ბს-1582-1537(კ-08) 21 იანვარი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თავმჯდომარე ლევან მურუსიძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე

პაატა სილაგაძე

სხდომის მდივანი _ გულნარა ილინა

კასატორი (მოსარჩელე) _ შპს “...”, წარმომადგენელი _ ვ. ც-ძე (2008 წლის 21 ნოემბრის მინდობილობა)

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) _ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისია, წარმომადგენელი _ ი. თ-ია (2009 წლის 11 აგვისტოს ¹03/1627-09 მინდობილობა)

მესამე პირი: 1. შპს “...”; 2. შპს “...”, წარმომადგენელი _ ხ. ი-ია (2008 წლის 2 აპრილის რწმუნებულება)

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 სექტემბრის განჩინება

სარჩელის საგანი _ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2007 წლის 22 ნოემბერს შპს “...” სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხე საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, 2007 წლის 26 ოქტომბერს საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის მიერ მიღებულ იქნა ¹637/16 გადაწყვეტილება, “ერთი მხრივ, შპს “...” და მეორე მხრივ, შპს “...” და შპს “...” შორის დავის არსებითი გადაწყვეტის შესახებ”. აღნიშნული გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა შპს “...” მოთხოვნა და შპს “...” და შპს “...” დაევალათ ინტერნეტ-მომსახურების თანხების კორექტირება ამ გადაწყვეტილებაში მითითებული პერიოდებისა და ტარიფების მიხედვით, რაც მოსარჩელის მოსაზრებით, იყო კანონსაწინააღმდეგო. ხსენებული გადაწყვეტილება იყო უკანონო, უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელი. სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი მიღებული იყო საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მოთხოვნათა უხეში დარღვევით. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილი არ იყო, თავისი გადაწყვეტილება დაეფუძნებინა იმ გარემოებებზე, ფაქტებზე, მტკიცებულებებზე ან არგუმენტებზე, რომლებიც არ იქნა გამოკვლეული და შესწავლილი ადმინისტრაციული წარმოების დროს. საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის მიერ მიღებულ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს საფუძვლად დაედო მოწინააღმდეგე მხარის მიერ ხსენებული კომისიის სხდომაზე წარდგენილი ის მტკიცებულებები, რომლებიც მოსარჩელემ სადავოდ გახადა. საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულმა კომისიამ ამავე სხდომაზე დაადასტურა და მიუთითა, რომ იგი სადავო მტკიცებულებებზე დაყრდნობით ვერ მიიღებდა გადაწყვეტილებას, თუმცა მის მიერ მიღებული 2007 წლის 26 ოქტომბრის ¹637/16 სადავო გადაწყვეტილება სხვაგვარად ჩამოყალიბდა და დაეფუძნა სწორედ იმ მტკიცებულებებს, რომელთა არც გამოკვლევის და არც გამოყენების უფლებამოსილება, კომისიას არ ჰქონდა.

მოსარჩელის მტკიცებით, არსებითად იყო დარღვეული საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის მე-2 ნაწილი, კერძოდ, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადების ან გამოცემის წესის არსებით დარღვევად ჩაითვლებოდა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა ამ კოდექსის 32-ე ან 34-ე მუხლით გათვალისწინებული წესის დარღვევით ჩატარებულ სხდომაზე, ან კანონით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული წარმოების სახის დარღვევით, ანდა კანონის ისეთი დარღვევა, რომლის არარსებობის შემთხვევაში, მოცემულ საკითხზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება. აღნიშნული გამოიხატებოდა იმაში, რომ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისია გადაწყვეტილების მიღებისას დაეყრდნო იმ მტკიცებულებებს, რომელთა გამოყენების უფლებამოსილება მას არ გააჩნდა, რის შედეგადაც მან მიიღო უსაფუძვლო გადაწყვეტილება.

მოსარჩელის განმარტებით, სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მოქმედების შეჩერება აუცილებელი იყო სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით. საგულისხმო იყო, რომ ზემოხსენებული გადაწყვეტილებით მოსარჩელეს ადგებოდა არსებითი ზიანი, რაც გამოიხატებოდა სადავო გადაწყვეტილებით დადგენილი პროცედურების დაცვით, ინტერნეტ-მომსახურების თანხების კორექტირებიდან წარმოშობილი ზედმეტად დარიცხული თანხების ანაზღაურებაში, კერძოდ, შპს “...” და შპს “...” მხრიდან 2007 წლის ოქტომბერში, სადავო გადაწყვეტილების საფუძველზე წარმოდგენილ იქნა გადაანგარიშება (შედარების აქტები), რომლის საფუძველზე, შპს “...” იძულებული გახდებოდა, გადაეხადა ზედმეტად დარიცხული თანხები. წინააღმდეგ შემთხვევაში, აღნიშნული კომპანიები შეწყვეტდნენ სახაზო-საკაბელო სააბონენტო წყვილებით სარგებლობის მომსახურებას, რაც შპს “...” გამოუსწორებელ ზიანს მიაყენებდა, რომლის გაანგარიშება საკმაოდ რთულ პროცედურასთან იქნებოდა დაკავშირებული, ვინაიდან მოხდებოდა რამდენიმე ათასი აბონენტისათვის დი-ეს-ელ სერვისის შეწყვეტა, რაც არა მარტო ფინანსურ ზიანს, არამედ ამ კომპანიის _ შპს “...” საქმიანი რეპუტაციის შელახვასაც გამოიწვევდა. ამდენად, ცალსახა იყო გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონთან შეუსაბამობა, რაც არსებით ზიანს აყენებდა შპს “...”.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2007 წლის 26 ოქტომბრის ¹637/16 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა და სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით, სასამართლოს მიერ საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე, საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2007 წლის 26 ოქტომბრის ¹637/16 გადაწყვეტილების მოქმედების შეჩერება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 23 ნოემბრის განჩინებით შპს “...” მოთხოვნა საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2007 წლის 26 ოქტომბრის ¹637/16 გადაწყვეტილების მოქმედების შეჩერების თაობაზე, არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნულ განჩინებაზე შპს “...” შეიტანა კერძო საჩივარი. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 18 იანვრის განჩინებით შპს “...” კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 23 ნოემბრის განჩინება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 19 მარტის საოქმო განჩინებით მოცემულ საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, მესამე პირებად ჩაბმულ იქნენ შპს “...” და შპს “...”.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 20 მაისის გადაწყვეტილებით შპს “...” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულ კომისიაში ადმინისტრაციული საქმის წარმოება დაიწყო შპს “...” განცხადების საფუძველზე, რომელიც მოითხოვდა შპს “...” და შპს “...” მიერ წარდგენილი დავალიანების გადაანგარიშებას, რომლის გადაუხდელობის შემთხვევაშიც, შპს “...” და შპს “...” უფლებამოსილი იყვნენ, შეეწყვიტათ მომსახურება, ასევე მოითხოვდა შპს “...” და შპს “...” სანქციების დაკისრებას და გადაწყვეტილების დაუყოვნებლივ აღსრულებას. შპს “...” განცხადებასთან დაკავშირებით, შპს “...” და შპს “...” საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულ კომისიას წარუდგინეს მხარეთა შორის გაფორმებული მომსახურების გაწევის შესახებ ¹278/5 ხელშეკრულება, 2007 წლის 2 მარტის ¹254 წერილი და მოწვევის ოფერტები.

საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის არგუმენტი იმის თაობაზე, რომ სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ განხორციელდა გამოუკვლეველ მტკიცებულებებზე დაყრდნობით, რამდენადაც საქმის მასალებში წარმოდგენილი იყო 2007 წლის 26 ოქტომბრის სხდომის ოქმი, რომლის შესაბამისად, დღის წესრიგით გათვალისწინებული საკითხებიდან ერთ-ერთს წარმოადგენდა შპს “...” და მეორე მხრივ, შპს “...” და შპს “...” შორის დავის განხილვა. მითითებულ სხდომის ოქმში ცალსახად იყო დაფიქსირებული, რომ მოსარჩელის მიერ სადავოდ გამხდარ მტკიცებულებაზე, კერძოდ, 2007 წლის 2 მარტის წერილზე, რომლითაც შპს “...” და შპს “...” დირექტორმა შპს “...” ხელშეკრულების გაფორმება და ხელშეკრულების 1 წლის ვადით გაგრძელება შესთავაზა, ხელშეკრულების 3.1 მუხლით გათვალისწინებული 50%-იანი ფასდაკლების გაუქმების პირობით, საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულმა კომისიამ იმსჯელა ადმინისტრაციულ წარმოებაში მონაწილე სუბიექტებთან ერთად. შესაბამისად, მითითებული მტკიცებულების საფუძველზე, ადმინისტრაციულმა ორგანომ 2007 წლის 26 ოქტომბერს მიიღო ¹637/16 გადაწყვეტილება, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით ადმინისტრაციული წარმოების ჩატარებისათვის განსაზღვრული მოთხოვნების სრული დაცვით.

ამასთან, საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 115-ე მუხლის მე-2 ნაწილისა და “საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის საქმიანობის მარეგულირებელი წესების დამტკიცების შესახებ” 2003 წლის 27 ივნისის ¹1 დადგენილების შესაბამისად, კომისიის სხდომა იყო საჯარო, რომლის დროსაც გამოიყენებოდა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 110-112-ე მუხლებით ზეპირი მოსმენის გამართვისათვის განსაზღვრული წესები. შესაბამისად, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 112-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, დაინტერესებულ მხარეს მინიჭებული ჰქონდა უფლება, გაცნობოდა ოქმს და ოქმის შედგენიდან 3 დღის ვადაში წარედგინა შენიშვნები, მიეთითებინა მასში არასწორი ან არასრული ინფორმაციის არსებობაზე, რაც მოსარჩელე შპს “...” წარმომადგენელს არ განუხორციელებია. გარდა ამისა, საქალაქო სასამართლომ, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 103-ე მუხლის საფუძველზე განმარტა, თუ კანონით სხვა რამ არ იყო დადგენილი, კოლეგიურ ორგანოში ადმინისტრაციული წარმოება მიმდინარეობდა ამ კოდექსის VI თავით დადგენილი წესის შესაბამისად. ამავე კოდექსის 98-ე მუხლის მიხედვით, ადმინისტრაციულ წარმოებაში მონაწილე დაინტერესებულ მხარეს უფლება ჰქონდა, წარედგინა მტკიცებულებები, აგრეთვე, შუამდგომლობები საქმის გარემოებათა გამოკვლევის თხოვნით. ამ მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, შუამდგომლობასთან დაკავშირებით, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებული იყო, ემსჯელა 2 დღის ვადაში და მიეღო გადაწყვეტილებას შუამდგომლობის დაკმაყოფილების ან შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ. კონკრეტულ შემთხვევაში, მოსარჩელე სადავოდ ხდიდა 2007 წლის 2 მარტის წერილის ჩაბარების ფაქტს, თუმცა მას დავის განხილვისას ადმინისტრაციული ორგანოსათვის არ მიუმართავს შუამდგომლობით კალიგრაფიული ექსპერტიზის დანიშვნის შესახებ, არც სამართალწარმოების ეტაპზე არ განუხორციელებია მოსარჩელეს. შესაბამისად, შპს “...” მიერ არც ადმინისტრაციული წარმოების და არც სამართალწარმოების ეტაპზე არ იქნა წარმოდგენილი ხელშემკვრელი მხარის მიერ შესაგებელში მითითებული არგუმენტებისა და დოკუმენტების გამაბათილებელი მტკიცებულებები, რაც საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის თანახმად, მოსარჩელის ვალდებულებას წარმოადგენდა.

საქალაქო სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა მოსარჩელის არგუმენტი იმის თაობაზე, რომ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ის ნაწილი, რომლითაც მხარეებს დაევალათ შედარების აქტებში ასახული ინტერნეტ-მომსახურების თანხების კორექტირება 2007 წლის 3 აგვისტოდან 11 ლარისა და 68 თეთრის ოდენობით, დღგ-ს ჩათვლით, კანონსაწინააღმდეგო იყო. საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მითითებული ნაწილით განსაზღვრული ტარიფით არ ილახებოდა მოსარჩელის უფლებები და იგი არ აყენებდა მის ინტერესებს პირდაპირ და უშუალო ზიანს, არამედ პირიქით, აუმჯობესებდა კიდეც შპს “...” მატერიალურ მდგომარეობას, კერძოდ, იმ შემთხვევაში, თუ სადავო გადაწყვეტილებით ტარიფი განისაზღვრებოდა 11 ლარისა და 68 თეთრის ოდენობით, საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2007 წლის 3 აგვისტოს ¹432/9 გადაწყვეტილების გამოქვეყნების დღიდან, ანუ 2007 წლის 7 აგვისტოდან, მაშინ შპს “...”, გაზრდილი ტარიფის მიხედვით, გაცილებით მეტი თანხის გადახდის ვალდებულება დაეკისრებოდა.

ამდენად, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში, არ არსებობდა საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2007 წლის 26 ოქტომბრის ¹637/16 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და შპს “...” სარჩელის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 20 მაისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “...”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 სექტემბრის განჩინებით შპს “...” სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 20 მაისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს “...” სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოებები არ წარმოადგენდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლებით გათვალისწინებულ საფუძვლებს. სააპელაციო სასამართლომ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,გ” ქვეპუნქტის თანახმად, სრულად გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებით დადგენილად მიჩნეული საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, მათი სამართლებრივი შეფასება და მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარში არ იყო მოყვანილი მათი გამაბათილებელი არგუმენტაცია. ამიტომ, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დასაბუთებული და კანონიერი იყო და არ არსებობდა მისი გაუქმების ან შეცვლის საფუძველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 სექტემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “...”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორის მტკიცებით, სასამართლომ არასწორად და არასრულად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მოთხოვნები, კერძოდ, არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა კანონი, რის შედეგადაც საქმეზე გამოტანილ იქნა არასწორი გადაწყვეტილება. ამავე დროს, სასამართლო გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია, რაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე¹” ქვეპუნქტის შესაბამისად, აღნიშნული გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტურ საფუძველს წარმოადგენდა.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ შპს “...” განცხადებასთან დაკავშირებით, შპს “...” და შპს “...” მიერ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულ კომისიას წარედგინა მხარეთა შორის გაფორმებული მომსახურების გაწევის შესახებ ¹278/5 ხელშეკრულება, 2007 წლის 2 მარტის ¹254 წერილი და მოწვევის ოფერტები. სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულმა კომისიამ შეისწავლა მხარის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები და მათთან მიმართებაში იმსჯელა ადმინისტრაციულ წარმოებაში მონაწილე სუბიექტებთან ერთად, თუმცა სასამართლოს არ გამოუკვლევია და არ დაუდგენია, თუ რა შედეგი მოჰყვა სადავოდ ქცეული ერთ-ერთი მტკიცებულების, კერძოდ, 2007 წლის 2 მარტის ¹254 წერილის განხილვას, ანუ რა პოზიცია დაფიქსირდა მასთან მიმართებაში საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის მხრიდან. ამ კომისიის 2007 წლის 26 ოქტომბრის ¹64 სხდომის ოქმის ჩანაწერის მიხედვით, ამავე კომისიამ ხსენებულ წერილთან დაკავშირებით, აღნიშნა, რომ კომისია არ იმსჯელებდა კონკრეტულ ციფრზე, კომისიას შეეძლო ემსჯელა პრინციპებზე, ანუ უნდა ყოფილიყო თუ არა აღიარებული დავალიანება, ხოლო სადავო იყო წერილის თემა, წერილის ექსპერტიზას კომისია ვერ ჩაატარებდა. ამ ჩანაწერიდან ნათლად ჩანს, რომ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულმა კომისიამ დაადასტურა 2007 წლის 2 მარტის ¹254 წერილის სადავოობის ფაქტი და აღნიშნა, რომ მას ამ წერილის ექსპერტიზის ჩატარება არ შეეძლო. შესაბამისად, სადავოდ ქცეული მტკიცებულება არ უნდა გამხდარიყო საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის გადაწყვეტილების საფუძველი.

კასატორის მტკიცებით, სასამართლომ არ შეისწავლა და არ დაადგინა ის გარემოება, რომ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულმა კომისიამ მის მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებაში მითითებული დაანგარიშება, რომლის შესაბამისადაც უნდა მომხდარიყო თანხების კორექტირება 2007 წლის 19 ივლისიდან 2007 წლის 3 აგვისტომდე (17,81 ლარი, დღგ-ს ჩათვლით), დააფუძნა ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში საერთოდ წარმოუდგენელ და კომისიის მიერ შეუსწავლელ მტკიცებულებებზე. სასამართლომ თვითონაც აღნიშნა, რომ შპს “...” და შპს “...” მიერ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულ კომისიას წარედგინა მხოლოდ მხარეთა შორის გაფორმებული მომსახურების გაწევის შესახებ ¹278/5 ხელშეკრულება, 2007 წლის 2 მარტის ¹254 წერილი და მოწვევის ოფერტები. მხოლოდ აღნიშნული მტკიცებულებების წარდგენის ფაქტი არაერთხელ დადასტურდა სასამართლო სხდომაზე მოწინააღმდეგე მხარეთა მხრიდანაც. ხსენებულ მტკიცებულებებზე დაყრდნობით, საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულ კომისიას შეეძლო დაედგინა ტარიფის დაანგარიშება მხოლოდ 2007 წლის 21 აპრილამდე (2,5 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარებში, დღგ-ს ჩათვლით) და 2007 წლის 21 აპრილიდან 2007 წლის 19 ივლისამდე (5 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარებში, დღგ-ს ჩათვლით), თუმცა საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისია უფრო წინ წავიდა და შპს “...” დაუდგინა 2007 წლის 19 ივლისიდან 2007 წლის 3 აგვისტომდე 17,81 ლარის გადახდის ვალდებულება. გაურკვეველია, თუ რა მტკიცებულება იქნა გამოყენებული ამ უკანასკნელის დასადგენად, რადგან არც ადმინისტრაციული წარმოებისას და არც სასამართლო წარმოებისას მხარეთა მიერ არ ყოფილა წარმოდგენილი არანაირი მტკიცებულება, რომელიც საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულ კომისიას აღნიშნული ვალდებულების განსაზღვრის უფლებამოსილებას მიანიჭებდა. საგულისხმოა, რომ სასამართლო წარმოების მიმდინარეობისას ხსენებულ გარემოებაზე არაერთხელ გაკეთდა აქცენტი, შპს “...” არაერთხელ მიუთითა ზემოაღნიშნული დარღვევის ფაქტზე და განმარტა მისი მნიშვნელობა, თუმცა სასამართლომ საერთოდ არ იმსჯელა ამ საკითხზე. შესაბამისად, მან ასახვა ვერ ჰპოვა სადავო გადაწყვეტილებაში.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ გადაწყვეტილება გამოიტანა კანონის მოთხოვნათა დარღვევით. ზემოხსენებული გარემოებებიდან გამომდინარე, არასწორია სასამართლოს დასკვნა, რომ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულმა კომისიამ გადაწყვეტილება მიიღო საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით ადმინისტრაციული წარმოების ჩატარებისათვის განსაზღვრული მოთხოვნების სრული დაცვით, შეისწავლა მხარის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები, აღნიშნულთან მიმართებაში იმსჯელა ადმინისტრაციულ წარმოებაში მონაწილე სუბიექტებთან ერთად და მიიღო გადაწყვეტილება. სასამართლომ მიუთითა, რომ დაინტერესებული მხარე, ანუ შპს “...” უფლებამოსილი იყო, წარედგინა შენიშვნები ადმინისტრაციული წარმოების დროს შედგენილ სხდომის ოქმთან მიმართებაში, თუმცა ვერ დაასაბუთა, თუ რატომ უნდა გაეკეთებინა აღნიშნული შპს “...”, რადგან შენიშვნები არ ჰქონია. სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ შპს “...” ვალდებული იყო, დაეყენებინა ადმინისტრაციული წარმოებისას წარდგენილი მტკიცებულებების რეალობის საკითხი და მათი ჭეშმარიტების დასადგენად, მოეთხოვა კალიგრაფიული ექსპერტიზის დანიშვნა, რაც სასამართლომ დაასაბუთა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლით. ამ მუხლის შესაბამისად, მოსარჩელე ვალდებულია, დაასაბუთოს თავისი სარჩელი და წარადგინოს შესაბამისი მტკიცებულებები. მოპასუხე ვალდებულია, წარადგინოს წერილობითი პასუხი (შესაგებელი) და შესაბამისი მტკიცებულებები. თუ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის შესახებ სარჩელის წარდგენის შემთხვევაში, მტკიცების ტვირთი ეკისრება ადმინისტრაციულ ორგანოს, რომელმაც გამოსცა ეს აქტი.

კასატორის მტკიცებით, იმ მტკიცებულებასთან დაკავშირებით, რომლის საფუძველზეც საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულმა კომისიამ განსაზღვრა 2007 წლის 19 ივლისიდან 2007 წლის 3 აგვისტომდე 17,81 ლარის გადახდის ვალდებულება, შპს “...” ვერანაირ შუამდგომლობას ვერ დააყენებდა, რადგან ასეთი სახის მტკიცებულება არც ადმინისტრაციული წარმოებისას და არც სამართალწარმოების ეტაპზე მოპასუხის მხრიდან წარმოდგენილი არ ყოფილა. ასეთი სახის მტკიცებულება ადმინისტრაციული წარმოების ეტაპზე, ფაქტობრივად, არ არსებობდა და მასზე რაიმე სახის ექსპერტიზის დანიშვნას შპს “...” ვერ მოითხოვდა. რაც შეეხება 2007 წლის 2 მარტის ¹254 წერილს, აღნიშნული წერილი საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულ კომისიაში წარდგენილ იქნა მთავარი სხდომის მიმდინარეობისას, ხოლო მანამდე ამ წერილის არსებობა შპს “...” უცნობი იყო. ამავე სხდომაზე შპს “...” აღნიშნა, რომ ხსენებული მტკიცებულება ვერ იქნებოდა გაზიარებული, რადგან არ დასტურდებოდა შპს “...” მიერ მისი მიღების ფაქტი და შესაბამისად, მისი რეალობის საკითხი სადავო გახდა. აღნიშნულთან მიმართებაში, საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულმა კომისიამ ჩამოაყალიბა ცალსახა პოზიცია, რომ იგი ამ მტკიცებულების ექსპერტიზას ვერ განახორციელებდა. შესაბამისად, საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის მიერ მასზე დაყრდნობით რაიმე გადაწყვეტილების მიღება, უკანონო იყო.

კასატორის განმარტებით, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის შესახებ სარჩელის წარდგენის შემთხვევაში, მტკიცების ტვირთი ეკისრება ადმინისტრაციულ ორგანოს, რომელმაც გამოსცა ეს აქტი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ნათელია, რომ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის გადაწყვეტილების კანონიერებისა და გამოყენებული მტკიცებულებების მართებულობის (თუ რეალობის) ფაქტი უნდა დაესაბუთებინა ამ კომისიას და არა მოსარჩელეს. შესაბამისად, სასამართლოს მხრიდან საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლზე აპელირება და ამ მუხლის საფუძველზე მოსარჩელის დავალდებულება, ემტკიცებინა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის უკანონობა და იმ მტკიცებულებათა რეალობა, რომლის საფუძველზეც ეს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოიცა, უსაფუძვლო და უკანონოა. უფრო მეტიც, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის მე-5 ნაწილის ნორმის არსი სწორედ ის არის, რომ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემისათვის მხოლოდ ფაქტების, მტკიცებულებებისა და არგუმენტების მოპოვება არ არის საკმარისი და საჭიროა მათი შესაბამისი გამოკვლევა და შესწავლა. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილება დაზღვეული არ იქნება შეცდომებისა და დაუსაბუთებელი, გაუაზრებელი დასკვნების გამოტანისაგან. ადმინისტრაციულ ორგანოს ეკრძალება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ისეთ გარემოებებზე დაფუძნება, რომლებიც არ იყო სათანადოდ გამოკვლეული და შესწავლილი ადმინისტრაციული წარმოების დროს. ამ შემთხვევაში, ადმინისტრაციულმა ორგანომ სადავო გადაწყვეტილება, ერთი მხრივ, დააფუძნა გამოუკვლეველ, სადავოდ გამხდარ მტკიცებულებაზე, ხოლო, მეორე მხრივ, იმ მტკიცებულებებზე, რომლებიც საერთოდ არ წარდგენილა ადმინისტრაციული წარმოების დროს და შესაბამისად, მისი შესწავლის და საფუძვლიანობის დადგენის საშუალება ადმინისტრაციულ ორგანოს ვერ მიეცემოდა.

ამასთან, კასატორის მტკიცებით, საგულისხმოა, რომ სახეზეა ადმინისტრაციული ორგანო, რომელიც ახორციელებს ადმინისტრაციულ წარმოებას. მაშინ, როდესაც წარმოებისას მხარე სადავოდ ხდის რაიმე მტკიცებულების რეალობას, თვითონ ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია, გამოიკვლიოს მტკიცებულების რეალობა, ანუ შესაბამისად, საჭიროებისამებრ, მოიწვიოს სპეციალისტი ან დანიშნოს ექსპერტიზა და თავისი გადაწყვეტილება დააფუძნოს იმ მტკიცებულებებზე, რომელთა ჭეშმარიტება ეჭვს არ იწვევს. უფრო მეტიც, საბუთის სიყალბის დამტკიცების ტვირთი არ ეკისრება მხარეს, რომელმაც გააკეთა განცხადება ასეთი სიყალბის შესახებ. პირიქით, საბუთის ნამდვილობის დამტკიცების ტვირთი ეკისრება მხარეს, რომელმაც ეს საბუთი წარმოადგინა, რაც იმას ნიშნავს, რომ წერილობითი საბუთის ნამდვილობის ვარაუდი (პრეზუმფცია) გაქარწყლდება მოწინააღმდეგე მხარის უბრალო განცხადებით, რომ იგი ყალბია. აღნიშნულიდან გამომდინარე, თუკი ადმინისტრაციული წარმოებისას, მთავარ სხდომაზე წარმოდგენილი მტკიცებულება სადავო გახდა და ადმინისტრაციული ორგანო თვითონვე აცხადებს, რომ ამ მტკიცებულების რეალობის დასადგენად, მას რაიმე ქმედების განხორციელების უფლებამოსილება არ გააჩნია, მარტივი ჭეშმარიტებაა, რომ მან არ გამოიყენოს ასეთი სახის მტკიცებულება და არ დააფუძნოს მასზე გადაწყვეტილება.

კასატორის განმარტებით, რაც შეეხება სასამართლოს, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 137-ე მუხლის მე-4 ნაწილში მითითებულია, რომ წარმოდგენილ წერილობით მტკიცებულებათა ნამდვილობის შემოწმება შეიძლება სასამართლოს ინიციატივით, ანუ სასამართლო აფასებს საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს, უწინარეს ყოვლისა, იმ თვალსაზრისით, თუ რამდენად სარწმუნო და უტყუარია ეს მტკიცებულებები. მხარეებს და მათ წარმომადგენლებს შეუძლიათ, გამოთქვან თავიანთი მოსაზრებები ამ თვალსაზრისით, მაგრამ მტკიცებულებათა საბოლოო შეფასება სასამართლოს პრეროგატივაა. აქედან გამომდინარე, თუ სასამართლოს ეჭვი ეპარება რომელიმე მტკიცებულების ნამდვილობაში, მას შეუძლია კანონით დადგენილი წესითა და საშუალებებით, მათ შორის, ექსპერტიზის საშუალებით, თავისი ინიციატივით, შეამოწმოს მტკიცებულება. აქედან ნათელია, რომ შპს “...” სადავოდ გახადა ის მტკიცებულება, რომელიც ადმინისტრაციული წარმოების დროს იქნა წარმოდგენილი და შესაბამისად, მისი რეალობის დადგენაზე უშუალოდ ადმინისტრაციულ ორგანოს უნდა ეზრუნა. შესაბამისად, მას არ გააჩნდა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის საფუძვლად მისი განსაზღვრის უფლებამოსილება. ამასთან, მტკიცებულების ნამდვილობის დადგენის შუამდგომლობა არა შპს “...”, არამედ იმ მხარეს უნდა დაეყენებინა, რომლის მიერაც იგი იქნა წარმოდგენილი. ანალოგიურად, გაურკვეველია, თუ რა საფუძვლით დაადგინა სასამართლომ სადავოდ ქცეული მტკიცებულების ნამდვილობა, რადგან მას არ გამოუყენებია კანონით მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილება და არ მოუწვევია ექსპერტი, არ გამოუთხოვია შპს “...” კანცელარიის ჟურნალი, მით უმეტეს, რომ სახეზეა ადმინისტრაციული სამართალწარმოება და საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის საფუძველზე, სასამართლო უფლებამოსილია, თავისი ინიციატივით მიიღოს გადაწყვეტილება დამატებითი ინფორმაციის ან მტკიცებულების წარმოსადგენად.

ამდენად, კასატორი მიუთითებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და ამტკიცებს, რომ არსებითად დარღვეულია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის მე-2 ნაწილი. ცალსახაა, როგორც სასამართლოს მიერ გამოტანილი გადაწყვეტილების, ისე სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონთან შეუსაბამობა. ამასთან, ნათელია ზიანი, რომელიც სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით შპს “...” მიადგა, კერძოდ, საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულმა კომისიამ, ფაქტობრივად, აღიარა იმ წერილთა რეალობა, რომლებიც შპს “...” სადავოდ გახადა და რომელთა შესაბამისადაც, მას გადასახდელად დაეკისრა არარსებული დავალიანება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 15 დეკემბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს “...” საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 15 დეკემბრის განჩინების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 9 თებერვლის განჩინებით შპს “...” საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად. საქმის სასამართლო სხდომაზე განხილვისას შპს “...” ნაწილობრივ დაუჭირა მხარი საკასაციო საჩივარს, ხოლო ნაწილობრივ უარი თქვა სარჩელზე, კერძოდ, იმ ნაწილში რომლითაც საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2007 წლის 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით შპს “...” დაევალა ინტერნეტ-მომსახურების თანხების კორექტირება 2007 წლის 21 აპრილიდან 2007 წლის 19 ივლისამდე 5 აშშ დოლარის (შესაბამისი ლარის) ოდენობით. კასატორმა მოითხოვა ამ ნაწილში საქმის წარმოების შეწყვეტა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, კასატორის შუამდგომლობის განხილვის შედეგად მიიჩნევს, რომ შუამდგომლობა საქმის წარმოების შეწყვეტის ნაწილში უნდა დაკმაყოფილდეს და ამ ნაწილში საქმის წარმოება უნდა შეწყდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის შესაბამისად, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში მხარეები სარგებლობენ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლით მინიჭებული უფლება-მოვალეობებით, რაც ნიშნავს მხარეთა თავისუფლებას, შეხედულებისამებრ, განკარგონ თავიანთი მატერიალური და საპროცესო უფლებები.

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლის თანახმად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ წარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი.

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის მიხედვით ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში მხარეები სარგებლობენ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობაში მე-3 მუხლით მინიჭებული უფლება-მოვალეობებით, რომლის შესაბამისად, სამოქალაქო სამართალწარმოება აგებულია დისპოზიციურობის პრინციპზე, რაც მოცემულ საპროცესო სამართალში ნიშნავს მხარეთა ნების თავისუფლებას, შეხედულებისამებრ განკარგონ თავიანთი მატერიალური და საპროცესო უფლებები. ამდენად, მოსარჩელემ _ შპს “...” უარი განაცხადა რა სარჩელზე ნაწილობრივ, კერძოდ, იმ ნაწილში რომლითაც საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2007 წლის 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით შპს “...” დაევალა ინტერნეტ-მომსახურების თანხების კორექტირება 2007 წლის 21 აპრილიდან 2007 წლის 19 ივლისამდე 5 აშშ დოლარის (შესაბამისი ლარის) ოდენობით გამოხატა ნება თავისი საპროცესო უფლების რეალიზაციაზე, რაც სავალდებულოა სასამართლოსათვის.

სამოქალქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის “გ” პუნქტის თანახმად, საქმის წარმოება წყდება, თუ მოსარჩელემ უარი თქვა სარჩელზე.

საკასაციო სასამართლო, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 273-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, მხარეებს განუმარტავს, რომ საქმის წარმოების შეწყვეტის შემთხვევაში სასამართლოსათვის ხელმეორედ მიმართვა დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით არ შეიძლება.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ შპს “...” შუამდგომლობა სარჩელზე უარის თქმის შესახებ უნდა დაკმაყოფილდეს და მოცემულ დავაზე იმ ნაწილში რომლითაც საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2007 წლის 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით შპს “...” დაევალა ინტერნეტ-მომსახურების თანხების კორექტირება 2007 წლის 21 აპრილიდან 2007 წლის 19 ივლისამდე 5 აშშ დოლარის (შესაბამისი ლარის) ოდენობით, საქმის წარმოება შეწყდეს.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 49-ე მუხლის თანახმად, შპს “...” საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ნახევარი _ 150 ლარი უნდა დაუბრუნდეს გადამხდელს _ ა. ხ-შვილს.

საკასაციო სასამართლო სასარჩელო მოთხოვნის დანარჩენ ნაწილში გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა, მოუსმინა მხარეებს და მიაჩნია, რომ შპს “...” საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმის მასალებში ასახულ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: 2005 წლის 21 აპრილს, ერთი მხრივ, შპს “...” და შპს “...” და მეორე მხრივ, შპს “...” (რომლის სამართალმემკვიდრეც არის შპს “...”) შორის გაფორმდა მომსახურების გაწევის შესახებ ¹278/05 ხელშეკრულება (ს.ფ. 83-85), რომლითაც შპს “...” იკისრა ვალდებულება, შპს “...” და შპს “...” აბონენტების წერილობითი განაცხადის საფუძველზე, უზრუნველეყო აბონენტის სატელეფონო წყვილზე სპეციალური სიხშირული ფილტრის დაყენება და ინტერნეტის ქსელის მოწყობა, ხოლო ამ ხელშეკრულების 3.1 მუხლის თანახმად, შპს “...” შპს “...” და შპს “...” გადაუხდიდა თითოეულ სატელეფონო წყვილზე 10 ლარს (დღგ-ს ჩათვლით) და ამავე მუხლით დადგინდა შესაბამის შემთხვევაში, მომსახურების ტარიფზე 50%-იანი ფასდაკლება, ხელშეკრულება ძალაში შედიოდა ხელმოწერის დღიდან და მოქმედებდა ორი წლის ვადით, ამ ხელშეკრულების 4.2 მუხლის მიხედვით კი, ამავე ხელშეკრულებაში ცვლილებების შეტანის შესახებ მხარეები ერთმანეთს აცნობებდნენ წერილობით ერთი თვით ადრე. 2007 წლის 2 მარტს შპს “...” და შპს “...” გენერალურმა დირექტორმა ¹254 წერილით მიმართა (ს.ფ. 86) შპს “...” და აღნიშნა, რომ მათ შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობები შეწყდებოდა 2007 წლის 21 აპრილიდან და მას შესთავაზა ხელშეკრულების გაფორმება და ხელშეკრულების 1 წლის ვადით გაგრძელება, მხოლოდ ხელშეკრულების 3.1 მუხლით გათვალისწინებული 50%-იანი ფასდაკლების გაუქმების პირობით, ანუ თითოეულ სატელეფონო წყვილზე ტარიფი იყო 5 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ეროვნულ ვალუტაში, დღგ-ს ჩათვლით.

საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2007 წლის 3 აგვისტოს ¹432/9 გადაწყვეტილებით (ს.ფ. 129-133) სახაზო-საკაბელო წყვილების რესურსთან დაშვების ზედა ზღვრული ტარიფი განისაზღვრა 11 ლარისა და 68 თეთრის ოდენობით, დღგ-ს ჩათვლით. საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2007 წლის 26 ოქტომბრის ¹64 სხდომის ოქმის (ს.ფ. 95-101) თანახმად, დღის წესრიგით გათვალისწინებული საკითხებიდან ერთ-ერთს წარმოადგენდა, ერთი მხრივ, შპს “...” და მეორე მხრივ, შპს “...” და შპს “...” შორის დავის განხილვა, ხოლო 2007 წლის 9 ოქტომბერს შპს “...” განცხადებით (ასევე _ ს.ფ. 137-139) მიმართა საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულ კომისიას და მოითხოვა შპს “...” და შპს “...” მიერ წარდგენილი დავალიანების გადაანგარიშება, ასევე შპს “...” და შპს “...” სანქციების დაკისრება და გადაწყვეტილების დაუყოვნებლივ აღსრულება. დავის საგანი იყო შპს “...” და შპს “...” მიერ ურთიერთჩართვის დავალიანების გაზრდილი ტარიფით დაანგარიშება, ხოლო ამავე ოქმის მიხედვით, 2007 წლის 19 სექტემბერს შპს “...” და შპს “...” მიერ შპს “...” წარედგინა წერილი, რომლის თანახმადაც, ამ უკანასკნელის დავალიანებამ შპს “...” მიმართ შეადგინა 129766,15 ლარი და შპს “...” მიმართ _ 142437,26 ლარი, შპს “...” განმარტებით კი, აღნიშნული დავალიანება გამომდინარეობდა ხსენებული კომპანიების მიერ ცალმხრივად გაზრდილი ტარიფის მიხედვით დაანგარიშებიდან, კერძოდ, იმავე წლის ივლისისა და აგვისტოს სახაზო-საკაბელო წყვილების მომსახურებისათვის გადასახდელი თანხა დაანგარიშებული იყო 17,81 ლარის ტარიფით, ხოლო ახალი ხელშეკრულების გაფორმებამდე, გაზრდილი ტარიფით გადახდის დავალდებულება იყო უსაფუძვლო. შპს “...” აღნიშნა, რომ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2007 წლის 3 აგვისტოს ¹432/9 გადაწყვეტილებით მომსახურების ზედა ზღვრული ტარიფი განისაზღვრა 11 ლარისა და 68 თეთრის ოდენობით, დღგ-ს ჩათვლით, რის გამოც გაურკვეველი იყო ოფერენტთა მიერ მომსახურების დავალიანების 17,81 ლარის ტარიფით დაანგარიშება.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს საქმის მასალებში მოყვანილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2007 წლის 26 ოქტომბრის ¹637/16 გადაწყვეტილებით (ს.ფ. 9-12, 101) შპს “...” მოთხოვნა დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და შპს “...” და შპს “...” დაევალათ ინტერნეტ-მომსახურების თანხების კორექტირება ამ გადაწყვეტილებაში მითითებული პერიოდებისა და ტარიფების მიხედვით, შემდეგი ტარიფებით: 2007 წლის 21 აპრილამდე _ 2,5 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარებში, დღგ-ს ჩათვლით; 2007 წლის 21 აპრილიდან 2007 წლის 19 ივლისამდე _ 5 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარებში, დღგ-ს ჩათვლით; 2007 წლის 19 ივლისიდან 2007 წლის 3 აგვისტომდე _ 17,81 ლარი, დღგ-ს ჩათვლით; 2007 წლის 3 აგვისტოდან _ 11 ლარი და 68 თეთრი, დღგ-ს ჩათვლით. შპს “...” და შპს “...”, ასევე შპს “...” და შპს “...” შორის 2007 წლის ოქტომბრის შედარების აქტებში მომსახურების ტარიფად მითითებულია 11,68 ლარი, დღგ-ს ჩათვლით (ს.ფ. 14-15).

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2007 წლის 26 ოქტომბრის ¹637/16 გადაწყვეტილების იმ ნაწილთან მიმართებით, რომლითაც უნდა მომხდარიყო თანხების კორექტირება 2007 წლის 21 აპრილიდან 2007 წლის 19 ივლისამდე ტარიფით 5 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარებში, დღგ-ს ჩათვლით, ფაქტობრივი გარემოებები დავის საგანს აღარ წარმოადგენს, ვინაიდან ამ ნაწილში მოსარჩელემ უარი განაცხადა სარჩელზე.

რაც შეეხება მხარეთა შორის სადავოდ გამხდარ ფაქტობრივ გარემოებებს საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მათთან მიმართებით კასატორი კასაციის მიზეზად მიუთითებს იმაზე, რომ სასამართლომ არ შეისწავლა და არ დაადგინა ის გარემოება, რომ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულმა კომისიამ მის მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებაში მითითებული დაანგარიშება, რომლის შესაბამისადაც უნდა მომხდარიყო თანხების კორექტირება 2007 წლის 19 ივლისიდან 2007 წლის 3 აგვისტომდე (17,81 ლარი, დღგ-ს ჩათვლით), დააფუძნა ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში საერთოდ წარმოუდგენელ და კომისიის მიერ შეუსწავლელ მტკიცებულებებზე და გაურკვეველია, თუ რა მტკიცებულება იქნა გამოყენებული ამ უკანასკნელის დასადგენად, რადგან არც ადმინისტრაციული წარმოებისას და არც სასამართლო წარმოებისას მხარეთა მიერ არ ყოფილა წარმოდგენილი არანაირი მტკიცებულება, რომელიც საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულ კომისიას აღნიშნული ვალდებულების განსაზღვრის უფლებამოსილებას მიანიჭებდა. საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის საფუძველზე კი, სასამართლო უფლებამოსილია, თავისი ინიციატივით მიიღოს გადაწყვეტილება დამატებითი ინფორმაციის ან მტკიცებულების წარმოსადგენად.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ კასატორი სადავოდ ხდის საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2007 წლის 26 ოქტომბრის ¹637/16 გადაწყვეტილებით, 2007 წლის 19 ივლისიდან 2007 წლის 3 აგვისტომდე ინტერნეტ-მომსახურების თანხების კორექტირებას 17,81 ლარის, დღგ-ს ჩათვლით, ტარიფის მიხედვით.

ამასთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ, როგორც საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულმა კომისიამ თბილისის საქალაქო სასამართლოში წარდგენილ შესაგებელში (ს.ფ. 110-114) განმარტა, ამ კომისიამ ზემოხსენებული გადაწყვეტილების მიღებისას გაითვალისწინა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ 2007 წლის 19 ივნისს შპს “...” და შპს “...” შპს “...” აცნობეს, რომ 2007 წლის 1 ივლისიდან ისინი აწესებდნენ ელექტრონული საკომუნიკაციო მომსახურების ახალ ტარიფს _ 15,10 ლარს დღგ-ს გარეშე, ანუ _ 17,81 ლარს დღგ-ს ჩათვლით, ხოლო მხარეთა შორის არსებული მომსახურების შესახებ ხელშეკრულების 4.2 მუხლის თანახმად, მხარეები ამ ხელშეკრულებაში ცვლილებების შეტანის შესახებ ერთმანეთს აცნობებდნენ წერილობით ერთი თვით ადრე, რის გამოც საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულმა კომისიამ მიიჩნია, რომ შპს “...” და შპს “...” მიერ დაწესებული ახალი ტარიფი _ 17,81 ლარი დღგ-ს ჩათვლით ძალაში შევიდა მხარისათვის შეტყობინებიდან ერთი თვის თავზე, ანუ 2007 წლის 19 ივლისიდან. გარდა ამისა, ამ საკითხზე შპს “...” და შპს “...” საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულ კომისიაში შპს “...” განცხადებაზე წარდგენილ შეპასუხებაში (ს.ფ. 134-136) განმარტეს, რომ 5 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის ტარიფი დღგ-ს ჩათვლით, მოქმედებდა 2007 წლის 19 ივნისამდე, ხოლო შპს “...” და შპს “...” “ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-19 მუხლის “ბ” ქვეპუნქტის საფუძველზე, შემოიღეს ახალი ტარიფი, რის შესახებაც შპს “...” აცნობეს 2007 წლის 19 ივნისის ¹666 და ¹667 წერილებით. შპს “...” საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულ კომისიაში წარდგენილ დაზუსტებულ მოთხოვნაში (ს.ფ. 140-142) მიუთითა, რომ გაურკვეველი იყო, თუ საიდან დაადგინეს ტარიფი 17,81 ლარის ოდენობით.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოცემულ საქმეში წარმოდგენილია შპს “...” 2007 წლის 19 ივნისის ¹666 წერილი (ს.ფ. 169), მათ შორის, შპს “...” მიმართ, ხსენებულ წერილში კი მითითებულია, რომ შპს “...” ავტორიზებული პირებისათვის 2007 წლის 1 ივლისიდან აწესებდა მომსახურების ახალ საცალო ტარიფებს, კერძოდ, სახაზო-საკაბელო წყვილის მომსახურებისათვის _ 15,10 ლარს დღგ-ს გარეშე. შპს “...” თბილისის საქალაქო სასამართლოში წარდგენილ საპაექრო სიტყვაში განმარტა, რომ, როგორც საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულმა კომისიამ გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში აღნიშნა, 2007 წლის 19 ივნისს შპს “...” და შპს “...” ავტორიზებულ პირებს, მათ შორის, შპს “...” აცნობეს, რომ ისინი 2007 წლის 1 ივლისიდან აწესებდნენ მომსახურების ახალ საცალო ტარიფს _ 17,81 ლარს დღგ-ს ჩათვლით, რაც რეალობას იყო მოკლებული, რადგან საქმეში წარმოდგენილი იყო მხოლოდ შპს “...” წერილი და გაუგებარი იყო, თუ რატომ ჩააყენა ხსენებულმა კომისიამ დასახელებული ორივე კომპანია ერთსა და იმავე სამართლებრივ რეჟიმში.

საკასაციო სასამართლო ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ შპს “...” სააპელაციო საჩივარშიც (ს.ფ. 225-235) მიუთითა, რომ სასამართლოს არ ჰქონდა შესწავლილი და დადგენილი ის გარემოება, რომ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულმა კომისიამ მის მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებაში მითითებული დაანგარიშება, რომლის შესაბამისადაც უნდა მომხდარიყო თანხების კორექტირება 2007 წლის 19 ივლისიდან 2007 წლის 3 აგვისტომდე (17,81 ლარი, დღგ-ს ჩათვლით), დააფუძნა ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში საერთოდ წარუდგენელ და კომისიის მიერ შეუსწავლელ მტკიცებულებებზე. ასევე გაურკვეველი იყო, თუ რა მტკიცებულება იქნა გამოყენებული ამ უკანასკნელის დასადგენად. მიუხედავად ამისა, სააპელაციო სასამართლომ საერთოდ არ იმსჯელა ამ საკითხზე და არ გამოიკვლია მტკიცებულებები.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს კასატორის _ შპს “...” საკასაციო საჩივარში მოყვანილ კასაციის მიზეზებსა და კასაციის განაცხადს შორის შეუსაბამობაზე, კერძოდ, შპს “...” ამტკიცებს, რომ სასამართლომ არასწორად და არასრულად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და სასამართლო გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია, რაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე¹” ქვეპუნქტის შესაბამისად, აღნიშნული გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტურ საფუძველს წარმოადგენს. ამავდროულად, შპს “...” კასაციის განაცხადია გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმად, სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. ამავე კოდექსის 394-ე მუხლის “ე¹” ქვეპუნქტის მიხედვით, გადაწყვეტილება ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ამ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე¹” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველი _ ხსენებული განჩინების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლზე, რომლის თანახმად, ადმინისტრაციული საქმის განხილვისას მხარეები სარგებლობენ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლით მინიჭებული უფლება-მოვალეობებით, ამასთან, სასამართლო უფლებამოსილია, თავისი ინიციატივით მიიღოს გადაწყვეტილება დამატებითი ინფორმაციის ან მტკიცებულების წარმოსადგენად. ამავე კოდექსის მე-19 მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე მუხლით მინიჭებული უფლებამოსილების გარდა, სასამართლო უფლებამოსილია, საკუთარი ინიციატივითაც შეაგროვოს ფაქტობრივი გარემოებები და მტკიცებულებები.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ მოცემული საქმის ხელახლა განხილვისას, ყოველმხრივ უნდა გამოიკვლიოს მტკიცებულებები, სრულყოფილად დაადგინოს საქმის გარემოებები, იმსჯელოს საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2007 წლის 26 ოქტომბრის ¹637/16 გადაწყვეტილებით, 17,81 ლარის, დღგ-ს ჩათვლით, ტარიფის მიხედვით, 2007 წლის 19 ივლისიდან 2007 წლის 3 აგვისტომდე ინტერნეტ-მომსახურების თანხების კორექტირების საკითხზე და საქმეზე მიიღოს დასაბუთებული გადაწყვეტილება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ შპს “...” საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, ამ ნაწილში გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 სექტემბრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3, 49-ე, 54-ე 257-ე, მუხლების, 272-ე მუხლის “გ” ქვეპუნქტით, 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს “...” საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. მხარის მიერ სარჩელზე ნაწილობრივ უარს თქმის გამო შეწყდეს საქმის წარმოება საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2007 წლის 26 ოქტომბრის ¹637/16 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის თაობაზე იმ ნაწილში, რომლითაც შპს “...” დაევალა ინტერნეტ-მომსახურების თანხების კორექტირება 2007 წლის 21 აპრილიდან 2007 წლის 19 ივლისამდე 5 აშშ დოლარის (შესაბამისი ლარის) ოდენობით;

3. გაუქმდეს ამ ნაწილში თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 20 მაისის გადაწყვეტილება და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 სექტემბრის განჩინება;

4. მხარეებს განემარტოთ, რომ სასამართლოსათვის ხელმეორედ მიმართვა სარჩელით იმავე დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით აღარ დაიშვება;

5. დანარჩენ ნაწილში გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 სექტემბრის განჩინება და საქმე ამ ნაწილში ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

6. შპს “...” საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _ 300 ლარის ნახევარი _ 150 (ას ორმოცდაათი) ლარი დაუბრუნდეს გადამხდელს _ ა. ხ-შვილს;

7. დარჩენილი სახელმწიფო ბაჟის საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას;

8. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.