაკვეთი. წარმოდგენილი ფოტოგადაღების მიხედვით დასტურდება, რომ მიმდებარე ნაკვეთების კოდების ნუმერაცია არ არის თანმიმდევრული, ამასთან, მიწის ნაკვეთს კოდით _ 812101139 ესაზღვრება სხვადასხვა კოდებით რეგისტრირებული რამდენიმე მიწის ნაკვეთი. დავის საგანს არ წარმოადგენს და საქმის მასალებით არ არის დადგენილი მოსარჩელის საკუთრებაში დარჩენილი ნაკვეთიდან რომელ მხარეს მდებარე ნაწილი იქნა გასხვისებული მოსარჩელის მიერ ზ. შ-შვილზე და რა კოდით დარეგისტრირდა საჯარო რეესტრში.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ი. გ-შვილმა სარჩელით მოითხოვა თბილისის საკრებულოს მიერ გაცემული საკუთრების უფლების მოწმობისა და მისი თაამდევი შედეგების ბათილად ცნობა. სააპელაციო სასამართლომ ადმინისტრაციული წარმოების მასალების გამოთხოვისას მოსარჩელეს შესთავაზა სასარჩელო მოთხოვნის დაზუსტება, რის შედეგადაც მოსაჩელემ მოითხოვა საკუთრების მოწმობის ბათილად ცნობა. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მოსაზრება, რომ საკრებულოს მიერ საკუთრების უფლების მოწმობა გაიცა ¹15 ოქმის საფუძველზე, რომლის კანონიერება დავის საგანს არ წარმოადგენდა, კანონიერად ითვლებოდა საკუთრების მოწმობაც. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მოსარჩელემ სადავოდ გახადა ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიერ მიწის ნაკვეთზე მესამე პირის საკუთრების უფლების აღიარება. საქალაქო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით არსებითად იმსჯელა მოპასუხის მიერ ჩატარებული ადმინისტრაციული წარმოების კანონიერებაზე. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ დავის საგანს წარმოადგენდა მოპასუხის მიერ ჩატარებული ადმინისტრაციული წარმოების კანონიერება და მოსარჩელის წარმომადგენლის მიერ სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე საკუთრების უფლების აღიარების მოწმობასთან ერთად კომისიის ¹15 სხდომის ოქმის ბათილად ცნობა არ უნდა შეფასდეს დავის საგნის გაზრდად სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში. ამასთან, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 28¹-ე მუხლის შესაბამისად, სასამართლო უფლებამოსილია, დაეხმაროს მოსარჩელეს მოთხოვნის ფორმულირებაში.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. ჩ-ძის საკუთრებად აღიარებულ იქნა მიწის ნაკვეთი, როგორც თვითნებურად დაკავებული კატეგორიის მქონე. კომისიამ გარდაბნის სარეგისტრაციო სამსახურის ცნობაზე დაყრდნობით მიიჩნია, რომ მიწის ნაკვეთი არ წარმოადგენდა კერძო საკუთრებას.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ადმინისტრაციული წარმოების დროისათვის სადავო მიწის ნაკვეთი სპორადული წესით რეგისტრირებული იყო ი. გ-შვილის საკუთრებად, რაც ასევე დაადასტურა სარეგისტრაციო სამსახურის წარმომადგენელმა. შესაბამისად, კომისიის მიერ მ. ჩ-ძის საკუთრებად აღიარებულ იქნა კერძო საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი. “ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ” კანონი აწესრიგებს სახელმწიფო საკუთრების მიწაზე კერძო საკუთრების აღიარების წესს. მხოლოდ ის გარემოება, რომ კომისიას გააჩნდა ინფორმაცია სადავო მიწის ნაკვეთზე საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის არარსებობის შესახებ, არ შეიძლება, გახდეს კომისიის გადაწყვეტილების კანონიერად მიჩნევის საფუძველი, რადგან იგი ეწინააღმდეგება მითითებულ კანონს და საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლით აღიარებულ საკუთრების უფლებას ლახავს.

სააპელაციო სასამართლომ კანონსაწინააღმდეგოდ მიიჩნია სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ საკუთრების უფლების რეგისტრაცია საკუთრების უფლების მოწმობის მართლზომიერად მიჩნევის პირობებშიც, რადგან რეგისტრაციის განხორციელების პერიოდში მოქმედი “უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ” კანონის 25-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტის თანახმად, მარეგისტრირებელი ორგანო გადაწყვეტილებას იღებს სარეგისტრაციო წარმოებაზე უარის თქმის შესახებ, თუ უძრავ ნივთზე რეგისტრირებული უფლება გამორიცხავს იმავე ნივთზე სარეგისტრაციოდ წარდგენილი უფლების რეგისტრაციას (იხ. ს.ფ. 127-138; ტ.II).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ და მ. ჩ-ძემ, რომლებმაც მოითხოვეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა კანონი. სააპელაციო სასამართლოს არ მიუთითებია რომელ კანონს, ან კანონქვემდებარე ნორმატიულ აქტს ეწინააღმდეგება კომისიის გადაწყვეტილება, რომელი გარემოება არ გამოიკვლია კომისიამ. მ. ჩ-ძემ კომისიას მიმართა განცხადებით, წარადგინა საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 15 სექტემბრის ¹525 ბრძანებულების მე-3 მუხლის “გ” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული ყველა დოკუმენტი. მ. ჩ-ძის მიერ წარდგენილი დოკუმენტების, კერძოდ, გარდაბნის სარეგისტრაციო სამსახურის 2008 წლის 21 მარტისა და თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2008 წლის 8 იანვრის ცნობა-დახასიათების საფუძველზე, კომისია დარწმუნდა, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი არ ირიცხებოდა ვინმეს სახელზე, წარმოადგენდა სახელმწიფოს საკუთრებას და იგი მ. ჩ-ძის მფლობელობა-სარგებლობაში იმყოფებოდა. ამდენად, კომისიამ აღიარა მ. ჩ-ძის საკუთრების უფლება სახელმწიფო საკუთრების მიწაზე.

სააპელაციო სასამართლოს არ მიუთითებია, რა დამატებითი დოკუმენტი უნდა მოეთხოვა კომისიას განმცხადებლისაგან, ან რა საკითხი არ იქნა გამოკვლეული. ამდენად, ამ ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება იურიდიულად დაუსაბუთებელია.

კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე ი. გ-შვილმა გაზარდა სასარჩელო მოთხოვნა და საკუთრების უფლების მოწმობასთან ერთად მოითხოვა კომისიის ¹15 სხდომის ოქმის ბათილად ცნობა. საქალაქო სასამართლოში საქმის განხილვისას მოსარჩელემ არაერთხელ დააზუსტა მოთხოვნა, მაგრამ კომისიის ¹15 ოქმის ბათილად ცნობა დღის წესრიგში არ დამდგარა. სააპელაციო სასამართლომ მოთხოვნის დაზუსტებად მიიჩნია სასარჩელო მოთხოვნის გაზრდა, რაც საპროცესო ნორმების უხეშ დარღვევას წარმოადგენდა. კასატორის მოსაზრებით, კომისიის ¹15 ოქმის ბათილად ცნობის შესახებ მოთხოვნის დაყენება წარმოადგენდა სრულიად ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობას, რაც მოთხოვნის გაზრდას წარმოადგენს (იხ. ს.ფ. 159-168; ტ.II).

კასატორის _ მ. ჩ-ძის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სსსკ-ის 105-ე მუხლის მოთხოვნები, არასწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, სასამართლოს არ გამოუთხოვია და არ გამოუკვლევია მტკიცებულებები. კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს რეესტრის სამსახურისათვის უნდა დაევალებინა, წარედგინა 2007 წლის 2 მაისს ი. გ-შვილის მიერ წარდგენილი საკადასტრო რუკისა და ამ რუკის მიხედვით მოსაზღვრე ნაკვეთები.

კასატორის მოსაზრებით, გაურკვეველია, როგორ დაადგინა სააპელაციო სასამართლომ ის გარემოება, რომ ი. გ-შვილმა 2007 წლის 18 აპრილის ნასყიდობის ხელშეკრულებით იმ მიწის ნაკვეთის ნაწილი მიჰყიდა ზ. შ-შვილს, რომელიც მას ეკუთვნოდა და აღრიცხული ჰქონდა საჯარო რეესტრში. აღნიშნულის დასადასტურებლად მოსარჩელე უთითებდა 2007 წლის 19 თებერვლის ნასყიდობის ხელშეკრულებაზე. აღნიშნული დოკუმენტით დასტურდება, რომ მესაკუთრემ, რომლის საკუთრებაშიც იყო 0,3 ჰა მიწის ნაკვეთი, სარეგისტრაციო მახასიათებლით _ ზონა 81, სექტორი _ 21, კვარტალი _ 00, ნაკვეთის _ ¹961, 2000 კვ.მ მიჰყიდა ი. გ-შვილს, ხოლო 1000 კვ.მ _ მ. ბ-ძეს. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2200 კვ.მ მიწის ნაკვეთიდან ნაწილის გასხვისების შედეგად წარმოიშვა ნაკვეთის ახალი ნომერი, ანუ წინა ჩანაწერი – 812199152 გაუქმდა და წარმოიშვა ორი ნაკვეთი _ ი. გ-შვილის საკუთრებაში დარჩა ნაკვეთი ¹812199170, ხოლო რა ნომერი მიენიჭა ზ. შ-შვილის ნაკვეთს და სად მდებარეობს იგი საკადასტრო რუკის მიხედვით, სასამართლოს არ გამოუკვლევია, მაგრამ 00 კვარტალში შეძენილი მიწის ნაკვეთი ვერ დარეგისტრირდებოდა 99 კვარტალში.

ამდენად, კასატორმა მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს უნდა გამოეთხოვა სათანადო მტკიცებულებები და გადაწყვეტილება გამოეტანა მათზე დაყრდნობით. კასატორის მითითებით, დასტურდება, რომ მ. ჩ-ძეს დაუკანონდა ის მიწის ნაკვეთი, რომელიც არ შეიძლება ყოფილიყო ი. გ-შვილის საკუთრება.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო საჩივარი იყო უსაფუძვლო, სააპელაციო სასამართლოში არ წარდგენილა და გამოკვლეულა მტკიცებულებები, რაც საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი შეიძლება გამხდარიყო. ასევე არ არსებობს სადავო ადმინისტრაციული აქტების ბათილად ცნობის საფუძველი, რადგან მ. ჩ-ძეს ნამდვილად ის ნაკვეთი დაუკანონდა, რომელსაც მისი ოჯახი 1990-იანი წლებიდან ფლობდა და ამუშავებდა და რომელიც არ წარმოადგენდა არავის კერძო საკუთრებას. შესაბამისად, არ არსებობს რეესტრის სამსახურის უარის გაუქმების საფუძველი, რადგან ი. გ-შვილის მიერ წარდგენილი ელექტრონული ნახაზი ემთხვევა ჩ-ძის საკუთრებაში არსებულ ნაკვეთს, მაგრამ აღნიშნული არ არის ის მიწის ნაკვეთი, რომლის მესაკუთრეც უნდა იყოს ი. გ-შვილი, რადგან ამ უკანასკნელმა შეიძინა 2000 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და 1000 კვ.მ მიჰყიდა ზ. შ-შვილს, შესაბამისად, მის საკუთრებაში უნდა დარჩენილიყო 1000 კვ.მ. ზ. შ-შვილის ნაკვეთის მოსაზღვრედ სამხრეთ-დასავლეთის მიმართულებით, ანუ ნაკვეთი ¹812199445 (იხ. ს.ფ. 169-182; ტ.II).

მოწინააღმდეგე მხარის ი. გ-შვილის წარმომადგენელმა _ მ. ჩ-იანმა არ ცნო მ. ჩ-ძის საკასაციო საჩივარი მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება /იხ.ს.ფ. სხდომის ოქმი/.

საკასაციო სასამართლოს 2009 წლის 2 და 10 ნოემბრის განჩინებებით წარმოებაში იქნა მიღებული ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიისა და მ. ჩ-ძის საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3 მუხლის შესაბამისად, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შესამოწმებლად და მხარეებს განესაზღვრათ საპროცესო ვადა _ 15 დღე დასაშვებობის წინაპირობებთან დაკავშირებით მოსაზრებების წარმოსადგენად (იხ. ს.ფ. 234-235; 247-248; ტ.II).

საკასაციო სასამართლოს 2010 წლის 20 აპრილის საოქმო განჩინებით ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის საკასაციო საჩივარზე შეწყდა საქმის წარმოება, კასატორის მიერ უარის თქმის გამო /იხ.ს.ფ. სხდომის ოქმი/.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის მოტივების საფუძვლიანობის შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ მ. ჩ-ძის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილება და საკასაციო სასამართლოს მიერ მიღებულ იქნას ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ი. გ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნეს ცნობილი ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2008 წლის 4 აპრილის სხდომის ¹15 გადაწყვეტილება მ. ჩ-ძისათვის ... მეურნეობა “...” 1173 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ და ამ გადაწყვეტილების საფუძველზე გაცემული 2008 წლის 29 აპრილის საკუთრების უფლების ¹429 მოწმობა, ასევე თბილისის საკრებულოს 2008 წლის 29 აპრილის საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველზე განხორციელებული სარეგისტრაციო ჩანაწერი და ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას დაევალოს საქმის გარემოებათა ხელახლა გამოკვლევის საფუძველზე ახალი აქტის გამოცემა შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანისას დარღვეულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 მოთხოვნები, კერძოდ, სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, სასამართლომ განსახილველი დავა გადაწყვიტა არსებითად, მაშინ როცა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლების საფუძველზე ოფიციალობის პრინციპის გამოყენებით სრულყოფილად არ არის მოპოვებული და გამოკვლეული საქმის გარემოებებთან დაკავშირებული მტკიცებულებები, ხოლო საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების შეფასების საფუძველზე ობიექტური სამართლებრივი დასკვნის ჩამოყალიბება შეუძლებელია.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ქვემდგომმა სასამართლოებმა სამართლებრივი შეფასება მისცეს მტკიცებულებებს, რომლებიც სადავო აქტის გამოცემისას ადმინისტრაციული ორგანოს განხილვისა და შეფასების საგანი არ ყოფილა. ასევე, წარმოდგენილი მტკიცებულებების ერთობლიობა არ ქმნის დავის კანონიერად და ობიექტურად გადაწყვეტის საკმარის წინაპირობას, მათი წინააღმდეგობრივი ხასიათის გამო.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში გამოყენებულ უნდა იქნეს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4. მუხლი, რამდენადაც ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები გამოიცა საქმის გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სასამართლოს უფლებამოსილება სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნოს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებული ადმინისტრაციული აქტი, განსაზღვრულია საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილით, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, თუ სასამართლო მიიჩნევს, რომ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, რაც მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა, იგი უფლებამოსილია სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნოს იგი და დაავალოს ადმინისტრაციულ ორგანოს ამ გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოსცეს ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. სასამართლო ამ გადაწყვეტილებას იღებს, თუ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობისათვის არსებობს მხარის გადაუდებელი კანონიერი ინტერესი _ მოცემულ შემთხვევაში სადავოა მესაკუთრის უფლების შეზღუდვა.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანოს ვალდებულებას წარმოადგენს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა გამოკვლევა, სწორედ საქმის გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე უნდა იქნეს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გადაწყვეტილება მიღებული. ზემოაღნიშნული ნორმიდან გამომდინარე, თუ სასამართლო მიიჩნევს, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ არ გამოიკვლია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებები და ისე გამოსცა ადმინისტრაციული აქტი, იგი უფლებამოსილია სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნოს ინდივიდუალურ-სამართლებრივი ადმინისტრაციული აქტი და დაავალოს შესაბამის ადმინისტრაციულ ორგანოს გამოსცეს ახალი აქტი.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4. მუხლით მინიჭებული უფლებამოსილება სასამართლომ უნდა გამოიყენოს იმ ვითარებაში, როცა სასამართლო წესით ვერ ხერხდება ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა და შეფასება. შესაბამისად, შეუძლებელი ხდება სადავო ადმინისტრაციული აქტის მატერიალური კანონიერების შეფასება.

აღნიშნული პროცესუალური შესაძლებლობა ემსახურება ადმინისტრაციული ორგანოების მიერ განხორციელებულ მმართველობის კანონიერებაზე სასამართლო კონტროლის სრულფასოვან რეალიზაციას და მართლმსაჯულების ეფექტიან განხორციელებას. იმ პირობებში, როცა ადმინისტრაციულ ორგანოს საერთოდ არ მოუხდენია ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა _ შეფასება, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში რიგ შემთხვევებში შეუძლებელი ხდება მათი გამოკვლევა.

მოპასუხე ადმინისტრაციულმა ორგანომ ისე გამოსცა სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რომ ობიექტურად არ გამოუკვლევია საქმის გარემოებები და საკითხის გადაწყვეტისას დაეყრდნო მხოლოდ ერთადერთ მტკიცებულებას, რომლის სანდოობა სასარჩელო წესით გახდა სადავო და რომლის უზუსტობას ადასტურებს თავად საჯარო რეესტრი.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემისას ადმინისტრაციულმა ორგანომ _ ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ საქმე განიხილა საქმის გარემოებების ობიექტური გამოკვლევის გარეშე, არ გააჩნდა მტკიცებულება საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უზუსტობის თაობაზე, შესაბამისად, გაურკვეველია, როგორი იქნებოდა მისი გადაწყვეტილება ამ და სხვა მტკიცებულებების მოპოვების ვალდებულების ჯეროვნად შესრულების პირობებში, რის აუცილებლობასაც პირდაპირ ადგენს, “ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ” კანონის 4.1. მუხლი, რომლის ბოლო წინადადების თანახმად კომისია უფლებამოსილებას ახორციელებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის VIII თავით განსაზღვრული ფორმალური ადმინისტრაციული წარმოებისა და ამ კანონით განსაზღვრული წესით.

საკასაციო სასამართლო ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის 1-ლი ნაწილის “კ” ქვეპუნქტის საფუძველზე განმარტავს, რომ ადმინისტრაციული წარმოება არის ადმინისტრაციული ორგანოს საქმიანობა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადების, გამოცემისა და აღსრულების, ადმინისტრაციული საჩივრის გადაწყვეტის აგრეთვე ადმინისტრაციული ხელშეკრულების მომზადების, დადების ან გაუქმების მიზნით. ადმინისტრაციული წარმოება წარმოადგენს პროცედურას _ წესების ერთობლიობას, თუ რა უფლება-მოვალეობებით სარგებლობენ მისი მონაწილენი. ადმინისტრაციულ წარმოებაში პირის მონაწილეობა უზრუნველყოფს არა მხოლოდ დაინტერესებული პირის მოლოდინს, რომ მის მიმართ გამოიცეს კანონიერი და დასაბუთებული აქტი, არამედ მის უფლებასაც, რომ აქტიური მონაწილეობა მიიღოს მისი მომზადების სტადიებზე, რათა ობიექტური ზეგავლენა მოახდინოს იმ სამართლებრივ შედეგზე, რომელიც შესაძლოა მის მიმართ დადგეს.

ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსი ადგენს ადმინისტრაციული წარმოების რამდენიმე ერთეულ სახეს, მათ შორის ფორმალურ ადმინისტრაციულ წარმოებას, რომლის საფუძველზე აქტი უნდა გამოიცეს მხოლოდ კანონით პირდაპირ გათვალისწინებულ შემთხვევებში.

ადმინისტრაციული წარმოების სრულყოფილი ჩატარება ანუ მხოლოდ სათანადო პროცედურის საფუძველზე გადაწყვეტილების მიღება დიდწილად განაპირობებს მის კანონიერებას, დასაბუთებულობასა და მიზანშეწონილობას.

ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60^I.1. მუხლი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის ერთ-ერთ საფუძვლად ადგენს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადების ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნების არსებით დარღვევას. ხოლო ამავე ნორმის მე-2 ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადების ან გამოცემის წესის არსებით დარღვევად ჩაითვლება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა ადმინისტრაციული წარმოების სახის დარღვევით, ანდა კანონის ისეთი დარღვევით, რომლის არარსებობის შემთხვევაში, მოცემულ საკითხზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება.

ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 5.1. მუხლში რეგლამენტირებულია ადმინისტრაციული ორგანოს უფლებამოსილების განხორციელების სავალდებულო პრინციპი _ უფლებამოსილების განხორციელება კანონის საფუძველზე, რაც გულისხმობს, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს ეკრძალება კანონმდებლობის მოთხოვნის საწინააღმდეგოდ განახორციელოს რაიმე მოქმედება.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს საკითხის გადაწყვეტისას მტკიცებულებათა მოპოვების გზით უნდა დაედგინა საქმისათვის განმსაზღვრელი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები, რაც მის მიერ არ განხორციელებულა; შესაბამისად, საკითხის ხელახალი განხილვისას ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია სრულფასოვნად გამოიყენოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით მინიჭებული უფლებამოსილება და მტკიცებულებათა შეგროვება მოახდინოს მოწმეთა დაკითხვის, დაინტერესებულ მხარეთა მოსმენის ან სხვა ნებისმიერი კანონით განსაზღვრული პროცედურის ჩატარების მეშვეობით.

მოცემულ შემთხვევაში, მოპასუხე ადმინისტრაციულმა ორგანომ ჩაატარა ფორმალური ადმინისტრაციული წარმოება, თუმცა არასრულყოფილად, ვინაიდან მის მიერ არ ყოფილა გამოკვლეული საქმის გარემოებები სრულყოფილად, კერძოდ ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 108-ე მუხლის მიხედვით არ განსაზღვრულა საკითხის გადაწყვეტით დაინტერესებული პირთა წრე და ისინი მიწვეული არ ყოფილან საქმის განხილვაზე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საქმეზე შეკრებილი მტკიცებულებები არის წინააღმდეგობრივი, არასაკმარისი, რის გამოც საქმეზე დადგენილი ფაქტები ვერ იქნება მიჩნეული უტყუარად.

საქმეში წარმოდგენილი მასალების მიხედვით, ქ. თბილისის საკრებულოს მიერ 2008 წლის 29 აპრილს გაცემული ¹429 საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველზე მ. ჩ-ძის სახელზე აღრიცხულია 1173 კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, მდებარე ქ. თბილისში, სარეგისტრაციო ზონა _ გარდაბანი, სექტორი ..., კვარტალი _ ¹01, ნაკვეთი _ ¹139, ხოლო ი. გ-შვილის სახელზე აღრიცხულია 0,12 ჰა მიწის ნაკვეთი, მდებარე სარეგისტრაციო ზონა გარდაბანი, სექტორი – ... მეურნეობა, კვარტალი _ ¹99, ნაკვეთი _ ¹170 (იხ. ს.ფ. 175-180; ტ.I). ი. გ-შვილის სახელზე მიწის ნაკვეთის დარეგისტრირების პერიოდში არ გამოიყენებოდა ციფრული ბაზა, რის გამოც აღნიშნული ნაკვეთების დატანა არ მოხდა ციფრულად. მოსარჩელეს ეცნობა მის სახელზე რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის და მ. ჩ-ძის სახელზე რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის გადაფარვის შესახებ. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2008 წლის 15 აგვისტოს ¹22/13-2766 წერილით გ. ჩ-ძეს, (მ. ჩ-ძის ოჯახის წევრს), ეცნობა, რომ დარეგისტრირებული მიწის ნაკვეთი ფარავდა ადრე სპორადული წესით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთს, რომელიც ირიცხება ი. გ-შვილის სახელზე და ეთხოვა, ურთიერთშეთანხმებით წარედგინათ შესწორებული საკადასტრო აზომვითი ნახაზი. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს გარდაბნის სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 8 ივნისის ¹109496 წერილით დასტურდება, რომ ¹8121991170 მიწის ნაკვეთის საკადასტრო აზომვითი ნახაზის ელექტრონული ვერსია არ იქნა წარდგენილი ანუ 2007 წლის 2 მაისს ი. გ-შვილის სახელზე მიწის ნაკვეთის რეგისტრაცია საჯარო რეესტრმა განახორციელა ხელით შესრულებული აზომვითი ნახაზის საფუძველზე. მ. ჩ-ძის მიერ საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველზე აღრიცხული და ი. გ-შვილის სახელზე რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთების გადაფარვა დადასტურებულია სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე გამოცხადებული საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს გარდაბნის სარეგისტრაციო სამსახურის წარმომადგენლის მიერ და აღნიშნული ახსნილ იქნა იმ გარემოებით, რომ ი. გ-შვილის სახელზე მიწის ნაკვეთის რეგისტრაციისას წარდგენილი ხელით შესრულებული აზომვითი ნახაზი და მოგვიანებით წარდგენილი ელექტრონული ვერსია ეხებოდა ერთსა და იმავე ნაკვეთს.

საქმეში წარმოდგენილი საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს გარდაბნის სარეგისტრაციო სამსახურის უფროსის 2008 წლის 10 ივნისის წერილით მოსარჩელე ი. გ-შვილს ეცნობა, რომ მის სახელზე რეგისტრირებული იყო მიწის ნაკვეთი საკადასტრო კოდით 812199170 (ფართობი 0,12 ჰექტარი), რომლიც დარეგისტრირდა 02.05.907 წ. აღნიშნულ ნაკვეთამდე მის სახელზე 06.03.07წ. დარეგისტრირდა ნაკვეთი საკადასტრო კოდით 812199152 (ფართი 0,22 ჰექტარი, რეგისტრაციის საფუძველი უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშკრულება), რომლის ნაწილის გასხვისების შედეგად წარმოიშვა 812199170 ნაკვეთი. მეტიც, აღნიშნული წერილით ირკვევა, რომ ნაკვეთის პირველი მესაკუთრე იყო მ. ნ-ძე, რომელსაც ფართობი გაფორმებული ჰქონდა იჯარის ხელშეკრულებით ¹20, გაფორმებული 30.07.01წ. დარეგისტრირდა 31.07.01 კოდით 812100190 (ფართობი 5,90 ჰა), შემდეგ კი მასვე გადაეცა საკუთრების უფლებით მიწისა და სხვა უძრავი ქონების შეძენის დამადასტურებელი ოქმი ¹16 და დარეგისტრირდა 07.02.06წ /იხ.ს.ფ. 12-13/, ტ. I/. ს.ფ. 14-20-ზე წარმოდგენილია უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომელიც გაფორმდა ერთი მხრივ გამყიდველს _ მ. ნ-ძესა და მეორე მხრივ მყიდველებს _ მ. ბ-ძესა და ი. გ-შვილს შორის. ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენდა მ. ნ-ძის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი საერთო ფართობით 0,30 ჰა, რომელიც გასხვისდა შემდეგნაირად: მ. ბ-ძეზე _ 0,10 ჰა და ი. გ-შვილზე _ 0,20 ჰა, ანუ მ. ნ-ძის ნაკვეთის გაყიდვით წარმოიშვა ორი დამოუკიდებელი, მომიჯნავედ მდებარე მიწის ნაკვეთები.

მ. ჩ-ძემ 2008 წლის 10 იანვარს განცხადებით მიმართა ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას და “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 15 სექტემბრის ¹525 ბრძანებულების მე-3 მუხლის “გ” პუნქტის შესაბამისად, მოითხოვა ყოფილი ... მეურნეობის ტერიტორიაზე, “...” 1000 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარება. აღნიშნულ განცხადებასთან ერთად მ. ჩ-ძემ წარადგინა ¹525 ბრძანებულების მე-11 მუხლით განსაზღვრული დოკუმენტები, მათ შორის, თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2008 წლის 8 იანვრის ცნობა, რომლის მიხედვით, საკუთრების უფლება არ იყო რეგისტრირებული ქ. თბილისში, “...”, ... მეურნეობაში მდებარე მიწის ნაკვეთზე, რომელიც მ. ჩ-ძის მიერ წარდგენილ სიტუაციურ ნახაზზე ყვითლად იყო მონიშნული, ასევე გარდაბნის სარეგისტრაციო სამსახურის უფროსის 2008 წლის 21 მარტის წერილით მ. ჩ-ძეს ეცნობა, რომ მის მიერ წარდგენილ საკადასტრო აზომვით ნახაზზე მონიშნული უძრავი ქონების შესახებ გარდაბნის ტექინვენტარიზაციის არქივსა და სარეგისტრაციო სამსახურში ინფორმაცია არ მოიპოვებოდა.

საკასაციო სასამართლო “ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების წესისა და საკუთრების უფლების მოწმობის ფორმის დამტკიცების შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 15 სექტემბრის ¹525 ბრძანებულების 1-ლი მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ აღნიშნული წესი არეგულირებს მართლზომიერ მფლობელობაში ან სარგებლობაში არსებულ, აგრეთვე თვითნებურად დაკავებულ სახელმწიფოს საკუთრების სასოფლო-სამეურნეო ან/და არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწაზე ფიზიკური, კერძო სამართლის იურიდიული პირის ან კანონით გათვალისწინებული სხვა ორგანიზებული წარმონაქმნის საკუთრების უფლების აღიარების წესსა და პირობებს, განსაზღვრავს იმ ორგანოს უფლებამოსილებასა და საქმიანობის სამართლებრივ საფუძვლებს, რომელიც საკუთრების უფლების აღიარების პროცესში წარმოადგენს სახელმწიფოს, აგრეთვე, ამ პროცესში მონაწილე მხარეთა უფლება-მოვალეობებს. წესის 3.1. მუხლში რეგლამენტირებულია იმ სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო ან არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწათა კატეგორია, რომელიც საკუთრების უფლების აღიარებას ექვემდებარება, კერძოდ: ა) მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული; ბ) სარგებლობაში არსებული და გ) თვითნებურად დაკავებული.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ისე მოხდა მ. ჩ-ძის საკუთრების უფლების აღიარება სადავო მიწის ნაკვეთზე, რომ არ იქნა გამოკვლეული მთელი რიგი საქმის გარემოებები, კერძოდ, ადმინისტრაციულმა ორგანომ სარწმუნოდ არ გამოარკვია იყო თუ არა სადავო მიწის ნაკვეთი ნამდვილად სახელმწიფო საკუთრება და იგი წარმოადგენდა თუ არა ზემოაღნიშნული კანონის ობიექტს. იმ ვითარებაში, როცა სასამართლო წესით სადავო გახდა სწორედ ამ მიწის ნაკვეთის სამართლებრივი სტატუსი, მოპასუხე ადმინისტრაციულმა ორგანომ ხელახლა უნდა ჩაატაროს ფორმალური ადმინისტრაციული წარმოება მ. ჩ-ძის განცხადებასთან დაკავშირებით, კერძოდ, უნდა შეაფასოს, რეალურად ფარავს თუ არა მ. ჩ-ძის მიერ საკუთრების უფლების მოსაპოვებლად წარდგენილი მიწის ნაკვეთის მონაცემები, სხვა პირის _ ი. გ-შვილის სახელზე რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთის მონაცემებს; ადმინისტრაციულმა ორგანომ ადმინისტრაციული წარმოებისას უნდა მოიპოვოს მტკიცებულებები და ადეკვატურად შეაფასოს საქმისათვის განმსაზღვრელი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები, გამოარკვიოს, ნაკვეთის პირველი მესაკუთრის მ. ნ-ძესა (რომელსაც ფართობი გაფორმებული ჰქონდა იჯარით) და მ. ბ-ძეს და ი. გ-შვილს შორის ს.ფ. 14-20-ზე წარმოდგენილი უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების მიხედვით ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენდა მ. ნ-ძის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი საერთო ფართობით 0,30 ჰა, რომელიც გასხვისდა შემდეგნაირად: მ. ბ-ძეზე _ 0,10 ჰა და ი. გ-შვილზე _ 0,20 ჰა, ანუ მ. ნ-ძის ნაკვეთის გაყიდვით წარმოიშვა თუ არა ორი დამოუკიდებელი, მომიჯნავედ მდებარე მიწის ნაკვეთი.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ უნდა ჩაატაროს ადგილობრივი დათვალიერება, დაადგინოს სადავო მიწის ნაკვეთის მომიჯნავედ მდებარე მიწის ნაკვეთების კოდები, მესაკუთრეები, გეოგრაფიული მდებარეობა, მოწმის სახით დაკითხოს მომიჯნავედ მდებარე მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეები, რათა სარწმუნოდ დადგინდეს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტები. აღნიშნულის შემდეგ ასევე შეფასება უნდა მისცეს იმ ფაქტს, რომ ი. გ-შვილისა და მ. ბ-ძეს საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთები, თუ წარმოიშვა ერთი _ მ. ნ-ძის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის 2 ნაწილად გაყოფის შედეგად, შესაბამისად, ისინი უნდა მდებარეობდეს თუ არა მომიჯნავედ. აღნიშნული ფაქტის შეფასების შემდეგ ადმინისტრაციულმა ორგანომ უტყუარად უნდა დაადგინოს, რომელი მიწის ნაკვეთი ესაზღვრება მ. ბ-ძის მიწის ნაკვეთს, ი. გ-შვილის საკუთრებაში არსებული, თუ მ. ჩ-ძის მიერ თვითნებურად დაკავებული, ანუ სარწმუნოდ უნდა დადგინდეს ფაქტი ი. გ-შვილის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი იდენტურია ან ფარავს თუ არა მ. ჩ-ძის მიერ თვითნებურად დაკავებულ მიწის ნაკვეთს. აღნიშნული განმსაზღვრელი მნიშვლელობის მქონე გარემოების დადგენის გარეშე შეუძლებელია საქმეზე კანონიერი და ობიექტური გადაწყვეტილების გამოტანა, რამდენადაც “ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ” კანონი აწესრიგებს სახელმწიფო საკუთრების მიწაზე კერძო საკუთრების უფლების მოპოვებისა და აღიარების წესს, ანუ მითითებული ნორმატიული აქტით დასაშვებია მხოლოდ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე ფიზიკურმა ან/და იურიდიულმა პირმა მოიპოვოს საკუთრების უფლება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60^I მუხლის 1-ლი ნაწილის, მე-7 ნაწილის “ა” პუნქტისა და ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის საფუძველზე სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნეს ცნობილი ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2008 წლის 4 აპრილის სხდომის ¹15 გადაწყვეტილება მ. ჩ-ძისათვის ... მეურნეობა “...” 1173 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ და ამ გადაწყვეტილების საფუძველზე გაცემული 2008 წლის 29 აპრილის საკუთრების უფლების ¹429 მოწმობა, ასევე, თბილისის საკრებულოს 2008 წლის 29 აპრილის საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველზე განხორციელებული სარეგისტრაციო ჩანაწერი ექვემდებარება ბათილად ცნობას მისი ძალაში შესვლის მომენტიდან. ამასთან, მოპასუხეს უნდა დაევალოს ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა საქმის გარემოებების გამოკვლევისა და ობიექტური შეფასების საფუძველზე.

ზემოაღნიშნული დასკვნიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს ასევე კანონსაწინააღმდეგოდ მიაჩნია სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ მ. ჩ-ძეზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია საკუთრების უფლების მოწმობის მართლზომიერად მიჩნევის პირობებშიც, რამდენადაც “უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ” კანონის 25-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტის თანახმად, მარეგისტრირებელი ორგანო გადაწყვეტილებას იღებს სარეგისტრაციო წარმოებაზე უარის თქმის შესახებ, თუ უძრავ ნივთზე რეგისტრირებული უფლება გამორიცხავს იმავე ნივთზე სარეგისტრაციოდ წარდგენილი უფლების რეგისტრაციას. ადმინისტრაციულ ორგანოს რეგისტრაციის მოთხოვნის პირობებში უნდა გადაემოწმებინა სარეგისტრაციოდ წარდგენილ მიწის ნაკვეთზე იყო თუ არა რეგისტრირებული სხვისი საკუთრების უფლება, რაც არ შესრულებულა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სსსკ-ის 411-ე მუხლის შესაბამისად სახეზეა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების და საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღების პროცესუალური წინაპირობები, რომლითაც ი. გ-შვილის სარჩელი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სსსკ-ის 53.2. მუხლის თანახმად, ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას მ. ჩ-ძის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი 300 ლარიდან 50 %-ის _ 150 ლარის გადახდა;

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა რა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2; სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 257-ე, 372-ე, 399-ე, 411-ე მუხლებით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა:

1. მ. ჩ-ძის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილება და საკასაციო სასამართლოს მიერ მიღებულ იქნას ახალი გადაწყვეტილება;

3. ი. გ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

4. სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნეს ცნობილი ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2008 წლის 4 აპრილის სხდომის ¹15 გადაწყვეტილება მ. ჩ-ძისათვის ... მეურნეობა “…” 1173 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ და ამ გადაწყვეტილების საფუძველზე გაცემული 2008 წლის 29 აპრილის საკუთრების უფლების ¹429 მოწმობა, ასევე, თბილისის საკრებულოს 2008 წლის 29 აპრილის საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველზე განხორციელებული სარეგისტრაციო ჩანაწერი და ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას დაევალოს საქმის გარემოებათა ხელახლა გამოკვლევის საფუძველზე ახალი აქტის გამოცემა;

5. ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას მ. ჩ-ძის სასარგებლოდ დაეკისროს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი 300 ლარიდან 50 %-ის _ 150 ლარის გადახდა;

6. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.