ბს-170-164 (კ-10) 11 მარტი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თავმჯდომარე: მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე

პაატა სილაგაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-სვანეთის სამხარეო სამმართველო

მოწინააღმდეგე მხარეები: დ. ვ-უა, ა. ბ-ია, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ზუგდიდის სარეგისტრაციო სამსახური

მესამე პირი _ თ. ქ-ია

გასაჩივრებული განჩინება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 10 დეკემბრის განჩინება

სარჩელის საგანი _ პრივატიზაციის, ნასყიდობის ხელშეკრულებების, მიღება-ჩაბარების აქტების, საკუთრების უფლების დამადასტურებელი მოწმობების ბათილად ცნობა, საჯარო რეესტრის ჩანაწერის გაუქმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2008 წლის 7 მაისს საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-გურია-სვანეთის სამხარეო სამმართველომ (ამჟამად საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-სვანეთის სამხარეო სამმართველომ) სასარჩელო განცხადებით მიმართა ზუგდიდის რაიონულ სასამართლოს, მოპასუხეების _ ა. ბ-იასა და დ. ვ-უას მიმართ.

სასარჩელო განცხადებაში აღნიშნული იყო, რომ 1996 წლის 28 ივნისის ქ. ზუგდიდის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს საკონკურსო კომისიის სხდომის ოქმის საფუძველზე უკანონოდ განხორციელდა ზუგდიდის რაიონის სოფელ ... მდებარე დასასვენებელ სახლ “...ს” და დასასვენებელ სახლ (პიონერთა ბანაკ) “...ს” პრივატიზება. ხობის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 11 ნოემბრის განაჩენის საფუძველზე და საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის თანახმად, განხორციელდა 1996 წლის 28 ივნისის საკონკურსო კომისიის სხდომის ოქმის, როგორც ადმინისტრაციული აქტის არარად ცნობა.

მოსარჩელის განმარტებით, ზემოაღნიშნული ადმინისტრაციული აქტის საფუძველზე განხორციელდა უკანონო პრივატიზაცია და 1996 წლის 23 ივლისს ა. ბ-იასა და დ. ვ-უასთან გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულებები. 1996 წლის 28 ივნისის საპრივატიზებო კომისიის სხდომის ოქმის არარად ცნობით კი, ფაქტობრივად გაუქმდა უკანონო გარიგების საფუძველი.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ გარიგების საფუძვლის _ ადმინისტრაციული აქტის არარად ცნობის საფუძველზე წარმოიშვა გარიგების შეცილების უფლება. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 79-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, შეცილება უნდა მოხდეს შეცილების საფუძვლის შეტყობის მომენტიდან ერთი თვის ვადაში. მოსარჩელის განმარტებით, შეცილების უფლება წარმოიშვა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-გურია-სვანეთის სამხარეო სამმართველოს 2007 წლის 13 აპრილის ¹1-3/23 ბრძანებით, რომლითაც არარად იქნა ცნობილი გარიგების საფუძველი, რაც საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 59-ე და 73-ე მუხლების თანახმად საცილო გარიგების ბათილად ცნობის საფუძველია.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ უკანონო პრივატიზაციის, 1996 წლის 23 ივლისის ¹1-521 და ¹1-526 (¹1-520) ნასყიდობის ხელშეკრულებების, მიღება-ჩაბარების აქტებისა და ამ ხელშეკრულებების საფუძველზე გაცემული საკუთრების უფლების დამადასტურებელი მოწმობების ბათილად ცნობა, ასევე ა. ბ-იასა და დ. ვ-უაზე გაცემული საჯარო რეესტრის ჩანაწერების გაუქმება მოითხოვა.

Mმოპასუხეებმა _ დ. ვ-უამ და ა. ბ-იამ ზუგდიდის რაიონულ სასამართლოში წარადგინეს შესაგებელი, რომლითაც სარჩელი არ ცნეს და აღნიშნეს, რომ 1996 წლის 28 ივნისის ქ. ზუგდიდის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს საკონკურსო კომისიის სხდომის ოქმის საფუძველზე მოახდინეს ზუგდიდის რაიონის სოფელ ... მდებარე დასასვენებელ სახლ “...სა” და დასასვენებელ სახლ (პიონერთა ბანაკ) “...ს” პრივატიზება. მოპასუხეებმა აღნიშნეს, რომ პრივატიზებული ობიექტები არ იყო მხოლოდ მათი საკუთრება, ისინი 1996 წლის 6 ივნისს დაფუძნებული მესაკუთრეთა ამხანაგობის საერთო საკუთრება იყო. ამხანაგობაში 28 წევრი იყო გაერთიანებული და მიუთითეს, რომ სასამართლოს უნდა ემსჯელა, თუ რამდენად სწორად იყო სარჩელი მხოლოდ მათ წინააღმდეგ აღძრული.

ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 9 სექტემბრის გადაწყვეტილებით საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-გურია-სვანეთის სამხარეო სამმართველოს სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-გურია-სვანეთის სამხარეო სამმართველომ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება მოითხოვა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 10 დეკემბრის განჩინებით საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-გურია-სვანეთის სამხარეო სამმართველოს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 9 სექტემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს შეფასებები და დასკვნები საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით.

სააპელაციო სასამართლომ დამატებით მიუთითა, რომ კანონიერ ძალაში შესული ხობის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 11 ნოემბრის განაჩენით საქართველოს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების ზუგდიდის სამმართველოს თანამშრომლები გ. ფ-ია და მ. ფ-ნია ცნობილ იქნენ დამნაშავეებად ზუგდიდის რაიონის სოფელ ... მდებარე დასასვენებელ სახლ ,,...სა’’ და დასასვენებელ სახლ (პიონერთა ბანაკ) ,,...ს’’ უკანონო პრივატიზებაში, კანონით დადგენილი წესით ინფორმაციის გამოქვეყნების გარეშე პრივატიზებაში. აღნიშნული განაჩენის საფუძველზე საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-გურია-სვანეთის სამხარეო სამმართველოს 2007 წლის 13 აპრილის ¹1-3/23 ბრძანებით, არარად იქნა ცნობილი ქ. ზუგდიდის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს საკონკურსო კომისიის სხდომის ოქმი ზუგდიდის რაიონის სოფელ ... მდებარე დასასვენებელ სახლ (პიონერთა ბანაკ) ,,...სა” და დასასვენებელ სახლ ,,...ს’’ პრივატიზების შესახებ. საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-გურია-სვანეთის სამხარეო სამმართველომ 2007 წლის 8 მაისს სარჩელი აღძრა ზუგდიდის რაიონულ სასამართლოში არარა აქტის საფუძველზე, უკანონო პრივატიზაციის შედეგად, 2006 წლის 23 ივნისს დადებული ¹1-521 და ¹1-526 (¹1-520) ხელშეკრულებების, მიღება-ჩაბარების აქტებისა და მათ საფუძველზე 1998 წლის 6 ნოემბერს გაცემული საკუთრების უფლების დამადასტურებელი მოწმობების ბათილად ცნობის მოთხოვნით. აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ, 2007 წლის 14 მაისს ა. ბ-იამ და დ. ვ-უამ სარჩელი აღძრეს ფოთის საქალაქო სასამართლოში და მოითხოვეს საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-გურია-სვანეთის სამხარეო სამმართველოს 2007 წლის 13 აპრილის ¹1-3/23 ბრძანების ბათილად ცნობა. ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 17 მაისის განჩინებით საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-გურია-სვანეთის სამხარეო სამმართველოს სარჩელთან დაკავშირებით შეჩერდა საქმის წარმოება ა. ბ-იასა და დ. ვ-უას მიერ ფოთის საქალაქო სასამართლოში აღძრულ დავაზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 29 ივნისის ¹2830 წერილით ზუგდიდის რაიონულ სასამართლოს გაეგზავნა და. ვ-უასა და გ. თ-იას სარჩელთან დაკავშირებით მიღებული ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილება, რომლითაც დ. ვ-უას სარჩელი დაკმაყოფილდა და ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-გურია-სვანეთის სამხარეო სამმართველოს 2007 წლის 13 აპრილის ¹1-3/23 ბრძანება, იმავე დღეს ფოთის საქალაქო სასამართლოს მიერ გაიცა ცნობა, რომ გადაწყვეტილება შესული იყო კანონიერ ძალაში. აღნიშნულის საფუძველზე, ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 4 აგვისტოს განჩინებით საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-გურია-სვანეთის სამხარეო სამმართველოს სარჩელთან დაკავშირებით განახლდა საქმის წარმოება და 2008 წლის 9 სექტემბრის ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებით საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-გურია-სვანეთის სამხარეო სამმართველოს სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ, მართალია, ზუგდიდის რაიონულმა სასამართლომ ისე განაახლა საქმის წარმოება და განიხილა დავა, რომ ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილება, რომლითაც გაუქმდა პრივატიზების სამმართველოს 2007 წლის 13 აპრილის ¹1-3/23 ბრძანება, არ იყო შესული კანონიერ ძალაში, რადგან პრივატიზების სამმართველოს იგი გასაჩივრებული ჰქონდა სააპელაციო წესით; მაგრამ, დადგენილად მიიჩნია ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ პრივატიზების სამმართველომ გაუშვა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სააპელაციო წესით გასაჩივრების ვადა, რის გამოც ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2008 წლის 4 ნოემბრის განჩინებით განუხილველი დარჩა სააპელაციო საჩივარი. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 11 თებერვლის განჩინებით უცვლელი დარჩა აღნიშნული განჩინება, რა დროსაც რეალურად წარმოიშვა განახლების საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლომ საბოლოოდ აღნიშნა, რომ კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილებით პრივატიზების სამმართველოს 2007 წლის 13 აპრილის ¹1-3/23 ბრძანება ბათილად იყო ცნობილი. შესაბამისად, არ არსებობდა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 10 დეკემბრის განჩინება საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-სვანეთის სამხარეო სამმართველომ მოწინააღმდეგე მხარეების _ დ. ვ-უას, ა. ბ-იას, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსა და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ზუგდიდის სარეგისტრაციო სამსახურის მიმართ საკასაციო წესით გაასაჩივრა და გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით საკასაციო საჩივრის ფარგლებში დაზუსტებული სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა, კერძოდ, ზუგდიდის რაიონის სოფელ ... მდებარე დასასვენებელ სახლ (პიონერთა ბანაკ) “...სა” და დასასვენებელ სახლ “...ს” უკანონო პრივატიზაციის ბათილად ცნობა მთელი თავისი სამართლებრივი შედეგებით, ამ პრივატიზაციის ყველა თანმდევ აქტებთან და ხელშეკრულებებთან ერთობლიობაში, მათ შორის, ქ. ზუგდიდის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს 1996 წლის 28 ივნისის საკონკურსო კომისიის სხდომის ოქმის, 1996 წლის 23 ივლისის ¹1-521 და ¹1-526 (¹1-520) ნასყიდობის ხელშეკრულებების, მიღება-ჩაბარების აქტებისა და ხელშეკრულებების საფუძველზე გაცემული საკუთრების უფლების დამადასტურებელი მოწმობების ბათილად ცნობა, სადავო ქონებასთან დაკავშირებით ა. ბ-იასა და დ. ვ-უაზე გაცემული საჯარო რეესტრის ჩანაწერების გაუქმება, ასევე დასასვენებელ სახლ (პიონერთა ბანაკ) “...სა” და დასასვენებელ სახლ “...ს” შესახებ ზუგდიდის რაიონის ტექინვენტარიზაციის ბიუროს 2006 წლის 6 თებერვლის ამონაწერების ბათილად ცნობა. ასევე თანმდევი ხელშეკრულებების: 2003 წლის 7 ივლისს ა. ბ-იასა და გ. თ-იას შორის დადებული ¹1-1607 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების; 2004 წლის 22 ოქტომბერს დ. ვ-უასა და ზ. გ-უას შორის დადებული ¹1-4607 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების; 2007 წლის 23 მარტს დ. ვ-უასა და ბ. ბ-იას შორის დადებული ¹1-3246 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების; 2007 წლის 23 მარტს დ. ვ-უასა და ა. ბ-იას შორის დადებული ¹1-3245 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების; 2007 წლის 23 მარტს დ. ვ-უასა და მ. მ-ვას შორის დადებული ¹1-3255 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების; 2007 წლის 19 მარტს დ. ვ-უასა და ლ. ჭ-უას შორის დადებული ¹1-2913 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების; 2007 წლის 19 მარტს დ. ვ-უასა და თ. ხ-ვას შორის დადებული ¹1-2922 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების; 2009 წლის 8 მაისს დ. ვ-უასა და ვ. ფ-იას შორის დადებული ¹1-3566 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების; 2009 წლის 15 მაისს დ. ვ-უასა და ნ. ვ-უას შორის დადებული ¹1-3856 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების; 2009 წლის 10 ივნისს დ. ვ-უასა და ი. ვ-უას შორის დადებული ¹1-4792 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების; 2007 წლის 27 მარტს დ. ვ-უასა და რ. დ-იანს შორის დადებული ¹1-3482 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების; 2007 წლის 29 მარტს დ. ვ-უასა და ზ. გ-იას შორის დადებული ¹1-3850 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების; 2007 წლის 26 მარტს დ. ვ-უასა და მ. ხ-ვას შორის დადებული ¹1-3227 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების; 2007 წლის 26 მარტს დ. ვ-უასა და ზ. ჭ-უას შორის დადებული ¹1-3373 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების; 2007 წლის 29 მარტს დ. ვ-უასა და ი. წ-იას შორის დადებული ¹1-3851 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების; 2007 წლის 29 მარტს დ. ვეკუასა და კ. წ-იას შორის დადებული ¹1-3850 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების; 2007 წლის 30 მარტს დ. ვ-უასა და ი. რ-ვას შორის დადებული ¹1-3887 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების; 2007 წლის 19 მარტს დ. ვ-უასა და დ. კ-იას შორის დადებული ¹1-2923 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების; 2007 წლის 23 მარტს დ. ვ-უასა და კ. ჯ-ვას შორის დადებული ¹1-3254 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების; 2004 წლის 19 ივნისს დ. ვ-უასა და ც. ქ-იას შორის დადებული ¹1-2240 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების; 2004 წლის 28 ოქტომბერს დ. ვ-უასა და ზ. ბ-ვას შორის დადებული ¹1-4724 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების; 2001 წლის 14 მარტს დ. ვ-უასა და ს. ც-იას შორის დადებული მიწის ნაკვეთის გასხვისების ხელშეკრულების; 2004 წლის 22 დეკემბერს დ. ვ-უასა და თ. ქ-იას შორის დადებული ¹1-5771 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების; 2006 წლის 10 აპრილს თ. ქ-იასა და ნ. გ-იას შორის დადებული ¹1-2084 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების, 2006 წლის 10 აგვისტოს ნ. გ-იასა და შპს “...სს” შორის დადებული ¹1-5415 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებისა და ხსენებული ხელშეკრულებების საფუძველზე განხორციელებული საჯარო რეესტრის ჩანაწერების; ზ. გ-უას სახელზე 2009 წლის 17 ივნისს განხორციელებული, ბ. ბ-იას სახელზე 2009 წლის 18 ივნისს განხორციელებული, ა. ბ-იას სახელზე 2009 წლის 18 ივნისს განხორციელებული, ზ. გ-იას სახელზე 2009 წლის 10 ივლისს და რ. დ-იანის სახელზე 2009 წლის 29 ივნისს განხორციელებული საჯარო რეესტრის ჩანაწერების ბათილად ცნობა მოითხოვა. ამასთან, კასატორმა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 198-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და მე-2 ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტის საფუძველზე მოცემულ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე მოითხოვა მოწინააღმდეგე მხარეებისათვის _ დ. ვ-უასა და ა. ბ-იასათვის სადავო ქონების მიმართ რაიმე მოქმედების განხორციელების აკრძალვა, ხოლო საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსა და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ზუგდიდის სარეგისტრაციო სამსახურისათვის სადავო ქონებაზე (მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., დასასვენებელ სახლ (პიონერთა ბანაკ) “...სა” და დასასვენებელ სახლ “...ზე” _ დაახლოებით 8 ჰა მიწის ნაკვეთზე) საჯარო რეესტრში რაიმე ჩანაწერის გაკეთებისა და საჯარო რეესტრიდან ამონაწერის გაცემის აკრძალვა. კასატორმა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34¹-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საქმეში სავალდებულო მიწვევის მესამე პირებად გ. თ-იას, ზ. გ-უას, ლ. ჭ-უას, თ. ხ-ვას, რ. დ-იანის, ზ. გ-იას, ზ. ჭ-უას, ი. წ-იას, კ. ჯ-ვას, ც. ქ-იას, ზ. ბ-ვას, ს. ც-იას, ბ. ბ-იას, ა. ბ-იას, მ. მ-ვას, ვ. ფ-იას, ნ. ვ-უას, ი. ვ-უას, მ. ხ-ვას, კ. წ-იას, ი. რ-ვას, დ. კ-იას, თ. ქ-იას, ნ. გ-იასა და შპს “...ის” ჩაბმა მოითხოვა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში გასაჩივრებული განჩინება იურიდიულად არ არის საკმარისად დასაბუთებული და განჩინების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

კასატორი მიუთითებს, რომ გასაჩივრებული განჩინება უნდა გაუქმდეს შემდეგ გარემოებათა გამო: საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 244-ე მუხლის თანახმად, გადაწყვეტილების გამოტანისას სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს, განსაზღვრავს, თუ საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე რომელი გარემოებებია დადგენილი და რომელი – დაუდგენელი, რომელი კანონი უნდა იქნეს გამოყენებული ამ საქმეზე და დაკმაყოფილდეს თუ არა სარჩელი.

კასატორი აღნიშნავს, რომ მოცემულ საქმეზე თავდაპირველად, სარჩელის აღძვრისას დავის საგანს წარმოადგენდა სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-გურია-სვანეთის სამხარეო სამმართველოსა და ფუზიკურ პირებს შორის განხორციელებული უკანონო პრივატიზაციისა და 1996 წლის 23 ივლისს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა, რომლებიც თავისი ბუნებით წარმოადგენდნენ ადმინისტრაციულ ხელშეკრულებებს. სარჩელის აღძვრისას დავის საგანი იყო ასევე მიღება-ჩაბარების აქტებისა და ხსენებული ხელშეკრულებების საფუძველზე გაცემული საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობების ბათილად ცნობა და ა. ბ-იასა და დ. ვ-უაზე საჯარო რეესტრიდან გაცემული ამონაწერების გაუქმება.

კასატორის განმარტებით, ადმინისტრაციული ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძვლები მოცემულია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 70-ე მუხლში, რომლის პირველი და მე-2 ნაწილების მიხედვით, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დადებული ხელშეკრულების ბათილად გამოცხადებას აწესრიგებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი. ამასთან, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დადებული ხელშეკრულება ბათილია იმ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად გამოცხადების შემთხვევაშიც, რომლის საფუძველზეც დაიდო ხელშეკრულება. განსახილველ შემთხვევაში კი, სასამართლოს მიერ ამ საქმეზე გადაწყვეტილება ისე იქნა გამოტანილი, რომ არ იქნა შესწავლილი სადავო ხელშეკრულებების დადების საფუძვლები და არ იქნა გამოყენებული საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლები.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს უნდა გამოეთხოვა ადმინისტრაციული ორგანოდან – სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-სვანეთის სამხარეო სამმართველოდან შესაბამისი საპრივატიზებო დოკუმენტაცია და მხოლოდ აღნიშნულზე დაყრდნობით ემსჯელა სადავოდ გამხდარი ხელშეკრულებების, მიღება-ჩაბარების აქტებისა და საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობების გაცემის კანონთან შესაბამისობის შესახებ. სააპელაციო სასამართლომ კი ისე გამოიტანა გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ, რომ არ იმსჯელა სადავოდ გამხდარი ხელშეკრულებებისა და საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობების გაცემის საფუძვლების შესახებ.

კასატორი აღნიშნავს, რომ ზუგდიდის რაიონის სოფელ ... მდებარე დასასვენებელ სახლ (პიონერთა ბანაკ) “...სა” და დასასვენებელ სახლ “...ს” საპრივატიზებო საქმის გამოთხოვისა და სათანადო გამოკვლევის შემთხვევაში, სასამართლოსათვის ცნობილი გახდებოდა ის აშკარა და მნიშვნელოვანი კანონდარღვევები, რომელთაც ადგილი ჰქონდა აღნიშნული ობიექტების პრივატიზების განხორციელების პროცესში და რომელთა ერთობლიობა “საქართველოს რესპუბლიკაში სახელმწიფო საწარმოთა პრივატიზების შესახებ” საქართველოს რესპუბლიკის კანონის 23-ე მუხლის შესაბამისად, წარმოადგენს პრივატიზების შესახებ გარიგების ბათილად ცნობის საფუძველს.

კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით არ შეფასებულა, არ ყოფილა შესწავლილი საქმესთან კავშირში მყოფი მნიშვნელოვანი გარემოებები, ასევე არ შეფასებულა 1996 წლის კონკურსის საფუძველზე კანონდარღვევით გასხვისებული ობიექტების – დასასვენებელ სახლ (პიონერთა ბანაკ) “...სა” და დასასვენებელ სახლ “...ს” საპრივატიზაციო დოკუმენტაცია, მათ შორის, 1996 წლის 28 ივნისის საკონკურსო კომისიის სხდომის ოქმი და შესაბამისად, სადავო ხელშეკრულებების, მიღება-ჩაბარების აქტებისა და საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობების გაცემის კანონთან შესაბამისობის საკითხი, ასევე მოგვიანებით, არაკეთილსინდისიერ მყიდველებზე ხსენებული ქონების საკუთრების უფლებით აღრიცხვის კანონიერება.

კასატორი ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებაზე, რომ სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-გურია-სვანეთის სამხარეო სამმართველოს მიერ სააპელაციო საჩივარი წარდგენილ იქნა საპროცესო ნორმების აშკარა დარღვევაზე მითითებით. აპელაციის ეტაპზე მხარე – აპელანტი მიიჩნევდა, რომ ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილება არ იყო შესული კანონიერ ძალაში და ზუგდიდის რაიონულ სასამართლოს არ უნდა განეახლებინა საქმის წარმოება. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის აღნიშნული მოსაზრება და აპელაციის კონკრეტული საპროცესო მიზეზი მაშინ, როდესაც რეალურად სახეზე იყო საპროცესო კანონის უხეში და მნიშვნელოვანი დარღვევა. აღნიშნულის გამო კი, კასატორს არ მიეცა სარჩელის შესაბამისად, ყველა კუთხით მისი დაზუსტების შესაძლებლობა.

კასატორის განმარტებით, სარჩელის აღძვრისას მან მოითხოვა პრივატიზაციის თანმდევი დოკუმენტების – სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-გურია-სვანეთის სამხარეო სამმართველოსა და ფიზიკურ პირებს _ დ. ვ-უასა და ა. ბ-იას შორის 1996 წლის 23 ივლისს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა, მიღება-ჩაბარების აქტებისა და ხელშეკრულებების საფუძველზე გაცემული საკუთრების უფლების დამადასტურებელი მოწმობების ბათილად ცნობა, ასევე ა. ბ-იასა და დ. ვ-უაზე გაცემული საჯარო რეესტრის ამონაწერების გაუქმება, რაც რეალურად მთლიანობაში მოიცავდა და გულისხმობდა მთლიანად პრივატიზაციისა და მისი ყველა თანმდევი შედეგის ბათილად ცნობის მოთხოვნას, ანუ შეიძლება ითქვას, რომ მოსარჩელემ სარჩელით მოითხოვა განხორციელებული პრივატიზაციის მთლიანად გაუქმება, პრივატიზაციამდე არსებული, პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა. სარჩელის აღძვრის დროს და მას შემდეგაც, გარკვეული დროის განმავლობაში, მოსარჩელისათვის უცნობი იყო, დამატებით რა განხორციელდა სადავო ქონების მიმართ, ანუ ხსენებული დროის შუალედში თუ რა მოქმედებები განხორციელდა და რა დოკუმენტები იქნა გაფორმებული სადავო ქონებასთან მიმართებაში, როგორც პრივატიზაციის თანმდევი მოქმედებები და დოკუმენტები. მოსარჩელისათვის მხოლოდ მოგვიანებით გახდა ცნობილი ამ ხელშეკრულებებისა და თანმდევი მოქმედებების შესახებ. სასამართლომ კი გადაუდებელი საპროცესო საჭიროების არსებობის მიუხედავად, საერთოდ არ გამოიყენა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლებით მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილება, რომლის თანახმად, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე მუხლით მინიჭებული უფლებამოსილების გარდა, სასამართლო უფლებამოსილია საკუთარი ინიციატივითაც შეაგროვოს ფაქტობრივი გარემოებები და მტკიცებულებები.

კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლოს უნდა განეხორციელებინა საქართველოს ადმინიტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლებით მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილება, რაც უზრუნველყოფდა მოცემული საქმის სრულყოფილად და ყველმხრივ განხილვას. კასატორი კი არ აღმოჩნდებოდა სარჩელის დაზუსტების საჭიროების წინაშე.

ამდენად, კასატორი აღნიშნავს, რომ მოცემულ საქმეზე სარჩელის აღძვრის შემდეგ, მის მიერ მოპოვებულ იქნა მისთვის მანამდე უცნობი დამატებითი ინფორმაცია და მოძიებული იქნა დამატებითი დოკუმენტაცია – კონკრეტული მტკიცებულებები, რაც ადმინისტრაციული პროცესის ინკვიზიციური ხასიათიდან გამომდინარე, თვითონ სასამართლოს უნდა გაეკეთებინა საქმის განხილვისას. თუმცა ამის მიუხედავად, სააპელაციო სასამართლოს საკუთარი ინიციატივით არ გამოუთხოვია პრივატიზაციასთან დაკავშირებული და მისი შემდგომი, თანმდევი დოკუმენტაცია, ყველა მტკიცებულება, აქტი და ხელშეკრულება, არ შეუფასებია ისინი ერთობლიობაში და მთლიანად _ განხორციელებული პრივატიზაცია, რაც კასატორის განმარტებით, საშუალებას მისცემდა ადმინისტრაციული პროცესის მიმდინარეობისას დინამიკურად დაეზუსტებინა სარჩელი, რაც საბოლოოდ უზრუნველყოფდა მოსარჩელის მიერ საპროცესო უფლებების ადეკვატურ დაცვას.

კასატორის განმარტებით, ზემოაღნიშნულის გამო იგი იძულებული გახდა ამ ეტაპზე დაეზუსტებინა სარჩელი, მოეხდინა დაკონკრეტება და მოეთხოვა ყველა იმ უკანონო აქტისა და ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, რომელიც მითითებულია საკასაციო საჩივარში და რომელიც თანმდევი ელემენტის სახით არის დაკავშირებული ზუგდიდის რაიონის სოფელ ... მდებარე დასასვენებელ სახლ (პიონერთა ბანაკ) “...სა” და დასასვენებელ სახლ “...ს” უკანონო პრივატიზებასთან.

კასატორი მიუთითებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლზე, რომლის პირველი ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილია, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადების ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, მხოლოდ მესაკუთრეს შეუძლია სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით. ამავე კოდექსის 61-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად კი, უცილოდ ბათილი (არარა) გარიგება ბათილად ითვლება მისი დადების მომენტიდან.

კასატორი აღნიშნავს, რომ დასასვენებელ სახლ (პიონერთა ბანაკ) “...სა” და დასასვენებელ სახლ “...ს” პრივატიზებისას არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებაში გადაცემას საერთოდ არ ითვალისწინებდა იმჟამად მოქმედი კანონმდებლობა და არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწა სახელმწიფო საკუთრებას წარმოადგენდა.

კასატორი ასევე მიუთითებს, რომ “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ეს კანონი აწესრიგებდა ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებულ სახელმწიფო საკუთრების არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწაზე კერძო საკუთრების უფლების მინიჭებასთან დაკავშირებულ საკითხებს. ამავე კანონის მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, კერძო საკუთრების უფლება ენიჭებოდა საქართველოს მოქალაქეს და საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად რეგისტრირებული კერძო სამართლის იურიდიულ პირს იმ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთებზე, რომლებიც ამ კანონის ამოქმედებამდე მათ მიწით სარგებლობის დამადასტურებელი საბუთით ჰქონდათ გამოყოფილი. ამ მიწის ნაკვეთებზე ვრცელდებოდა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით უძრავი ნივთებისათვის გათვალისწინებული წესები.

ამდენად, კასატორი მიუთითებს, რომ ზემოაღნიშნული კანონი, შეეხებოდა მხოლოდ იმ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადებას, რომელიც ფიზიკურ პირსა და კერძო სამართლის იურიდიულ პირს ჰქონდა სარგებლობაში, ანუ მას რეალურად უნდა ჰქონოდა იგი სარგებლობაში. ამასთან, ხსენებული კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად, იმისათვის, რომ პირს აღნიშნული კანონის საფუძველზე მინიჭებოდა კერძო საკუთრების უფლება, ამ კანონის ამოქმედებამდე არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი მიწით სარგებლობის დამადასტურებელი საბუთით უნდა ჰქონოდა გამოყოფილი. კასატორი აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში, მოპასუხეებს – დ. ვ-უასა და ა. ბ-იას საერთოდ არ ჰქონდათ სარგებლობაში სადავო მიწა, მიწის ნაკვეთები მათ არ ჰქონდათ გამოყოფილი მიწით სარგებლობის დამადასტურებელი საბუთით და შესაბამისად, სადავო მიწა მათ სახელზე საკუთრების უფლებით ვერ აღირიცხებოდა.

კასატორის განმარტებით, 1996 წლის 6 ივნისს შეიქმნა მესაკუთრეთა ამხანაგობა, რომელსაც ეწოდა “...”. ამ ამხანაგობის წევრები იყვნენ: დ. ვ-უა, ა. ბ-ია, ს. ც-ია, ვ. კ-ია, მ. მ-ია, ლ. ჭ-უა, მ. ნ-ია, ვ. ნ-ვა, კ. ჯ-ვა, ვ. ზ-ია, ზ. გ-ია, ც. ქ-ია, ზ. ბ-ვა, მ. რ-ვა, ჯ. ხ-ვა, ი. წ-ია, ზ. ჭ-უა, რ. დ-იანი, ზ. გ-უა, ვ. კ-ია, ნ. კ-ვა, ა. ქ-ია, ჯ. კ-ვა, ს. ა-ვა, თ. ხ-ვა, დ. ც-ვა, შ. გ-ია და კ. ბ-ძე. აღნიშნული ამხანაგობა შეიქმნა იმ ქონების საპრივატიზებო კონკურსში მონაწილეობის მისაღებად, რისი გასხვისება – პრივატიზება საწარმოო გაერთიანება “...ს”, რომლის ბალანსზეც ირიცხებოდა ზუგდიდის რაიონის სოფელ ... მდებარე ბავშვთა და მოზარდთა დასასვენებელი სახლი (პიონერთა ბანაკი) “...” და დასასვენებელი სახლი “...”, გენერელურმა დირექტორმა მოითხოვა ზუგდიდის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოსაგან. ამავე ამხანაგობის წევრები იყვნენ ასევე გ. თ-ია, ნ. გ-ია და სხვა პირებიც. კასატორი მიუთითებს იმ გარემოებაზეც, რომ დასასვენებელ სახლ (პიონერთა ბანაკ) “...სა” და დასასვენებელ სახლ “...ს” უკანონოდ განხორციელებული პრივატიზების შემდგომ, როგორც მისთვის ამ სარჩელის აღძვრის შემდეგ გახდა ცნობილი, არაუფლებამოსილი პირების მიერ დაიდო მთელი რიგი გარიგებები – ხელშეკრულებები, რომელიც წარმოადგენდა უკანონო პრივატიზაციის თანმდევ, პრივატიზაციასთან ერთობლიობაში შესაფასებულ და ბათილად საცნობ გარიგებებს. კერძოდ, დასასვენებელ სახლ “...ს” შემთხვევაში, აღნიშნული განხორციელდა და გამოიხატა, როგორც დასასვენებელ სახლ “...ს” შენობა-ნაგებობის, ისე მთელი მიწის ფართობის – 41000 კვ.მ-ისა და 977 კვ.მ-ის გაყიდვაში. 2003 წლის 7 ივლისს ამხანაგობა “...ს” წევრებს – ა. ბ-იასა და გ. თ-იას შორის დაიდო ¹1-1607 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც ა. ბ-იამ გ. თ-იას მიჰყიდა უძრავი ქონება. ნასყიდობის საგანს წარმოადგენდა მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., რომლის საერთო ფართი იყო 41000 კვ.მ. და შენობა-ნაგებობები საერთო ფართით _ 977,6 კვ.მ. გამყიდველს საკუთრების უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტად მიეთითა ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან მიწის (უძრავი ქონების) შესახებ, გაცემული ზუგდიდის მიწის მართვის სამმართველოს მიერ 2003 წლის 7 ივლისს, სარეგისტრაციო ნომრით _ ..., ასევე – ნასყიდობის ხელშეკრულება. კასატორი მიუთითებს, რომ 2003 წლის 7 ივლისს ა. ბ-იასა და გ. თ-იას შორის დადებული ¹1-1607 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება წარმოადგენს დასასვენებელ სახლ “...ს” უკანონოდ განხორციელებული პრივატიზების თანმდევ და ამავე დასასვენებელი სახლის პრივატიზებასთან ერთობლიობაში შესაფასებელ და ბათილად საცნობ ხელშეკრულებას. ხაზგასასმელია ისიც, რომ ხსენებული ხელშეკრულების ორივე მხარე – ქონების გამყიდველიც და მყიდველიც, ა. ბ-ია და გ. თ-ია იყვნენ ამხანაგობა “...ს” წევრები. ამდენად, აღნიშნული პირებისათვის, როგორც ამხანაგობა “...ს” წევრებისათვის, ცნობილი იყო ყველაფერი ამხანაგობა “...სა” და დასასვენებელ სახლ “...ს” შესახებ, მათ შორის, ის რომ დასასვენებელ სახლ “...ს” ის მიწა, რომელზეც მათ ხელშეკრულება გააფორმეს არ იყო და ვერც იქნებოდა ამხანაგობა “...სა” და მით უმეტეს, ა. ბ-იას საკუთრება. ამდენად, ვინაიდან ა. ბ-ია და გ. თ-ია იყვნენ ერთი ამხანაგობის წევრები, მათ შორის დადებული ¹1-1607 ხელშეკრულება იურიდიულად არ არის ნასყიდობის ხელშეკრულება, არამედ წარმოადგენს ერთი ამხანაგობის შიგნით, მისი ერთი წევრის მიერ იმავე ამხანაგობის მეორე წევრზე წილების გასხვისებას და გადანაწილებას. ამდენად, გ. თ-ია არ წარმოადგენს კეთილსინდისიერ შემძენს დასასვენებელ სახლ “...სთან” დაკავშირებით მის მიერ ა. ბ-იასთან ¹1-1607 ხელშეკრულების დადებასთან მიმართებაში. შესაბამისად, დასასვენებელ სახლ “...ს” უკანონო პრივატიზების თანმდევი ხელშეკრულების სახით, 2003 წლის 7 ივლისს ა. ბ-იასა და გ. თ-იას შორის დადებული ¹1-1607 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება დადების მომენტიდან ბათილია და ექვემდებარება სასამართლოს მიერ ბათილად ცნობას. კასატორი მიუთითებს, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 187-ე მუხლის პირველი ნაწილის მეორე წინადადების შემადგენლობა. კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, კეთილსინდისიერად არ ჩაითვლება შემძენი, თუ მან იცოდა ან უნდა სცოდნოდა, რომ გამსხვისებელი არ იყო მესაკუთრე. კეთილსინდისიერების ფაქტი უნდა არსებობდეს ნივთის გადაცემამდე. გ. თ-ია, რომელმაც ა. ბ-იასგან უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებით შეიძინა კონკრეტული უძრავი ქონება, არ წარმოადგენს კეთილსინდისიერ შემძენს, რადგან მან იცოდა, რომ მიწის გამსხვისებელი არ იყო მისი მესაკუთრე და სადავო ქონება შეიძინა იმ პირისაგან, რომელსაც არ გააჩნდა და ვერც ექნებოდა საკუთრების უფლება სადავო ქონებაზე. ამდენად, გ. თ-ია არაკეთილსინდისიერი იყო ამ ფაქტის მიმართ.

კასატორი აღნიშნავს, რომ ზემოხსენებული ხელშეკრულების გარდა, მის მიერ მოგვიანებით, კერძოდ, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2010 წლის 21 იანვრის ¹12917 პასუხის მეშვეობით მოძიებულ იქნა დ. ვ-უას განცხადებები და 2003-2009 წლებში ზუგდიდის რაიონის სოფელ ... მდებარე მიწებზე – განსაზღვრული ფართობის მიწის ნაკვეთებზე დასასვენებელ სახლ (პიონერთა ბანაკ) “...ას” უკანონო პრივატიზების თანმდევი ხელშეკრულების სახით დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის შემდეგი ხელშეკრულებები: 1) 2004 წლის 22 ოქტომბერს დ. ვ-უასა და ზ. გ-უას შორის დაიდო ¹1-4607 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, დ. ვ-უამ ზ. გ-უას მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., რომლის საერთო ფართობია 545 კვ.მ.); 2) 2007 წლის 23 მარტს დ. ვ-უასა და ბ. ბ-იას შორის დაიდო ¹1-3245 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, დ. ვ-უამ ბ. ბ-იას მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მიწის ფართობი – 609 კვ.მ.); 3) 2007 წლის 23 მარტს დ. ვ-უასა და ა. ბ-იას შორის დაიდო ¹1-3245 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, დ. ვ-უამ ა. ბ-იას მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მიწის ფართობი – 600 კვ.მ.); 4) 2007 წლის 23 მარტს დ. ვ-უასა და მ. მ-ვას შორის დაიდო ¹1-3255 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად დ. ვ-უამ მ. მ-ვას მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მიწის ფართობი – 598 კვ.მ.); 5) 2007 წლის 19 მარტს დ. ვ-უასა და ლ. ჭ-უას შორის დაიდო ¹1-2913 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, დ. ვ-უამ ლ. მ-ვას მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მიწის ფართობი – 604 კვ.მ.); 6) 2007 წლის 19 მარტს დ. ვ-უასა და თ. ხ-ვას შორის დაიდო ¹1-2922 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, დ. ვ-უამ თ. ხ-ვას მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მიწის ფართობი – 607 კვ.მ.); 7) 2009 წლის 8 მაისს დ. ვ-უასა და ვ. ფ-იას შორის დაიდო ¹1-3566 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, დ. ვ-უამ ვ. ფ-იას მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მიწის ფართობი – 595 კვ.მ.); 8) 2009 წლის 15 მაისს დ. ვ-უასა და ნ. ვ-უას შორის დაიდო ¹1-3856 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, დ. ვ-უამ ნ. ვ-უას მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მიწის ფართობი – 586 კვ.მ.); 9) 2009 წლის 10 ივნისს დ. ვ-უასა და ი. ვ-უას შორის დაიდო ¹1-4792 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, დ. ვ-უამ ი. ვ-უას მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მიწის ფართობი – 604 კვ.მ.); 10) 2007 წლის 27 მარტს დ. ვ-უასა და რ. დ-იანს შორის დაიდო ¹1-3482 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, დ. ვ-უამ რ. დ-იანს მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მიწის ფართობი – 599 კვ.მ.); 11) 2007 წლის 27 მარტს დ. ვ-უასა და ზ. გ-იას შორის დაიდო ¹1-3850 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, დ. ვ-უამ ზ. გ-იას მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მიწის ფართობი – 616 კვ.მ.); 12) 2007 წლის 26 მარტს დ. ვ-უასა და მ. ხ-ვას შორის დაიდო ¹1-3227 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, დ. ვ-უამ მ. ხ-ვას მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მიწის ფართობი – 594 კვ.მ.); 13) 2007 წლის 26 მარტს დ. ვ-უასა და ზ. ჭ-უას შორის დაიდო ¹1-3373 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, დ. ვ-უამ ზ. ჭ-უას მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მიწის ფართობი – 593 კვ.მ.); 14) 2007 წლის 29 მარტს დ. ვ-უასა და ი. წ-იას შორის დაიდო ¹1-3851 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, დ. ვ-უამ ი. წ-იას მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მიწის ფართობი – 590 კვ.მ.); 15) 2007 წლის 29 მარტს დ. ვ-უასა და კ. წ-იას შორის დაიდო ¹1-3850 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, დ. ვ-უამ კ. წ-იას მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მიწის ფართობი – 600 კვ.მ.); 16) 2007 წლის 30 მარტს დ. ვ-უასა და ი. რ-ვას შორის დაიდო ¹1-3887 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, დ. ვ-უამ ი. რ-ვას მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მიწის ფართობი – 597 კვ.მ.); 17) 2007 წლის 19 მარტს დ. ვ-უასა და დ. კ-იას შორის დაიდო ¹1-2923 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, დ. ვ-უამ დ. კ-იას მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მიწის ფართობი – 615 კვ.მ.); 18) 2007 წლის 23 მარტს დ. ვ-უასა და კ. ჯ-ვას შორის დაიდო ¹1-3254 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, დ. ვ-უამ კ. ჯ-ვას მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მიწის ფართობი – 599კვ.მ.); 19) 2004 წლის 19 ივნისს დ. ვ-უასა და ც. ქ-იას შორის დაიდო ¹1-2240 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, დ. ვ-უამ ც. ქ-იას მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მიწის ფართობი – 545 კვ.მ.); 20) 2004 წლის 28 ოქტომბერს დ. ვ-უასა და ზ. ბ-ვას შორის დაიდო ¹1-4724 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, დ. ვ-უამ ზ. ბ-ვას მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მიწის ფართობი – 557 კვ.მ.); 21) 2001 წლის 14 მარტს დ. ვ-უასა და ს. ც-იას შორის დაიდო უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, დ. ვ-უამ ს. ც-იას მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მიწის ფართობი – 9720 კვ.მ.); 22) 2004 წლის 22 დეკემბერს დ. ვ-უასა და თ. ქ-იას შორის დაიდო ¹1-5771 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, დ. ვ-უამ თ. ქ-იას მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მიწის ფართობი – 553 კვ.მ.).

კასატორი აღნიშნავს, რომ ზემოხსენებული ხელშეკრულებები დ. ვ-უამ დადო იმ პირებთან, რომლებიც იყვნენ ამხანაგობა “...ს” წევრები და ამავე ამხანაგობა “...ს” წევრების ოჯახების წევრები. ამასთან, აღნიშნული პირებისათვის, დ. ვ-უას მსგავსად, როგორც ამხანაგობა “...ს” წევრებისათვის და ამავე ამხანაგობა “...ს” წევრების ოჯახების წევრებისათვის ცნობილი იყო ყველაფერი ამხანაგობა “...ს” შესახებ. მათ შორის, ის რომ მიწის ნაკვეთები, რომლებზეც მათ ხელშეკრულებები გააფორმეს დ. ვ-უასთან, არ იყო და ვერც იქნებოდა ამხანაგობა “...სა” და მით უმეტეს, დ. ვ-უას საკუთრება. ხსენებული პირები და დ. ვ-უა იყვნენ ერთი ამხანაგობის წევრები, იმავე ამხანაგობის წევრების ოჯახების წევრები, რის გამოც მათ შორის დადებული ხელშეკრულებები იურიდიულად არის არა ნასყიდობის ხელშეკრულებები, არამედ რეალურად და სამართლებრივად წარმოადგენს ერთი ამხანაგობის შიგნით, მის წევრებს შორის წილების გასხვისებასა და გადანაწილებას. აქედან გამომდინარე, ცხადია, რომ სახეზეა დ. ვ-უასთან ზემოაღნიშნული ხელშეკრულებების დამდები ზემოთ დასახელებული პირების – ამხანაგობა “...ს” წევრებისა და მათი ოჯახების წევრების აშკარა არაკეთილსინდისიერება – ისინი არ წარმოადგენენ კეთილსინდისიერ შემძენებს მათ მიერ დ. ვ-უასთან დასახელებული ხელშეკრულების დადების მიმართ. შესაბამისად, ერთი მხრივ დ. ვ-უასა და, მეორე მხრივ, დასახელებულ პირებს – ამხანაგობა “...ს” წევრებსა და მათი ოჯახების წევრებს შორის დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებები დადების მომენტიდან ბათილია და ექვემდებარება სასამართლოს მიერ ბათილად ცნობას.

კასატორი ასევე მიუთითებს, რომ დ. ვ-უასა და ზემოხსენებულ პირებს შორის დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებები წარმოადგენს დასასვენებელ სახლ (პიონერთა ბანაკ) “...ს” უკანონოდ განხორციელებული პრივატიზების თანმდევ, ამ დასასვენებელი სახლის უკანონო პრივატიზებასთან ერთობლიობაში შესაფასებულ ხელშეკრულებებს. ამასთან, მოცემულ შემთხვევაშიც ცალსახად არის სახეზე საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 187-ე მუხლის პირველი ნაწილის მე-2 წინადადების შემადგენლობა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ ზემოთ დასახელებული პირები, რომლებმაც დ. ვ-უასგან სხვადასხვა დროს ნასყიდობის ხელშეკრულებით შეიძინეს კონკრეტული უძრავი ქონება, არ წარმოადგენენ კეთილსინდისიერ შემძენებს, რადგან მათ ზუსტად იცოდნენ, რომ მიწის ნაკვეთების გამსხვისებელი არ იყო მათი მესაკუთრე და სადავო ქონება მათ შეიძინეს პირისაგან, რომელსაც არ გააჩნდა და ვერც ექნებოდა საკუთრების უფლება სადავო უძრავ ქონებაზე და ამდენად, დასახელებული პირები არაკეთილსინდისიერნი არიან ამ ფაქტის მიმართ. ამასთან, დ. ვ-უამ 2003 წლის 23 ივნისის განცხადებით მოითხოვა, მისი მოსაზრებით, მის საკუთრებაში არსებული, ზუგდიდის რაიონის სოფელ ... მდებარე მიწის ნაკვეთის, სარეგისტრაციო ნომრით _ ..., 48 ნაწილად დაყოფა თანდართული გეგმის მიხედვით და რეგისტრაციაში ცალ-ცალკე გატარება.

კასატორი ასევე განმარტავს, რომ მოგვიანებით, სადავო მიწაზე _ მიწის ნაკვეთზე დაიდო კიდევ რამდენიმე უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, კერძოდ: 1) 2005 წლის 10 თებერვალს თ. ქ-იასა და გ. გ-ვას შორის დაიდო ¹1-516 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, თ. ქ-იამ გ. გ-ვას მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მიწის ფართობი – 553 კვ.მ.). 2006 წლის 10 აპრილს აღნიშნული ნასყიდობის ხელშეკრულება მხარეთა ურთიერთშეთანხმებით გაუქმდა; 2) 2006 წლის 10 აპრილს თ. ქ-იასა და ნ. გ-იას შორის დაიდო ¹1-2084 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, თ. ქ-იამ ნ. გ-იას მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მიწის ფართობი – 541 კვ.მ.); 3) 2006 წლის 10 აგვისტოს ნ. გ-იასა და შპს “...ს” შორის დაიდო ¹1-5415 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, ნ. გ-იამ შპს “...ს” მიჰყიდა უძრავი ქონება (ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მიწის ფართობი – 541 კვ.მ.).

კასატორი იმ გარემოებაზეც მიუთითებს, რომ 2004 წლის 22 დეკემბერს დ. ვ-უასა და თ. ქ-იას შორის დაიდო ¹1-5771 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც დ. ვ-უასაგან თ. ქ-იამ იყიდა უძრავი ქონება – 553 კვ.მ. ფართობის მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., ხოლო მოგვიანებით, 2006 წლის 10 აპრილს თ. ქ-იასა და ნ. გ-იას შორის დადებული ¹1-2084 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებით თ. ქ-იამ ნ. გ-იას მიჰყიდა ქონება _ 541 კვ.მ. ფართობის მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ...

ამდენად, კასატორი მიუთითებს, რომ თ. ქ-იასა და ნ. გ-იას შორის 2006 წლის 10 აპრილს დადებული ¹1-2084 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებაც წარმოდგენს ამხანაგობა “...ს” წევრებს შორის დადებულ ხელშეკრულებას, რომელთათვისაც ასევე ცნობილი იყო ყველაფერი ამხანაგობა “...ს” შესახებ. მათ შორის ისიც, რომ ის მიწის ნაკვეთი, რომელზეც მათ ხელშეკრულება გააფორმეს, არ იყო და ვერც იქნებოდა ამხანაგობა “...ს” ან მისი რომელიმე წევრის საკუთრება. მათ შორის დადებული ხელშეკრულება იურიდიულად არის არა ნასყიდობის ხელშეკრულება, არამედ წარმოადგენს ერთი ამხანაგობის შიგნით, მის წევრებს შორის წილების გასხვისებასა და გადანაწილებას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი მიუთითებს, რომ სახეზეა ხსენებული ხელშეკრულების ორივე მხარის აშკარა არაკეთილსინდისიერება – ნ. გ-იაც არ წარმოადგენს კეთილსინდისიერ შემძენს მის მიერ თ. ქ-იასთან დასახელებული ხელშეკრულების დადების მიმართ. შესაბამისად, თ. ქ-იასა და ნ. გ-იას შორის 2006 წლის 10 აპრილს დადებული ¹1-2084 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება დადების მომენტიდანვე ბათილია და ექვემდებარება სასამართლოს მიერ ბათილად ცნობას. ამასთან, თ. ქ-იასა და ნ. გ-იას შორის 2006 წლის 10 აპრილს დადებული ¹1-2084 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებაც წარმოადგენს დასასვენებელ სახლ (პიონერთა ბანაკ) “...ს” უკანონოდ განხორციელებული პრივატიზების თანმდევ, ამ დასასვენებელი სახლის უკანონო პრივატიზებასთან ერთობლიობაში შესაფასებელ ხელშეკრულებას. ამდენად, მოცემულ შემთხვევაშიც სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 187-ე მუხლის პირველი ნაწილის მე-2 წინადადების შემადგენლობა.

კასატორის განმარტებით, ნ. გ-იასთვის ცნობილი იყო, რომ თ. ქ-ია თვითონვე იყო კონკრეტული ქონების არაკეთილსინდისიერი შემძენი და რომ მიწის ნაკვეთის გამსხვისებელი არ იყო და ვერც იქნებოდა მისი მესაკუთრე, სადავო ქონება ნ. გ-იამ შეიძინა იმ პირისაგან, რომელსაც არ გააჩნდა და ვერც ექნებოდა საკუთრების უფლება სადავო უძრავ ქონებაზე და ამდენად, დასახელებული პირები არაკეთილსინდისიერნი არიან ამ ფაქტის მიმართ. კასატორი ასევე მიუთითებს იმ გარემოებაზეც, რომ ნ. გ-იამ თ. ქ-იასგან 2006 წლის 10 აპრილს ¹1-2084 ხელშეკრულებით შეძენილი უძრავი ქონება – 541 კვ.მ ფართობის მიწის ნაკვეთი, მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., მოგვიანებით, 2006 წლის 10 აგვისტოს ნ. გ-იასა და შპს “...ს” შორის დადებული ¹1-5415 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებით მიჰყიდა შპს “...ს”. ამდენად, ნ. გ-იამ, რომელიც თვითონვე იყო სადავო უძრავი ქონების _ 541 კვ.მ ფართობის მიწის ნაკვეთის არაკეთილსინდისიერი შემძენი, უკანონოდ შეძენილი ხსენებული ქონება ასევე უკანონოდ მიჰყიდა შპს “...ს”. მათ შორის დადებული ხელშეკრულების უკანონობას ადასტურებს ის გარემოებაც, რომ შპს “...” ეკუთვნოდა ამხანაგობა “...ს” წევრებსა და ამავე ამხანაგობის წევრების ოჯახების წევრებს. ამდენად, კასატორი აღნიშნავს, რომ ნ. გ-იასა და შპს “...ს” შორის 2006 წლის 10 აგვისტოს დადებული ¹1-5415 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებაც წარმოადგენს ამხანაგობა “...ს” წევრებს შორის დადებულ ხელშეკრულებას, რომელთაც ასევე ყველაფერი იცოდნენ ამხანაგობა “...ს” შესახებ, მათ შორის ისიც, რომ ის მიწის ნაკვეთი, რომელზეც მათ ხელშეკრულება გააფორმეს, არ იყო და ვერც იქნებოდა ამხანაგობა “...ს” ან მისი რომელიმე წევრის საკუთრება. ამდენად, მათ შორის დადებული ხელშეკრულებაც იურიდიულად არის არა ნასყიდობის ხელშეკრულება, არამედ რეალურად წარმოადგენს ერთი ამხანაგობის შიგნით, მის წევრებს შორის წილების გასხვისებასა და გადანაწილებას. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სახეზეა ხსენებული ხელშეკრულების ორივე მხარის აშკარა არაკეთილსინდისიერება _ შპს “...” არ წარმოადგენს კეთილსინდისიერ შემძენს მის მიერ ნ. გ-იასთან დასახელებული ხელშეკრულების დადების მიმართ. შესაბამისად, ნ. გ-იასა და შპს “...ს” შორის 2006 წლის 10 აგვისტოს დადებული ¹1-5415 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება დადების მომეტიდანვე ბათილია და ექვემდებარება სასამართლოს მიერ ბათილად ცნობას. კასატორი მიუთითებს, რომ ნ. გ-იასა და შპს “...ს” შორის 2006 წლის 10 აგვისტოს დადებული ¹1-5414 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებაც წარმოადგენს დასასვენებელ სახლ (პიონერთა ბანაკ) “...ს” უკანონოდ განხორციელებული პრივატიზების თანმდევ, ამ დასასვენებელი სახლის უკანონო პრივატიზებასთან ერთობლიობაში შესაფასებელ ხელშეკრულებას. ამასთან, მოცემულ შემთხვევაშიც სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 187-ე მუხლის პირველი ნაწილის მე-2 წინადადების შემადგენლობა.

კასატორი მიუთითებს, რომ შპს “...სთვის” ცნობილი იყო, რომ ნ. გ-ია თვითონვე იყო სადავო ქონების ზუგდიდის რაიონის სოფელ ... მდებარე 541 კვ.მ მიწის ნაკვეთის არაკეთილსინდისიერი შემძენი და რომ მიწის ნაკვეთის გამსხვისებელი არ იყო და ვერც იქნებოდა მისი მესაკუთრე, სადავო ქონება შპს “...მა” შეიძინა იმ პირისაგან, რომელსაც არ გააჩნდა და ვერც ექნებოდა საკუთრების უფლება სადავო უძრავ ქონებაზე. ამდენად, დასახელებული პირები არაკეთილსიდისიერნი არიან ამ ფაქტის მიმართ.

კასატორი მიუთითებს იმ გარემოებაზეც, რომ მათი საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, ვინაიდან არსებობს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “ბ” და “გ” ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ შეაფასა ქ. ზუგდიდის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს მიერ კონკურსზე გატანილი ობიექტების პრივატიზების კანონიერება. სასამართლოს მიერ არ იქნა გამოთხოვილი, შესწავლილი და შესაბამისად შეფასებული ზუგდიდის რაიონის სოფელ ... მდებარე დასასვენებელ სახლ (პიონერთა ბანაკ) “...სა” და დასასვენებელ სახლ “...ს” საპრივატიზებო დოკუმენტაცია, რომლის შეფასებაც სასამართლოს მისცემდა საქმეზე ობიექტური ჭეშმარიტების დადგენის შესაძლებლობას და შესაბამისად, აბსოლუტურად საწინააღმდეგო გადაწყვეტილება იქნებოდა მიღებული.

კასატორის განმარტებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლების თანახმად, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე მუხლით მინიჭებული უფლებამოსილების გარდა, სასამართლო უფლებამოსილია საკუთარი ინიციატივითაც შეაგროვოს ფაქტობრივი გარემოებები და მტკიცებულებები. შესაბამისად, სასამართლოს უნდა გამოეთხოვა ადმინისტრაციული ორგანოდან – სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-სვანეთის სამხარეო სამმართველოდან საპრივატიზებო დოკუმენტაცია და მხოლოდ აღნიშნულზე დაყრდნობით ემსჯელა სადავოდ გამხდარი ხელშეკრულებების, მიღება-ჩაბარების აქტებისა და საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობების გაცემის კანონთან შესაბამისობის შესახებ.

კასატორი მიუთითებს, რომ ზემოაღნიშნული ობიექტების პრივატიზების პროცესი განხორციელდა შესაბამისი ნორმატიული აქტების მნიშვნელოვანი დარღვევებით, კერძოდ, დარღვეულია ობიექტის საპრივატიზებოდ გამოცხადებულ კონკურსში მონაწილეობისათვის განაცხადის შევსების ვადა, საპრივატიზებო მასალებში არ იძებნება “ბეს” გადახდის ქვითარი, დალუქული კონვერტი და მისაგებლის გადახდის ქვითარი. ამასთან, იმავე ობიექტების პრივატიზების განხორციელების პროცესში დარღვეულია საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 1996 წლის 6 მაისის ბრძანებით დამტკიცებული “სახელმწიფო ქონების კონკურსით პრივატიზების წესის” 4.7 მუხლი, რომლის თანახმად, კონკურსში მონაწილეობაზე განაცხადების მიღება იწყება კონკურსის გამოცხადების დღიდან და წყდება 3 სამუშაო დღით ადრე კონკურსის ჩატარების თარიღამდე. მოცემულ შემთხვევაში, სახელმწიფო ქონების პრივატიზების მიზნით კონკურსი დანიშნული იყო 1996 წლის 28 ივნისს, ხოლო განაცხადები კონკურსში მონაწილეობაზე მიღებულ იქნა იმავე წლის 27 ივნისს (კონკურსის წინა დღეს). ამასთან, დარღვეულია ზემოხსენებული წესის 4.2 მუხლი, რომლის თანახმად, კონკურსში მონაწილეობის მისაღებად ორგანიზატორს უნდა წარედგინოს შემდეგი დოკუმენტები: საინფორმაციო ცნობაში მითითებული გამყიდველის საანგარიშსწორებო ანგარიშზე “ბეს” შეტანის დამადასტურებელი საგადასახადო ქვითარი, მისაგებლის გადახდის დამადასტურებელი ქვითარი. კასატორის განმარტებით, საპრივატიზებო საქმის დეტალურად გამოკვლევის შედეგად სასამართლოსათვის ნათელი გახდებოდა, რომ ამ საქმეში არ იძებნება არც “ბეს” თანხისა და არც მისაგებლის გადახდის ქვითრები.

კასატორი ასევე მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლო არასწორად შემოიფარგლა მხოლოდ 1996 წლის 24 მაისის გაზეთ “ზუგდიდში” კონკურსის შესახებ ინფორმაციის გამოქვეყნების ფაქტის კონსტატაციით და არ იქნა შეფასებული ზუგდიდის რაიონის სოფელ ... მდებარე ობიექტების პრივატიზების შესახებ საგაზეთო ინფორმაციის კანონმდებლობასთან შესაბამისობა. კერძოდ, საპრივატიზებო ობიექტების შესახებ საგაზეთო ინფორმაციაში გამოქვეყნებული არ იყო მითითებული ობიექტების მიერ დაკავებული მიწის ნაკვეთები და მთელი რიგი სხვა აუცილებელი მონაცემები.

კასატორის განმარტებით, საპრივატიზებო ობიექტების მიერ დაკავებული მიწის ფართობები და სხვა აუცილებელი მონაცემები უნდა ყოფილიყო გამოსაქვეყნებელი ინფორმაციის შემადგენელი ელემენტები – მონაცემები, რაც იმპერატიულად იყო დადგენილი, როგორც “საქართველოს რესპუბლიკაში სახელმწიფო საწარმოთა პრივატიზების შესახებ” საქართველოს რესპუბლიკის კანონის მე-12 მუხლის მე-2 პუნქტით, ისე საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 1996 წლის 6 მაისის ბრძანებით დამტკიცებული “სახელმწიფო ქონების კონკურსით პრივატიზების წესის” 3.3 მუხლით. “საქართველოს რესპუბლიკაში სახელმწიფო საწარმოთა პრივატიზების შესახებ” საქართველოს რესპუბლიკის კანონის მე-12 მუხლი ითვალისწინებდა ინფორმაციას საპრივატიზებო საწარმოთა შესახებ, რომლის მე-2 პუნქტის თანახმად, საწარმოს შესახებ გამოქვეყნებულ ცნობებში აუცილებლად შეიტანებოდა: საწარმოს მიერ დაკავებული მიწის ფართობი და მასზე განთავსებულ ნაგებობათა დახასიათება და ამავე პუნქტში მითითებული სხვა მთელი რიგი მონაცემები. საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 1996 წლის 6 მაისის ბრძანებით დამტკიცებული “სახელმწიფო ქონების კონკურსით პრივატიზების წესის” 3.3 მუხლის თანახმად, საინფორმაციო ცნობა უნდა შეიცავდეს მონაცემს საპრივატიზებო ობიექტის მიერ დაკავებული მიწის ფართობის შესახებ, ასევე ამავე მუხლში ჩამოთვლილ მთელ რიგ კონკრეტულ მონაცემებს. ზუგდიდის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს (უფლებამონაცვლე – სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-სვანეთის სამხარეო სამმართველოს) მიერ ზუგდიდის რაიონის სოფელ ... მდებარე ობიექტების პრივატიზების, კომერციული კონკურსის შესახებ ინფორმაცია გამოქვეყნდა 1996 წლის 24 მაისის გაზეთ “ზუგდიდში”. ხსენებული საგაზეთო ინფორმაცია საერთოდ არ შეიცავდა მონაცემს საპრივატიზებო ობიექტების მიერ დაკავებული მიწის ნაკვეთების შესახებ, რითაც დარღვეული იქნა “საქართველოს რესპუბლიკაში სახელმწიფო საწარმოთა პრივატიზების შესახებ” საქართველოს რესპუბლიკის კანონის მე-12 მუხლის მე-2 პუნქტი და საქართვლოს რესპუბლიკის სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 1996 წლის 6 მაისის ბრძანებით დამტკიცებული “სახელმწიფო ქონების კონკურსით პრივატიზების წესის” 3.3 მუხლი.

კასატორი ასევე მიუთითებს იმ გარემოებაზეც, რომ ქ. ზუგდიდის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს საკონკურსო კომისიის 1996 წლის 28 მაისის სხდომის ოქმი არ არის დამოწმებული სათანადო წესით გამყიდველის მიერ, რაც “სახელმწიფო ქონების კონკურსით პრივატიზების წესის” 5.10 მუხლის აშკარა დარღვევას წარმოადგენს, ვინაიდან აღნიშნული მუხლის თანახმად, შემაჯამებელი ოქმი და საბუთები დასამტკიცებლად წარედგინება გამყიდველს.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიკვლია “საქართველოს რესპუბლიკაში სახელმწიფო საწარმოთა პრივატიზების შესახებ” საქართველოს რესპუბლიკის კანონის მე-3 მუხლის მე-3 პუნქტის შესაბამისად, იყო თუ არა დამტკიცებული საპრივატიზებო ობიექტთა ნუსხაში სადავო ობიექტები, რაც სახელმწიფო ქონების პრივატიზებისათვის აუცილებელ პირობას წარმოადგენდა. აღნიშნული პუნქტი ითვალისწინებდა პრივატიზების პროგრამის, რომელშიც აისახებოდა პრივატიზების ობიექტების ნუსხა, დაზუსტებასა და დამტკიცებას შესაბამისი, ამავე პუნქტში მითითებული სახელმწიფო ორგანოების მიერ. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიკვლია, რეალურად მოხდა თუ არა კონკურსში გამარჯვებულთა მიერ საპრივატიზებო თანხების გადახდა.

კასატორი მიუთითებს, რომ საწარმოო გაერთიანება “...ს” ბალანსზე ირიცხებოდა ზუგდიდის რაიონის სოფელ ... მდებარე ბავშვთა და მოზარდთა დასასვენებელი სახლი “...” და დასასვენებელი სახლი “..”, ხოლო მიწა ამ გაერთიანებას ჰქონდა სარგებლობის უფლებით. საწარომოო გაერთიანება “...ს” გენერალურმა დირექტორმა 1996 წლის 2 მაისს მიმართა ქ. ზუგდიდის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს უფროსს და თავისი ნების გამოხატვით მოითხოვა მის ბალანსზე რიცხული 2 ობიექტის გასხვისება – პრივატიზება. ხსენებულ წერილში მითითებულია, რომ ამ საწარმოო გაერთიანების ბალანსზე ირიცხება ზუგდიდის რაიონის სოფელ ... განთავსებული ბავშვთა და მოზარდთა დასასვენებელი სახლი “...” და დასასვენებელი სახლი “...” და ვინაიდან საწარმოს არ გააჩნდა პირობები და საშუალება მის დასაცავად, ითხოვდა აღნიშნული ობიექტების პრივატიზებას, თუმცა იმავე წერილში საერთოდ არაფერია ნათქვამი მიწის საკითხზე – მიწის სარგებლობის უფლებით გადაცემაზე.

კასატორი ასევე აღნიშნავს, რომ მიწაზე ასევე არაფერია ნათქვამი ქ. ზუგდიდის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს მიერ ზუგდიდის რაიონის სოფელ ... მდებარე სადავო ობიექტების პრივატიზების შესახებ 1996 წლის 24 მაისს გაზეთ “ზუგდიდში” გამოქვეყნებულ ინფორმაციაშიც. საგაზეთო ინფორმაცია არ შეიცავს მონაცემს საპრივატიზებო ობიექტების მიერ დაკავებული და მათზე მიმაგრებული მიწის ნაკვეთების შესახებ. აღნიშნული ასევე არ არის მითითებული 1996 წლის 28 ივნისის საკონკურსო კომისიის სხდომის ოქმში. ამდენად, უძრავი ქონების მიერ დაკავებულ მიწის ფართობზე მითითებას არ შეიცავს საპრივატიზაციო დოკუმენტები, რაც ცალსახად წარმოადგენს კანონმდებლობის მოთხოვნათა აშკარა დარღვევას. შესაბამისად, პრივატიზება განხორციელდა კანონის დარღვევით. ხსენებულ საგაზეთო ინფორმაციაში საერთოდ არ არის მითითებული, რომ ამ ობიექტებს სარგებლობის უფლებით უნდა ჰქონოდა მიმაგრებული სადავო მიწა, ანუ ზუგდიდის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველომ კონკურსზე საპრივატიზაციოდ გაიტანა მხოლოდ სადავო ობიექტების შენობა-ნაგებობები და ამ ობიექტების პრივატიზებისას მხედველობაშიც კი არ იყო სადავო მიწა.

კასატორი ასევე მიუთითებს იმ გარემოებაზეც, რომ დასასვენებელ სახლ “...ს” გეგმის ექსპლიკაციაში მითითებულია, რომ ამ სახლის ნაგებობას ეკავა 2461,3 კვ.მ, ხოლო მიწის ნაკვეთის ფართობად მითითებულია 39000 კვ.მ დასასვენებილ სახლ “...ს” გეგმის ექსპლიკაციაში ნაგებობების ფართობად მითითებულია 677,6 კვ.მ, ხოლო მიწის ნაკვეთის ფართობად მითითებულია – 41017 კვ.მ. ამდენად, ორივე დასასვენებელი სახლის ნაგებობას დაახლოებით ეკავა 0,3 ჰა ფართობი, ხოლო დანარჩენი მიწის ფართობი (ხსენებული 0,3 კვ.მ ფართობის გამოკლებით) არის დაახლოებით 7,7 ჰა. გარდა ამისა, ორივე დასასვენებელი სახლის, კერძოდ, დასასვენებელი სახლ (პიონერთა ბანაკ) “...სა” და დასასვენებელი სახლ “...ს” შესახებ ზუგდიდის რაიონის ტექინვენტარიზაციის ბიუროს 2006 წლის 6 თებერვლის ამონაწერებში დ. ვ-უასა და ა. ბ-იას საკუთრებად მითითებულია მხოლოდ შენობა-ნაგებობები. ამასთან, როგორც ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილებაშია მითითებული, მოსარჩელეებმა თვითონ განმარტეს, რომ ის ქონება, კერძოდ, შენობები, რომელთა პრივატიზებაც მოსარჩელეებმა მოახდინეს, ფაქტობრივად აღარ არსებობდა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 12 თებერვლის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-სვანეთის სამხარეო სამმართველოს საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 12 თებერვლის განჩინებით საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-სვანეთის სამხარეო სამმართველოს შუამდგომლობა საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების გამოტანამდე სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების თაობაზე დაკმაყოფილდა; მოწინააღმდეგე მხარეებს _ დ. ვ-უასა და ა. ბ-იას აეკრძალათ სადავო ქონების მიმართ რაიმე მოქმედების განხორციელება, ხოლო საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოსა და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ზუგდიდის სარეგისტრაციო სამსახურს სადავო ქონებაზე (მდებარე ზუგდიდის რაიონის სოფელ ..., დასასვენებელ სახლ (პიონერთა ბანაკ) “...სა” და დასასვენებელ სახლ “...ზე” _ დაახლოებით 8 ჰა მიწის ნაკვეთზე) საჯარო რეესტრში რაიმე ჩანაწერის გაკეთება და საჯარო რეესტრიდან ამონაწერის გაცემა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 26 თებერვლის განჩინებით დაკმაყოფილდა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-სვანეთის სამხარეო სამმართველოს შუამდგომლობა მოცემულ საქმეში მესამე პირად თ. ქ-იას ჩაბმის თაობაზე და საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-სვანეთის სამხარეო სამმართველოს საკასაციო საჩივრის გამო, მოწინააღმდეგე მხარეების _ დ. ვ-უას, ა. ბ-იას, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსა და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ზუგდიდის სარეგისტრაციო სამსახურის მიმართ აღძრულ ¹ბს-170-164(კ-10) ადმინისტრაციულ საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებულ მესამე პირად მისივე თანხმობით ჩაბმულ იქნა თ. ქ-ია, ხოლო საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 11 მარტის განჩინებით საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-სვანეთის სამხარეო სამმართველოს შუამდგომლობა მოცემულ საქმეში მესამე პირებად გ. თ-იას, ზ. გ-ას, ლ. ჭ-უას, თ. ხ-ვას, რ. დ-იანის, ზ. გ-იას, ზ. ჭ-უას, ი. წ-იას, კ. ჯ-ას, ც. ქ-იას, ზ. ბ-ვას, ს. ც-იას, ბ. ბ-იას, ა. ბ-იას, მ. მ-ვას, ვ. ფ-იას, ნ. ვ-უას, ი. ვ-უას, მ. ხ-ვას, კ. წ-იას, ი. რ-ვას, დ. კ-იას, ნ. გ-იასა და შპს “...ს” ჩაბმის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა მათ მიერ საკასაციო სასამართლოში მესამე პირებად ჩაბმაზე უარის თქმის გამო.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 25 თებერვლის განჩინებით საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-სვანეთის სამხარეო სამმართველოს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “ბ” და “გ” ქვეპუნქტებით და მისი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრების გარეშე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-სვანეთის სამხარეო სამმართველოს საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

საკასაციო სასამართლო საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, მე-2 ნაწილის “ა”, “ბ”, “გ” ქვეპუნქტებსა და მე-3 ნაწილზე, რომელთა თანახმად, საკასაციო საჩივარი შეიძლება ეფუძნებოდეს მხოლოდ იმას, რომ გადაწყვეტილება კანონის დარღვევით არის გამოტანილი. სამართლის ნორმები დარღვეულად ითვლება, თუ სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა კანონი. ამასთან, საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევა მხოლოდ მაშინ შეიძლება გახდეს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი, თუ ამ დარღვევის შედეგად საქმეზე არაწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ა”, “ბ” და “გ” ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის საფუძვლები _ საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევის შედეგად მოცემულ საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა მიღებული, რაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველია.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის ბლანკეტურ ნორმაზე, რომლის თანახმად, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში მხარეები სარგებლობენ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლით მინიჭებული უფლება-მოვალეობებით. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლში კი განმტკიცებულია დისპოზიციურობის პრინციპი, რომლის მიხედვითაც, მხარეები იწყებენ საქმის წარმოებას სასამართლოში, ამ კოდექსში ჩამოყალიბებული წესების შესაბამისად, სარჩელის ან განცხადების შეტანის გზით, ისინი განსაზღვრავენ დავის საგანს და თვითონვე იღებენ გადაწყვეტილებას სარჩელის (განცხადების) შეტანის შესახებ.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სარჩელის აღძვრისას მოსარჩელე თვითონ განსაზღვრავს სარჩელის შინაარსს, კერძოდ, დავის საგანსა და ფარგლებს, ასევე სასარჩელო მოთხოვნებს და მიუთითებს მოპასუხე მხარეებზე, რომელთა წინააღმდეგაც მიმართულია მისი სასარჩელო მოთხოვნა, თუმცა საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 85-ე მუხლით მინიჭებულ უფლებამოსილებაზეც, რომლის თანახმად, სასამართლომ უნდა დაადგინოს აღძრულია თუ არა სარჩელი იმ პირის წინააღმდეგ, რომელმაც პასუხი უნდა აგოს სარჩელზე ან სწორად აქვს თუ არა მოსარჩელეს ყველა სასარჩელო მოთხოვნის მიმართ დასახელებული მოპასუხე.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-სვანეთის სამხარეო სამმართველოს ერთ-ერთ სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენდა ა. ბ-იასა და დ. ვ-უაზე გაცემული საჯარო რეესტრიდან ამონაწერების გაუქმება. ამდენად, ხსენებული მოთხოვნა მიმართული იყო საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსა და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ზუგდიდის სარეგისტრაციო სამსახურისადმი. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ, როგორც პირველი ინსტანციის, ისე სააპელაციო სასამართლო ვალდებული იყო საქმის არსებითად განხილვისას ადმინისტრაციული სასამართლოს ინკვიზიციურობის პრინციპიდან გამომდინარე, შეეთავაზებინა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-სვანეთის სამხარეო სამმართველოსათვის თანამოპასუხეებად საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსა და საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ზუგდიდის სარეგისტრაციო სამსახურის დასახელება. ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს იმ გარემოებაზეც, რომ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-სვანეთის სამხარეო სამმართველოს ხსენებული სასარჩელო მოთხოვნა არც პირველი ინსტანციის სასამართლოსა და არც სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვის ეტაპზე მხარეს არ შეუმცირებია, მაშინ როდესაც სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში საერთოდ არ არის მსჯელობა და მითითება ხსენებულ სასარჩელო მოთხოვნაზე.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს, რომ 1996 წლის 6 ივნისს შეიქმნა მესაკუთრეთა ამხანაგობა “...”. ამ ამხანაგობის წევრები იყვნენ: დ. ვ-უა, ს. ც-ია, ა. ბ-ია, ვ. კ-ია, მ. მ-ია, ლ. ჭ-უა, მ. ნ-ია, ვ. ნ-ვა, კ. ჯ-ვა, ვ. ზ-ია, ზ. გ-ია, ც. ქ-ია, ზ. ბ-ვა, მ. რ-ვა, ჯ. ხ-ვა, ი. წ-ია, ზ. ჭ-უა, რ. დ-იანი, ზ. გ-უა, ვ. კ-ია, ნ. კ-ვა, ა. ქ-ია, ჯ. კ-ვა, ს. ა-ვა, თ. ხ-ვა, დ. ც-ვა, შ. გ-ია, კ. ბ-ძე და სხვა. აღნიშნული ამხანაგობა შეიქმნა სადავო ქონების საპრივატიზებო კონკურსში მონაწილეობის მისაღებად.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა უხეში საპროცესო დარღვევით, რაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველია. სააპელაციო სასამართლომ საქმეში არ ჩააბა სავალდებულო მიწვევის მესამე პირები, რომლებიც იმ სადავო სამართალურთიერთობის მონაწილენი არიან, რის თაობაზეც სასამართლოს მიერ მხოლოდ საერთო გადაწყვეტილების გამოტანაა შესაძლებელი.

აღნიშნულთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოსათვის საქმის სრულყოფილად გამოკვლევის შედეგად ცნობილი გახდებოდა, რომ სადავო პრივატიზების შემდგომ ზემოხსენებულ პირებს შორის დასასვენებელ სახლ “...სა” და დასასვენებლ სახლ (პიონერთა ბანაკ) “...ზე” დაიდო მთელი რიგი ნასყიდობის ხელშეკრულებები, რის გამოც ხსენებული პირები უნდა მოეწვია საქმის განხილვაში, მით უფრო, რომ მოპასუხეები _ დ. ვ-უა და ა. ბ-ია საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-გურია-სვანეთის სამხარეო სამმართველოს სარჩელზე წარდგენილ შესაგებელში უთითებდნენ, რომ პრივატიზებული ობიექტები არ იყო მხოლოდ მათი საკუთრება, ისინი 1996 წლის 6 ივნისს დაფუძნებული მესაკუთრეთა ამხანაგობის საერთო საკუთრება იყო. ამხანაგობაში 28 წევრი იყო გაერთიანებული და მიუთითეს, რომ სასამართლოს უნდა ემსჯელა, თუ რამდენად სწორად იყო სარჩელი აღძრული მხოლოდ მათ წინააღმდეგ.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34¹-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმად, საკასაციო სასამართლოში ამ კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული მესამე პირები შეიძლება მიწვეულ იქნენ მათივე თანხმობით, თუ ისინი სადავოდ არ ხდიან სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და წარადგენენ მხოლოდ სამართლებრივ მოსაზრებებს. საკასაციო სასამართლო აღნიშნული ნორმის შესაბამისად, შეეცადა, ხსენებული პირები საკასაციო ინსტანციაში ჩაება საქმეში სავალდებულო მიწვევის მესამე პირების სტატუსით და გაერკვია, ხდიდნენ თუ არა ისინი სადავოდ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს. თანხმობა განაცხადა მხოლოდ თ. ქ-იამ, რომელიც საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებულ მესამე პირად ჩაება მოცემულ საქმეში, ხოლო დანარჩენებმა უარი განაცხადეს საკასაციო ინსტანციის სასამართლოში მესამე პირებად ჩაბმაზე. ამდენად, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმის ხელახლა განხილვისას მოსარჩელესთან ერთად უნდა გაარკვიოს, ხომ არ წარმოადგენენ აღნიშნული პირები თანამოპასუხეებს და თუ მოსარჩელე მათ თანამოპასუხეებად არ დაასახელებს, მაშინ სასამართლომ, ისინი სავალდებულო მიწვევის მესამე პირის სტატუსით უნდა ჩააბას საქმეში.

საკასაციო სასამართლო იმ გარემოებაზეც მიუთითებს, რომ ზემოაღნიშნული სუბიექტების პროცესუალური სტატუსის დადგენამდე, დაზუსტებას საჭიროებს დავის საგანი. კასატორის განმარტებით, სარჩელის აღძვრისას მან მოითხოვა პრივატიზაციისა და მასთან დაკავშირებული ძირითადი დოკუმენტების – სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-გურია-სვანეთის სამხარეო სამმართველოსა და ფიზიკურ პირებს _ დ. ვ-უასა და ა. ბ-იას შორის 1996 წლის 23 ივლისს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულებების, მიღება-ჩაბარების აქტებისა და ხსენებული ხელშეკრულებების საფუძველზე გაცემული საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობების ბათილად ცნობა, ასევე ა. ბ-იასა და დ. ვ-უაზე საჯარო რეესტრიდან გაცემული ამონაწერების გაუქმება, რაც კასატორის განმარტებით, მოიცავდა და გულისხმობდა განხორციელებული პრივატიზაციის მთლიანად, ყველა თანმდევი შედეგით ბათილად ცნობას.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 28¹-ე მუხლზე, რომლის მიხედვით, სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, გასცდეს სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებს, მაგრამ იგი არ არის შებოჭილი სასარჩელო მოთხოვნის ფორმულირებით, ხოლო პროცესის დაჩქარების მიზნით, მოსამართლეს შეუძლია დაეხმაროს მხარეს მოთხოვნის ტრანსფორმირებაში.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ პრივატიზაცია არის ერთიანი პროცესი, რომელიც სხვადასხვა საფეხურს მოიცავს და განხორციელებული პრივატიზაციის კანონიერების შემოწმებისას სასამართლომ ყველა საფეხურის _

ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების და ადმინისტრაციული ხელშეკრულებების, ასევე თანმდევი ხელშეკრულებების კანონიერებაც უნდა შეამოწმოს.

საკასაციო სასამართლო არ ეთანხმება მოწინააღმდეგე მხარეთა მოსაზრებას კასატორის მიერ დავის საგნის შეცვლასთან დაკავშირებით და მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ საქმეზე წარმოდგენილია დამატებითი და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია.

საკასაციო სასამართლო სააპელაციო სასამართლოს ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში მოქმედებს როგორც შეჯიბრებითობის, ისე სასამართლოს მიერ საქმის გარემოებათა ყოველმხრივი და ობიექტური გამოკვლევის პრინციპი, რაც გულისხმობს აქტიურ სასამართლოს, რომელიც ყოველმხრივ იკვლევს საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს და უფლებამოსილია, თავისი ინიციატივით მიიღოს გადაწყვეტილება დამატებითი ინფორმაციის ან მტკიცებულებების წარმოსადგენად, უფრო მეტიც, საკუთარი ინიციატივით შეაგროვოს ფაქტობრივი გარემოებები და მტკიცებულებები (საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-19 მუხლის პირველი ნაწილი). საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით, საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით. ამავე კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს სასამართლო სხდომაზე მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე განხილულია ფაქტობრივი გარემოებებისა და მტკიცებულებების ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე. სააპელაციო სასამართლოს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლებით მინიჭებული უფლებამოსილების გამოყენებით უნდა მოეპოვებინა მტკიცებულებები, კერძოდ, გამოეთხოვა პრივატიზაციასთან დაკავშირებული და მისი შემდგომი, თანმდევი დოკუმენტაცია და აღნიშნული მტკიცებულებების შეფასების შემდეგ ემსჯელა სადავოდ გამხდარი ხელშეკრულებების, მიღება-ჩაბარების აქტების, საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობების გაცემისა და საჯარო რეესტრის ამონაწერების კანონთან შესაბამისობის შესახებ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ არ იქნა მოცემული საქმე ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით შეფასებული, არ იქნა შესწავლილი საქმესთან კავშირში მყოფი მნიშვნელოვანი გარემოებები.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს არსებითად არ უმსჯელია საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-გურია-სვანეთის სამხარეო სამმართველოს სარჩელის საფუძვლიანობაზე.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ დასასვენებელ სახლ (პიონერთა ბანაკ) “...სა” და დასასვენებელ სახლ “...ს” პრივატიზებისას არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებაში გადაცემას საერთოდ არ ითვალისწინებდა იმჟამად მოქმედი კანონმდებლობა, არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწა სახელმწიფო საკუთრებას წარმოადგენდა და კერძო სამართლის პირებს მასზე მხოლოდ სარგებლობის უფლება შეიძლება გადასცემოდათ. არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ საკანონმდებლო აქტები კი მიღებულ იქნა მოგვიანებით _ ამ ობიექტების პრივატიზების განხორციელებიდან რამოდენიმე წლის შემდეგ, კერძოდ, 1998 წლის 28 ოქტომბერს მიღებულ იქნა “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის შესახებ” საქართველოს კანონი, ასევე 1998 წლის 28 ოქტომბერს მიღებულ იქნა “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” საქართველოს კანონი. ამდენად, წინა წლების განმავლობაში პრივატიზებულ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთზე პირს საკუთრების უფლება შეეძლო მოეპოვებინა მხოლოდ აღნიშნული აქტების ამოქმედების შემდგომ, ანუ ფაქტობრივად, 1998 წლიდან.

აღნიშნულთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ საწარმოო გაერთიანება “...ის” ბალანსზე ირიცხებოდა ზუგდიდის რაიონის სოფელ ... მდებარე ბავშვთა და მოზარდთა დასასვენებელი სახლი “...” და დასასვენებელი სახლი “...”, ხოლო მიწა ამ გაერთიანებას ჰქონდა სარგებლობის უფლებით. საწარმოო გაერთიანება “...ის” გენერალურმა დირექტორმა 1996 წლის 2 მაისს მიმართა ქ. ზუგდიდის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს უფროსს და მის ბალანსზე რიცხული 2 ობიექტის გასხვისება – პრივატიზება მოითხოვა. ხსენებულ წერილში მითითებულია, რომ ამ საწარმოო გაერთიანების ბალანსზე ირიცხება ზუგდიდის რაიონის სოფელ ... განთავსებული ბავშვთა და მოზარდთა დასასვენებელი სახლი “...” და დასასვენებელი სახლი “...” და ვინაიდან საწარმოს არ გააჩნდა პირობები და საშუალება მათ დასაცავად, ითხოვდა აღნიშნული ობიექტების მოუვლელობის მოტივით პრივატიზებას. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემეობაზე, რომ ხსენებულ წერილში არაფერია ნათქვამი მიწის საკითხზე – მიწის სარგებლობის უფლებით გადაცემაზე. ამასთან, საქმეში წარმოდგენილია ზუგდიდის რაიონის ტექინვენტარიზაციის ბიუროს 2006 წლის 6 თებერვლის ამონაწერები, რომლებშიც დ. ვ-უასა და ა. ბ-იას საკუთრებად მითითებულია მხოლოდ შენობა-ნაგებობები, ასევე არ არის მითითება მიწის ფართობზე სადავო საკუთრების მოწმობებშიც. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ საქმის ხელახლა განხილვისას საქმეში წარმოდგენილი და დამატებით მოპოვებული მტკიცებულებების საფუძველზე უნდა გაარკვიოს აღნიშნული საკითხები.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-3 მუხლი შეეხებოდა ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე კერძო საკუთრების უფლების მინიჭების წესს, ხოლო მე-4 მუხლი _ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების ან სარგებლობის უფლების მინიჭებასა და მისი რეგისტრაციის წესს. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმაზე, რომ ამ კანონის მე-3 მუხლი ვრცელდებოდა მხოლოდ ფიზიკური ან კერძო სამართლის იურიდიული პირის დადასტურებულ სარგებლობაში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების მინიჭებაზე.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის თანახმად, მიწაზე უფლებრივ რეგისტრაციას წარმოადგენდა მიწის რეგისტრაცია შესაბამის საჯარო რეესტრის სამსახურში. 1997 წლის 25 ნოემბრამდე საქართველოში მიწის ნაკვეთისა და მასზე განთავსებული შენობის რეგისტრაცია ხდებოდა ცალ-ცალკე, ანუ საქართველოს ახალი სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე მიწა შეიძლებოდა ყოფილიყო ერთი პირის, ხოლო შენობა, რომელზეც იგი იყო განთავსებული, სხვა პირის საკუთრებაში.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1514-ე მუხლის (უძრავი ნივთების რეგისტრაცია გარდამავალ პერიოდში) მიხედვით, საჯარო რეესტრის სამსახურის ჩამოყალიბებამდე მიწის ნაკვეთების გასხვისება უნდა მომხდარიყო ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროებში ან ადგილობრივი მმართველობის ორგანოებში არსებული მიწის ნაკვეთების მიმაგრების აქტების საფუძველზე, ამასთან, მიწის ნაკვეთების ყოველი ახალი შეძენის რეგისტრაცია 1997 წლის 25 ნოემბრიდან უნდა მომხდარიყო მიწის რეგისტრაციის სამსახურის სისტემაში არსებული საადგილმამულო წიგნის (საჯარო რეესტრის) სამსახურში. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმის ხელახლა განხილვისას უნდა გაარკვიოს როდიდან და სადავო მიწის ნაკვეთის რა ნაწილზე განხორციელდა მოპასუხეთა მიერ საჯარო რეესტრში თავდაპირველი რეგისტრაცია.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ განსახილველ საქმეში სადავო საკითხთა რიგს განეკუთვნება აგრეთვე ის ფაქტიც, მოცემულ შემთხვევაში, დ. ვ-უასა და ა. ბ-იას ჰქონდათ თუ არა სარგებლობაში სადავო მიწა, ჰქონდათ თუ არა მათ ხსენებული მიწის ნაკვეთები გამოყოფილი მიწით სარგებლობის დამადასტურებელი საბუთით და შესაბამისად, კანონიერად აღირიცხა თუ არა სადავო მიწა მათ სახელზე საკუთრების უფლებით.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს იმ გარემოებაზეც, რომ კასატორის განმარტებით, მის მიერ შემდგომში მოძიებულ იქნა ზუგდიდის რაიონის სოფელ ... მდებარე მიწის ნაკვეთებზე დასასვენებელ სახლ (პიონერთა ბანაკ) “...სა” და დასასვენებელ სახლ “...ს” უკანონო პრივატიზების თანმდევი უძრავი ქონების (მიწის) ნასყიდობის ხელშეკრულებები. ხსენებული ხელშეკრულებები დ. ვ-უამ და ა. ბ-იამ დადეს იმ პირებთან, რომლებიც იყვნენ ამხანაგობა “...ს” წევრები და ამავე ამხანაგობა “...ს” წევრების ოჯახების წევრები. ამასთან, აღნიშნული პირებისათვის, დ. ვ-უას მსგავსად, როგორც ამხანაგობა “...ს” წევრებისათვის და ამავე ამხანაგობის წევრების ოჯახების წევრებისათვის ცნობილი იყო ყველაფერი ამხანაგობა “...ს” შესახებ. მათ შორის, ის, რომ მიწის ნაკვეთები, რომლებზეც მათ ხელშეკრულებები გააფორმეს დ. ვ-უასა და ა. ბ-იასთან, არ იყო და ვერც იქნებოდა ამხანაგობა “...ს” და მით უმეტეს, დ. ვ-უასა და ა. ბ-იას საკუთრება. ხსენებული პირები, დ. ვ-უა და ა. ბ-ია იყვნენ ერთი ამხანაგობის წევრები, იმავე ამხანაგობის წევრების ოჯახების წევრები, რის გამოც მათ შორის დადებული ხელშეკრულებები იურიდიულად წარმოადგენდა არა ნასყიდობის ხელშეკრულებებს, არამედ ერთი ამხანაგობის შიგნით, მის წევრებს შორის წილების გასხვისებასა და გადანაწილებას.

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. ამავე კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას (განჩინებას) და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს სააპელაციო სასამართლოში, თუ არსებობს ამ კოდექსის 394-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები, გარდა აღნიშნული მუხლის “გ” და “ე” ქვეპუნქტებისა. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე¹” ქვეპუნქტის თანახმად კი, გადაწყვეტილება (განჩინება) ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ გადაწყვეტილების (განჩინების) დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილი და სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე¹” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის აბსოლუტური საფუძველი, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო თვითონ ვერ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, რადგან არსებობს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძველი.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემული საქმის ხელახლა განხილვისას სააპელაციო სასამართლომ, ზემოხსენებულის გათვალისწინებით, სრულყოფილად უნდა დაადგინოს საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და საქმეზე მიიღოს დასაბუთებული გადაწყვეტილება, რისთვისაც სააპელაციო სასამართლოს შეუძლია გამოიყენოს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლებით მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-სვანეთის სამხარეო სამმართველოს საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო-სვანეთის სამხარეო სამმართველოს საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 10 დეკემბრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.