¹ბს-1679-1635(კ-10) 28 აპრილი, 2011 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თავმჯდომარე: მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)
მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე
პაატა სილაგაძე
საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი _ ი. კ-ე
მოწინააღმდეგე მხარე _ 1) სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო; 2) სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს რუსთავის სარეგისტრაციო სამსახური; 3) მ. ნ-ე
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ივნისის გადაწყვეტილება
სარჩელის საგანი _ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2009 წლის 14 იანვარს ი. კ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს, მოპასუხეების – საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს რუსთავის სარეგისტრაციო სამსახურის, ტ. ნ-სა და მ. ნ-ის მიმართ.
მოსარჩელის განმარტებით, იგი ცხოვრობდა ქ. რუსთავში, ... ქ. ¹30-1-ში და მისი სახლი წარმოადგენდა ე.წ. «კოტეჯის” ტიპის სახლს. საცხოვრებელი სახლის მეორე მხარეს ანუ ¹30-2-ში, ცხოვრობდა მოპასუხე ტ. ნ-ე. საცხოვრებელ სახლს ჰქონდა საერთო სარგებლობის მიწის ნაკვეთი 1600 კვ.მ, საკომუნიკაციო გაყვანილობები განთავსებული იყო ტ. ნ-ის საცხოვრებელი ბინის მარცხენა მხარეს, საიდანაც ხდებოდა მათი სახლის წყლით, გაზით და ელექტროენერგიით მომარაგება.
მოსარჩელის მითითებით, 2008 წლის ოქტომბერში, მეზობლებისგან მისთვის ცნობილი გახდა, რომ ტ. ნ-ეს საერთო სარგებლობის მიწის ნაწილი რეგისტრირებული ჰქონდა როგორც საკუთრება.
მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ რუსთავის სარეგისტრაციო სამსახურმა უკანონოდ განახორციელა საერთო სარგებლობის 828 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის ტ. ნ-ის სახელზე კერძო საკუთრებად აღრიცხვა და საზღვრების დადგენა, რადგან ეს მიწა წარმოადგენდა საერთო სარგებლობის მიწის ნაკვეთს და შესაბამისად, საზღვრების დადგენისას, იმ დროს მოქმედი «მიწის რეგისტრაციის შესახებ” საქართველოს კანონის თანახმად, მოსარჩელე იყო დაინტერესებული პირი. აღნიშნული კანონის მიხედვით საერთო სარგებლობის მიწის ნაკვეთის ნაწილის რეგისტრაციისათვის აუცილებელი იყო ი. კ-ის თანხმობა, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია.
მოსარჩელის მოსაზრებით, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს რუსთავის სარეგისტრაციო სამსახურს უნდა დაერეგისტრირებინა მხოლოდ პრივატიზაციის ხელშეკრულებაში მითითებული საცხოვრებელი ფართი და არა მის გარშემო არსებული საერთო სარგებლობის მიწის ნაკვეთის ნაწილიც. აღნიშნულთან დაკავშირებით ი. კ-ემ ასევე მიმართა თვითმმართველი ქალაქი რუსთავის მერიის პრივატიზაციის სამსახურს, რომელმაც დაადასტურა ის ფაქტი, რომ ზემოაღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე პრივატიზაციის შესახებ ინფორმაცია არ არსებობდა.
მოსარჩელის მითითებით, რუსთავის სარეგისტრაციო სამსახურის გადაწყვეტილებით მას უარი ეთქვა სააქტო ჩანაწერის ბათილად ცნობის შესახებ საჩივრის დაკმაყოფილებაზე და განემარტა, რომ 2007 წლის 5 მარტის ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე, სადავო ქონება რეგისტრირებული იყო მ. ნ-ის სახელზე.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს რუსთავის სარეგისტრაციო სამსახურის 2008 წლის 2 დეკემბრის გადაწყვეტილების, ქ. რუსთავში, ..... ქ. ¹30/2-ში მდებარე 828 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ტ. ნ-სა და მ. ნ-ის სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრაციის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს რუსთავის სარეგისტრაციო სამსახურის 2003 წლის 20 ოქტომბრის სააქტო ჩანაწერის ბათილად ცნობა და აღნიშნული მიწის ნაკვეთის საწყის მდგომარეობაში, კერძოდ, საერთო სარგებლობაში დაბრუნება მოითხოვა.
2009 წლის 23 მარტს რუსთავის საქალაქო სასამართლოს შესაგებლით მიმართა ტ. ნ-ემ, რომელმაც არასათანადო მოპასუხედ ცნობა მოითხოვა, რაც სასამართლოს მიერ დაკმაყოფილდა.
2009 წლის 3 ივლისს გამართულ სასამართლო სხდომაზე მოსარჩელემ დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნა და დამატებით მოპასუხისათვის მის საზიანოდ საკომუნიკაციო გაყვანილობებით სარგებლობის აკრძალვა მოითხოვა.
რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილებით ი. კ-ის სასარჩელო მოთხოვნა დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი ი. კ-ის ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს რუსთავის სარეგისტრაციო სამსახურის 2008 წლის 2 დეკემბრის ¹22/08-3536/890/პ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი; ბათილად იქნა ცნობილი მ. ნ-ის სახელზე ქ. რუსთავში, .... ქ. ¹30/2-ში მდებარე 828 კვ.მ (რომელიც დაზუსტებული მონაცემებით შეადგენდა 832.79 კვ.მ.) მიწის ნაკვეთის საკუთრების უფლების აღრიცხვის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს რუსთავის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ 2003 წლის 20 ოქტომბერს განხორციელებული სააქტო ჩანაწერი; მოსარჩელის მოთხოვნა საკომუნიკაციო გაყვანილობით სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთის ნაწილში დატოვებულ იქნა განუხილველად.
რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი. კ-ემ, რომელმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.
რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მ. ნ-ემ და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ივნისის გადაწყვეტილებით ი. კ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; მ. ნ-სა და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა; რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ი. კ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ქ. რუსთავის მარცხენა სანაპიროს მუნიციპალიტეტის და ტექ. ინვენტარიზაციის ბიუროს მიერ 2001 წლის 16 მარტს გაცემული ¹25 ცნობით დადგენილი იყო, რომ ქ. რუსთავში, .... ქ. ¹30-ში ცხოვრობდა ორი ოჯახი, ¹1 ბინაში ცხოვრობდა მოქალაქე კ-ე, რომელსაც ეჭირა 829,34 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, ხოლო მეორე ბინაში ცხოვრობდა ნ-ე, რომელსაც ეჭირა 828 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. აღნიშნულ ცნობას გააჩნდა დანართი _ ეზოს გენერალური გეგმა.
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. რუსთავის მარცხენა სანაპიროს მუნიციპალიტეტის მიერ მეზობლებს შორის სახელმწიფო მიწის ნაკვეთის 829,34 კვ.მ და 828 კვ.მ თანაფარდობით გაყოფის ფაქტი, მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ. მოსარჩელის მიერ სარჩელთან ერთად სასამართლოში წარდგენილ 2008 წლის 7 აგვისტოს საინვენტარიზაციო გეგმაში, რომელიც 1991 წლის 4 ნოემბრის ინვენტარიზაციის საფუძველზე იყო შედგენილი, 1454 კვ.მ. ფართობი საერთო სარგებლობის მიწის ნაკვეთად იყო მითითებული, თუმცა ამავე გეგმას ჰქონდა შენიშვნა, რომ საინვენტარიზაციო გეგმას თან ერთვოდა ორფურცლიანი დანართი, რომლის ქსეროასლებიც იყო ტექ. ბიუროს არქივში არსებულ საინვენტარიზაციო «საქმე»-ში. 2001 წელს შედგენილი გენ. გეგმის მიხედვით ირკვეოდა დაკავებული მიწის დაზუსტებული ფართი.
სააპელაციო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ 2003 წლის 20 ოქტომბრის რუსთავის სარეგისტრაციო სამსახურის ჩანაწერით ტ. ნ-ზე საკუთრების უფლებით აღირიცხა ქ. რუსთავში, .... ქ. ¹30-2-ში არსებული უძრავი ქონება 828 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი და 239.4 კვ.მ. საცხოვრებელი ბინა. რუსთავის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ 2003 წლის 20 ოქტომბერს ტ. ნ-ზე საკუთრების რეგისტრაციის საფუძველს წარმოადგენდა: 1998 წლის 28 მაისის პრივატიზაციის ხელშეკრულება, ქ. რუსთავის მარცხენა სანაპიროს მუნიციპალიტეტის მიერ გაცემული 2001 წლის 16 მარტის გენ. გეგმა მანამდე საერთო სარგებლობაში არსებული მიწის გამიჯვნის შესახებ და ქ. რუსთავის მარცხენა სანაპიროს მუნიციპალიტეტის და ტექ. ინვენტარიზაციის ბიუროს მიერ გაცემული ¹25 ცნობა, რომლის თანახმადაც, ქ. რუსთავში, .... ქ. ¹30-2-ს დაკავებული ჰქონდა 828 კვ.მ, ხოლო ..... ¹30-1-ს _ 829,34 კვ.მ. ცალ-ცალკე.
სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, 2008 წლის 3 ოქტომბრის საჯარო რეესტრის ამონაწერით ქ. რუსთავში, .... ქუჩა ¹30-2-ში მდებარე უძრავი ქონება (მიწის ნაკვეთი _ 828.00 კვ.მ, შენობა-ნაგებობა ¹1 საცხოვრებელი ბინა - სასარგებლო ფართი 239.4კვ.მ) ¹1-532 ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე, საკუთრების უფლებით აღირიცხა მ. ნ-ის სახელზე.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელის მიერ წარდგენილი საინვენტარიზაციო გეგმით, რომელიც შედგენილი იყო 1991 წლის 4 ნოემბრის ინვენტარიზაციის საფუძველზე დგინდებოდა საერთო სარგებლობაში არსებული სადავო მიწის ნაკვეთის ნ-ესა და კ-ეს შორის გამიჯვნის ფაქტი.
სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სადავო ჩანაწერის განხორციელების დროს მოქმედი ,,უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-20 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, რეგისტრაცია წარმოებდა როგორც უშუალო უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის თუ სხვა დოკუმენტაციის, ისე ამ დოკუმენტაციის ელექტრონული ასლების საფუძველზე. ხსენებული მუხლის 22-ე პუნქტის თანახმად კი, სასოფლო ან არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი შესაბამისი კატეგორიის ნაკვეთად, რეგისტრირდებოდა უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის შესაბამისად.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2003 წლის 20 ოქტომბრის სადავო სარეგისტრაციო ჩანაწერის განხორციელებისათვის ტ. ნ-ეს გააჩნდა მიწათსარგებლობის დოკუმენტი, კერძოდ, მარცხენა სანაპიროს მიერ გაცემული 2001 წლის 16 მარტის გენ. გეგმა და მარცხენა სანაპიროს მუნიციპალიტეტის და ტექ. ინვენტარიზაციის ბიუროს მიერ გაცემული ¹25 ცნობა, რომლის თანახმადაც მესაკუთრის მიერ ქ. რუსთავი, ..... ქ. ¹30-2–ს და ..... ქ. ¹30-1-ს შორის მანამდე საერთო სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთი, გაიმიჯნა 829,34 კვ.მ. და 828 კვ.მ. თანაფარდობით ცალ-ცალკე, რაც მხარეებს სადავო არ გაუხდიათ. შესაბამისად ცალსახა იყო, რომ სადავო მიწის ტ. ნ-ის საკუთრებაში აღრიცხვა საცხოვრებელ სახლთან ერთად განხორციელდა კანონმდებლობის სრული შესაბამისობით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ივნისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი. კ-ემ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად სააპელაციო სასამართლოსათვის დაბრუნება მოითხოვა.
კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიუთითა საინვენტარიზაციო გეგმაზე, ვინაიდან, გეგმა მხოლოდ მისი საცხოვრებელი სახლის, სარდაფის და დამხმარე სათავსოების საკადასტრო აზომვით ნახაზებს წარმოადგენდა, ხოლო სადავო მიწის ნაკვეთის ფაქტობრივად გამიჯვნა არც აღნიშნულ დოკუმენტში და არც სასამართლოში წარდგენილ საქმეებში არ მოიპოვებოდა.
კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება არ მიაქცია იმ გარემოებას, რომ სასამართლოს გადაწყვეტილებით ტ. ნ-ეს უარი ეთქვა საერთო სარგებლობის მიწის გამიჯვნაზე, რაც ტ. ნ-ის მიერ არ გასაჩივრებულა.
კასატორმა ასევე აღნიშნა, რომ მ. ნ-ეს გაშვებული ჰქონდა სააპელაციო საჩივრის წარდგენის ვადა, რაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების აბსოლუტურ საფუძველს წარმოადგენდა.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 5 იანვრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ი. კ-ის საკასაციო საჩივარი.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 17 მარტის განჩინებით, ი. კ-ის საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,გ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, მიჩნეულ იქნა დასაშვებად და მისი განხილვა ჩაინიშნა მხარეთა დასწრების გარეშე.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ ი. კ-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს.
საკასაციო სასამართლო საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, მე-2 ნაწილის «ა», «ბ», «გ» ქვეპუნქტებსა და მე-3 ნაწილზე, რომელთა თანახმად, საკასაციო საჩივარი შეიძლება ეფუძნებოდეს მხოლოდ იმას, რომ გადაწყვეტილება კანონის დარღვევით არის გამოტანილი. სამართლის ნორმები დარღვეულად ითვლება, თუ სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა კანონი.
საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «ა», «ბ» და «გ» ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის საფუძვლები _ საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევის შედეგად მოცემულ საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა მიღებული, რაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველია.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 374-ე მუხლზე და განმარტავს, რომ სააპელაციო სასამართლო სააპელაციო საჩივრის შემოსვლიდან 10 დღის განმავლობაში ამოწმებს სააპელაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებს. ამავე კოდექსის 369-ე მუხლის თანახმად კი, სააპელაციო საჩივრის დასაშვებობის ერთ-ერთ წინაპირობას წარმოადგენს სააპელაციო საჩივრის შეტანის 14 დღიანი ვადა. თუ სააპელაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად აღმოჩნდება, რომ არ არსებობს მისი დასაშვებობის ერთ-ერთი წინაპირობა სააპელაციო სასამართლოს გამოაქვს განჩინება სააპელაციო საჩივრის განუხილველად დატოვების შესახებ.
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალებით დადგენილად მიიჩნევს, რომ რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილება მ. ნ-ეს 2010 წლის 12 მარტს ჩაბარდა (ტ. I, ს.ფ. 221), მ. ნ-ემ კი სააპელაციო საჩივარი რუსთავის საქალაქო სასამართლოში 2010 წლის 1 აპრილს ანუ გადაწყვეტილების სააპელაციო წესით გასაჩივრების ვადის გასვლის შემდეგ წარადგინა (ტ. II, ს.ფ. 12).
საკასაციო სასამართლო ასევე ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ მეორე აპელანტმა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომაც გაუშვა პირველი ინსტანციის სასამართლო გადაწყვეტილების სააპელაციო წესით გასაჩივრების 14 დღიანი ვადა, ვინაიდან, რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილება მას 2010 წლის 19 მარტს ჩაბარდა (ტ. II, ს.ფ. 62), ხოლო სააპელაციო საჩივარი რუსთავის საქალაქო სასამართლოში 2010 წლის 6 აპრილს წარადგინა (ტ. II, ს.ფ. 22).
საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევა მხოლოდ მაშინ შეიძლება გახდეს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი, თუ ამ დარღვევის შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევამ არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა და მხარისათვის სამართლებრივი მდგომარეობის გაუარესება გამოიწვია (ი. კ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა), რაც აღნიშნული გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველია.
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. ამავე კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის «ბ” ქვეპუნქტის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას (განჩინებას) და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს სააპელაციო სასამართლოში, თუ არსებობს ამ კოდექსის 394-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები, გარდა აღნიშნული მუხლის «გ” და «ე” ქვეპუნქტებისა. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის «ე1” ქვეპუნქტის თანახმად კი, გადაწყვეტილება (განჩინება) ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ გადაწყვეტილების (განჩინების) დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილი და სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის «ე1» ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის აბსოლუტური საფუძველი, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო თვითონ ვერ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, რადგან არსებობს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძველი.
ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემული საქმის ხელახლა განხილვისას სააპელაციო სასამართლომ სრულყოფილად უნდა დაადგინოს საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და საქმეზე მიიღოს დასაბუთებული გადაწყვეტილება, რისთვისაც სააპელაციო სასამართლოს შეუძლია გამოიყენოს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლებით მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილება.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ იზ. კ-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და საქმე მ. ნ-სა და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს სააპელაციო საჩივრების დასაშვებობის ხელახლა შესამოწმებლად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 412-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. ი. კ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;
2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ივნისის გადაწყვეტილება და საქმე მ. ნ-ისა და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს სააპელაციო საჩივრების დასაშვებობის ხელახლა შესამოწმებლად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
