ბს-1856-1810 (კ-10) 1 ივნისი, 2011 წ.
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, ლევან მურუსიძე
სხდომის მდივანი – ნ. გოგატიშვილი;
კასატორი – მ. ხ-შვილი;
მოწინააღმდეგე მხარე –ქ. თბილისის მერია, წარმომადგენელი ე. გ-ძე;
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 1 ოქტომბრის განჩინება;
დავის საგანი – ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა;
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
2009 წლის 31 დეკემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა მ. ხ-შვილმა მოპასუხეების_ქ. თბილისის მერიისა და ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიმართ.
მოსარჩელე სარჩელით ითხოვდა ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 5 ოქტომბრის ¹00001208 დადგენილებისა და ქ. თბილისის მერიის 2009 წლის 27 ნოემბრის ¹1812 განკარგულების ბათილად ცნობას.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 1 მარტის გადაწყვეტილებით მ. ხ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
Pპირველი ინსტანციის სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 30 ივლისის ¹00001208 მიწერილობით ქ. თბილისში, ... ქ. კორპ. ¹10-ის მიმდებარედ მ. ხ-შვილის მიერ განხორციელებული იქნა კაპიტალური ავტოფარეხის მშენებლობა შესაბამისი საპროექტო დოკუმენტაციის გარეშე. მიწერილობის შედგენის დროისათვის მშენებლობა იყო მიმდინარე. მიწერილობით მ. ხ-შვილს დაევალა დარღვევის გამოსწორების მიზნით, ავტოფარეხის დემონტაჟის განხორციელება 15 (დღის) დღის ვადაში. ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 17 აგვისტოს ¹00001208 შემოწმების აქტით დადგენილია, რომ 2009 წლის 30 ივლისს გაცემული მიწერილობით გათვალისწინებული პირობების შესრულების მდგომარეობის დადგენის მიზნით შედგენილ იქნა შემოწმების აქტი მასზედ, რომ მ. ხ-შვილის მიერ არ იქნა შესრულებული მიწერილობით გათვალისწინებული მოთხოვნები. ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ 2009 წლის 05 ოქტომბერს გამოტანილ იქნა ¹00001208 დადგენილება, რომლითაც მ. ხ-შვილი დაჯარიმდა 10000 ლარით უნებართვო მშენებლობისათვის და 3000 ლარით მიწერილობის შეუსრულებლობისათვის, “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-51 მუხლის “ბ” პუნქტითა და მე-58 მუხლის “ბ” პუნქტით გათვალისწინებული სამართალდარღვევისათვის. ქ. თბილისის მერიის 2009 წლის 27 ნოემბრის ¹1812 განკარგულებით არ დაკმაყოფილდა მ. ხ-შვილის ადმინისტრაციული საჩივარი და ძალაში დარჩა ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 05 ოქტომბრის ¹00001208 დადგენილება. სამსახურმა ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვისას დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ სადავო ობიექტთან დაკავშირებით მოქალაქე მ. ხ-შვილმა 2009 წელს განახორციელა სამშენებლო სამუშაოები. სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2009 წლის 03 აგვისტოს 312/52633-13 წერილის თანახმად, სამსახურმა განიხილა მ. ხ-შვილის განცხადება, რომლითაც იგი ითხოვდა ... ქ. ¹10-ის მიმდებარედ ავტოსადგომის რეკონსტრუქციის ნებართვას და განმცხადებელს ეცნობა, რომ მის მიერ აღწერილი სამშენებლო სამუშაოები არ საჭიროებენ I სტადიას, მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დადგენას და მშენებლობის ნებართვას. ავტოსადგომის რეკონსტრუქცია უნდა განხორციელდეს არსებული ავტოსადგომების ანალოგიურ პარამეტრებში, საკადასტრო რუკაზე მითითებული საზღვრების ფარგლებში და პროექტიც დამუშავებული და წარდგენილი უნდა იქნას მომიჯნავე ავტოსადგომების ჩვენებით. იმის გათვალისწინებით, რომ განმცხადებლის მიერ არასრულყოფილად იქნა წარდგენილი საპროექტო დოკუმენტაცია, სამსახური მოკლებული იყო შესაძლებლობას დაეკმაყოფილებინა მისი მოთხოვნა, რის გამოც მ. ხ-შვილს დოკუმენტაციის სრულყოფილი წარდგენისათვის მიეცა 15 დღიანი ვადა, რომელთა წარუდგენლობის შემთხვევაში განცხადება დარჩებოდა განუხილველი. სასამართლომ მიუთითა თბილისის სახალხო დეპუტატთა ვაკის რაიონული საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1991 წლის 27 თებერვლის ¹4.24.165 გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც მიღებულ იქნა საუწყებათაშორისო ტექნიკური კომისიის 1991 წლის 19 თებერვლის /ოქმი ¹2/ წინადადება და ნება დაერთო ... ქ. ¹10-ის I სადარბაზოს მობინადრეებს აწარმოონ ავტოსადგომების მშენებლობა საცხოვრებელი სახლის მიმდებარე ტერიტორიაზე რელიეფში შეჭრით მთავარ არქიტექტურულ დაგეგმარებით სამმართველოსთან შეთახმებული პროექტის მიხედვით. ამავე გადაწყვეტილებით დადგინდა, რომ მშენებლობა უნდა განხორციელებულიყო არქიტექტორთა კონტროლის მშენებლობის ინსპექციიდან მშენებლობის დაწყებაზე ნებართვის მიღების შემდეგ. ქ. თბილისის მთავარი არქიტექტორის 1991 წლის 09 ოქტომბრის ¹1129 ბრძანების თანახმად, ჩაითვალა შეთანხმებულად ქ. თბილისში, ვაკის რაიონში, ... ქუჩაზე მდებარე ¹10-ში მცხ. მობინადრეებისათვის საცხოვრებელი სახლის მიმდებარე ტერიტორიაზე რელიეფის მაქსიმალური გამოყენებით /რელიეფში შეჭრით/ ავტოსადგომების /68-ავტოსადგომზე/ მოწყობის პროექტი. ამავე ბრძანებით განისაზღვრა, რომ სამშენებლო სამუშაოები დაწყებული იქნეს არქიტექტურისა და ქალაქმშენებლობის მთავარი სამმართველოს არქიტექტურულ-სამშენებლო კონტროლის ინსპექციაში წარდგენილი მუშა ნახაზების საფუძველზე გაცემული ნებართვის შემდეგ და ინსპექციის მიერვე იქნეს მიღებული დამთავრებული ობიექტი ექსპლუატაციაში.
პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიუთითა “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის “ბ” პუნქტზე, ამავე კანონის მე-3 მუხლის “გ” პუნქტზე, მე-4 მუხლის მე-3 პუნქტზე და ამავე მუხლის მე-7 პუნქტზე, რომლის თანახმად სასამართლომ განმარტა, რომ არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანოებს უფლება აქვთ არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაში დარღვევის არსებობის შემთხვევაში, მშენებლობაში მონაწილეთათვის გასცენ მიწერილობა პროექტის სამშენებლო ნორმებისა და წესების და სხვა ნორმატიული დოკუმენტაციის მოთხოვნების დარღვევათა გამოსწორების შესახებ. მიწერილობა გაიცემა აგრეთვე არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაში დადგენილი საორგანიზაციო წესების დარღვევისათვის. ამავე კანონის მე-41 მუხლის საფუძველზე, სასამართლომ მიუთითა, რომ არქიტექტურულ-სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმის წარმოებისას არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანო დამრღვევის მიმართ საქმის წარმოებას იწყებს მიწერილობის გაცემით. მიწერილობით განსაზღვრული ვადის გასვლის შემდეგ არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანო ამოწმებს დამრღვევს, რაზედაც დგება შემოწმების აქტი. შემოწმების აქტის საფუძველზე, თუ აქტში დაფიქსირებულია დარღვევა, არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანო იღებს დადგენილებას დაჯარიმების შესახებ. დადგენილების მიღებამდე არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანო ვალდებულია დამრღვევს უწყებით აცნობოს არქიტექტურულ-სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმის განხილვის ადგილი, თარიღი, დრო და საქმის განმხილველი თანამდებობის პირი. სასამართლომ განმარტა, რომ არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანოს დადგენილება არის ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რომლის აღსრულება ხდება ამ კანონითა და “სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ” საქართველოს კანონით დადგენილი წესით.
ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სასამართლომ ჩათვალა, რომ გასაჩივრებული ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 05 ოქტომბრის ¹00001208 დადგენილება და ქ. თბილისის მერიის 2009 წლის 27 ნოემბრის ¹1812 განკარგულება გამოცემულია კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვით და მოსარჩელე მხარის მიერ ვერ იქნა მითითებული ვერც ერთ სამართლებრივ ნორმაზე, ან კანონით დადგენილ პროცედურულ დარღვევაზე, რომელიც შესაძლოა საფუძველი გამხდარიყო გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობისათვის.
მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ხ-შვილმა.
აპელანტი სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებასა და სასარჩელო მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილებას.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 1 ოქტომბრის განჩინებით მ. ხ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 1 მარტის გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სააპელაციო წესით საქმის განხილვისას მ. ხ-შვილის მიერ წარმოდგენილი იქნა თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2010 წლის 7 ივნისის ¹12/170795-13 წერილი, რომლის მიხედვითაც მას უარი ეთქვა ავტოფარეხისა და უნებართვოდ წარმოებული მიშენების ლეგალიზაციაზე იმ საფუძვლით, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში, ავტოფარეხის ძირითადი ნაწილი წარმოადგენს ნებართვით აშენებულს, საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 24 ნოემბრის ¹660 ბრძანებულების 1-ლი მუხლის მეორე ნაწილით განსაზღვრული წესი კი ვრცელდება 2007 წლის 1 იანვრამდე უკანონო ან პროექტის დარღვევით აშენებულ ობიექტებზე, რაც შეეხება არსებულ ავტოფარეხზე მიშენებას, აღნიშნული ნაწარმოებია 2008 წელს. ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის სამსახურის მიერ წარმოდგენილი იქნა თბილისის არქიტექტურის სამსახურის წერილი, რომლითაც 2010 წლის 7 ივნისის ¹12/170795-13 წერილში გამოყენებული ტერმინი _ შენობის ძირითადი ნაწილის ნებართვით აშენების თაობაზე, განიმარტა, რომ წარმოადგენს ტექნიკური ხასიათის შეცდომას და აღნიშნულში მოიაზრება მხოლოდ პროექტის შეთანხმების შესახებ 1991 წლის 26 სექტემბრის ¹1129 ბრძანება, რაც ... ქ. ¹10-ის მობინადრეებს სათანადო წესით მშენებლობის ნებართვის გაცემის გარეშე არ აძლევდა მშენებლობის წარმოების უფლებას.
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ პროექტი შეთანხმებული იყო, თუმცა შემდეგ არ მომხდარა სათანადო წესით მშენებლობის ნებართვის გაცემა. სააპელაციო პალატამ საქმის მასალებით დადასტურებულად მიაჩნია, რომ 2009 წლის 30 ივლისის ¹00001208 მიწერილობის შედგენის დროისათვის მ. ხ-შვილმა შესაბამისი საპროექტო დოკუმენტაციის გარეშე განახორციელა კაპიტალური ავტოფარეხის მშენებლობა.
სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლზე და განმარტა, რომ ქ. თბილისის მთავარი არქიტექტორის 1991 წლის 26 სექტემბრის ¹1129 პროექტის შეთანხმების შესახებ ბრძანების სარეზოლუციო ნაწილში მითითებული დათქმის თანახმად, ავტოფარეხის მშენებლობა უნდა წარმოებულიყო არქიტექტურისა და ქალაქმშენებლობის მთავარი სამმართველოს არქიტექტურულ-სამშენებლო კონტროლის ინსპექციაში წარდგენილი მუშა ნახაზების საფუძველზე, მშენებლობის ნებართვის გაცემის შემდეგ, რაც ვერ იქნა მოძიებული ვერც შესაბამის სამსახურებში და ვერც მხარის მიერ წარმოდგენილი. ასევე ვერ იქნა წარმოდგენილი მ. ხ-შვილის მიერ 2009 წელში ნაწარმოებ მშენებლობასთან დაკავშირებით უფლებამოსილი ორგანოს მიერ კანონით დადგენილი წესითა და ფორმით გაცემული მშენებლობის განხორციელების სამართლებრივი საფუძველი.
აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. ხ-შვილმა.
Kკასატორის მოსაზრებით, საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით დადასტურებულია, რომ ქ. თბილისში, ... ქ. ¹10 კორპუსის მობინადრეებმა, კოლექტიური ავტოსადგომის მშენებლობა ერთდოულად დაიწყეს 1991 წლის ბოლოს 1992 წლის დასაწყისში შესაბამისი ნებართვისა და საპროექტო დოკუმენტაციის შესაბამისად და არა 2009 წლის 30 ივლისს უნებართვოდ, როგორც ეს აღნიშნულია თბილისის მერიის ზედამხედველობის სამსახურის უფროსის 2009 წლის 5 ოქტომბრის დადგენილებაში, კასატორი აღნიშნავდა, რომ მიწერილობის შედგენის დროს იგი 2004 წლის გაზაფხულზე აშენებული ცხაური ტიპის ავტოფარეხს უმაგრებდა უკანა საყრდენ კედელს, რომელსაც “მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ” ¹57 დადგენილების თანახმად ნებართვა არ ესაჭიროებოდა. კასატორი თვლიდა, რომ “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის მე-7 პუნქტის “ვ” ქვეპუნქტით მისთვის უნდა დაევალებინათ ავტოფარეხზე მიშენებული ნაწილის დემონტაჟი.
კასატორმა მიუთითა, რომ მას ავტოფარეხი აშენებული აქვს 2004 წლის გაზაფხულზე შესაბამისი ნებართვისა და საპროექტო დოკუმენტაციის საფუძველზე.
Kკასატორი აღნიშნავდა, რომ თუ მიიჩნევდნენ, რომ იმ სამშენებლო სამუშაოს, რომელსაც მიწერილობის შედგენის დროს ასრულებდა, ესაჭიროებდა შესაბამისი ნებართვა, უნდა გამოეტანათ დადგენილება ავტოფარეხზე უნაბართვო მიშენებისთვის და არა კაპიტალური ავტოფარეხის უნებართვო მშენებლობისათვის.
კასატორის მოსაზრებით, მათ უგულებელყვეს მის მიერ მერიაში წარდგენილი თბილისის სახალხო დეპუტათა ვაკის რაიონული საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1991 წლის 27 თებერვლის ¹4.24.165 და 1991 წლის 20 მარტის ¹5.29.226 და ¹ 5.29.227 გადაწყვეტილებები და თბილისის მთავარი არქიტექტორის ი. მ-შვილის იმავე წლის 9 ოქტომბრის ¹1129 ბრძანება, ვინაიდან ეს დოკუმენტები არ აძლევდა მათ “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” საქართველოს კანონის თანახმად მიწერილობის შედგენის უფლებას, ხოლო “პროექტის შეთანხმებული და მშენებლობის ნებართვის გამცემი ორგანოს მიერ უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების ან მათი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილებების მიღების წესის დამტკიცების თაობაზე” ¹660 ბრძანებულებების 1-ლი მუხლი კი ავალდებულებს მათ მისი ავტოფარეხის ლეგალიზაციას.
ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, კასატორი საკასაციო საჩივრით ითხოვდა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებასა და საქმის ხელახალი განხილვისათვის იმავე სასამართლოში დაბრუნებას.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ხ-შვილის საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს:
საკასაციო სასამართლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე დადგენილად მიიჩნევს შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს:
ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 30 ივლისის ¹00001208 მიწერილობიდან ირკვევა, რომ ქ. თბილისში, ... ქ. კორპ. ¹10-ის მიმდებარედ მ. ხ-შვილის მიერ განხორციელებული იქნა კაპიტალური ავტოფარეხის მშენებლობა შესაბამისი საპროექტო დოკუმენტაციის გარეშე. მიწერილობით მ. ხ-შვილს დაევალა დარღვევის გამოსწორების მიზნით, ავტოფარეხის დემონტაჟის განხორციელება 15 (დღის) დღის ვადაში. ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 17 აგვისტოს ¹00001208 შემოწმების აქტით დადგენილია, რომ 2009 წლის 30 ივლისს გაცემული მიწერილობით გათვალისწინებული პირობების შესრულების მდგომარეობის დადგენის მიზნით შედგენილ იქნა შემოწმების აქტი მასზედ, რომ მ. ხ-შვილის მიერ არ იქნა შესრულებული მიწერილობით გათვალისწინებული მოთხოვნები. ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ 2009 წლის 05 ოქტომბერს გამოტანილ იქნა ¹00001208 დადგენილება, რომლითაც მ. ხ-შვილი დაჯარიმდა 10000 ლარით უნებართვო მშენებლობისათვის და 3000 ლარით მიწერილობის შეუსრულებლობისათვის, სადავო დადგენილების სამართლებრივ საფუძველს წარმოადგენს “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-51 მუხლის “ბ” პუნქტი და მე-58 მუხლის “ბ” პუნქტი,
საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ქ. თბილისის მერიის 2009 წლის 27 ნოემბრის ¹1812 განკარგულებით არ დაკმაყოფილდა მ. ხ-შვილის ადმინისტრაციული საჩივარი და ძალაში დარჩა ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 05 ოქტომბრის ¹00001208 დადგენილება. სამსახურმა ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვისას დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ სადავო ობიექტთან დაკავშირებით მოქალაქე მ. ხ-შვილმა 2009 წელს განახორციელა სამშენებლო სამუშაოები.
საკასაციო სასამართლო საფუძველს მოკლებულად მიიჩნევს კასატორის მითითებას იმის თაობაზე, რომ იგი აწარმოებდა არა კაპიტალური ავტოფარეხის უნებართვო მშენებლობას, არამედ ადრე აშენებული ავტოფარეხის უკანა კედლის გამყარება-გაძლიერებას და თვლის, რომ მითითებული მოტივაცია ვერ იქცევა მ. ხ-შვილის სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად. აღნიშნულთან მიმართებაში საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-51 მუხლის “ბ” პუნქტზე, რომელიც ითვალისწინებს პირის დაჯარიმებას უნებართვო მშენებლობისათვის, კერძოდ; უნებართვო მშენებლობის, რეკონსტრუქციის ან/და დემონტაჟის წარმოება გამოიწვევს დაჯარიმებას მშენებლობის განხორციელების სპეციალური რეჟიმის ზონაში, სადაც დადგენილია მშენებლობის განხორციელების განსაკუთრებული რეჟიმი, ტყის ფონდისა და “წყლის შესახებ” საქართველოს კანონით განსაზღვრულ ტერიტორიებზე, კულტურული მემკვიდრეობის დამცავ ზონებსა და საკურორტო-სარეკრეაციო ზონებში და ქ. თბილისის ტერიტორიაზე, გარდა ამ მუხლის “ა” ქვეპუნქტში აღნიშნული ტერიტორიისა_10000 ლარის ოდენობით. ამდენად, კანონის აღნიშნული დანაწესი უნებართვო მშენებლობაში მოიაზრებს ასევე რეკონსტრუქციასაც, რომლის განმარტებას იძლევა სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემის პერიოდისათვის მოქმედი “მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ” საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის ¹57 დადგენილება, აღნიშნული დადგენილების თანახმად რეკონსტრუქცია არის არსებული შენობა-ნაგებობის ან/და მისი ნაწილების არსობრივად შეცვლა, მათი ფიზიკური, ხარისხობრივი და თვისობრივი განახლების მიზნით.
Aამდენად, ზემოაღნიშნული მუხლების ანალიზი საკასაციო სასამართლოს აძლევს საფუძველს მიუთითოს, რომ არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის განმახორციელებელი ორგანოს მიერ ქ. თბილისში, ... ქ. კორპ. ¹10-ის მიმდებარედ გამოვლინდა მ. ხ-შვილის მიერ ავტოფარეხზე კაპიტალური ფართის მშენებლობა (რეკონსტრუქცია) შესაბამისი საპროექტო დოკუმენტაციის გარეშე. საგულისხმოა, რომ მიწერილობის შედგენის დროისათვის მშენებლობა იყო მიმდინარე, რაც დაფიქსირებულია მიწერილობით, აღნიშნული გარემოება დადასტურებულია საქმის მასალებში დაცული მტკიცებულებების, ასევე ს.ფ. 171-173-ზე წარმოდგენილი ფოტო-სურათების საფუძველზე. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს საკასაციო საჩივრის მოტივს იმის შესახებ, რომ მშენებლობა ნაწარმოებია არა 2009 წელს, არამედ 2004 წელში.
ზემოაღნიშნული კანონის შესაბამისი ნორმებით უნებართვო მშენებლობისა და არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანოს მიწერილობის შეუსრულებლობისათვის სამართალდარღვევის ხასიათისა და სიმძიმის მიხედვით გათვალისწინებულია სხვადასხვა ოდენობის ჯარიმები. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 17 აგვისტოს ¹00001208 შემოწმების აქტით დადგენილია, რომ მ. ხ-შვილმა მიწერილობით მითითებულ ვადაში არ გამოასწორა დარღვევები, რის გამოც მასზე გავრცელდა “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-58 მუხლის “ბ” პუნქტი, რომელიც მიწერილობის შეუსრულებლობისათვის ითვალისწინებდა პირის დაჯარიმებას 3000 ლარის ოდენობით და ასევე “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-51 მუხლის “ბ” პუნქტი, რომელიც უნებართვო მშენებლობისათვის ითვალისწინებს პირის დაჯარიმებას 10000 ლარის ოდენობით.
საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს კასატორის მოსაზრებას სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის არაუფლებამოსილი პირის მიერ გამოცემის თაობაზე და თვლის, რომ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი_2009 წლის 5 ოქტომბრის ¹00001208 დადგენილება წარმოადგენს თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის უშუალო კომპეტენციაში შემავალი საკითხის გადაწყვეტას, შესაბამისად სწორედ სამსახურის უფროსის უფლებამოსილებას წარმოადგენს სამსახურის კომპეტენციის ფარგლებში გამოსცეს ინდივიდუალური ადმინისტრაციული აქტები სამშენებლო საქმიანობის დადგენილი წესების დარღვევის ფაქტების გამოვლენის, დარღვევით მშენებარე ობიეტქების შეჩერებისა ან/და დემონტაჟის, საჯარიმო სანქციების განმოყენების თაობაზე.
იმ გარემოებაზე დაყრდნობით, რომ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 5 ოქტომბრის ¹00001208 დადგენილება გამოიცა მაშინ, როცა მინაშენი წარმოადგენდა უნებართვო, არქიტექტურულ-სამშენებლო წესების დარღვევით აშენებულ ნაგებობას, ხოლო ამგვარ ნაგებობაზე კონტროლის განხორციელება სადავო პერიოდისათვის მოქმედი “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” კანონის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანოს-ქ. თბილისის მერის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის პირდაპირ ვალდებულებას წარმოადგენდა, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემულია კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად და არ არსებობს მისი, როგორც კანონსაწინააღმდეგო აქტის, ბათილად ცნობის საფუძველი.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სახეზე არ არის გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებისა და საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების მატერიალური თუ პროცესუალური საფუძველი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. მ. ხ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
2.უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 1 ოქტომბრის განჩინება;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
