ბს-487-467(კ-10) 16 ივნისი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, ლევან მურუსიძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ა. ა-შვილის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 15 იანვრის გადაწყვეტილებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1999 წლის 2 ივნისს ა. ა-შვილმა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საბურთალოს რაიონის სასამართლოს მოპასუხე თ. და ჟ. თ-შვილებისა და მესამე პირების ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტისა და თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვისა და პრივატიზაციის სამმართველოს მიმართ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებით ითხოვდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 17.06.97წ. ¹12,23.681 დადგენილებისა და 25.09.97წ. ¹19.20.1141 დადგენილების 8.1 პუნქტის ბათილად ცნობას, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის მიერ გაცემული ¹01-7437 და ¹0174-38 ორდერების გაუქმებას, ადგილობრივი ორგანოს მიერ საბინაო საექსპლუატაციო ორგანიზაციის წარმომადგენელსა და მოპასუხეებს – შორის გაფორმებული პრივატიზების ხელშეკრულების გაუქმებასა და მოპასუხეების სადავო ფართიდან გამოსახლებას.

2002 წლის 16 ივნისის სასამართლო სხდომაზე მოპასუხე მხარის წარმომადგენლის შუამდგომლობის საფუძველზე განსახილველ საქმესთან გაერთიანდა სამეურნეობათაშორისო ექსპერიმენტალური ქარხანა “...” დამხმარე მეურნეობა “...” სარჩელი, რომლითაც მოსარჩელე ითხოვდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997 წლის 17 ივნისის ¹12.23.681 დადგენილებისა და 1997 წლის 25 სექტემბრის ¹19.20.1141 დადგენილების უკანონოდ ცნობას. დაზუსტებული სასარჩელო განცხადებით მოსარჩელემ მოითხოვა აგრეთვე სადავო სამართლებრივი აქტების საფუძველზე გაფორმებული ხელშეკრულებების გაუქმება.

ქ. თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ა. ა-შვილის სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა: ბათილად იქნა ცნობილი თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997 წლის 17 ივნისის ¹12.23.681 დადგენილება და თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997 წლის 25 სექტემბრის ¹19.301.141 დადგენილების 8.1 პუნქტი, გაუქმდა თბილისის მუნიციპალიტეტის მიერ ჟ. თ-შვილისა და თ. თ-შვილის სახელზე გაცემული ორდერები, თბილისის მერიას და თბილისის ვაკე-საბურთალოს გამგეობას სოლიდარულად დაევალათ თ-შვილის ოჯახისათვის მათ მიერ დაკავებული ბინების შესაბამისი ბინების შეძენა და ბინიდან გადასვლის ხარჯების ანაზღაურება, თბილისის მერიასა და თბილისის ვაკე-საბურთალოს გამგეობას დაევალათ თ. და ჟ. თ-შვილების გამოსახლება სადავო ფართიდან თანმხლებ პირებთან ერთად. სამეურნეობათაშორისო ექსპერიმენტალური ქარხანა “...” დამხმარე მეურნეობა “...” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის მოტივით.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ქ. თბილისის საბინაო მეურნეობის რეაბილიტაციისა და განვითარების ხელშეწყობის ცენტრმა, ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობამ და თ. თ-შვილმა.

აპელანტები სააპელაციო საჩივრებით ითხოვდნენ ქ. თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 29 იანვრის განჩინებით ქ. თბილისის საბინაო მეურნეობის რეაბილიტაციისა და განვითარების ხელშეწყობის ცენტრის სააპელაციო საჩივარი დარჩა განუხილველი, ამასთანავე, ამ უკანასკნელის ლიკვიდაციის გამო, საქმეში მესამე პირად ჩაება ქალაქ თბილისის მერია.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 მარტის გადაწყვეტილებით ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობისა და თ. თ-შვილის სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ქ. თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილების 1-4 პუნქტები და მიღებული იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ა. ა-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, დანარჩენ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა ა. ა-შვილმა.

კასატორი საკასაციო საჩივრით ითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 მარტის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სასარჩელო განცხადების დაკმაყოფილებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 26 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ტერიტორიული ორგანოს – ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს უფლებამონაცვლედ დადგინდა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტრო.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 10 დეკემბრის განჩინებით ა. ა-შვილის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 მარტის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც გაუქმდა ქ. თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილების 1, 2, 4 პუნქტები და ახალი გადაწყვეტილებით ა. ა-შვილის სასარჩელო განცხადება არ დაკმაყოფილდა და აღნიშნულ ნაწილში საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდა ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას.

სააპელაციო პალატაში საქმის განხილვისას მოწინააღმდეგე მხარის ა. ა-შვილის წარმომადგენელმა გ. თ-ძემ დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნა და მოითხოვა თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997 წლის 17 ივნისის ¹12.23.681 დადგენილებისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997 წლის 25 სექტემბრის ¹19.301.141 დადგენილების 8.1 პუნქტის, ჟ. და თ. თ-შვილებზე გაცემული ბინის ორდერების ბათილად ცნობის ნაცვლად მათი არარა აქტებად აღიარება და მათი გამოსახლება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 2 ივნისის საოქმო განჩინებით ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ რ. და მ. თ-შვილები, გ. ი-შვილი, თ. თ-შვილი და ვ. ჩ-შვილი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 15 იანვრის გადაწყვეტილებით თ. თ-შვილისა და ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა; თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ა. ა-შვილის სასარჩელო განცხადება ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997 წლის 17 ივნისის ¹12.23.681 დადგენილებისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997 წლის 25 სექტემბრის ¹19.301.141 დადგენილების 8.1 პუნქტის, ჟ. და თ. თ-შვილებზე მუნიციპალიტეტის კაბინეტის მიერ გაცემული ორდერების არარად აღიარებისა და ჟ. და თ. თ-შვილების გამოსახლების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. ა-შვილმა.

კასატორი საკასაციო საჩივრით ითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 15 იანვრის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სასარჩელო განცხადების სრულად დაკმაყოფილებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 6 მაისის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ა. ა-შვილის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას, ა. ა-შვილის საკასაციო საჩივარს, შეამოწმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა მოცემულ საქმესთან მიმართებაში და მიაჩნია, რომ ა. ა-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის და სააპელაციო სასამართლოში საქმე განხილულია საპროცესო დარღვევების გარეშე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით, საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე (კონკრეტულთან ერთად) სახელმძღვანელოსა და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს ა. ა-შვილის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განსახილველად დაშვებაზე.

ამასთან, საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ მითითებული მუხლის შესაბამისად: ,,თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%”. აღნიშნული მუხლიდან გამომდინარე და იმის გათვალისწინებით, რომ ა. ა-შვილის საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მას უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% (210 ლარი).

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ა. ა-შვილს უარი ეთქვას საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვებაზე;

2. ა. ა-შვილს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი. ანგარიშიდან: საბიუჯეტო შემოსავლების სახაზინო კოდი – 300773150, გადახდის დანიშნულება – სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველი საქმეებისათვის, მიმღები – ერთიანი ანგარიში არასაგადასახადო (თბილისი), ხაზინის ერთიანი ანგარიშის ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი – 220101222;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.