ბს-222-219(კ-11) 22 მარტი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნათია წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, პაატა სილაგაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა მ. ე-ძის, მ. ს-ძისა და თ. ბ-ურის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ნოემბრის გადაწყვეტილებაზე (ადმინისტრაციული საქმე მ. ე-ძის, მ. ს-ძისა და თ. ბ-ურის სარჩელის გამო ქ. თბილისის მერიის მიმართ, მესამე პირების – ლ. შ-შვილის, ც. ჩ-ელისა და სს “...” მონაწილეობით).

საკასაციო სასამართლომ საქმის მასალების გაცნობის შედეგად

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:

2006 წლის 6 თებერვალს მ. ე-ძემ, ი. ს-ძემ და თ. ბ-ურმა სარჩელი აღძრეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში ქ. თბილისის მერიის, ქ. თბილისის საკრებულოს, ქ. თბილისის მერიის ადგილობრივი ქონების საქალაქო სამსახურის, თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის, ლ. შ-შვილისა და ც. ჩ-ელის მიმართ, მესამე პირის – ნოტარიუს ნ. ქ-ძის მონაწილეობით და მოითხოვეს ქ. თბილისის პრემიერის 2003 წლის 24 აპრილის ¹06.26.119 დადგენილების; ქ. თბილისის მერიის ადგილობრივი ქონების საქალაქო სამსახურის მიერ ც. ჩ-ელის სახელზე 2005 წლის 29 სექტემბერს გაცემული ¹3579 და ლ. შ-შვილის სახელზე გაცემული ორდერების ბათილად ცნობა; ქ. თბილისში, ... ქ. ¹3-ში მდებარე ბინა ¹53,59,59ა ც. ჩ-ელის სახელზე და ქ. თბილისში, ... ქ. ¹3-ში მდებარე ბინა ¹23-ის ლ. შ-შვილის სახელზე განხორციელებული რეგისტრაციის ბათილად ცნობა; ასევე ც. ჩ-ელისა და ლ. შ-შვილის პრივატიზაციის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა (იხ. ს.ფ. 59-68; ტ.I).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 17 მაისის განჩინებით სარჩელი ქ. თბილისის პრემიერის 2003 წლის 24 აპრილის ¹06.26.119 დადგენილების, მის საფუძველზე გაცემული ორდერების ბათილად ცნობის ნაწილში დაუშვებლად იქნა ცნობილი და შეწყდა საქმის წარმოება (იხ. ს.ფ. 153-156; ტ.I).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 9 ივნისის განჩინებით საქმის წარმოება შეჩერდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის მიერ გასანაწილებელ ფართებზე შედგენილი სიის დაზუსტების შესახებ სს “...” სარჩელზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე (იხ. ს.ფ. 197-199; ტ.I).

საქალაქო სასამართლოს განჩინება სარჩელის დაუშვებლად ცნობის შესახებ კერძო საჩივრით გაასაჩივრეს მ. ე-ძემ, მ. ს-ძემ და თ. ბ-ურმა, რომლებმაც მოითხოვეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 17 მაისის განჩინების გაუქმება და სარჩელის დასაშვებად ცნობა (იხ. ს.ფ. 220-221; ტ.I).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 3 დეკემბრის განჩინებით თ. ბ-ურის, მ. ე-ძისა და მ. ს-ძის კერძო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 17 მაისის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს (იხ. ს.ფ. 270-275; ტ.I).

მ. ს-ძემ, მ. ე-ძემ და თ. ბ-ურმა დაზუსტებული სარჩელი წარადგინეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში, მოპასუხეების – ქ. თბილისის მერიის ადგილობრივი ქონების საქალაქო სამსახურის, ც. ჩ-ელისა და ლ. შ-შვილის მიმართ, შეამცირეს სასარჩელო მოთხოვნა ქ. თბილისის პრემიერის 2003 წლის 24 აპრილის ¹06.26.119 დადგენილების ბათილად ცნობის ნაწილში და მოითხოვეს ც. ჩ-ელისა და ლ. შ-შვილის სახელზე გაცემული ბინის ¹3579 და ¹3530 ორდერების ბათილად ცნობა (იხ. ს.ფ. 34-40; ტ.II).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 10 თებერვლის საოქმო განჩინებით ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2 მუხლის შესაბამისად, საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ ც. ჩ-ელი და ლ. შ-შვილი, ხოლო ამავე კოდექსის 16.1 მუხლის შესაბამისად – სს “...” (იხ. ს.ფ. 201-203; ტ.II).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 22 აპრილის გადაწყვეტილებით თ. ბ-ურის, მ. ს-ძისა და მ. ე-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მერიის 2005 წლის 9 სექტემბერს ც. ჩ-ელის სახელზე გაცემული ¹3579 და 2005 წლის 30 მარტს ლ. შ-შვილის სახელზე გაცემული ¹3530 ორდერები (იხ. ს.ფ. 254-272; ტ.II).

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ც. ჩ-ელმა და ლ. შ-შვილმა, ასევე ქ. თბილისის მერიამ, რომლებმაც მოითხოვეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 22 აპრილის გადაწყვეტილების გაუქმება და სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (იხ. ს.ფ. 306-314; 316-327; ტ.II).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ც. ჩ-ელის, ლ. შ-შვილისა და ქ. თბილისის მერიის სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, თბილისის საქალაქაო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 22 აპრილის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, თ. ბ-ურს, მ. ს-ძესა და მ. ე-ძეს უარი ეთქვათ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე (იხ. ს.ფ. 59-86; ტ.III).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მ. ე-ძემ. მ. ს-ძემ და თ. ბ-ურმა, რომლებმაც მოითხოვეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმება (იხ. ს.ფ. 96-106; ტ.III).

საკასაციო სასამართლოს 2011 წლის 11 თებერვლის განჩინებით წაროებაში იქნა მიღებული მ. ე-ძის, მ. ს-ძისა და თ. ბ-ურის საკასაციო საჩივარი დასაშვებობის შესამოწმებლად. მხარეებს განესაზღვრათ საპროცესო ვადა 15 დღით საკასაციო საჩივრის ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3 მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის წინაპირობებთან დაკავშირებით მოსაზრებების წარმოსადგენად (იხ. ს.ფ. 110-111; ტ.III).

საკასაციო საჩივრის დასაშვებობასთან დაკავშირებით მოსაზრებები წარმოადგინეს მხარეებმა.

კასატორებმა მოითხოვეს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობა (იხ. ს.ფ. 125; ტ.III).

მოწინააღმდეგე მხარეებმა – ც. ჩ-ელმა და ლ. შ-შვილმა მოითხოვეს საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა (იხ. ს.ფ. 126-130; ტ.III).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო კოლეგიური შემადგენლობის უმრავლესობით საქმის მასალების გაცნობის, მ. ე-ძის, მ. ს-ძისა და თ. ბ-ურის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3 მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც იგი მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3 მუხლის თანახმად, საკასაციო საჩივარი დასაშვებად ცნობას ექვემდებარება თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისთვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლოს კოლეგიური შემადგენლობის უმრავლესობის მოსაზრებით, კასატორების _ მ. ე-ძის, მ. ს-ძისა და თ. ბ-ურის საკასაციო საჩივარი და წარმოდგენილი მოსაზრება არ შეიცავს მითითებას იმის თაობაზე, თუ რამდენად დასაშვებია საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3 მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის წინაპირობების გათვალისწინებით, კასატორმა ვერ დაასაბუთეს თუ რაში მდგომარეობს სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების უკანონობა.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საპროცესო კანონმდებლობით განსაზღვრულია არა მხოლოდ მხარეთა საპროცესო უფლებები, არამედ საპროცესო მოვალეობები. მხარის ერთ-ერთი ძირითადი უფლება _ სასამართლო გადაწყვეტილების გასაჩივრებისა შეიცავს საპროცესო ვალდებულებას, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების თაობაზე დასაბუთებული საკასაციო საჩივრის წარდგენისა.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3 მუხლით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის დასაბუთების ვალდებულება აკისრია თავად კასატორს, რომლის საპროცესო ვალდებულებას წარმოადგენს მითითება, თუ რომელ საფუძველზე დაყრდნობით მოითხოვს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობას.

ამდენად, მოცემულ შემთხვევაში კასატორების _ მ. ე-ძის, მ. ს-ძისა და თ. ბ-ურის მიერ ვერ იქნა უზრუნველყოფილი მითითება იმ საფუძვლებზე, რომელთა არსებობის შემთხვევაში საკასაციო საჩივარი დასაშვებად იქნებოდა მიჩნეული.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს კოლეგიური შემადგენლობის უმრავლესობას მიაჩნია, რომ არ არსებობს მ. ე-ძის, მ. ს-ძისა და თ. ბ-ურის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული არც ერთი საფუძველი, რის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ კასატორების _ მ. ე-ძის, მ. ს-ძისა და თ. ბ-ურის წარმომადგენელს – მ.ა ქ-ძეს სსსკ-ის 401.4 მუხლის შესაბამისად, უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარის) 70%, _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლოს კოლეგიური შემადგენლობის უმრავლესობამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2, 34.3, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 247.2, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. ე-ძის, მ. ს-ძისა და თ. ბ-ურის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. კასატორების _ მ. ე-ძის, მ. ს-ძისა და თ. ბ-ურის წარმომადგენელს – მ. ქ-ძეს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარის) 70%, _ 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.