ბს-191-184(4კ-10) 8 თებერვალი, 2011 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)
მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე
პაატა სილაგაძე
საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორები _ 1) შპს ,,...” (მოსარჩელე); 2) საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო; 3) სსიპ შემოსავლების სამსახური (საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის უფლებამონაცვლე); 4) სსიპ შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა დეპარტამენტი (საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლე) (მოპასუხეები)
მესამე პირები _ 1) შპს ,,...”; 2) შპს ,,...”; 3) შპს ,,...”; 4) სახელმწიფო მატერიალური რეზერვების დეპარტამენტი
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 29 სექტემბრის გადაწყვეტილება
სარჩელის საგანი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
2008 წლის 20 ივნისს შპს ,,...’’ სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში, მოპასუხეების _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ.
მოსარჩელის განმარტებით, 2007 წლის 30 ნოემბრიდან 14 დეკემბრის ჩათვლით, კამერალურად შემოწმდა შპს «...» ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების სისწორე 2004 წლის 1 მაისიდან 2005 წლის 1 სექტემბრამდე პერიოდზე. 2007 წლის 14 დეკემბრის შემოწმების აქტზე დართული მონაცემების მიხედვით, შპს «...» ჩათვლილი ჰქონდა დღგ-ს თანხები იმ ანგარიშ-ფაქტურების საფუძველზე, რომლებიც გამოიწერა მიმწოდებლების შპს «...» თბილისის ფილიალის, შპს «....», შპს ,,...” და სახელმწიფო მატერიალური რეზერვების დეპარტამენტის მიერ. აღნიშნული ანგარიშ-ფაქტურების საფუძველზე დღგ-ს ჩათვლები განხორციელდა შემდეგ საანგარიშო პერიოდებში: 2004 წლის სექტემბერი, დეკემბერი, 2005 წლის მარტი, აპრილი, მაისი, ივნისი, ივლისი, აგვისტო. 2007 წლის 14 დეკემბრის კამერალური შემოწმების აქტისა და მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2008 წლის 11 იანვრის ¹47 ბრძანების შესაბამისად, ზემოაღნიშნული ჩათვლები განხორციელდა საგადასახადო კოდექსის 248-ე და 138-ე მუხლების მოთხოვნათა დარღვევით, კერძოდ, ანგარიშ-ფაქტურები, რომელთა საფუძველზეც მოხდა სადავო ჩათვლების განხორციელება, მიმწოდებელთა მიერ გამოწერილ იქნა სულ მცირე 2 დღეზე უფრო ადრე, ვიდრე გამომწერთა მიერ მოხდა მათი გატანა საგადასახადო ინსპექციიდან. აღნიშნულ პერიოდზე ჩათვლილმა დღგ-ს ძირითადმა თანხამ შეადგინა _ 93 750 ლარი, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 132-ე მუხლის საფუძველზე დარიცხულმა ჯარიმის თანხამ _ 43 485 ლარი, ხოლო ამავე კოდექსის 138-ე მუხლის საფუძველზე დარიცხულმა ჯარიმის თანხამ კი _ 260 423 ლარი, სულ შპს «...» დაერიცხა ჯარიმა – 303 908 ლარის ოდენობით და საურავი _ 23 086,0 ლარის ოდენობით.
მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2008 წლის 11 აპრილის ¹661 ბრძანებით გაუქმდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 138-ე მუხლის საფუძველზე დარიცხული ჯარიმა _ 260 423,0 ლარის ოდენობით, ხოლო მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2008 წლის 10 აპრილის ¹804 ბრძანებით და ამავე ინსპექციის 2008 წლის 14 აპრილის ¹16-16/3202 ,,საგადასახადო მოთხოვნით” შემცირდა ამავე კოდექსის 132-ე მუხლის საფუძველზე არასწორად დარიცხული ჯარიმის თანხა – 20 048,0 ლარის ოდენობით. ამდენად, სასამართლოში სადავო თანხამ შეადგინა 140 273 ლარი, მათ შორის, ძირითადი თანხა _ 93 750 ლარი, ჯარიმა _ 23 437 ლარი და საურავი _ 23 085.99 ლარი.
მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის თანახმად, დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული პირი ვალდებული იყო საქონლის/მომსახურების მიღების მოთხოვნისას, გარდა ამ კოდექსის 238-ე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილებში აღნიშნული საქონლის მიწოდებისა, დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელებიდან არა უგვიანეს მე-2 დღისა გამოეწერა საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა და წარედგინა იგი მიმღებისათვის, მიუხედავად იმისა, იყო თუ არა ეს უკანასკნელი გადასახადის გადამხდელი, ხოლო ამ კოდექსის 238-ე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილებში აღნიშნულ შემთხვევებში _ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერა და მიმღებისათვის წარდგენა უზრუნველეყო არა უგვიანეს საანგარიშო თვის მომდევნო თვის 12 რიცხვისა. საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა წარმოადგენდა საქართველოს ფინანსთა მინისტრის მიერ დადგენილი ფორმის მკაცრი აღრიცხვის დოკუმენტს, რომლითაც დასტურდებოდა დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელების ფაქტი. «საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის (მათ შორის, კორექტირების) გამოწერისა და წარდგენის შესახებ» ინსტრუქციის დამტკიცების თაობაზე, საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2005 წლის 14 თებერვლის ¹84 ბრძანება განსაზღვრავდა დღგ-ის გადამხდელების მიერ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის (მათ შორის, კორექტირებულის) გამოწერისა და საგადასახადო ორგანოებში წარდგენის წესს. ამ ბრძანების მე-3 მუხლის თანახმად, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა წარმოადგენდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის შესაბამისად, საქართველოს ფინანსთა მინისტრის მიერ დამტკიცებული ფორმის მკაცრი აღრიცხვის დოკუმენტს, რომლითაც დასტურდებოდა დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელების ფაქტი.
მოსარჩელემ ასევე აღნიშნა, რომ შპს ,,...” არ იცოდა და არც შეიძლება სცოდნოდა ის გარემოება, თუ როდის განხორციელდა მიმწოდებლების მიერ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების გატანა საგადასახადო ინსპექციიდან. ამასთან, ასეთ ინფორმაციაზე ხელი მხოლოდ საგადასახადო ორგანოს მიუწვდებოდა და აღნიშნული ინფორმაცია სხვა გადამხდელს არ გადაეცემოდა, ანუ ამ კუთხით მყიდველის მიერ რაიმე კონტროლის დაწესება პრაქტიკულად შეუძლებელი იყო. მოსარჩელის განმარტებით, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები გამყიდველის მიერ გამოიწერა დასაბეგრი ოპერაციების განხორციელებიდან არა უგვიანეს მეორე დღისა, შესაბამისად, მათ ეჭვქვეშ არ დაუყენებიათ და არც შეეძლოთ დაეყენებინათ ანგარიშ-ფაქტურების გამოწერის სისწორე, მათში სწორი მონაცემების შემცველობის საკითხი და შესაბამისად, მათ საფუძველზე ჩათვლების განხორციელების კანონიერება.
მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ შპს „...“, როგორც გადასახადის გადამხდელისათვის მნიშვნელოვანი იყო ესარგებლა საქართველოს საგადასახადო კოდექსით უზრუნველყოფილი დღგ-ს ჩათვლის უფლებით, ამდენად, ყველა ზემოხსენებული მიმწოდებელი ვალდებული იყო გადამხდელისათვის გამოეწერა დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურები სწორედ ისე, რომ ისინი ყოფილიყო სწორი მონაცემების შემცველი დასაბეგრი ოპერაციის ფაქტისა და მისი განხორციელების ვადასთან მიმართებით, რაც დაცული იყო კიდეც, ეს კი გამორიცხავდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 132-ე მუხლით გათვალისწინებული სამართალდარღვევის ჩადენის ფაქტს. ამასთან, გადასახადის გადამხდელისათვის სადავო საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების 2 დღეზე უფრო ადრინდელი თარიღით გამოწერის ფაქტის ცოდნის შემთხვევაშიც კი, უცვლელად იქნებოდა უზრუნველყოფილი საქართველოს საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული ჩათვლის უფლება, ვინაიდან, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის თარიღი თვისობრივად მიუთითებდა ოპერაციის განხორციელების ვადაზე. აღნიშნულს ადასტურებდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, რომლის მიხედვითაც საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა იყო საქართველოს ფინანსთა მინისტრის მიერ დადგენილი ფორმის მკაცრი აღრიცხვის დოკუმენტი, რომლითაც დასტურდებოდა დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელების ფაქტი.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მიიჩნია, რომ შპს ,,...” მიერ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციაში წარდგენილი ყველა სადავო ანგარიშ-ფაქტურა, წარდგენის მომენტში სრულად აკმაყოფილებდა საგადასახადო კოდექსის მუხლების მოთხოვნებს და არ არსებობდა მათ საფუძველზე ჩათვლილი დღგ-ს თანხების გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი.
მოსარჩელემ 2004 წლის პერიოდზე გადასახადების შემცირებისა და არასწორი ჩათვლის კუთხით დარიცხულ ჯარიმასთან დაკავშირებით აღნიშნა, რომ კამერალური შემოწმების აქტის მიხედვით, 2004 წლის სექტემბრისა და დეკემბრის თვეებზე ჯარიმა დაირიცხა 2005 წლის 1 იანვრიდან მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 132-ე მუხლის საფუძვლზე, რაც ჯარიმის გაუქმების აბსოლუტურ საფუძველს წარმოადგენდა, ვინაიდან, 2005 წლის 1 იანვრიდან მოქმედი საგადასახადო კოდექსი ვრცელდებოდა 2005 წლის 1 იანვრიდან დაწყებულ საანგარიშო პერიოდზე. იგივე საკითხის 2004 წელს მოქმედი საგადასახადო კოდექსის განხილვის შემთხვევაშიც კი, ფინანსური სანქციების გამოყენება სრულიად გამოირიცხებოდა, ვინაიდან, 2004 წელს მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლი იმპარეტიულად განსაზღვრავდა იმ გარემოებებს, რომლებზეც ვრცელდებოდა 121-ე და 254-ე მუხლით გათვალისწინებული სანქციები.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2008 წლის 11 იანვრის ¹47 ბრძანების, ამავე ინსპექციის 2008 წლის 16 იანვრის ¹24 და ¹11 საგადასახადო მოთხოვნების ნაწილობრივ, კერძოდ, დღგ-ს თანხის _ 140 273 ლარის (ძირითადი თანხა _ 93 750 ლარი, ჯარიმა _ 23 437 ლარი, საურავი _ 23 085.99 ლარი) დარიცხვის ნაწილში ბათილად ცნობა; საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2008 წლის 11 აპრილის ¹661 ბრძანების ნაწილობრივ, კერძოდ, შპს ,,...” საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში ბათილად ცნობა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2008 წლის 10 ივნისის ¹05-04/5356 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 12 ნოემბრის საოქმო განჩინებით საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებულ მესამე პირად ჩაება შპს ,,...’’.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილებით შპს ,,...” სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2008 წლის 11 იანვრის ¹47 ბრძანება, ამავე ინსპექციის 2008 წლის 16 იანვრის ¹24 და ¹11 ,,საგადასახადო მოთხოვნები: დღგ-ს იმ ნაწილში, რომლითაც შპს ,,...’’ დაერიცხა გადასახდელად თანხები (ძირითადი თანხა, ჯარიმა და საურავი) დღგ-ს ჩათვლების გაუქმების შედეგად შემდეგ ანგარიშ-ფაქტურებზე: ბბ-03 ¹96600, ბბ-01 ¹527527, ბბ-03 ¹129059, ბბ-03 ¹143317; ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2008 წლის 11 აპრილის ¹661 ბრძანება იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა შპს ,,...’’ საჩივარი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის 2008 წლის 11 იანვრის ¹47 ბრძანების, ამავე ინსპექციის 2008 წლის 16 იანვრის ¹24 და ¹11 ,,სადაგადასახადო მოთხოვნების” _ დღგ-ს იმ ნაწილში ბათილად ცნობის შესახებ, რომლითაც შპს ,,...’’ დაერიცხა გადასახდელად თანხები (ძირითადი თანხა, ჯარიმა და საურავი) დღგ-ს ჩათვლების გაუქმების შედეგად შემდეგ ანგარიშ-ფაქტურებზე: ბბ-03 ¹96600, ბბ-01 ¹527527, ბბ-03 ¹129059, ბბ-03 ¹143317; ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2008 წლის 4 ივნისის ¹161 სხდომის ოქმის საფუძველზე მიღებული 2008 წლის 10 ივნისის ¹05-04/5356 გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა შპს ,,...’’ საჩივარი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2008 წლის 11 აპრილის ¹661 ბრძანების იმ ნაწილში ბათილად ცნობის თაობაზე, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა შპს ,,...’’ საჩივარი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის 2008 წლის 11 იანვრის ¹47 ბრძანების, ამავე ინსპექციის 2008 წლის 16 იანვრის ¹24 და ¹11 ,,საგადასახადო მოთხოვნების” დღგ-ს იმ ნაწილში ბათილად ცნობის შესახებ, რომლითაც შპს ,,...’’ დაერიცხა გადასახდელად თანხები (ძირითადი თანხა, ჯარიმა და საურავი) დღგ-ს ჩათვლების გაუქმების შედეგად შემდეგ ანგარიშ-ფაქტურებზე: ბბ-03 ¹96600, ბბ-01 ¹527527, ბბ-03 ¹129059, ბბ-03 ¹143317.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს ,,...’’, რომელმაც საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2008 წლის 11 იანვრის ¹47 ბრძანებისა და ამავე ინსპექციის 2008 წლის 16 იანვრის ¹24 და ¹11 საგადასახადო მოთხოვნების ბათილად ცნობა, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2008 წლის 11 აპრილის ¹661 ბრძანების ნაწილობრივ, კერძოდ, გადასახადის გადამხდელის საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში ბათილად ცნობა, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2008 წლის 4 ივნისის ¹161 სხდომის ოქმის საფუძველზე 2008 წლის 4 ივნისს მიღებული ¹05-04/5356 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა და მოპასუხეთათვის სასამართლო ხარჯების ანაზღაურების დაკისრება მოითხოვა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ასევე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციამ და საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ. აპელანტებმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სასარჩელო მოთხოვნათა დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 14 ივლისის საოქმო განჩინებით საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებულ მესამე პირებად ჩაებნენ შპს ,,...’’, შპს ,,...’’ და სახელმწიფო მატერიალური რეზერვების დეპარტამენტი.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 29 სექტემბრის გადაწყვეტილებით შპს ,,...’’, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს ,,...’’ სარჩელი დაკმაყოფილდა ბბ-01 238058, ბბ-01 238059, ბბ-01 366129, ბბ-01 366140, ბბ-01 366141, ბბ-01 366145, ბბ-01 527527 საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით განხორციელებული დღგ-ს ჩათვლების გაუქმების ნაწილში; დანარჩენ ნაწილში მოსარჩელეს უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სადავო ანგარიშ-ფაქტურები გამოწერილი იყო 2004-2005 წლებში. შესაბამისად, სადავო სამართალურთიერთობის შეფასებისას უნდა გამოყენებულიყო როგორც მოქმედი 2004 წლის 22 დეკემბრის საგადასახადო კოდექსის, ისე ძალადაკარგულად გამოცხადებული 1997 წლის 13 ივნისის საგადასახადო კოდექსის ნორმები.
სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, 1997 წლის 13 ივნისის საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა გამოიწერებოდა 4 ეგზემპლარად, რომლის პირველი და მესამე პირები წარედგინებოდა მყიდველს, ხოლო მეორე და მეოთხე პირები რჩებოდა გამყიდველს. ამასთან, ანგარიშ-ფაქტურის მეოთხე პირს გამყიდველი წარუდგენდა საგადასახადო ორგანოებს საგადასახადო კონტროლის განსახორციელებლად. საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2005 წლის 14 თებერვლის ¹84 ბრძანებით დამტკიცდა საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის (მათ შორი, კორექტირების) გამოწერისა და წარდგენის შესახებ ინსტრუქცია. აღნიშნული ინსტრუქციის მე-3 მუხლის 23-ე პუნქტის თანახად, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა გამოიწერებოდა ოთხ ეგზემპლარად. ოთხივე ეგზემპლარს ჰქონდა თანაბარი იურიდიული ძალა და თითოეული მათგანი დედანს წარმოადგენდა. პირველი და მე-3 ეგზემპლარები წარედგინებოდა მყიდველს, ხოლო მე-2 და მე-4 რჩებოდა გამყიდველს. ანგარიშ-ფაქტურის მე-4 ეგზემპლარს დასაბეგრ ოპერაციაზე საგადასახადო კონტროლის განსახორციელებლად გამყიდველი წარუდგენდა საგადასახადო ორგანოს საგადასახადო აღრიცხვის ადგილის მიხედვით, ხოლო მე-3 ეგზემპლარს დღგ-ის ჩათვლის მისაღებად მყიდველი წარუდგენდა საგადასახადო ორგანოს საგადასახადო აღრიცხვის ადგილის მიხედვით.
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო ანგარიშ-ფაქტურის შესაბამისი ეგზემპლარები წარდგენილი იყო საგადასახადო ორგანოებში, როგორც დღგ-ს ჩათვლის მოთხოვნის (მესამე ეგზემპლარი), ისე დასაბეგრ ოპერაციებზე კონტროლის განხორციელების მიზნით.
სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალებით ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ 2004 წელს გამოიწერა რვა ანგარიშ-ფაქტურა, კერძოდ, 238058, 238059, 238067, 238068, 366129, 366140, 366141, 366145 ანგარიშ-ფაქტურები. აღნიშნული ანგარიშ-ფაქტურებიდან დღგ-ს ჩათვლა არ გაუქმდა ბბ-01 238067, ბბ-01 238068 ანგარიშ-ფაქტურებზე, ვინაიდან, საგადასახადო ორგანოს მოსაზრებით, დაცული იყო 2-დღიანი ვადის პრინციპი.
სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ 2004 წელს მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული პირი, რომელიც აწარმოებდა დასაბეგრ ოპერაციას, ვალდებული იყო გამოეწერა საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა და წარედგინა იგი გადასახადების გადამხდელად რეგისტრირებული პირის – საქონლის (სამუშაოს, მომსახურების) მიმღებისათვის, ამ მუხლის მე-4 ნაწილის მოთხოვნების გათვალისწინებით. ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, დაუშვებელი იყო საქონლის (სამუშაოს, მომსახურების) მიმწოდებლის მიერ რეკვიზიტების შეცდომით, არასწორად შევსებული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის წარდგენა მყიდველისათვის. ასეთი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა შესაბამისი თვის დღგ-ის დეკლარაციასთან ერთად წარედგინებოდა საგადასახადო ორგანოს მისი გაუქმების მიზნით. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის რეკვიზიტებთან ან სწორად შევსებასთან დაკავშირებით მხარეთა შორის არ წარმოშობილა დავა, ხოლო რაც შეეხებოდა ორდღიანი ვადის დაცვის პრინციპს, რომელიც სადავო ანგარიშ-ფაქტურებზე დღგ-ს ჩათვლის გაუქმების საფუძველს წარმოადგენდა, საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის პირველი და მე-4 ნაწილებით გათვალისწინებული დანაწესიდან გამომდინარე არ შეიძლება გამოყენებულიყო დღგ-ს გადასახადში მიღებული ჩათვლის გაუქმების საფუძვლად. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ბბ-01 238058, ბბ-01 238059, ბბ-01 366129, ბბ-01 366140, ბბ-01 366141, ბბ-01 366145 ანგარიშ-ფაქტურებთან დაკავშირებით საგადასახადო ორგანოს მიერ უკანონოდ მოხდა დღგ-ს ჩათვლის გაუქმება.
ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა ბბ-01 ¹527527 ანგარიშ-ფაქტურასთან დაკავშირებით, ხოლო 2005 წელს გამოწერილ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებთან მიმართებაში მიუთითა 2005 წელს მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე და განმარტა, რომ ჩასათვლელი დღგ-ს თანხა იყო გადასახდის თანხა, რომელიც გადახდილი იყო ან გადასახდელი იყო ამ კოდექსის 248-ე მუხლის შესაბამისად გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების ან/და საბაჟო დეკლარაციების მიხედვით დასაბეგრ ოპერაციებზე ან/და დასაბეგრ იმპორტზე, თუ საქონელი/მომსახურება გამოიყენებოდა ან გამოყენებული იქნებოდა გადასახდის გადამხდელის ეკონომიკური საქმიანობისათვის. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ აღნიშნული ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, კანონმდებელმა იმპერატიულად განსაზღვრა დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერა საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლით დადგენილი წესის შესაბამისად. ამავე კოდექსის 248-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დღგ-ს გადამხდელად რეგისტრირებული პირი ვალდებული იყო საქონლის/მომსახურების მიმღების მოთხოვნისას, დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელებიდან არა უგვიანეს მეორე დღისა გამოეწერა საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა და წარედგინა იგი მიმღებისათვის, მიუხედავად იმისა, იყო თუ არა ის გადასახადის გადამხდელი.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2005 წელს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები გამოწერილი იყო იმ დროს მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 247-ე-248-ე მუხლების მოთხოვნათა დარღვევით, რაც ამ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველს წარმოადგენდა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 29 სექტემბრის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს ,,...’’, რომელმაც აღნიშნულ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება და მოპასუხეებისათვის სასამართლო ხარჯების ანაზღაურების დაკისრება მოითხოვა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 29 სექტემბრის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციამ. კასატორებმა გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 26 თებერვლის განჩინებებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს ,,...’’, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 15 აპრილის განჩინებით შპს ,,...’’, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის «ა» ქვეპუნქტის საფუძველზე და მისი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრებით 2010 წლის 20 მაისს, 12.00 საათზე.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 22 ივლისის საოქმო განჩინებით შპს ,,...’’, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრების განხილვა დაინიშნა ზეპირი მოსმენის გარეშე.
2011 წლის 3 თებერვალს სსიპ შემოსავლების სამსახურმა წარმოადგინა 2010 წლის დეკემბრის თვეში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, შემოსავლების სამსახურს, შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა დეპარტამენტსა და შპს ,,...” შორის გაფორმებული მორიგების აქტი. ხსენებულ მორიგების აქტში აღნიშნულია შემდეგი:
,,ერთის მხრივ, შპს ,,...” (მის: ქ. თბილისი, ... ¹10, ს/ნ ...) და მეორეს მხრივ, საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო, შემოსავლების სამსახური და შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა დეპარტამენტი, ხელს აწერენ მორიგების აქტს შემდეგი პირობებით:
1. შპს ,,...” მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2008 წლის 16 იანვრის ¹11 ,,საგადასახადო მოთხოვნით’’ გადასახდელად დაეკისრა 307693 (სამასშვიდი ათას ექვსას ოთხმოცდაცამეტი) ლარი. მთლიანი დარიცხული თანხიდან 3785 (სამი ათას შვიდას ოთხმოცდახუთი) ლარი წარმოადგენდა გადასახადის ძირითად თანხას, ხოლო 303908 (სამასსამი ათას ცხრაას რვა) ლარი ჯარიმის თანხას. ასევე, მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2008 წლის 16 იანვრის ¹24 ,,საგადასახადო მოთხოვნით” გადასახდელად დაეკისრა 116836 (ას თექვსმეტი ათას რვაას ოცდათექვსმეტი) ლარი. მთლიანი დარიცხული თანხიდან 93750 (ოთხმოცდაცამეტი ათას შვიდას ორმოცდაათი) ლარი წარმოადგენდა გადასახადის ძირითად თანხას, ხოლო 23086 (ოცდასამი ათას ოთხმოცდაექვსი) ლარი საურავის თანხას. სულ შპს ,,...” დარიცხული თანხა შეადგენს 424529 (ოთხას ოცდაოთხი ათას ხუთას ოცდაცხრა) ლარს.
სასამართლოში სადავო თანხამ შეადგინა სულ 140273 (ას ორმოცი ათას ორას სამოცდაცამეტი) ლარი: მ.შ გადასახადის ძირითადი თანხა 93750 (ოთხმოცდაცამეტი ათას შვიდას ორმოცდაათი) ლარი; ჯარიმის თანხა 23437 (ოცდასამი ათას ოთხას ოცდაჩვიდმეტი) ლარი და საურავის თანხა 23086 (ოცდასამი ათას ოთხმოცდაექვსი) ლარი.
ამჟამად საქმის განხილვა წარმოებს საქართველოს უზენაეს სასამართლოში სადაც წამოიჭრა საკითხი მხარეებს შორის მორიგების გაფორმების თაობაზე.
2.1 შპს ,,...” (ს/ნ ...):
ა) მორიგების მხარეების მიერ ნაკისრი ვალდებულებების შესრულების პირობით უარს ამბობს სარჩელზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, შემოსავლების სამსახურის და მსხვილ გადამხდელთა დეპარტამენტის მიმართ, რომლითაც იგი ითხოვდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2008 წლის 10 ივნისის ¹05-04/5356 გადაწყვეტილების, შემოსავლების სამსახურის 2008 წლის 11 აპრილის ¹661 ბრძანების, მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2008 წლის 16 იანვრის ¹11 და ¹24 ,,საგადასახადო მოთხოვნების” და მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2008 წლის 11 იანვრის ¹47 ბრძანების ბათილად ცნობას.
ბ) უარს ამბობს წინამდებარე პუნქტის ,,ა” ქვეპუნქტში მითითებულ სარჩელზე სასამართლოში საქმის წარმოებასთან დაკავშირებული ხარჯების ანაზღაურების მოთხოვნაზე.
გ) უარს ამბობს წინამდებარე პუნქტის ,,ა” ქვეპუნქტში აღნიშნული აქტებით დარიცხული თანხების დაბრუნებაზე და მომავალში სადავოდ არ გახდის მათ კანონიერებას.
2.2 საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო, შემოსავლების სამსახური და შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა დეპარტამენტი:
ა) თანახმაა მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 14 დეკემბრის კამერალური საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოცემული მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2008 წლის 11 იანვრის ¹47 ბრძანებით, მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2008 წლის 16 იანვრის ¹11 და 2008 წლის 16 იანვრის ¹24 ,,საგადასახადო მოთხოვნებით” შპს ,,...” მიმართ დარიცხული თანხა შემცირდეს დღგ-ში სანქციის ნაწილში ჯარიმის თანხით 23437 (ოცდასამი ათას ოთხას ოცდაჩვიდმეტი) ლარის ოდენობით, დღგ-ში საურავის თანხით 21748.95 (ოცდაერთი ათას შვიდას ორმოცდარვა მთელი ოთხმოცდათხუთმეტი მეასედი) ლარის ოდენობით. სულ 45185.95 (ორმოცდახუთი ათას ას ოთხმოცდახუთი მთელი ოთხმოცდათხუთმეტი მეასედი) ლარის ოდენობით;
ბ) წინამდებარე პუნქტის ,,ა” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შესამცირებელი თანხები აისახოს გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე.
3. წინამდებარე მორიგების აქტით გათვალისწინებული პირობების შესრულება განხორციელდეს სასამართლოს მიერ მორიგების აქტთან მიმართებაში სათანადო სასამართლო გადაწყვეტილების/განჩინების მიღებიდან არაუგვიანეს 60 დღის განმავლობაში.
4. მორიგების აქტი შედგენილია თანაბარი იურიდიული ძალის მქონე 5 ეგზემპლარად.”
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო, ზეპირი მოსმენის გარეშე, გაეცნო მხარეთა მიერ წარმოდგენილ მორიგების აქტს და მიაჩნია, რომ მხარეების შუამდგომლობა საქმის მორიგებით დასრულების თაობაზე უნდა დაკმაყოფილდეს, დამტკიცდეს შპს ,,...” და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, შემოსავლების სამსახურს, შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა დეპარტამენტს შორის მორიგება და მოცემულ საქმეზე შეწყდეს საქმის წარმოება შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი.
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის შესაბამისად, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში მხარეები სარგებლობენ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლით მინიჭებული უფლება-მოვალეობებით, რაც ნიშნავს მხარეთა თავისუფლებას, შეხედულებისამებრ განკარგონ თავიანთი მატერიალური და საპროცესო უფლებები, კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის თანახმად, მხარეები იწყებენ საქმის წარმოებას სასამართლოში, ამ კოდექსში ჩამოყალიბებული წესების შესაბამისად, სარჩელის ან განცხადების შეტანის გზით. ისინი განსაზღვრავენ დავის საგანს და თვითონვე იღებენ გადაწყვეტილებას სარჩელის (განცხადების) შეტანის შესახებ. მხარეებს შეუძლიათ საქმის წარმოება მორიგებით დაამთავრონ. მოსარჩელეს შეუძლია უარი თქვას სარჩელზე, ხოლო მოპასუხეს _ ცნოს სარჩელი.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის «დ» ქვეპუნქტის მიხედვით, სასამართლო მხარეთა განცხადებით ან თავისი ინიციატივით შეწყვეტს საქმის წარმოებას, თუ მხარეები მორიგდნენ.
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის მე-2 ნაწილში მითითებულია, რომ ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში მონაწილე ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილია, საქმე მორიგებით დაამთავროს, უარი თქვას სარჩელზე, ან ცნოს სარჩელი მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ეს არ ეწინააღმდეგება საქართველოს კანონმდებლობას.
საკასაციო სასამართლომ შეამოწმა შპს ,,...” და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, შემოსავლების სამსახურს, შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა დეპარტამენტს შორის 2010 წლის დეკემბრის თვეში გაფორმებული მორიგების აქტი, რომელიც ხელმოწერილია, ერთი მხრივ, შპს ,,...” დირექტორის გ. ჯ-ს მიერ, ხოლო მეორეს მხრივ, საქართველოს ფინანსთა მინისტრის კ. ბ-ის, შემოსავლების სამსახურის უფროსის გ. ც-ას და მსხვილ გადამხდელთა დეპარტამენტის უფროსის გ. ა-ის მიერ, დამოწმებულია შპს ,,...” და შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა დეპარტამენტის ბეჭდებით. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, ხსენებული მორიგების აქტი არ შეიცავს რაიმე კანონსაწინააღმდეგო დებულებას, აღნიშნული მორიგების აქტით არ ილახება სახელმწიფო (საჯარო) ინტერესები, ამდენად, შესაძლებელია დასახელებული მორიგების აქტის დამტკიცება და საქმის წარმოების შეწყვეტა.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 273-ე მუხლზე და მხარეებს განუმარტავს, რომ აღნიშნული მუხლის თანახმად, საქმეზე წარმოება შეწყდება სასამართლო განჩინებით, ხოლო საქმის წარმოების შეწყვეტის შემთხვევაში, სასამართლოსათვის ხელმეორედ მიმართვა დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით არ შეიძლება.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მხარეების შუამდგომლობა საქმის მორიგებით დასრულების თაობაზე უნდა დაკმაყოფილდეს, დამტკიცდეს შპს ,,...” და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, შემოსავლების სამსახურს, შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა დეპარტამენტს შორის გაფორმებული მორიგების აქტი და მოცემულ საქმეზე შეწყდეს საქმის წარმოება.
გარდა ამისა, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-9 მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საქმის წარმოების შეწყვეტის შემთხვევაში სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა განახევრდება.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ, ვინაიდან, შპს «...» საკასაციო საჩივარზე გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი _ 3477 ლარის ოდენობით, ამიტომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-9 მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, მას უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ შპს «...’’ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _ 3477 ლარის ნახევარი _ 1738.5 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, მე-3 მუხლის მე-2 ნაწილით და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის «დ» ქვეპუნქტით, 273-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. დამტკიცდეს შპს ,,...” და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, შემოსავლების სამსახურს, შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა დეპარტამენტს შორის 2010 წლის დეკემბერის თვეში გაფორმებული მორიგების აქტის მიხედვით, მხარეთა მორიგება შემდეგი პირობებით:
,,ერთის მხრივ, შპს ,,...” (მის: ქ. თბილისი, ... ¹10, ს/ნ ...) და მეორეს მხრივ, საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო, შემოსავლების სამსახური და შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა დეპარტამენტი, ხელს აწერენ მორიგების აქტს შემდეგი პირობებით:
1. შპს ,,...” მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2008 წლის 16 იანვრის ¹11 ,,საგადასახადო მოთხოვნით’’ გადასახდელად დაეკისრა 307693 (სამასშვიდი ათას ექვსას ოთხმოცდაცამეტი) ლარი. მთლიანი დარიცხული თანხიდან 3785 (სამი ათას შვიდას ოთხმოცდახუთი) ლარი წარმოადგენდა გადასახადის ძირითად თანხას, ხოლო 303908 (სამასსამი ათას ცხრაას რვა) ლარი ჯარიმის თანხას. ასევე, მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2008 წლის 16 იანვრის ¹24 ,,საგადასახადო მოთხოვნით” გადასახდელად დაეკისრა 116836 (ას თექვსმეტი ათას რვაას ოცდათექვსმეტი) ლარი. მთლიანი დარიცხული თანხიდან 93750 (ოთხმოცდაცამეტი ათას შვიდას ორმოცდაათი) ლარი წარმოადგენდა გადასახადის ძირითად თანხას, ხოლო 23086 (ოცდასამი ათას ოთხმოცდაექვსი) ლარი საურავის თანხას. სულ შპს ,,...” დარიცხული თანხა შეადგენს 424529 (ოთხას ოცდაოთხი ათას ხუთას ოცდაცხრა) ლარს.
სასამართლოში სადავო თანხამ შეადგინა სულ 140273 (ას ორმოცი ათას ორას სამოცდაცამეტი) ლარი: მ.შ გადასახადის ძირითადი თანხა 93750 (ოთხმოცდაცამეტი ათას შვიდას ორმოცდაათი) ლარი; ჯარიმის თანხა 23437 (ოცდასამი ათას ოთხას ოცდაჩვიდმეტი) ლარი და საურავის თანხა 23086 (ოცდასამი ათას ოთხმოცდაექვსი) ლარი.
ამჟამად საქმის განხილვა წარმოებს საქართველოს უზენაეს სასამართლოში სადაც წამოიჭრა საკითხი მხარეებს შორის მორიგების გაფორმების თაობაზე.
2.1 შპს ,,...” (ს/ნ ...):
ა) მორიგების მხარეების მიერ ნაკისრი ვალდებულებების შესრულების პირობით უარს ამბობს სარჩელზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, შემოსავლების სამსახურის და მსხვილ გადამხდელთა დეპარტამენტის მიმართ, რომლითაც იგი ითხოვდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2008 წლის 10 ივნისის ¹05-04/5356 გადაწყვეტილების, შემოსავლების სამსახურის 2008 წლის 11 აპრილის ¹661 ბრძანების, მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2008 წლის 16 იანვრის ¹11 და ¹24 ,,საგადასახადო მოთხოვნების” და მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2008 წლის 11 იანვრის ¹47 ბრძანების ბათილად ცნობას.
ბ) უარს ამბობს წინამდებარე პუნქტის ,,ა” ქვეპუნქტში მითითებულ სარჩელზე სასამართლოში საქმის წარმოებასთან დაკავშირებული ხარჯების ანაზღაურების მოთხოვნაზე.
გ) უარს ამბობს წინამდებარე პუნქტის ,,ა” ქვეპუნქტში აღნიშნული აქტებით დარიცხული თანხების დაბრუნებაზე და მომავალში სადავოდ არ გახდის მათ კანონიერებას.
2.2 საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო, შემოსავლების სამსახური და შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა დეპარტამენტი:
ა) თანახმაა მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 14 დეკემბრის კამერალური საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოცემული მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2008 წლის 11 იანვრის ¹47 ბრძანებით, მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2008 წლის 16 იანვრის ¹11 და 2008 წლის 16 იანვრის ¹24 ,,საგადასახადო მოთხოვნებით” შპს ,,....” მიმართ დარიცხული თანხა შემცირდეს დღგ-ში სანქციის ნაწილში ჯარიმის თანხით 23437 (ოცდასამი ათას ოთხას ოცდაჩვიდმეტი) ლარის ოდენობით, დღგ-ში საურავის თანხით 21748.95 (ოცდაერთი ათას შვიდას ორმოცდარვა მთელი ოთხმოცდათხუთმეტი მეასედი) ლარის ოდენობით. სულ 45185.95 (ორმოცდახუთი ათას ას ოთხმოცდახუთი მთელი ოთხმოცდათხუთმეტი მეასედი) ლარის ოდენობით;
ბ) წინამდებარე პუნქტის ,,ა” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შესამცირებელი თანხები აისახოს გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე.
3. წინამდებარე მორიგების აქტით გათვალისწინებული პირობების შესრულება განხორციელდეს სასამართლოს მიერ მორიგების აქტთან მიმართებაში სათანადო სასამართლო გადაწყვეტილების/განჩინების მიღებიდან არაუგვიანეს 60 დღის განმავლობაში.
4. მორიგების აქტი შედგენილია თანაბარი იურიდიული ძალის მქონე 5 ეგზემპლარად.”
2. გაუქმდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილება და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 29 სექტემბრის გადაწყვეტილება;
3. მოცემულ საქმეზე შეწყდეს წარმოება მხარეთა შორის მორიგების დამტკიცების გამო;
4. მორიგების აქტი ძალაში შედის საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მიერ მისი დამტკიცების მომენტიდან და მოქმედებს მხარეების მიერ მორიგების აქტით ნაკისრი ვალდებულებების სრულად და ჯეროვნად შესრულებამდე;
5. მხარეებს განემარტოთ, რომ სასამართლოსათვის ხელმეორედ მიმართვა დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით არ დაიშვება;
6. შპს «...» დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _ 3477 ლარის ნახევარი _ 1738.5 ლარი;
7. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
