ბს-1837-1791(კ-10) 17 იანვარი, 2011წ.
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თავმჯდომარე ლევან მურუსიძე (მომხსენებელი)
მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე
პაატა სილაგაძე
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა მ. გ-ურის, ა. ჩ-ულისა და ნ. D-ძის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 16 სექტემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
ნ. დ-ძემ, ა. ჩ-ეულმა, მ. გ-ურმა და ნ. Nნ-იამ 2005 წლის 1 აგვისტოს სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხის - ქ. თბილისის მერიის მიმართ და მოითხოვეს: 1. სასარჩელო განცხადების წარმოებაში მიღება; 2. ქ. თბილისის მერიის 2005 წლის 26 ივლისის ¹1037 განკარგულების არარა აქტად აღიარება იმ ნაწილში, რომლითაც ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი თბილისის პრემიერის 10.07.01წ. ¹722, 13.12.01წ. ¹1122, 19.07.02წ. ¹539, 16.08.01წ. ¹835 განკარგულებები იმ ნაწილში, რომლებიც შემდგომში საფუძვლად დაედო მიწის ნაკვეთების გასხვისებას; 3. ქ. თბილისის მერიის 2005 წლის 1 ივნისის ¹677 და 2005 წლის 29 ივნისის ¹961 განკარგულელების არარა აქტად აღიარება.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 7 ივნისის გადაწყვეტილებით ნ. Dდ-ძის, ა. ჩ-ულის, მ. გ-ურისა და ნ. Nნ-იას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. Dდ-ძემ, ა. ჩ-ეულმა, მ. გ-ურმა და ნ. Nნ-იამ.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 16 სექტემბრის განჩინებით დამტკიცდა მორიგება აპელანტ ნ. N-იასა და მოწინააღმდეგე მხარე - ქ. თბილისის მერიას შორის. შესაბამისად, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 7 ივნისის გადაწყვეტილება ნ. N-Fიას სარჩელის არდაკმაყოფილების ნაწილში.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 16 სექტემბრის განჩინებით ნ. Dდ-ძის, ა. ჩ-ულისა და მ. გ-ურის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 7 ივნისის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც მოსარჩელეებს: ნ. Dდ-ძეს, ა. ჩ-ეულსა და მ. გ-ურს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე ეთქვათ უარი.
სააპელაციო პალატის განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანეს ნ. D-ძემ, ა. ჩ-ულმა და მ. გ-ურმა და მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. Dდ-ძის, ა. ჩ-ულისა და მ. გ-ურის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ. Dდ-ძის, ა. ჩ-ულისა და მ. გ-ურის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორებს უარი უნდა ეთქვათ საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.
ამასთან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.
საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ, ვინაიდან მოცემულ საქმეზე ნ. დ-ძის წარმომადგენელს ი. ჯ-ძეს 2011 წლის 3 იანვარს გადახდილი აქვს საკასაციო საჩივრისათვის სახელმწიფო ბაჟი - 300 (სამასი) ლარი, ხოლო მ. გ-ურისა და ა. ჩ-ეულის წარმომადგენელს ბ. Bბ-შვილს 2011 წლის 4 იანვარს გადახდილი აქვს საკასაციო საჩივრისათვის სახელმწიფო ბაჟი - 300 (სამასი) ლარი საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თითოეულს უნდა დაუბრუნდეს 300 (სამასი) ლარის 70% - 210 (ორასათი) ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. მ. გ-ურის, ა. ჩ-ულისა და ნ. Dდ-ძის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 16 სექტემბრის განჩინება;
3. ი. ჯ-ძეს დაუბრუნდეს მის მიერ 2011 წლის 3 იანვარს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 (სამასი) ლარის 70% - 210 (ორასათი) ლარი.
4. ბ. Bბ-შვილს დაუბრუნდეს მის მიერ 2011 წლის 4 იანვარს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 (სამასი) ლარის 70% - 210 (ორასათი) ლარი.
5. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
