ბს-173-167(კ-10) 30 ივნისი, 2010წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, ლევან მურუსიძე

სხდომის მდივანი – ნ. გოგატიშვილი

კასატორი _ ი. ბ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარეები _ ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისია; ე. ბ-ძე

გასაჩივრებული განჩინება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 27 ნოემბრის განჩინება

დავის საგანი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2008 წლის 26 დეკემბერს ი. ბ-ძემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა ხელვაჩაურის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე – ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიისა და ე. ბ-ძის მიმართ, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ 2007 წლის 26 დეკემბერს ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ გასცა საკუთრების უფლების მოწმობა ¹3371, რომლითაც მას საკუთრებაში გადაეცა 1110კვ/მ მიწის ნაკვეთი მდებარე ხელვაჩაურის რ-ნის სოფ. ....

ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2008 წლის 06 დეკემბრის საოქმო გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი ი. ბ-ძეზე გაცემული ¹3371 საკუთრების უფლების მოწმობა, მასთან თანდართული მიწის ნაკვეთის საკადასტრო აზომვითი ნახაზი და ასევე ¹3371 საკუთების უფლების მოწმობის საფუძველი - ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის საოქმო გადაწყვეტილება ი. ბ-ძის ნაწილში.

ი. ბ-ძეზე გაცემული მიწის საკუთრების გაუქმების საფუძვლად მითითებულ იქნა იმ გარემოებებზე, რომ მასზე გაცემული მიწის ნაკვეთი არ წარმოადგენდა სახელმწიფო საკუთრებას, იყო კერძო პირის საკუთრებაში და დაუშვებელი იყო მისი გასხვისება.

აღნიშნულიდან გამომიდნარე, მოსარჩელე ითხოვდა ხელვაჩურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2008 წლის 06 ოქტომბრის ¹102 საოქმო გადაწყვეტილების ბათილად ცნობას, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი მასზე გაცემული საკუთრების უფლების მოწმობა და ე. ბ-ძის სახელზე საჯარო რეესტრში განხორციელებული ჩანაწერის გაუქმებას.

მოპასუხე - ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის წარმომადგენელი არ დაეთანხმა სარჩელს და განმარტა, რომ ი. ბ-ძეზე საკუთრების უფლების მოწმობა გაცემული იყო კანონის დარღვევით, ვინაიდან აღნიშნული მიწა წარმოადგენდა ე. ბ-ძის საკუთრებაში არსებულ ნაკვეთს და მასზე საკუთრების უფლების აღიარება არ შეიძლებოდა.

მოპასუხე ეთერ ბერიძე არ დაეთანხმა სარჩელს და განმარტა, რომ სადავოდ გამხდარი ნაკვეთი იყო მისი კომლის საკუთრება და მასზე მოსარჩელეს უფლება არ გააჩნდა. ი. ბ-ძე მიიჩნევდა, რომ კომისიამ კანონიერად ცნო ბათილად . ბ-ძეზე გაცემული საკუთრების უფლების მოწმობა და შესაბამისად, არ არსებობდა სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი.

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილებით ი. ბ-ძის სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის საოქმო გადაწყვეტილება ი. ბ-ძის ნაწილში და ხელვაჩაურის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა, ხოლო ი. ბ-ძის მოთხოვნა ე. ბ-ძის სახელზე საჯარო რეესტრის ხელვაჩაურის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ განხორციელებული ჩანაწერის ბათილად ცნობის შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

რაიონული სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ ,,ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ” საქართველოს კანონის მეოთხე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, მართლზომიერ მფლობელობაში ან სარგებლობაში არსებულ, აგრეთვე თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლებით აღიარებაზე უფლებამოსილია შესაბამისი ადგილობრივი თვითმართველობის წარმომადგენლობითი ორგანო. განსახილველ შემთხვევაში ასეთ ორგანოს წარმოადგენს ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისია.

“ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების წესისა და საკუთრების უფლების მოწმობის ფორმის დამტკიცების შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 15 სექტემბრის ¹525 ბრძანებულების მე-10 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, კომისია კანონმდებლობით დადგენილი წესით, თავისი უფლებამოსილების ფარგლებში იღებს გადაწყვეტილებას, რომელიც არის ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილის მიხედვით, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია ადმინიტრაციული წარმოებისას გამოიკვლიოს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე. დაუშვებელია, ინდივიდუალურ ადინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას საფუძვლად დაედოს ისეთი გარემოება ან ფაქტი, რომელიც კანონით დადგენილი წესით არ არის გამოკვლეული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ. აღნიშნულის გათვალისწინებით, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ი. ბ-ძეზე გაცემული საკუთრების უფლების მოწმობის კანონიერების შესწავლის მიზნით ჩატარებული ადმინისტრაციული წარმოების შედეგად მიღებული 2008 წლის 06 ოქტომბრის საოქმო გადაწყვეტილება მიღებულ იყო საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლვისა და შეფასების გარეშე.

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, “თუ სასამართლო მიიჩნევს, რომ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, იგი უფლებამოსილია სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნოს ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი და დაავალოს ადმინისტრაციულ ორგანოს ამ გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოსცეს ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი”.

რაც შეეხება ე. ბ-ძის სახელზე საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ხელვაჩაურის სარეგისტრაციო სამსახურში არსებული ჩანაწერების გაუქმებას, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ ვერ წარმოადგინა შესაბამისი მოტივები, რაც იქცეოდა მისი მოთხოვნის ამ ნაწილში დაკმაყოფილების საფუძვლად.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი. ბ-ძემ.

აპელანტი სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილების ე. ბ-ძის სახელზე საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ხელვაჩაურის სარეგისტრაციო სამსახურში არსებული უძრავი ქონების ჩანაწერის უცვლელად დატოვების ნაწილში გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით ე. ბ-ძის სახელზე განხორციელებული საჯარო რეესტრის ჩანაწერის ბათილად ცნობას.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 27 ნოემბრის განჩინებით ი. ბ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლო განჩინებაში მიუთითებდა, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს.

მითითებული ნორმის თანახმად, მხარეები ვალდებულნი არიან სათანადო მტკიცებულებებით დაადასტურონ ის ფაქტობრივი გარემოებები, რომლებზედაც ისინი ამყარებენ თავიანთ მოთხოვნებს.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ი. ბ-ძეს არც პირველი და არც სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში არ წარმოუდგენია რაიმე სახის მტკიცებულება, რაც მისი სასარჩელო მოთხოვნის საფუძვლიანობას დაადასტურებდა, აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ არ არსებობდა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 27 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი. ბ-ძემ.

კასატორი საკასაციო საჩივრით ითხოვდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 27 ნოემბრის განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებას.

კასატორი კასაციის საფუძვლად მიუთითებდა იმ გარემოებას, რომ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ საფუძვლიანად არ იქნა შესწავლილი მტკიცებულება, აგრეთვე სასამართლოს მიერ არ იქნა გამოთხოვილი ის ძირითადი მტკიცებულება, რომელიც საფუძვლად დაედო საჯარო რეესტრში უძრავი ქონების ე. ბ-ძის სახელზე რეგისტრაციას, მაშინ როდესაც ი. ბ-ძის მიერ გასაჩივრებული იყო საჯარო რეესტრის ჩანაწერები და შესაბამისად რეგისტრაციის საფუძველი. ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე კასატორი მიიჩნევდა, რომ სასამართლომ გადაწყვეტილება გამოიტანა საქმის ფაქტობრივი და სამართლებრივი გარემოებების შესწავლის გარეშე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი. ბ-ძის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება და საქმე განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო პირველ რიგში ყურადღებას მიაქცევს იმ საპროცესო დარღვევაზე, რამაც, საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, არსებითად იმოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე და რაც ქმნის გასაჩივრებული განჩინების იმავე ინსტანციის სასამართლოში დაბრუნების საფუძველს. კერძოდ, სარჩელის საფუძველზე მხარე სადავოდ ხდის საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ხელვაჩაურის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ განხორციელებულ ქმედებას და თვლის, რომ ეს უკანასკნელი არ იყო უფლებამოსილი წარდგენილი დოკუმენტაციის საფუძველზე მოეხდინა უძრავი ქონების მოპასუხეზე დარეგისტრირება. ასეთ პირობებში ცალსახაა, რომ მოსარჩელე სადავოდ ხდის ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ განხორციელებულ ქმედებას. მართალია, დისპოზიციურობის პრინციპიდან გამომდინარე, მოსარჩელე თავადვე ირჩევს მოპასუხეს, მაგრამ აღნიშნული სასამართლოს არ ართმევს შესაძლებლობას მხარეს დააზუსტებინოს სასარჩელო მოთხოვნა და პროცესის მონაწილე მხარეები და იმავდროულად არ ათავისუფლებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-14 მუხლის მოთხოვნათა დაცვის ვალდებულებისაგან, რომლის შესაბამისადაც, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 79-ე მუხლით გათვალისწინებული პირების გარდა, ადმინისტრაციულ პროცესში მონაწილეობს ის ადმინისტრაციული ორგანო, რომელმაც გამოსცა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ან განახორციელა იურიდიული მნიშვნელობის მქონე რაიმე ქმედება.

მითითებული მუხლის მოთხოვნებიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლო სავალდებულოდ მიიჩნევს საქმეში საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ხელვაჩაურის სარეგისტრაციო სამსახურის მონაწილეობას.

იმავდროულად საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები გამოკვლეულია არასრულყოფილად, წარმოდგენილი არ არის მათი სამართლებრივი შეფასება, რაც არ იძლევა საქმეზე არსებითი გადაწყვეტილების მიღების შესაძლებლობას.

სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან სარჩელის დაკმაყოფილების ერთადერთ საფუძვლად მითითებულია იმ გარემოებაზე, რომ ე. ბ-ძის სახელზე ნაგებობისა და მიწის ფართის რეგისტრაციას გააჩნდა სამართლებრივი საფუძველი. ასეთ საფუძვლად სასამართლოს მიერ მიჩნეულია საქმეში ს.ფ. 122-ზე დაცული არქივის ცნობა. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს მითითებული ცნობის შინაარსს, რომელშიც აღნიშნულია, რომ ხელვაჩაურის რ-ნის ... სასოფლო საბჭოს აღმასკომის საარქივო ფონდში დაცული 1980-1982, 1983-1985 წლების სოფელ აჭარისწყლის საკომლო წიგნების ჩანაწერების თანახმად, ო. ა-ძე ოჯახის წევრებთან ერთად ფლობს 0,25 ჰა მიწის ნაკვეთს და სახლს, რომელიც აშენებულია 1981 წელს.

საჯარო რეესტრის ამონაწერის საფუძველზე ე. ბ-ძის სახელზე რეგისტრირებული მიწის ფართი შეადგენს 1113 კვ/მ, მაშინ, როდესაც ზემოაღნიშნული საარქივო ცნობა შეიცავს მითითებას 0,25 ჰა მიწის ნაკვეთის ფლობის თაობაზე. ამასთან, საგულისხმოა, რომ საჯარო რეესტრის ამონაწერი უფლების დამდგენ დოკუმენტად მიუთითებს ხელვაჩაურის სახელმწიფო არქივის 05.06.07 წლის ¹153-ბ ცნობაზე, რომელიც საქმეში წარმოდგენილი არ არის, რაც არ იძლევა მითითებული ცნობების იდენტურობის განსაზღვრის შესაძლებლობას.

ცდომილებაა ასევე საცხოვრებელი სახლის ფართში. ი. ბ-ძის სახელზე გაცემული საინვენტარიზაციო გეგმის შესაბამისად სახლის ფართი წარმოადგენს 247,2 კვ/მ, ხოლო ე. ბ-ძეზე რეგისტრირებულია 209 კვ/მ ფართის შენობა-ნაგებობები.

საქმეში ასევე წარმოდგენილია მხარეთა შორის სხვა დავებთან დაკავშირებით წარმოებული საქმის მასალები, საიდანაც იკვეთება, რომ სახლი საიდანაც ი. ბ-ძის გამოსახლებას ითხოვდნენ იყო უკანონო და მასზე არ დასტურდებოდა აწ გარდაცვლილ ო. ბ-ძის მხრიდან საკუთრების უფლებით ფლობის ფაქტი. იმ პირობებში, როდესაც საქმეში დაცულია 2003 წელს გაცემული საარქივო ცნობა და აღნიშნულს ეყრდნობა სააპელაციო სასამართლოც, საიდანაც უდავოდ დგინდება ო. ბ-ძის სახელზე მიწისა და სახლის რეგისტრაცია, ეჭვს იწვევს აღნიშნულ სახლზე იურიდიული მნიშვნელობის მქონე ფაქტის დადგენის მიზნით სასამართლოსადმი მიმართვის აუცილებლობა.

როგორც საკასაციო საჩივარში, ისე საკასაციო სასამართლოს სხდომაზე ი. ბ-ძის წარმომადგენლების მხრიდან არაერთხელ იქნა გაცხადებული, რომ ე. ბ-ძეზე ირიცხება სხვა საცხოვრებელი სახლი და სწორედ მითითებული სახლის დოკუმენტაციის აღრევის საფუძველზე მოხდა სადავო საცხოვრებელი სახლის ე. ბ-ძის საკუთრებად დარეგისტრირება.

საქმეში წარმოდგენილი ურთიერთსაწინააღმდეგო მტკიცებულებები საკასაციო სასამართლოს აძლევს საფუძველს ეჭვი შეიტანოს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებში და მხოლოდ დავის საგნის განსაზღვრის შემდგომ მიიჩნევს შესაძლებლად რეგისტრაციის სამართლებრივი საფუძვლების გამოკვლევა-შეფასებას.

საკასაციო სასამართლო ასევე ყურადღებას მიაქცევს საოქმო ჩანაწერებს (ს.ფ.80-81), სადაც კასატორის ძმა გ. ბ-ძე აცხადებს, რომ სახლი წარმოადგენს მამისეულ მემკვიდრეობას.

საკასაციო სასამართლო არსებით მნიშვნელობას ანიჭებს სახლის სამართლებრივი რეჟიმის განსაზღვრას და იმ გარემოების გამოკვლევას, წარმოადგენს თუ არა სახლი ი. ბ-ძის მამის ა. ბ-ძის კომლის საკუთრებას.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს კომლის სპეციფიკას და აღნიშნავს, რომ საკოლმეურნეო კომლი საქართველოში არსებობდა 1993 წლამდე. საკოლმეურნეო კომლის ერთ-ერთი და ძირითადი მახასიათებელი იყო კომლის ყველა შრომისუნარიანი და სრულწლოვანი წევრის კოლმეურნეობის წევრობა, პირადი შრომით საკოლმეურნეო წარმოებაში და კომლის დამხმარე მეურნეობაში მონაწილეობის სავალდებულო ხასიათი. საქართველოს სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964წ) 122-ე მუხლის თანახმად, საკოლმეურნეო კომლის ქონება კომლის წევრებს ეკუთვნოდათ თანასაკუთრების უფლებით. ხოლო იმავე კოდექსის 125-ე მუხლის თანახმად, კომლის ყველა წევრს, მათ შორის არასრულწლოვანსა და შრომისუუნაროსაც ეკუთვნოდათ თანაბარი წილი.

,,საქართველოს რესპუბლიკაში სახელმწიფო მეურნეობების, კოლმეურნეობების და სხვა სასოფლო-სამეურნეო საწარმოების რეორგანიზაციის წესის შესახებ” საქართველოს მთავრობის 22.09.92 წლის ¹949 დადგენილების, სახელმწიფო საბჭოს 21.10.1993 წლის ¹29 დეკრეტის საფუძველზე 1993 წლიდან დადგინდა სახელმწიფო მეურნეობების, კოლმეურნეობების რეორგანიზაცია და ახალ ორგანიზაციულ სამართლებრივ ფორმაზე გადასვლა. შესაბამისად, ქონება, რომელიც კომლის ქონებას და ამავე დროს კომლის წევრთა საერთო საკუთრებას წარმოადგენდა, აღარ წარმოადგენს კომლის ქონებას და არის იმ პირთა საერთო საკუთრება თანაბარ წილში, რომლებიც კომლის წევრებს წარმოადგენენ. აღნიშნულ ქონებაზე ვრცელდება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული საკუთრების საერთო რეჟიმი.

ზემოაღნიშნული განმარტებიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლო დავის არსებითად სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვნად მიიჩნევს სადავო საცხოვრებელი სახლისადმი მხარეთა დამოკიდებულების განსაზღვრას, კერძოდ ე. ბ-ძე და მისი აწ გარდაცვლილი მეუღლე ეკუთვნოდნენ თუ არა ახმედ ბერიძის კომლს, ანუ, სადავო სახლზე ვრცელდება თუ არა მათი თანასაკუთრების უფლება, ხომ არ მოხდა მათი ცალკე კომლად გამოყოფა და წარმოადგენს თუ არა სახლი სამკვიდრო ქონებას.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს მოწინააღმდეგე მხარის მოსაზრებას ი. ბ-ძის მხრიდან დავისადმი კანონიერი ინტერესის არარსებობის თაობაზე და იმის გათვალისწინებით, რომ ი. ბ-ძე თითქმის ორი ათეული წელია ოჯახის წევრებთან ერთად ცხოვრობს აღნიშნულ სადავო სახლში და მხარეთა განმარტებით სხვა საცხოვრებელი არ გააჩნია, თვლის რომ სახეზეა ი. ბ-ძის ინტერესი და არ არსებობს ამ მოტივით სარჩელის უარყოფის საფუძველი.

საკასაციო სასამართლო სააპელაციო სასამართლოს ყურადღებას მიაქცევს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-19 მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის შესაბამისადაც, სასამართლო ადმინისტრაციული სამართალწარმოებაში შებოჭილი არ არის მხარეთა მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებებით და საქმეზე ჭეშმარიტების დადგენის მიზნით უფლებამოსილია საკუთარი ინიციატივით შეაგროვოს ფაქტობრივი გარემოებები და მტკიცებულებები.

საკასაციო სასამართლო საჭიროდ მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან გამოყენებულ იქნას კანონით მინიჭებული ზემოაღნიშნული უფლება, გადაწყვეტილება მიღებულ იქნას საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოების სათანადო გამოკვლევის შემდეგ, რა მიზნითაც საქმეს ხელახალი განხილვისათვის უბრუნებს იმავე სასამართლოს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ი. ბ-ძის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 27 ნოემბრის განჩინება და საქმე განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.