საქმე N:ბს-1317-1260(კ-09)

ბს-1317-1260(კ-09) 10 ივნისი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე

პაატა სილაგაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) _ ქ. თბილისის მერია

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ გ. ზ-შვილი

მესამე პირი _ ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონის გამგეობა

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 8 ივლისის განჩინება

სარჩელის საგანი _ ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 30 ნოემბერს გ. ზ-შვილმა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის _ ქ. თბილისის მერიის მიმართ, მესამე პირად კი ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონის გამგეობა დაასახელა.

სასარჩელო განცხადებაში აღნიშნული იყო, რომ ქ. თბილისის პრეფექტის 1991 წლის 30 მაისის ¹80 ბრძანებით დაკმაყოფილდა საქართველოს ენერგეტიკისა და ჰიდროტექნიკურ ნაგებობათა ინსტიტუტთან არსებული სამეცნიერო საპროექტო-სამშენებლო და სარემონტო კოოპერატივ “...” და საწარმო-კომერციული ფირმა “...” თხოვნა და საბინაო კომპლექსის ასაშენებლად მათ გადაეცათ ქ. თბილისში, ... ქ. ¹40-ში მდებარე 1990 წლის ხანძრის შედეგად სახელმწიფო ფონდში რიცხული, დამწვარი და დრომოჭმული, სახლები მიმდებარე ტერიტორიით, იმ პირობით, რომ ისინი უზრუნველყოფდნენ ამ სახლებში მცხოვრებთა საცხოვრებელი ბინებით დაკმაყოფილებას. ბრძანების მე-3 პუნქტით “...” და ფირმა “...” ნება დაერთო ჩუღურეთის რაიონის საკრებულოსთან ერთად ხანძრის შედეგად დაზარალებული ოჯახების ბინებით დაკმაყოფილების მიზნით გაეცათ საგარანტიო ხელშეკრულება. ქ. თბილისის პრეფექტის 1991 წლის 30 მაისის ¹80 ბრძანების საფუძველზე 1991 წლის 29 ივლისს გაფორმდა ¹5 საგარანტიო ხელშეკრულება, ერთი მხრივ, კოოპერატივ “...” და ფირმა “...”, ხოლო, მეორე მხრივ, მოსარჩელის აწ გარდაცვლილ დედას _ ც. ზ-შვილს შორის. ხელშეკრულების მიხედვით მოსარჩელის ოჯახი იღებდა ვალდებულებას მასზე რიცხული 100 კვ.მ ფართის _ ქ. თბილისში, ... დასახლების მე-6 მიკრორაიონის მე-5 კორპუსის ¹34-ში მდებარე ოთხოთახიანი ბინის ჩაბარებაზე, სადაც უნდა შესახლებულიყო ხანძრისგან დაზარალუბულ ... ქ. ¹40-ში მცხოვრები ი. ბ-ოვის ოჯახი, ხოლო “...” და “...” კისრულობდნენ მოსარჩელის ოჯახის ახალაშენებელ სახლში ხუთოთახიანი ბინით დაკმაყოფილების ვალდებულებას.

მოსარჩელის განმარტებით, მის მიერ ხელშეკრულების პირობები სრულად შესრულდა, მან ჩააბარა კუთვნილი ოთხოთახიანი ბინა, რომელშიც შესახლდა ი. ბ-ოვის ოჯახი, მაგრამ მოსარჩელის მიმართ არ შესრულდა საგარანტიო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულებანი, რის გამოც მის ოჯახს ათეული წლის განმავლობაში უხდებოდა სხვადასხვა მისამართზე ქირით ცხოვრება. მოსარჩელემ ასევე მიუთითა, რომ სამშენებლო ორგანიზაციები “...” და “...” ლიკვიდირებული იყო და მათ სამართალმემკვიდრე არ დარჩენიათ, თუმცა ქ. თბილისის მერია წარმოადგენდა ქ. თბილისის პრეფექტის სამართალმემკვიდრეს, რომლის დადგენილების საფუძველზეც ჩუღურეთის გამგეობამ და ფირმა “...” და “...” მოსარჩელის ოჯახს მისცა საგარანტიო ხელშეკრულება. ამდენად, მოსარჩელემ კომპენსაციის მისაღებად მიმართა ქ. თბილისის მერიას, რაზეც უარი მიიღო.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ სასამართლოს გადაწყვეტილებით დამწვარი სახლი და ტერიტორია დაუბრუნდა მის ძველ მესაკუთრეს, რომელიც მას 1986 წლიდან ჰქონდა ჩამორთმეული და ამჟამად აღნიშნულ სახლს და ტერიტორიას საკუთრების უფლებით ფლობდა მოქალაქე რ-უნის ოჯახი. მოსარჩელემ ასევე მიუთითა, რომ დედამისი _ ც. ზ-შვილი გარდაიცვალა 2001 წლის 21 მარტს და მისი კანონიერი მემკვიდრე, სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე მოსარჩელე იყო.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ 1991 წლის 29 ივლისის ¹5 საგარანტიო ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და ქ. თბილისის მერიისათვის მის სასარგებლოდ 38 000 აშშ დოლარის (ექვივალენტი ლარებში) გადახდის დაკისრება მოითხოვა.

მოგვიანებით, მოსარჩელემ დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნა და მოითხოვა ზიანის სახით ქ. თბილისის მერიისათვის მის სასარგებლოდ 38 000 აშშ დოლარის (ექვივალენტი ლარებში) ანაზღაურების დაკისრება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 2 აპრილის გადაწყვეტილებით გ. ზ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ქ. თბილისის მერიას მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 38 000 აშშ დოლარის ექვივალენტი თანხის გადახდა ლარებში.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ კოოპერატივი “...” და ფირმა “...” საქმიანობას ახორციელებდნენ ადგილობრივი მმართველობის ორგანოს _ ქ. თბილისის პრეფექტის დავალების საფუძველზე. შესაბამისად, ასეთი საქმიანობის განხორციელებისას მიყენებული ზიანისათვის პასუხისმგებელი იყო ქ. თბილისის პრეფექტის სამართალმემკვიდრე _ ქ. თბილისის მერია. ც. ზ-შვილის მიერ საცხოვრებელი ბინის ჩაბარებით ადგილობრივი მმართველობის ორგანოს მიეცა შესაძლებლობა შეესრულებინა ხანძრის შედეგად განადგურებული სახლის მობინადრის _ ი. ბ-ოვის საცხოვრებელი ფართით დაკმაყოფილების იმჟამად მოქმედი კანონმდებლობით (საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსის 47-ე მუხლი) დაკისრებული ვალდებულება.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 365-ე მუხლის მიხედვით, იმ შემთხვევაში, თუ ვალდებულების შესრულებისათვის არ იყო განსაზღვრული დრო და იგი სხვა გარემობებიდანაც არ ირკვეოდა, კრედიტორს ნებისმიერ დროს შეეძლო მოეთხოვა მისი შესრულება. იმავე წესს ადგენდა საქართველოს სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 169-ე მუხლი.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა, რომ საგარანტიო ხელშეკრულებაში ვალდებულების შესრულების დროდ მითითებული იყო სახლის ექსპლუატაციაში შესვლის დრო. ამასთან, სახლი არ აშენებულა და ექსპლუატაციაში არ შესულა. ვალდებულების შესრულების რაიმე სხვა ვადაზე კი ხელშეკრულებაში დათქმა არ იყო. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლის თანახმად, ხანდაზმულობის ვადის დენა იწყებოდა მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან, როდესაც პირი შეიტყობდა ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის თაობაზე.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ გ. ზ-შვილმა განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის მერიას, რაზეც ქ. თბილისის მერიის ადგილობრივი ქონების მართვის საქალაქო სამსახურის 2006 წლის 19 ოქტომბრის ¹ზ-2573 წერილით მას უარი ეთქვა ჩაბარებული ბინის სანაცვლოდ სხვა ბინის გამოყოფაზე, სარჩელი კი აღძრა 2006 წლის 30 ნოემბერს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მითითება მოთხოვნის ხანდაზმულობის თაობაზე.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმ პირს, რომელსაც ევალებოდა აენაზღაურებინა ზიანი, ვალდებული იყო აღედგინა ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. იმავე კოდექსის 409-ე მუხლის თანახმად, თუ ზიანის ანაზღაურება პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენით შეუძლებელი იყო ან ამისათვის საჭირო იყო არათანაზომიერად დიდი დანახარჯები, მაშინ კრედიტორს შეეძლო მიეცა ფულადი ანაზღაურება, ხოლო იმავე კოდექსის 411-ე მუხლის თანახმად, ანაზღაურებას ექვემდებარებოდა ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისი და მიუღებელი შემოსავალი.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, გ. ზ-შვილი ითხოვდა ზიანის ანაზღაურებას მხოლოდ ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისისათვის, რაც საქმეში არსებული შპს “...” 2006 წლის 27 ნოემბრის ¹3/50 აქტის თანახმად, შეადგენდა 38 250 აშშ დოლარს. შესაბამისად, მოსარჩელის მოთხოვნა _ ქ. თბილისის მერიისათვის 38 000 აშშ დოლარის ექვივალენტი თანხის (ეროვნულ ვალუტაში) დაკისრების შესახებ საფუძვლიანი იყო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 2 აპრილის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ქ. თბილისის მერიამ. აპელანტმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 8 ივლისის განჩინებით ქ. თბილისის მერიის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 2 აპრილის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 8 ივლისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ქ. თბილისის მერიამ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 15 ოქტომბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქ. თბილისის მერიის საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 26 ნოემბრის განჩინებით ქ. თბილისის მერიის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით და მისი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრებით 2010 წლის 14 იანვარს, 12.30 საათზე.

2010 წლის 4 ივნისს ქ. თბილისის მერიამ წარმოადგინა გ. ზ-შვილსა და ქ. თბილისის მერიას შორის გაფორმებული მორიგების აქტი. აღნიშნულ მორიგების აქტში აღნიშნულია შემდეგი:

“ერთი მხრივ, მოსარჩელე _ გ. ზ-შვილი და მეორე მხრივ, მოპასუხე _ ქ. თბილისის მერია სასამართლოში არსებულ ადმინისტრაციულ საქმესთან დაკავშირებით (საქმე ¹ბს-1317-1260(კ-09) დებენ წინამდებარე მორიგების აქტს შემდეგზე:

1. მოსარჩელე _ გ. ზ-შვილი უარს ამბობს სასარჩელო მოთხოვნაზე _ დაეკისროს ქ. თბილისის მერიას 38 000 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარის გადახდა.

2. ქ. თბილისის მერია კისრულობს ვალდებულებას წინამდებარე მორიგების აქტის დამტკიცების შესახებ სასამართლო განჩინების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ორი კვირის ვადაში კანონმდებლობით დადგენილი წესით მოამზადოს და წარუდგინოს წინადადება საქართველოს მთავრობას ქვემოთ ჩამოთვლილი “მიწის ნაკვეთების” შესახებ:

I. ქ. თბილისში, ... დასახლებაში მდებარე 1600 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (საკადასტრო კოდით _ ¹01.11.04.012.019);

II. ქ. თბილისში, ... დასახლებაში მდებარე 1600 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (საკადასატრო კოდით _ ¹01.11.04.012.020);

III. ქ. თბილისი, სოფ. ... მდებარე 518 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (საკადასტრო კოდით _ 81.02.12.510) _ მოსარჩელე გ. ზ-შვილისთვის საკუთრებაში პირდაპირი მიყიდვის ფორმით გადაცემის თაობაზე.

3. “მიწის ნაკვეთების” მოსარჩელე გ. ზ-შვილისთვის საკუთრებაში პირდაპირი მიყიდვის ფორმით გადაცემის შესახებ საქართველოს პრეზიდენტის მიერ დადებითი გადაწყვეტილების მიღების შემდეგ არა უგვიანეს სამი თვისა გაფორმდეს ნასყიდობის ხელშეკრულება მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის.

4. მხარეები აღნიშნავენ, რომ საკუთრებაში გადასაცემი მიწის ნაკვეთების ჯამური ღირებულება შეადგენს 75 880 ლარს. კერძოდ:

I. ქ. თბილისში, ... დასახლებაში მდებარე 1600 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (საკადასტრო კოდით _ ¹01.11.04.012.019); აღნიშნული მიწის ნაკვეთის 1 კვ.მ ღირებულება შეადგენს 14 ლარს, ხოლო მთლიანი მიწის ნაკვეთის ღირებულება _ 22 400 ლარს.

II. ქ. თბილისში, ... დასახლებაში მდებარე 1600 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (საკადასტრო კოდი _ ¹01.11.04.012.020); აღნიშნული მიწის ნაკვეთის 1 კვ.მ ღირებულება შეადგენს 14 ლარს, ხოლო მთლიანი მიწის ნაკვეთის ღირებულება _ 22 400 ლარს.

III. ქ. თბილისი, სოფ. ... მდებარე 518 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (საკადასატრო კოდით _ 81.02.12510); აღნიშნული მიწის ნაკვეთის 1 კვ.მ ღირებულება შეადგენს 60 ლარს, ხოლო მთლიანი მიწის ნაკვეთის ღირებულება _ 31 080 ლარს.

შესაბამისად, მოსარჩელე გ. ზ-შვილი კისრულობს ვალდებულებას, გადაიხადოს საკუთრებაში გადასაცემი მიწის ნაკვეთების ჯამურ ღირებულებასა და ქ. თბილისის მერიის მიმართ მოთხოვნილ თანხას შორის სხვაობა, რომელიც შეადგენს 38 000 აშშ დოლარის ექვივალენტს ლარში წინამდებარე მორიგების აქტის დამტკიცების შესახებ სასამართლო განჩინების კანონიერ ძალაში შესვლის მომენტში არსებული კურსის შესაბამისად. აღნიშნული სხვაობის გადახდა მოსარჩელე გ. ზ-შვილს ეკისრება მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის “მიწის ნაკვეთების” პირდაპირი მიყიდვის ფორმით საკუთრებაში გადაცემის შესახებ ხელშეკრულების დადებიდან ერთი თვის ვადაში.

5. ნაკისრი ვალდებულებები ქ. თბილისის მერიის მხრიდან ჩაითვალოს შესრულებულად მას შემდეგ, როცა მოსარჩელე მიიღებს “მიწის ნაკვეთების” საკუთრების მოწმობებს, ხოლო მოსარჩელის მხრიდან _ როცა ის სრულად დაფარავს მეოთხე პუნქტში მითითებულ სხვაობას.

6. მოპასუხის მხრიდან წინამდებარე აქტში ნაკისრი ვალებულებების შეუსრულებლობის შემთხვევაში ქ. თბილისის მერიას დაეკისროს 38 000 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარის გადახდა მოსარჩელის სასარგებლოდ.

7. მოსარჩელის მიერ მეოთხე პუნქტში მითითებული თანხის გადაუხდელობის შემთხვევაში ქ. თბილისის მერიის მხრიდან ნაკისრი ვალდებულება ითვლება შესრულებულად და მოსარჩელეს ერთმევა ქ. თბილისის მერიის მიმართ რაიმე მოთხოვნის წარდგენის უფლება.

8. წინამდებარე მორიგების აქტით მხარეებისათვის ცნობილია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე, 273-ე და 274-ე მუხლების მოთხოვნები და გამოხატეს ნება დავის მორიგებით დამთავრებისა და საქმის წარმოებით შეწყვეტის შესახებ სასამართლოს მიერ განჩინების გამოტანით, რის შემდეგაც მხარეებს ერთმევათ უფლება ხელმეორედ მიმართონ სასამართლოს დავაზე იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით.”

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო, ზეპირი მოსმენის გარეშე, გაეცნო გ. ზ-შვილსა და ქ. თბილისის მერიას შორის გაფორმებულ მორიგების აქტს და მიაჩნია, რომ მხარეთა შორის მორიგება უნდა დამტკიცდეს აღნიშნული აქტის მიხედვით და მოცემული საქმის წარმოება შეწყდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის შესაბამისად, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში მხარეები სარგებლობენ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლით მინიჭებული უფლება-მოვალეობებით, რაც ნიშნავს მხარეთა თავისუფლებას, შეხედულებისამებრ განკარგონ თავიანთი მატერიალური და საპროცესო უფლებები, კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის თანახმად, მხარეები იწყებენ საქმის წარმოებას სასამართლოში, ამ კოდექსში ჩამოყალიბებული წესების შესაბამისად, სარჩელის ან განცხადების შეტანის გზით. ისინი განსაზღვრავენ დავის საგანს და თვითონვე იღებენ გადაწყვეტილებას სარჩელის (განცხადების) შეტანის შესახებ. მხარეებს შეუძლიათ საქმის წარმოება მორიგებით დაამთავრონ. მოსარჩელეს შეუძლია უარი თქვას სარჩელზე, ხოლო მოპასუხეს _ ცნოს სარჩელი.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის “დ” ქვეპუნქტის მიხედვით, სასამართლო მხარეთა განცხადებით ან თავისი ინიციატივით შეწყვეტს საქმის წარმოებას, თუ მხარეები მორიგდნენ.

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის მე-2 ნაწილში მითითებულია, რომ ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში მონაწილე ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილია, საქმე მორიგებით დაამთავროს, უარი თქვას სარჩელზე, ან ცნოს სარჩელი მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ეს არ ეწინააღმდეგება საქართველოს კანონმდებლობას.

საკასაციო სასამართლომ შეამოწმა გ. ზ-შვილსა და ქ. თბილისის მერიას შორის გაფორმებული მორიგების აქტი და მიიჩნევს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, ხსენებული მორიგების აქტი არ შეიცავს რაიმე კანონსაწინააღმდეგო დებულებას, აღნიშნული მორიგების აქტით არ ილახება სახელმწიფო (საჯარო) ინტერესები, ამდენად, შესაძლებელია დასახელებული მორიგების აქტის დამტკიცება და საქმის წარმოების შეწყვეტა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 273-ე მუხლზე და მხარეებს განუმარტავს, რომ აღნიშნული მუხლის თანახმად, საქმეზე წარმოება შეწყდება სასამართლო განჩინებით, ხოლო საქმის წარმოების შეწყვეტის შემთხვევაში, სასამართლოსათვის ხელმეორედ მიმართვა დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით არ შეიძლება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, მე-3 მუხლის მე-2 ნაწილით და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის “დ” ქვეპუნქტით, 273-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. დამტკიცდეს გ. ზ-შვილსა და ქ. თბილისის მერიას შორის გაფორმებული მორიგების აქტის მიხედვით, მხარეთა მორიგება შემდეგი პირობებით:

2. ქ. თბილისის მერია კისრულობს ვალდებულებას წინამდებარე მორიგების აქტის დამტკიცების შესახებ სასამართლო განჩინების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ორი კვირის ვადაში კანონმდებლობით დადგენილი წესით მოამზადოს და წარუდგინოს წინადადება საქართველოს მთავრობას “მიწის ნაკვეთების” _

I. ქ. თბილისში, ... დასახლებაში მდებარე 1600 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (საკადასტრო კოდი _ ¹01.11.04.012.019);

II. ქ. თბილისში, ... დასახლებაში მდებარე 1600 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (საკადასატრო კოდი _ ¹01.11.04.012.020);

III. ქ. თბილისი, სოფ. ... მდებარე 518 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (საკადასტრო კოდით _ 81.02.12.510) _ მოსარჩელე გ. ზ-შვილისათვის საკუთრებაში პირდაპირი მიყიდვის ფორით გადაცემის თაობაზე.

4. მხარეები აღნიშნავენ, რომ საკუთრებაში გადასაცემი მიწის ნაკვეთების ჯამური ღირებულება შეადგენს 75 880 ლარს. კერძოდ,

I. ქ. თბილისში, ... დასახლებაში მდებარე 1600 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (საკადასტრო კოდი _ ¹01.11.04.012.019); აღნიშნული მიწის ნაკვეთის 1 კვ.მ ღირებულება შეადგენს 14 ლარს, ხოლო მთლიანი მიწის ნაკვეთის ღირებულება _ 22 400 ლარს.

II. ქ. თბილისში, ... დასახლებაში მდებარე 1600 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (საკადასტრო კოდი _ 01.11.04.012.020); აღნიშნული მიწის ნაკვეთის 1 კვ.მ ღირებულება შეადგენს 14 ლარს, ხოლო მთლიანი მიწის ნაკვეთის ღირებულება _ 22 400 ლარს.

III. ქ. თბილისი, სოფ. ... მდებარე 518 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (საკადასატრო კოდით ¹01.11.04.012.020); აღნიშნული მიწის ნაკვეთის 1 კვ.მ ღირებულება შეადგენს 60 ლარს, ხოლო მთლიანი მიწის ნაკვეთის ღირებულება _ 31080 ლარს.

შესაბამისად, მოსარჩელე გ. ზ-შვილი კისრულობს ვალდებულებას, გადაიხადოს საკუთრებაში გადასაცემი მიწის ნაკვეთების ჯამურ ღირებულებასა და ქ. თბილისის მერიის მიმართ მოთხოვნილ თანხას შორის სხვაობა, რომელიც შეადგენს 38 000 აშშ დოლარის ექვივალენტის ლარში წინამდებარე მორიგების აქტის დამტკიცების შესახებ სასამართლო განჩინების კანონიერ ძალაში შესვლის მომენტში არსებული კურსის შესაბამისად. აღნიშნული სხვაობის გადახდა მოსარჩელე გ. ზ-შვილს ეკისრება მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის “მიწის ნაკვეთების” პირდაპირი მიყიდვის ფორმით საკუთრებაში გადაცემის შესახებ ხელშეკრულების დადებიდან ერთი თვის ვადაში.

7. მოსარჩელის მიერ მეოთხე პუნქტში მითითებული თანხის გადაუხდელობის შემთხვევაში ქ. თბილისის მერიის მხრიდან ნაკისრი ვალებულება ითვლება შესრულებულად და მოსარჩელეს ერთმევა ქ. თბილისის მერიის მიმართ რაიმე მოთხოვნის წარდგენის უფლება.

2. გაუქმდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 2 აპრილის გადაწყვეტილება და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 8 ივლისის განჩინება;

3. მოცემულ საქმეზე შეწყდეს წარმოება მხარეთა შორის მორიგების დამტკიცების გამო;

4. მორიგების აქტი ძალაში შედის საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მიერ მისი დამტკიცების მომენტიდან და მოქმედებს მხარეების მიერ მორიგების აქტით ნაკისრი ვალდებულებების სრულად და ჯეროვნად შესრულებამდე;

5. მორიგების აქტით ნაკისრი ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში, მხარეთა პასუხისმგებლობა განისაზღვრება მოქმედი კანონმდებლობით (მათ შორის _ მორიგების აქტის იძულებითი აღსრულებით);

6. მხარეებს განემარტოთ, რომ სასამართლოსათვის ხელმეორედ მიმართვა დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით არ დაიშვება;

7. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.