¹ბს-1547-1508(კ-10) 13 აპრილი, 2011 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, ლევან მურუსიძე

სხდომის მდივანი – ნ. გოგატიშვილი

კასატორი – ი/მ «ნ. თ-ი», წარმომადგენელი _ ვ. ძ-ი;

მოწინააღმდეგე მხარეები – საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო, წარმომადგენელი ო. ჩ-ე; სსიპ შემოსავლების სამსახური, წარმომადგენელი მ. დ-ი;

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 30 სექტემბრის გადაწყვეტილება;

დავის საგანი – ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2010 წლის 29 იანვარს გორის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართა ი/მ «ნ. თ-მა» მოპასუხეების _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის გორის საგადასახადო ინსპექციის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განმხილველი საბჭოს მიმართ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის თაობაზე.

საქმის სასამართლო განხილვისას მოსარჩელემ დააზუსტა სარჩელის მოთხოვნები და საბოლოოდ მოითხოვა 2009 წლის 22 ოქტომბრის ¹5366 საგადასახადო მოთხოვნის, 2009 წლის 21 ოქტომბრის ¹6399 ბრძანების, გორის საგადასახადო ინსპექციის 2009 წლის 15 ოქტომბრის ¹020404 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის, 2009 წლის 6 ოქტომბრის ¹5616 ბრძანების, საგადასახადო გირავნობა-იპოთეკის უფლების წარმოშობის შესახებ 2009 წლის 18 ნოემბრის ¹025-339 შეტყობინების, შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 16 დეკემბრის ¹5018 ბრძანების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2010 წლის 8 თებერვლის ¹223/2/10 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა.

Gგორის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილებით ი/მ «ნ. თ-ის» სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი გორის საგადასახადო ინსპექციის 2009 წლის 15 ოქტომბრის ¹020404 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი, 2009 წლის 21 ოქტომბრის ¹6399 ბრძანება, 2009 წლის 22 ოქტომბრის ¹5366 საგადასახადო მოთხოვნა, შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 16 დეკემბრის ¹5018 ბრძანება საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობაზე უარის თქმის ნაწილში და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2010 წლის 8 თებერვლის ¹223/2/10 გადაწყვეტილების მე-2 პუნქტი შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 16 დეკემბრის ბრძანების ძალაში დატოვების შესახებ, საგადასახადო გირავნობა-იპოთეკის უფლების წარმოშობის შესახებ 2009 წლის 18 ნოემბრის ¹025-339 შეტყობინება; ნ. თ-ს ამ აქტების სრულად ბათილად ცნობის შესახებ სარჩელზე უარი ეთქვა უსაფუძვლობის გამო; საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის გორის საგადასახადო ინსპექციას დაევალა კანონმდებლობის საფუძველზე, გადამხდელის არგუმენტაციის გათვალისწინებით, დამატებით შეესწავლა სადავო საკითხი, დაეზუსტებინა ნ. თ-თან ბუღალტრულ ჩანაწერებში აღურიცხველი ან/და სასაქონლო ზედნადების გარეშე გამოვლენილი საქონლის ოდენობა, ამის შესაბამისად, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 143-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, დაეანგარიშებინა სანქციები და, შესაბამისი საფუძვლის არსებობისას, გადამხდელისათვის წარედგინა საგადასახადო მოთხოვნა.

გადაწყვეტილების მიღებისას სასამართლომ იხელმძღვანელა შემდეგი მოსაზრებებით:

დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ გორის საგადასახადო ინსპექციის 2009 წლის 6 ოქტომბრის ¹5616 ბრძანების საფუძველზე ინდ. მეწარმე «ნ. თ-თან» ჩატარდა სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობათა ინვენტარიზაცია, რაზეც 2009 წლის 15 ოქტომბერს შედგა შესაბამისი აქტი. აქტის თანახმად, მეწარმესთან აღმოჩნდა სხვადასხვა დასახელების 17467,81 ლარის აღურიცხავი საქონელი, რომელზეც მეწარმეს არ გააჩნდა შესყიდვის დამადასტურებელი დოკუმენტაცია და არ იყო აღრიცხული ბუღალტრულ დოკუმენტებში, რის გამოც დარღვეული იყო საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 143-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნები.

აღნიშნულზე 2009 წლის 15 ოქტომბერს შედგა საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი, რის საფუძველზეც ინსპექციის მიერ 2009 წლის 21 ოქტომბერს გამოიცა ¹ 6399 ბრძანება ინდ. მეწარმე «ნ. თ-ის» 175467,81 ლარით დაჯარიმების შესახებ, ხოლო 22 ოქტომბერს _ ¹ 5366 საგადასახადო მოთხოვნა.

ინდ. მეწარმე «ნ. თ-მა» ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურს და მოითხოვა ¹ 6399 ბრძანების, ¹ 5366 საგადასახადო მოთხოვნის და საგადასახადო გირავნობა-იპოთეკის უფლების წარმოშობის შესახებ 2009 წლის 18 ნოემბრის ¹ 025-339 შეტყობინების ბათილად ცნობა.

შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 16 დეკემბრის ¹ 5018 ბრძანებით ინდ. მეწარმე ნ. თ-ის საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გორის საგადასახადო ინსპექციას დაევალა, გადამხდელის არგუმენტაციის გათვალისწინებით, დამატებით შეესწავლა სადავო საკითხი, დაეზუსტებინა გადამხდელთან ბუღალტრულ ჩანაწერებში აღურიცხველი ან/და სასაქონლო ზედნადების გარეშე გამოვლენილი საქონლის ოდენობა, ამის შესაბამისად გადაეანგარიშებინა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 143-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე დარიცხული სანქციები და, შესაბამისი საფუძვლის არსებობისას, გადამხდელისთვის წარედგინა შესწორებული საგადასახადო მოთხოვნა; საგადასახადო გირავნობა/იპოთეკის უფლება კი უნდა გამოყენებულიყო საგადასახადო ვალდებულების ფარგლებში.

შემოსავლების სამსახურის აღნიშნული ბრძანება ინდ. მეწარმე «ნ. თ-მა» გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში, რომლის 2010 წლის 11 იანვრის გადაწყვეტილებითაც დავის განხილვა შეჩერდა 2010 წლის 1 თებერვლამდე, შემოსავლების სამსახურს დაევალა ინფორმაციის წარდგენა 2009 წლის 16 დეკემბრის ბრძანების აღსრულების თაობაზე.

ინდ. მეწარმე ნ. თ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში და მოითხოვა ¹ 6399 ბრძანების, ¹ 5366 საგადასახადო მოთხოვნისა და საგადასახადო გირავნობა-იპოთეკის უფლების წარმოშობის შესახებ 2009 წლის 18 ნოემბრის ¹ 025-339 შეტყობინების, საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის, 2009 წლის 6 ოქტომბრის ¹ 5616 ბრძანების, შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 16 დეკემბრის ბრძანებისა და დავების განხილვის საბჭოს 2010 წლის 11 იანვრის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა იმავე გარემოებებზე მითითებით, რომლებიც აღნიშნული ჰქონდა ადმინისტრაციულ საჩივარში.

დავების განხილვის საბჭოში მოსარჩელის მიერ წარდგენილი ადმინისტრაციული საჩივარი 2010 წლის 8 თებერვლის გადაწყვეტილებით განუხილველად დარჩა დავის საგანზე ნ. თ-ის მიერ სასამართლოში სარჩელის აღძვრის გამო.

გორის საგადასახადო ინსპექციამ დამატებით გამოიკვლია შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 16 დეკემბრის ბრძანებით განსაზღვრული გარემოებები და, 2010 წლის 29 იანვრის მიმართვის თანახმად, ჩათვალა, რომ არ არსებობდა ნ. თ-ზე დარიცხული სანქციების გადაანგარიშებისა და შესწორებული საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენის საფუძველი.

მოსარჩელემ დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნა და შეჩერების შესახებ აქტის ბათილად ცნობის ნაცვლად, მოითხოვა დავების განხილვის საბჭოს 2010 წლის 8 თებერვლის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა.

2009 წლის 24 აგვისტოს გამყიდველ დ. თ-ის მიერ (მყიდველი ნ. თ-ი) შედგა სასაქონლო ზედნადები ¹23, სადაც ნასყიდობის საგნად მიეთითა 12 833 ლარის ღირებულების ,,სხვადასხვა სასურსათო და სამრეწველო საქონელი”.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ინვენტარიზაციისას ინდ. მეწარმე «ნ. თ-ის» მიერ ინსპექტორებისათვის წარდგენილ იქნა სასაქონლო ზედნადები ¹23, ¹3 დანართების გარეშე (სულ _ 32 ფურცელი, 811 დასახელების საქონელი), ანუ ინსპექციის მიერ ისე მოხდა აქტისა და სამართალდარღვევის ოქმის შედგენა, ნ. თ-თვის სანქციის დარიცხვა, საგადასახადო მოთხოვნის, გირავნობა/იპოთეკის უფლების განხორციელება, რომ სასაქონლო ზედნადების დანართები მხედველობაში მიღებული და, შესაბამისად, სათანადოდ შეფასებული არ ყოფილა.

სასამართლომ მიუთითა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 156-ე მუხლის 1-ლი ნაწილზე და გაიზიარა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილება, რომლითაც ნ. თ-ის საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა და გორის საგადასახადო ინსპექციას დაევალა გადამხდელის არგუმენტაციის გათვალისწინებით, დამატებით შეესწავლა სადავო საკითხი, დაეზუსტებინა გადამხდელთან ბუღალტრულ ჩანაწერებში აღურიცხველი ან/და სასაქონლო ზედნადების გარეშე გამოვლენილი საქონლის ოდენობა, ამის შესაბამისად გადაეანგარიშებინა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 143-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე დარიცხული სანქციები და, შესაბამისი საფუძვლის არსებობისას, გადამხდელისთვის წარედგინა შესწორებული საგადასახადო მოთხოვნა; საგადასახადო გირავნობა/იპოთეკის უფლება კი უნდა გამოყენებულიყო საგადასახადო ვალდებულების ფარგლებში. თუმცა ამ ბრძანებით არ მოხდა გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტების ბათილად ცნობა

სასამართლომ აღნიშნა, რომ შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 16 დეკემბრის ბრძანების საფუძველზე გორის საგადასახადო ინსპექციის მიერ უნდა მომხდარიყო ახალი ადმინისტრაციული წარმოების დაწყება, შესრულებულიყო ზემდგომი ადმინისტრაციული ორგანოს მითითებები, სრულყოფილად გამოკვლეულიყო საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებები, და თუკი იგი ჩათვლიდა, რომ ნ. თ-ს სანქცია კვლავ უნდა დარიცხვოდა იმავე (მეტი ან ნაკლები) ოდენობით, თავიდან გამოეცა საგადასახადო მოთხოვნა შესწორებული სახით.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ დარღვეულ იქნა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის მოთხოვნები, სასამართლო დაეთანხმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილებას გორის საგადასახადო ინსპექციისათვის საქმის გარემოებების ხელახლა შესწავლასთან დაკავშირებით. სასამართლომ მიიჩნია, რომ სამართალდარღვევის ოქმი, სანქციის დარიცხვის ბრძანება და საგადასახადო მოთხოვნა გამოცემულია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე არსებითი გარემოებების გამოკვლევა-შეფასების გარეშე. აქედან გამომდინარე, სასამართლომ მითითებული აქტები ბათილად ცნო სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად და ადმინისტრაციულ ორგანოს დაავალა საქმის გარემოებების ხელახლა გამოკვლევა.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ გამოიყენა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 143-ე მუხლის მე-2 ნაწილი და აღინიშნა, რომ ინვენტარიზაციისას ინდ. მეწარმე «ნ. თ-ის» მიერ ინსპექტორებისათვის წარდგენილ იქნა სასაქონლო ზედნადები ¹23, ¹3 დანართების გარეშე (სულ _ 32 ფურცელი, 811 დასახელების საქონელი), ანუ ინსპექციის მიერ ისე მოხდა სანქციის ოდენობის განსაზღვრა და ნ. თ-ზე დარიცხვა, რომ სასაქონლო ზედნადების დანართები მხედველობაში მიღებული და, შესაბამისად, სათანადო შეფასებული არ ყოფილა. სასამართლომ მიიჩნია, რომ გორის საგადასახადო ინსპექციის მიერ სწორედ ეს გარემოებები უნდა ყოფილიყო გამოკვლეული.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 146-ე მუხლის მე-8 ნაწილის ,,ბ” ქვეპუნქტზე დაყრდნობით განმარტა, რომ დავების განხილვის საბჭოს მიერ სწორად მოხდა საჩივრის განუხილველად დატოვება, თუმცა არ დაეთანხმა დადგენილებითი ნაწილის დებულებას, რომლითაც ძალაში დარჩა შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 16 დეკემბრის ¹5018 ბრძანება, ვინაიდან ქვემდგომი ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების შეფასება აღარ შედის დავების განხილვის საბჭოს კომპეტენციაში და ეს საკითხი, სარჩელის წარდგენის გამო, სასამართლოს პრეროგატივაა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ ბათილად ცნო 2010 წლის 8 თებერვლის გადაწყვეტილების ის პუნქტი, რომლითაც ძალაში დარჩა შემოსავლების სამსახურის ბრძანება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ ნ. თ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დააკმაყოფილა, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნო საგადასახადო მოთხოვნა და მის საფუძვლად არსებული აქტები, შემოსავლების სამსახურის ბრძანება იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა ნ. თ-ის საჩივარი ამ აქტების ბათილად ცნობის შესახებ, დავების განხილვის საბჭოს გადაწყვეტილების მე-2 პუნქტი, რომლითაც ძალაში დარჩა შემოსავლების სამსახურის გასაჩივრებული ბრძანება.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სსიპ შემოსავლების სამსახურის გორის საგადასახადო ინსპექციამ, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სსიპ შემოსავლების სამსახურმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ.

აპელანტები სააპელაციო საჩივრით ითხოვდნენ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 30 სექტემბრის გადაწყვეტილებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სსიპ შემოსავლების სამსახურის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სსიპ შემოსავლების სამსახურის გორის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა; გორის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებული იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ნ. თ-ის სარჩელი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განმხილველი საბჭოს 2010 წლის 8 თებერვლის ¹263/2/10 გადაწყვეტილების, ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 16 დეკემბრის ¹5018 ბრძანების, გორის საგადასახადო ინსპექციის 2009 წლის 6 ოქტომბრის ¹5616 ბრძანების ბათილად ცნობის მოთხოვნით არ დაკმაყოფილდა; ნ. თ-ის სარჩელი გორის საგადასახადო ინსპექციის 2009 წლის 15 ოქტომბრის სამართალდარღვევის ოქმის ¹020404, 2009 წლის 21 ოქტომბრის ბრძანების ¹6399, 2009 წლის 22 ოქტომბრის ¹5366 საგადასახადო მოთხოვნის სრულად ბათილად ცნობის მოთხოვნით არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს ასკ-ის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილი არ უნდა გამოეყენებინა, ჩათვალა, რომ რაიონულმა სასამართლომ სწორი შეფასება არ მისცა დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საგადასახადო კოდექსის 156-ე მუხლზე, რომლის 1-ლი ნაწილის მიხედვით, შემოსავლების სამსახური უფლებამოსილია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამომცემ ადმინისტრაციულ ირგანოს დაავალოს, განმეორებით განიხილოს და შეისწავლოს სადავო საკითხი, მის მიერ მითითებულ ვადაში, აღნიშნულ პერიოდში დავის განხილვა ჩერდება. ამავე მუხლის მე-4 ნაწილით განსაზღვრულია შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილებების სახეები, მას შეუძლია ა)დააკმაყოფილოს საჩივარი და გააუქმოს საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება, ბ)ნაწილობრივ დააკმაყოფილოს საჩივარი და ნაწილობრივ გააუქმოს საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება, გ) არ დააკმაყოფილოს საჩივარი. კონკრეტულ შემთხვევაში, შემოსავლების სამსახურმა მიიღო გადაწყვეტილება საჩივრის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების შესახებ, რის შედეგსაც საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება წარმოადგენს, საგადასახდო კოდექსის 156-ე მუხლის მე-4 ნაწილის «ბ» ქვეპუნქტის თანახმად.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მოსარჩელეს არ გაუხდია სადავოდ, თუ რატომ არ გადაწყვიტა შემოსავლების სამსახურმა, ინვენტარიზაციის შედეგად გამოყენებული სანქციის მართლზომიერების საკითხი არსებითად. მისი მოსაზრებით, კონკრეტულ შემთხვევაში მოსარჩელეც ეთანხმება იმ გარემოებას, რომ დასაზუსტებელი იყო გადამხდელთან ბუღალტრულ ჩანაწერებში აღურიცხველი ან/და სასაქონლო ზედნადების გარეშე გამოვლენილი საქონლის ოდენობა, შესასწავლი იყო მის მიერ წარდგენილი დანართები, შესაბამისად ჩათვალა, რომ შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილება შეესაბამებოდა საგადასახადო კოდექსის 156-ე მუხლის პირველი ნაწილით დადგენილ მოთხოვნებს და არ არსებობდა კანონის არსებითი დარღვევა, რაც მიღებული ბრძანების ბათილად ცნობის საფუძველს წარმოადგენდა. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა აპელანტთა მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ სასამართლო გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი და შემოსავლების სამსახურის ბრძანება თითქმის იდენტურია. არ არსებობდა მისი ნაწილობრივ ბათილად ცნობის საფუძველი, ვინაიდან, სწორედ იგივე შედეგი დადგა სასამართლოს გადაწყვეტილებითაც. ამ უკანასკნელითაც, (შემოსავლების სამსახურის მსგავსად) უარი ეთქვა მოსარჩელეს საგადასახადო მოთხოვნის და გირავნობა/იპოთეკის შესახებ შეტყობინების სრულად ბათილად ცნობაზე.

სააპელაციო სასამართლო არ დაეთანხმა ფინანსთა სამინისტროს 2010 წლის 8 თებერვლის გადაწყვეტილების კანონსაწინააღმდეგობას, იმ საფუძვლით, რომ მასში მითითებული იქნა შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 16 დეკემბრის ბრძანების ძალაში დატოვების თაობაზე, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მიუხედავად იმისა საბჭოს გადაწყვეტილებაში მიეთითებოდა თუ არა შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 16 დეკემბრის ბრძანების ძალაში დატოვების შესახებ, მისი გაუქმება ფინანსთა სამინისტროს სისტემაში დავის განხილვისას არ მომხდარა და მას სავალდებულო იურიდიული ძალა გააჩნდა. ამასთან, საბჭოს გადაწყვეტილების დასაბუთებიდანაც დასტურდება, რომ საბჭოს, შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების კანონიერებაზე 8 თებერვალს არსებითად არ უმსჯელია.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე აღნიშნა, რომ დაუსაბუთებელია სარჩელი, 2009 წლის 6 ოქტომბრის ბრძანების ბათილად ცნობის მოთხოვნით, ვინაიდან დადგენილია, რომ აღნიშნული ბრძანებით, განცხადების ადმინისტრირების სამმართველოს მიმდინარე კონტროლის განყოფილების მოხსენებითი ბარათის საფუძველზე, განისაზღვრა საწარმოში ინვენტარიზაციის ჩატარება. ბრძანებას საფუძვლად დაედო საგადასახადო კოდექსის 110-ე მუხლი, რომლის მიხედვითაც, საგადასახადო ორგანოს უფროსი უფლებამოსილია მიიღოს გადაწყვეტილება საგადასახადო კონტროლის განხორციელების მიზნით ინვენტარიზაციის ჩატარების თაობაზე, ხოლო მოსარჩელე ვერ უთითებს მისი კანონშეუსაბამობის დამადასტურებელ ფაქტობრივ და სამართლებრივ საფუძვლებს.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მხარეთა დისპოზიციურობის პრინციპის გათვალისწინებით, დავის საგნის ფარგლებს სცილდება მსჯელობა იმის თაობაზე, გამოიკვლია თუ არა არსებითად გორის საგადასახადო ინსპექციამ შემოსავლების სამსახურის მიერ მითითებული გარემოებები. შესაბამისად, გორის რაიონული სასამართლოს მოსაზრებას, რომ 2010 წლის 29 იანვრის ¹16-20/3/923 წერილი, რომლითაც გორის საგადასახადო ინსპექციის უფროსი აცნობებს დავების განხილვის სამსახურის უფროსს შესწორებული საგადასახადო მოთხოვნის გამოცემის საფუძვლების არარსებობის შესახებ, ადასტურებს თუ არა შემოსავლების სამსახურის მითითების შესრულების ფაქტს არ წარმოადგენს წინამდებარე დავის საგანს. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნული გარემოება კიდევ ერთხელ ადასტურებს, რომ საქმეზე არ უნდა გამოყენებულიყო ასკ-ის 32.4-ე მუხლი. დავის საგნის ფარგლებში არ შედიოდა და შესაბამისად, სასამართლოს მიერ შეფასებაც არ მისცემია საკითხს იმის შესახებ, შეასრულა თუ არა საგადასახადო ინსპექციამ შემოსავლების სამსახურის მითითება, რის გამოც სააპელაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სასამართლოს მიერ ასკ-ის 32.4-ე მუხლის გამოყენებით, გასაჩივრებული აქტების ბათილად ცნობა და ინსპექციისთვის ახალი აქტის გამოცემის დავალდებულება საფუძველს მოკლებულია.

მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი/მ «ნ. თ-მა» და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

საკასაციო საჩივარში აღნიშნულია, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ არასწორად განმარტა კანონი, კერძოდ, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 2005 წლის 14 თებერვლის ¹86 ბრძანების მე-3 მუხლის მე-15 პუნქტის სასაქონლო ზედნადების გამოწერის და გამოყენების ინსტრუქციის თანახმად ვალდებულება ზედნადების არასწორ შევსებაზე ეკისრება არა მყიდველს-ი/მ «ნ. თ-ს», არამედ გამყიდველს ი/მ «დ. თ-ს». Kკასატორი მიუთითებს, რომ საგადასახადო კოდექსის 143-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად სანქციები გამოიყენება იმ შემთხვევაში, თუ სასაქონლო ზედნადებში არ არის მითითებული დოკუმენტის თარიღი და ნომერი, სამეწარმეო ოპერაციის მხარეები, საიდენტიფიკაციო ნომერი, საქონლის დასახელება და რაოდენობა, სალაროს ჩეკი». კასატორის მოსაზრებით, საგადასახადო ორგანომ დაარღვია საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2005 წლის 7 აპრილის ¹228 ბრძანების მე-12-მე-14 მუხლები «პირადი ბარათის აღრიცხვის წესის წარმოება», რომლის თანახმად, საგადასახადო ორგანო ვალდებულია ნებისმიერი დარიცხვის შემთხვევაში გაუგზავნოს ახალი ან კორექტირებული საგადასახადო მოთხოვნა და მიუთითოს დარიცხვის საფუძველი. აღნიშნულ შემთხვევაში საგადასახადო ორგანო ვალდებული იყო გამოეგზავნა ახალი საგადასახადო მოთხოვნა, ხოლო საფუძვლად მიეთითებინა 2010 წლის 29 იანვრის წერილი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ინდ/მეწარმე «ნ. თ-ის» დაზუსტებული საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება მიღებულია საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების დარღვევით, რაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლების მოთხოვნათა გათვალისწინებით, წარმოადგენს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველს.

საკასაციო სასამართლომ შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება, რის შედეგადაც მივიდა შემდეგ დასკვნამდე: სააპელაციო სასამართლო, მართალია, არ ეთანხმება ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მხრიდან დავის ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლის შესაბამისად გადაწყვეტას, მაგრამ, თავის მხრივ, ფაქტობრივად, არ შედის დავის არსებითად გადაწვეტის პროცესში, ღიად ტოვებს სასარჩელო მოთხოვნას და არ მსჯელობს მის საფუძვლიანობაზე.

საკასაციო სასამართლო კვლავაც ადასტურებს მისი მხრიდან არაერთხელ განვითარებულ მოსაზრებას და აღნიშნავს, იმ ვითარებაში, როდესაც ამოწურულია დავის ადმინისტრაციულ ორგანოში განხილვის ყველა ეტაპი, ამასთან დავა ადმინისტრაციულ ორგანოში განხილულია არსებითად, იმავე ორგანოში საქმის დაბრუნება საკითხის ხელახალი განხილვისათვის ხშირ შემთხვევაში მოკლებულია შესაძლო შედეგს, მაგრამ აღნიშნული მითითება გულისხმობს სწორედ სასამართლოს ვალდებულებას, ასეთ პირობებში თავად იმსჯელოს სარჩელზე და მოტივირებული გადაწყვეტილებით უარყოს ან დაადასტუროს სარჩელის საფუძვლიანობა.

საკასაციო სასამართლო საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 157-ე მუხლზე (სადავო პერიოდისათვის მოქმედი რედაქცია) დაყრდნობით არ უარყოფს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობის სისწორეს იმის თაობაზე, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური უფლებამოსილი იყო გორის საგადასახადო ინსპექციისათვის დაევალებინა საკითხის ხელახალი შესწავლა. კერძოდ, ზემოაღნიშნული მუხლის I ნაწილის შესაბამისად, თუ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური დაასკვნის, რომ სათანადოდ არ არის გამოკვლეული საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები, იგი უფლებამოსილია, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამომცემ საგადასახადო ორგანოს დაავალოს, განმეორებით განიხილოს და შეისწავლოს მხოლოდ სადავო საკითხი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მიერ მითითებულ ვადაში, რომელიც არ შეიძლება იყოს 30 სამუშაო დღეზე მეტი.

საქართველოს ფინანსთა საინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 16 დეკემბრის ¹5018 ბრძანებით ინდ/მეწარმე «ნ. თ-ის» 2008 წლის 13 ნოემბრისა და 04 დეკემბრის საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გორის საგადასახადო ინსპექციას დაევალა გადამხდელის არგუმენტების გათვალისწინებით დამატებით შეესწავლა სადავო საკითხი, დაეზუსტებინა გადამხდელთან ბუღალტრულ ჩანაწერებში აღურიცხავი ან/და სასაქონლო ზედნადების გარეშე გამოვლენილი საქონლის ოდენობა, გადაეანგარიშებინა სსკ-ის 143-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე დარიცხული სანქციები და შესაბამისად, საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, გადასახადის გადამხდელისათვის წარედგინა შესწორებული «საგადასახადო მოთხოვნა».

უდავოა, რომ ზემოაღნიშნული ბრძანების საფუძველზე ინდ/მეწარმე «ნ. თ-ის» საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და გორის საგადასახადო ინსპექციას დაევალა საკითხის ხელახალი შესწავლა, თუმცა ასევე ცალსახაა, რომ საჩივრის ნაწილობრივ დაკმაყოფილება გადასახადის გადამხდელს არ ართმევს უფლებას მოითხოვოს საჩივრის სრული მოცულობით დაკმაყოფილება. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ინდ/მეწარმე «ნ. თ-ის» სარჩელის მიზანს წარმოადგენდა მისი სრული საგადასახადო რეაბილიტაცია, რომლის უზრუნველყოფის საშუალებად მისი მხრიდან გამოყენებული იქნა დავის სასამართლო წესით გადაწყვეტა.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას სასამართლოს მხრიდან ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლის გამოყენების და შემოსავლების სამსახურის მიერ საკითხის ხელახალი გამოკვლევის მიზნით საქმის თავდაპირველი აქტის მიმღებB ორგანოში დაბრუნების შემთხვევაში შედეგის იდენტურობის თაობაზე და სააპელაციო სასამართლოს ყურადღებას მიაქცევს იმ არსებით განსხვავებაზე, რომელიც თან ახლავს საკითხის ამგვარ გადაწყვეტას.

შემოსავლების სამსახურის მხრიდან საჩივრის ნაწილობრივ დაკმაყოფილებისა და საქმის გორის საგადასახადო ინსპექციაში დაბრუნების შედეგად ძალაში დარჩა «საგადასახადო მოთხოვნა» და გირავნობა/იპოთეკის უფლების წარმოშობის შესახებ საგადასახადო ორგანოს შეტყობინება. საგადასახადო კოდექსის 156-ე მუხლის მოთხოვნებიდან გამომდინარე, გადასახადის გადამხდელს «შესწორებული საგადასახადო მოთხოვნა» გაეგზავნება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მოხდება მისი «შესწორება», წინააღმდეგ შემთხვევაში საგადასახადო ორგანოს ახალი «საგადასახადო მოთხოვნის» გაგზავნის ვალდებულება, ამავე მუხლის დებულებებიდან გამომდინარე, არ ეკისრება. მაშინ როდესაც, სასამართლოს მიერ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლის გამოყენების შემთხვევაში, სასამართლო, მართალია, არარსებითად, მაგრამ ბათილად სცნობს «საგადასახადო მოთხოვნას» და ადმინისტრაციულ ორგანოს ავალებს ყველა გარემოების გამოკვლევის საფუძველზე მიიღოს და გადასახადის გადამხდელს წარუდგინოს ახალი «საგადასახადო მოთხოვნა», რომელიც იქნება საგადასახადო ორგანოს მიერ გამოცემული ახალი ინდივიდიალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი და რომელიც, თავის მხრივ, წარმოადგენს საგადასახადო დავის დაწყების ახალ ფორმალურ საფუძველს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას სარჩელის ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლით გადაწყვეტის შემთხვევაში სასამართლო გადაწყვეტილებისა და შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების იდენტურობის თაობაზე და თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს ეს მოსაზრება ემყარება მატერიალური და საპროცესო ნორმების არასწორ განმარტებას.

საკასაციო სასამართლო წინამდებარე გადაწყვეტილების შეფასებისას მნიშვნელოვნად მიიჩნევს კიდევ ერთ გარემოებაზე მითითებას. შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 16 დეკემბრის ¹5018 ბრძანებით, როგორც ზემოთ უკვე აღინიშნა, ინდ/მეწარმე «ნ. თ-ის» საჩივარი საგადასახადო ინსპექციის 2009 წლის 21 ოქტომბრის ¹6399 ბრძანების, ¹5366 «საგადასახადო მოთხოვნისა» და გირავნობის/იპოთეკის უფლების წარმოშობის შესახებ საგადასახადო ორგანოს შეტყობინების გაუქმების თაობაზე დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, მაშინ როდესაც სასამართლო გადაწყვეტილებით მოსარჩელეს იმავე აქტების გაუქმების მოთხოვნით აღძრულ სარჩელზე უარი ეთქვა სრული მოცულობით. ასეთ პირობებში საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სასამართლო გადაწყვეტილებით ფაქტობრივად გაუარესდა მხარის სამართლებრივი მდგომარეობა, რაც არსებითად ეწინააღმდეგება სამართალწარმოების პრინციპებს.

რაც შეეხება მოთხოვნის კანონიერებას მატერიალური სამართლის ნორმების თვალსაზრისით, საკასაციო სასამართლო აღნიშნულის თაობაზე მიუთითებს შემდეგს: საგადასახადო კოდექსის 143-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, სამეურნეო ოპერაციის დასრულებიდან არაუგვიანეს 30 კალენდარული დღისა ბუღალტრულ ჩანაწერებში აღურიცხველი ან/და სასაქონლო ზედნადების გარეშე საქონლის, ხოლო სხვა ქვეყნიდან საქართველოს საბაჟო ტერიტორიაზე შემოტანისას _ საქართველოს საბაჟო კანონმდებლობით გათვალისწინებული დოკუმენტების გარეშე საქონლის გამოვლენის შემთხვევაში, პირს გადახდება ბუღალტრულ ჩანაწერებში აღურიცხველი ან/და სასაქონლო ზედნადების გარეშე ან საქართველოს საბაჟო კანონმდებლობით გათვალისწინებული დოკუმენტების გარეშე გამოვლენილი საქონლის საბაზრო ღირებულებით დღგ-ის გარეშე. აღნიშნული სანქცია არ გამოიყენება იმ შემთხვევაში, თუ ბუღალტრულ ჩანაწერებში აღურიცხველ საქონელზე არსებობს საქართველოს საბაჟო კანონმდებლობით გათვალისწინებული დოკუმენტები ან საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა.

ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ამ მუხლის პირველი და მეორე ნაწილებით გათვალისწინებული სანქციები გამოიყენება იმ შემთხვევაშიც, თუ სასაქონლო ზედნადებში არ არის მითითებული: ა) დოკუმენტის შედგენის თარიღი და ნომერი, 2) სამეურნეო ოპერაციის მონაწილე მხარეთა დასახელება, საიდენტიფიკაციო ნომერი (მისი არსებობის შემთხვევაში) ან სახელი და გვარი, პირადი ნომერი, გ) საქონლის დასახელება და რაოდენობა.

როგორც ზემოაღნიშნული ნორმის შინაარსი ცხადყოფს, კანონში მკვეთრად არის გაწერილი ის სავალდებულო რეკვიზიტები, რომელთა არარსებობა განაპირობებს პირის მიმართ საჯარიმო სანქციების გამოყენების შესაძლებლობას. სასაქონლო ზედნადები წარმოადგენს აღრიცხვის დოკუმენტს, რომლითაც დასტურდება სამეურნეო ოპერაციის განხორციელებისა და ქვეყნის შიგნით საქონლის მიწოდების ფაქტი. იმის გათვალისწინებით, რომ სასაქონლო ზედნადების არსებობა უზრუნველყოფს სამეურნეო ოპერაციის დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე კონტროლს, კანონმა გამოყო ის ძირითადი რეკვიზიტები, რომელთა გადამოწმება შესაძლებელს გახდის სამეურნეო ოპერაციის სრული ციკლის გაკონტროლებას.

ზემოაღნიშნული მოთხოვნებიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს ადმინისტრაციული ორგანოს წარმომადგენელთა მოსაზრებას ზედნადების ყველა გრაფის ზედმიწევნით ზუსტად შეუვსებლობის შემთხვევაში საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 143-ე მუხლით გათვალისწინებული სანქციის გამოყენების შესაძლებლობის თაობაზე და თვლის, რომ ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია, წარმოდგენილი დოკუმენტაციის გადამოწმების გზით განსაზღვროს არის თუ არა სახეზე საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 143-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული გარემოებები.

«სასაქონლო ზედნადებების გამოწერისა და გამოყენების შესახებ» საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2005 წლის 14 თებერვლის ¹86 ბრძანების (ძალადაკაგულია ფინანსთა მინისტრის 12.31.2010წ ¹996 ბრძანებით) 3.15 მუხლის შესაბამისად, საქონლის (ტვირთის) ასორტიმენტის მრავალსახეობის დროს, როდესაც საკმარისი არ არის ერთი ზედნადები, გამოიყენება სასაქონლო ზედნადების დანართი, დანართის შესაბამის სტრიქონზე ჩაიწერება იმ ზედნადების ნომერი, რომლის გაგრძელებასაც წარმოადგენს მოცემული დანართი. დანართი ივსება ზედნადებთან ერთად. შესაბამისად მათი შევსების თარიღი ემთხვევა. ამავე მუხლში წარმოდგენილია საქონელზე არსებული ინფორმაციის დანართში შეიტანება წესი და პოცედურა.

იმის გათვალისწინებით, რომ ზემოაღნიშნული ინსტრუქცია ითვალისწინებს «ზედნადების დანართების» გამოყენების შესაძლებლობას და სწორედ ამ სახის დანართებთან გვაქვს წინამდებარე შემთხვევაში საქმე, საკასაციო სასამათლო საჭიროდ მიიჩნევს, ადმინისტრაციულმა ორგანომ სათანადო შეფასება მისცეს საქმეში წარმოდგენილ ზედნადებებს დანართებითურთ და მათი მიუღებლობის შემთხვევაში ჩამოაყალიბოს მკვეთრად განსაზღვრული პოზიცია საგადასახადო კოდექსის შესაბამის ნორმებზე მითითებით.

საქმეში წარმოდგენილი მასალებისა და გასაჩივრებული ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ურთიერთშეჯერების საფუძველზე საკასაციო სასამართლო შეუძლებლად მიიჩნევს საქმეზე არსებითი გადაწყვეტილების გამოტანას, რის გამოც თვლის, რომ ბათილად უნდა იქნას ცნობილი გასაჩივრებულ ნაწილში სადავო აქტები და ადმინისტრაციულ ორგანოს დაევალოს, საქმის გარემოებათა სრულად გამოკვლევისა და შესწავლის შედეგად ინდ/მეწარმე «ნ. თ-თან» მიმართებაში გამოსცეს ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. აქვე საკასაციო სასამართლო უსაფუძვლოდ მიიჩნევს კასატორის მოთხოვნას ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს გადაწყვეტილების ბათილობის თაობაზე და თვლის, რომ სახეზე არ არის დავების განხილვის საბჭოს გადაწყვეტილების ბათილობის სამართლებრივი საფუძველი.

საგადასახადო კოდექსის 146-ე მუხლის მე-8 პუნქტის შესაბამისად, იმ შემთხვევაში, თუ სასამართლო წარმოებაშია საქმე იმავე მხარეებს შორის დავაზე, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით, პირის საჩივარი არ განიხილება.

ზემოაღნიშნული მუხლის მოთხოვნებიდან გამომდინარე, ინდ/მეწარმე «ნ. თ-ს» საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს მხრიდან მართებულად ეთქვა უარი საჩივრის განხილვაზე, რის გამოც, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ არ არსებობის ამ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა:

1. ინდ/მეწარმე «ნ. თ-ის» დაზუსტებული საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 30 სექტემბრის განჩინება და საქმეზე მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. ინდ/მეწარმე «ნ. თ-ის» სარჩელი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნეს ცნობილი გორის საგადასახადო ინსპექციის 2009 წლის 15 ოქტომბრის ¹020404 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი, 2009 წლის 21 ოქტომბრის ¹6399 ბრძანება, 2009 წლის 22 ოქტომბრის ¹5366 საგადასახადო მოთხოვნა, შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 16 დეკემბრის ¹5018 ბრძანება საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობაზე უარის თქმის ნაწილში, საგადასახადო გირავნობა-იპოთეკის უფლების წარმოშობის შესახებ 2009 წლის 18 ნოემბრის ¹025-339 შეტყობინება და საქართველოს შემოსავლების სამსახურს დაევალოს საქმის გარემოებათა სრულყოფილი გამოკვლევის შემდეგ ინდ/მეწარმე «ნ. თ-თან» დაკავშირებით გამოსცეს ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი; ინდ/მეწარმე ნ. თ-ს უარი ეთქვას საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2010 წლის 8 თებერვლის ¹223/2/10 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობაზე;

4. შემოსავლების სამსახურს ნ. თ-ის სასარგებლოდ დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის 641,65 ლარის გადახდა.

5. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.