ბს-1309-1273 (კ-10) 16 თებერვალი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, ლევან მურუსიძე

სხდომის მდივანი _ გ. ილინა

კასატორი (მოპასუხეები) _ ი/მ «.», წარმომადგენელი- თ. ფ-შვილი;

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ ქუთაისის რეგიონალური ცენტრი და სსიპ შემოსავლების სამსახური, წარმომადგენლები მ. დ-შვილი, რ. ტ-ძე;

გასაჩივრებული განჩინება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 27 ივლისის განჩინება;

დავის საგანი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა და შემოწმების ჩატარების დავალდებულება.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2010 წლის 18 იანვარს ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა ი/მ «ა.ვ-ძეს» მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს ქუთაისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) მიმართ.

მოსარჩელე სარჩელით ითხოვდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს ქუთაისის რეგიონალური ცენტრის 2009 წლის 11 ნოემბრის ბრძანების (საგადასახადო ინსპექციის), საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის რეგიონალური ცენტრის 2009 წლის 16 ნოემბრის ¹202 საგადასახადო მოთხოვნისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2010 წლის 6 იანვრის ¹48 ბრძანების ბათილად ცნობას; მოსარჩელე ასევე ითხოვდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციას) დავალდებულებას შესყიდვის აქტებისა და ხარჯთაღრიცხვის გათვალისწინებით მოეხდინა რევიზიის ჩატარება.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილებით ავთანდილ ვაშაყმაძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

Pპირველი ინსტანციის სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2006 წლის 28 მაისის, 28 ივლისის და 5 სექტემბრის შესრულები აქტებით, ი/მ «ა. ვ-ძეს” ბაგა-ბაღ «...” შესრულებული ჰქონდა სხვადასხვა სახის სარემონტო სამუშაოები, ქუთაისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) უფროსის მოადგილის 2009 წლის 28 ოქტომბრის ¹03/393 ბრძანებით, გადამხდელთა მომსახურების სამმართველოს შემოწმების განყოფილებას დაევალა 2006 წელს მიღებული შემოსავლებიდან ბიუჯეტის კუთვნილი საშემოსავლო და სოციალური გადასახდების დადგენის მიზნით ი/მ «ა. ვ-ძესთან” კამერალური შემოწმების ჩატარება.

საქალაქო სასამართლომ მხარეთა ახსნა-განმარტებებით დადგენილად მიიჩნია, რომ ი/მ «ა. ვ-ძის» მიერ როგორც კამერალური შემოწმებისას, ისე საგადასახადო სისტემაში დავის მიმდინარეობის პერიოდში, 2006-2007 წლებში მის მიერ გაწეულ საქმიანობაზე საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული ხარჯების დამადასტურებელი დოკუმენტები წარდგენილი არ ყოფილა, რის გამოც სასამართლომ კანონიერად მიიჩნია ქუთაისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) უფროსის მოადგილის 2009 წლის 11 ნოემბრის ¹03/631 ბრძანებით, ი/მ «ა. ვ-ძისათვის» შემოწმებასთან დაკავშირებით ბიუჯეტში გადასახდელად 22726,17 ლარის დარიცხვა, ხოლო ქუთაისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) 2009 წლის 16 ნოემბრის ¹202 საგადასახადო მოთხოვნით, ავთანდილ ვაშაყმაძისათვის საურავისა და ჯარიმის გათვალისწინებით გადასახდელად საშემოსავლო გადასახადში -11884,07 ლარის, დაზღვევის გადასახადში – 25150,1 ლარის, მოგების გადასახადში – 2,41 ლარისა და მიწის (არასასოფლო) გადასახადში 12,33 ლარის დარიცხვა.

P პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიუთითა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 51-ე მუხლის პირველი ნაწილის «გ” ქვეპუნქტზე, ასევე საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 112-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, კამერალური საგადასახადო შემოწმებისას საგადასახადო ორგანო გადასახადის გადამხდელის საქმიანობის ადგილზე გაუსვლელად, ადგენდა გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი ფინანსური ანგარიშგების, საგადასახადო დეკლარაციების, ცნობების, დასკვნების, გაანგარიშებების, საგადასახადო ორგანოში არსებული სხვა დოკუმენტებისა და მონაცემების, აგრეთვე გადასახადის გადამხდელისაგან მიღებული ახსნა-განმარტებისა და სააღრიცხვო დოკუმენტაციის ანალიზის საფუძველზე გადასახადის გადამხდელის მიერ საგადასახადო ვალდებულებათა შესრულების შესაბამისობას ამ კოდექსით გათვალისწინებულ მოთხოვნებთან. სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა ასევე ამავე კოდექსის 93-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომლითაც გადასახადის გადამხდელი/ საგადასახადო აგენტი ან სხვა ვალდებული პირი ვალდებული იყო ეწარმოებინა სააღრიცხვო დოკუმენტაცია საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად იმ ოპერაციებზე, რომლებიც წარმოშობდა; ა) აღნიშნული პირის საგადასახადო ვალდებულებას; ბ) აღნიშნული პირის მიერ გადასახადის დაკავების ვადებულებას; გ) აღნიშნული პირის მიერ საგადასახადო დაბეგვრასთან დაკავშირებით მონაცემების წარდგენის ვალდებულებას. სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ ასეთივე შინაარსის იყო დასახელებული კოდექსის 199-ე მუხლი, რომლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, გადასახადის გადამხდელი ვალდებული იყო, სრულად აღერიცხა მის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული ყოფილიყო კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე. ამასთან, სასამართლოს მოსაზრებით, აღრიცხვის პირველად დოკუმენტებში სრულიად გარკვევით უნდა ყოფილიყო ასახული სამეურნეო ოპერაციის შენაარსი, საგანი, თანხა, სამეურნეო ოპერაციაში მონაწილე მხარეების დასახელება. გარდა ამისა, სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ ეკონომიკური საქმიანობისათვის ქვეყნის შიგნით საქონლის მოწოდების შემთვევაში (გარდა სპეციალური დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით განხორციელებული მიწოდებისა, რომლებიც მოიცავდა ზედნადებით გათვალისწინებულ რეკვიზიტებს) სავალდებულო იყო სასაქონლო ზედნადები გამოწერილიყო საქართველოს ფინანსთა მინისტრის მიერ დადგენილი ფორმით და წესით, რომლის გარეშე აკრძალული იყო საქონლის ტრანსპორტირება, შენახვა და რეალიზაცია.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს განმარტებით, საგადასახადო კოდექსის 102-ე მუხლის მიხედვით, საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილ თანამდებობის პირს, საგადასახადო ორგანოს უფროსის/მოადგილის წერილობითი ბრძანების საფუძველზე, უფლება ჰქონდა მოეთხოვა გადასახადის გადამხდელისაგან/საგადასახადო აგენტისაგან ან მისი წარმომადგენლისაგან სააღრიცხვო დოკუმენტაციის ან/და დაბეგვრასთან დაკავშირებული ინფორმაციის წარდგენა, რომელშიც კონკრეტულად უნდა ყოფილიყო მითითებული წარსადგენი სააღრიცხვო დოკუმენტაციის ან/და დაბეგვრასთან დაკავშირებული ინფორმაციის ჩამონათვალი და მათი წარდგენის გონივრული ვადა (ასლების დამოწმებას ახორციელებს გადასახადის გადამხდელი), ხოლო ზემოაღნიშნულ ნორმათა ურთიერთშეჯერების საფუძველზე სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსი მეწარმეს ავალდებულებდა მის მიერ განხორციელებულ საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაციის ამსახველი დოკუმენტების შედგენას, რათა საგადასახადო ორგანოს კანონით დადგენილ ვადაში შესაძლებლობა ჰქონოდა განეხორციელებინა კონტროლი მის დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე. ამასთან, სასამართლომ აღნიშნა, რომ საგადასახადო კოდექსი საგადასახადო ორგანოს უფლებას აძლევდა გადასახადის გადამხდელის ან სხვა ვალდებული პირის მიერ სააღრიცხვო დოკუმენტაციის ან/და დაბეგვრასთან დაკავშირებული ინფორმაციის არასრულად წარდგენის შემთვევაში მოეხდინა არსებული დოკუმენტების გათვალისწინებით მისი შემოწმება და მხოლოდ დოკუმენტურად დადასტურებული ხარჯის გამოკლებით განესაზღვრა სახელმწიფო ბიუჯეტის მიმართ არსებული მისი ფინანსური ვალდებულებები, რაც სასამართლოს მოსაზრებით, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ კანონმდებლობის მოცემულ მოთხოვნათა შესაბამისად განხორციელდა.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი/მ «ა. ვ-ძემ».

აპელანტი სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებასა და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მოსარჩელის სასარჩელო მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილებას.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 27 ივლისის განჩინებით ი/მ «ა. ვ-ძის» სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად იქნა მიჩნეული ის გარემოება, რომ ი/მ «ა. ვ-ძის” მიერ როგორც კამერალური შემოწმებისას, ისე ადმინისტრაციული წარმოების ჩატარების პროცესში საგადახადო ორგანოსათვის არ იქნა წარდგენილი სამეწარმეო საქმიანობის ამსახველი სრულყოფილი დოკუმენტები, მათ შორის გაწეული ხარჯის დამადასტურებელი მტკიცებულებები, რის მოტივად ინდ. მეწარმის მხრიდან საგადასახადო კოდექსის არცოდნა და ბუღალტერიის არარსებობა მიეთითა, რასთან დაკავშირებით საგადასახადო ორგანოს შემოწმება შემოიფარგლა ახსნა-განმარტებით არსებული დოკუმენტებით, რომელთა საფუძველზეც განისაზღვრა მისი ფინანსური ვალდებულებები, რაც სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სრულ შესაბამისობაში იყო საგადასახადო ნორმების მოთხოვნებთან.

ამასთან, სასამართლომ აღნიშნა, რომ ი/მ «ა. ვ-ძის» მიერ გარკვეული საფინანსო დოკუმენტაციის სასამართლოში წარდგენა ვერ გახდებოდა გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილობის საფუძველი, რადგან თავად მოსარჩელის ბრალეულობით არ მიეცა საგადასახადო ორგანოს საშუალება კამერალური შემოწმებისას და ადმინისტრაციული წარმოების ჩატარებისას ემსჯელა სასამართლოში წარდგენილი დოკუმენტების მტკიცებულებად მიჩნევის შესახებ და ამ მიმართებით განეხორციელებინა საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული მოქმედებები, რის გამოც სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ სადავო აქტები გამოცემულია მისი გამოცემის დროისათვის არსებულ დოკუმენტებზე დაყრდნობით.

წარმოდგენილი დოკუმენტების გათვალისწინებით მოპასუხისათვის რევიზიის ჩატერების დავალდებულების ნაწილში სასარჩელო მოთხოვნასთან დაკავშირებით, სასამართლომ აღნიშნა, რომ მეწარმე სუბიექტის შემოწმების ჩატარება საგადასახადო ორგანოს დისკრეციას წარმოადგენდა. ამასთან, სასამართლომ მიუთითა, რომ მოსარჩელეს უფლება ჰონდა, საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული ახლადაღმოჩენილი ან გამოვლენილი გარემოებების საფუძველზე მოეთხოვა დავის განხილვა, რაც მისი მხრიდან განხორციელებული არ ყოფილა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ ჩათვალა, რომ გასაჩივრებული აქტები ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემულ იქნა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის მოთხოვნების დაცვით და უფლებამოსილების საზღვრების ფარგლებში, გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები არ ეწინააღმდეგება როგორც საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული, ისე საგადასახადო კოდექსით დადგენილ მოთხოვნებს, ისინი მიღებულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოების გამოკვლევის საფუძველზე კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნების არსებითი დარღვევის გარეშე.

მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი/მ «ა. ვ-ძემ» და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორმა საკასაციო საჩივარში აღნიშნა, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ იმსჯელა სააპელაციო საჩივარში მითითებულ საგადასახადო კოდექსის 2006 წლის რედაქციით მოქმედ საგადასახადო კოდექსის შესაბამის მუხლებზე, რომლითაც მოსარჩელეს არ ეკუთვნის საშემოსავლო, სოციალური და მიწის გადასახადის გადახდა. Kკასატორის მოსაზრებით, ამით სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნები. Kკასატორმა აღნიშნა, რომ სასამართლომ გვერდი აუარა საქმეში არსებულ დოკუმენტებს და აუდიტის დასკვნას მისი 2 დანართით, რითაც დაარღვია ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლების, ასევე სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მოთხოვნები. კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არ იმსჯელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების შესაძლებლობაზე მოსარჩელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებებიდან გამომდინარე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო, გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ ი/მ «ა. ვ-ძის» საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის მიხედვითაც, სააპელაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სააპელაციო სასამართლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერებასა და დასაბუთებულობას ამოწმებს, როგორც ფაქტობრივი, ისე სამართლებრივი თვალსაზრისით, ანუ საქმეს განიხილავს, როგორც ფაქტობრივი გარემოებების დადგენის, ისე მათი სამართლებრივი შეფასების კუთხით. სააპელაციო სასამართლოს უფლება აქვს დაადგინოს ახალი ფაქტები, ხოლო საქმის მონაწილე პირებს უფლება აქვთ პირველ ინსტანციაში უკვე განხილულთან ერთად სააპელაციო სასამართლოში წარადგინონ ახალი მტკიცებულებები.

როგორც საქმეში დაცული მასალებით ირკვევა, ი/მ «ა. ვ-ძესთან» 2009 წლის 28 ოქტომბრიდან 6 ნოემბრის ჩათვლით განხორციელდა კამერალური საგადასახადო შემოწმება, რომელიც მოიცავდა 2006 წლის 1 იანვრიდან 2007 წლის 1 იანვრამე პერიოდს. შემოწმების შედეგად 2009 წლის 6 ნოემბერს მიღებულ იქნა შემოწმების აქტი, მის საფუძველზე გამოიცა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს ქუთაისის რეგიონალური ცენტრის 2009 წლის 11 ნოემბრის ბრძანება (საგადასახადო ინსპექციის) და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის რეგიონალური ცენტრის 2009 წლის 16 ნოემბრის ¹202 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც ი/მ «ა. ვ-ძეს» საურავისა და ჯარიმის გათვალისწინებით გადასახდელად დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადში-11884, 07 ლარი, დაზღვევის გადასახადში_25150,12 ლარი, მოგების გადასახადში-2,41 ლარი და მიწის (არასასოფლო) გადასახადში -12, 33 ლარი (სფ. 42). საგადასახადო შემოწმების აქტით გადასახადების დარიცხვა განხორციელდა ი/მ «ა. ვ-ძის» მიერ 2006 წელს მიღებული შემოსავლის- მის მიერ ბაგა-ბაღ «...» შესრულებული სხვადასხვა სახის სარემონტო სამუშაოებისათვის გამოყოფილი 65656 ლარიდან, მოცემულ აქტში აღინიშნა, რომ გადამხდელმა ვერ წარადგინა მის მიერ 2006 წელში გაწეული ხარჯების პირველადი დოკუმენტები, რის გამოც საგადასახადო ორგანომ საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრის მიზნით იხელმძღვანელა საგადასახადო კოდექსის 104-ე მუხლის მე-2 ნაწილით.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, სააპელაციო სასამართლომ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმისა და ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების კანონიერად მიჩნევის მოტივად მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ ი/მ «ა. ვ-ძემ» კამერალური შემოწმებისას 2006-2007 წლებში მის მიერ გაწეულ საქმიანობაზე საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული ხარჯების დამადასტურებელი დოკუმენტები არ წარადგინა, შესაბამისად არ მოახდინა ამ გარემოებებთან დაკავშირებით მოსარჩელის მიერ სასამართლოში წარდგენილი მტკიცებულებების გამოკვლევა, საქმის ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა, რამაც განაპირობა საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევის შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილების მიღება. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სასამართლოების მიერ მითითებული მოტივი არ ქმნის იმის საფუძველს, რომ სასამართლომ უმიზეზოდ უარი თქვას მხარის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებების განხილვაზე, ვინაიდან აღნიშნული მიდგომა ადმინისტრაციული ორგანოების მოქმედებებსა და საქმიანობაზე სასამართლო კონტროლს სძენს ფორმალურ ხასიათს და წინააღმდეგობაში მოდის ადმინისტრაციული პროცესის პრინციპებთან.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლში რეგლამენტირებული შეჯიბრებითობის პრინციპს უპირისპირდება ამავე მუხლში მოცემული საქმის გარემოებების სასამართლოს მიერ გამოკვლევის პრინციპი, რაც გულისხმობს ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში აქტიურ სასამართლოს, რომელიც მასზე დაკისრებული ვალდებულებებიდან გამომდინარე თავისი ინიციატივით იკვლევს საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს. ადმინისტრაციული სამართალწარმოებისას სასამართლოს აქტიურ როლზე მიუთითებს შემდეგი გარემოებაც; ადმინისტრაციულმა სასამართლომ არ შეიძლება დაუშვას, რომ მოსარჩელის მიერ საკანონმდებლო ნორმების არცოდნამ გამოიწვიოს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, არამედ სასამართლო ვალდებულია, იმსჯელოს იმ სამართლებრივ საკითხებზე, რომლებსაც მნიშვნელობა აქვს გადაწყვეტილების მიღებისათვის და არ განხილულა არც ადმინისტრაციული წარმოებისას და არც_სამართლებრივი დავის მიმდინარეობის პროცესში.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიკვლია ი/მ «ა. ვ-ძის» მიერ სასამართლოში წარდგენილი ახალი მტკიცებულებები, რა დროსაც სასამართლომ არ დაასაბუთა თუ რაში მდგომარეობდა მათი ადმინისტრაციულ ორგანოში წარუდგენლობის არასაპატიობა, მით უფრო, როდესაც მოსარჩელე მიუთითებს, რომ მის მიერ ხარჯების დამადასტურებელი საქმეში წარმოდგენილი დოკუმენტები წარდგენილ იქნა ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვისას ადმინისტრაციული წარმოების ეტაპზე შემოსავლების სამსახურში, თუმცა ადმინისტრაციულმა ორგანომ დაუსაბუთებლად არ მიიღო და შესაბამისად უარი თქვა მათ გამოკვლევაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე განხილულია ფაქტობრივი გარემოებებისა და მტკიცებულებების ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე. სააპელაციო სასამართლომ სრულყოფილად უნდა იმსჯელოს მხარის მიერ სასამართლოში წარდგენილი მტკიცებულებების დაშვებაზე და აღნიშნული საკითხის დადებითად გადაწყვეტის შემთხვევაში ხსენებული მტკიცებულებების გათვალისწინებით დაადგინოს გამოვლენილ იქნა თუ არა შესამოწმებელ პერიოდზე კამერალური შემოწმებისას დოკუმენტურად დაუდასტურებელი ხარჯი სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების შეძენის, რეალიზაციისა თუ სხვა გზით გამოყენების მხრივ და აღნიშნული საკითხების გარკვევის გზით იმსჯელოს სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონიერებაზე.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, მე-2 ნაწილის «ა», «ბ», «გ» ქვეპუნქტებსა და მე-3 ნაწილზე, რომელთა თანახმად, საკასაციო საჩივარი შეიძლება ეფუძნებოდეს მხოლოდ იმას, რომ გადაწყვეტილება კანონის დარღვევით არის გამოტანილი. სამართლის ნორმები დარღვეულად ითვლება, თუ სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა კანონი. ამასთან, საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევა მხოლოდ მაშინ შეიძლება გახდეს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი, თუ ამ დარღვევის შედეგად საქმეზე არაწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «ა», «ბ» და «გ» ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის საფუძვლები _ საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევის შედეგად საქმეზე მიღებულია არასწორი გადაწყვეტილება, რაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველია.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემული საქმის ხელახლა განხილვისას სააპელაციო სასამართლომ, ზემოხსენებულის გათვალისწინებით, სრულყოფილად უნდა დაადგინოს საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და საქმეზე მიიღოს დასაბუთებული გადაწყვეტილება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ი/მ «ა. ვ-ძის» საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ი/მ «ა. ვ-ძის» საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 27 ივლისის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.