ბს-614-593(კ-10) 12 ოქტომბერი, 2010 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნათია წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, პაატა სილაგაძე

საქმის განხილვის ფორმა – მხარეთა დასწრების გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) _ ქ. თბილისის მერია

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ ინდივიდუალური ბინათმშენებელობის ამხანაგობა ,,...” თავმჯდომარის მოადგილე თ. ჩ-ძე

მესამე პირი – ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახური

დავის საგანი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა და ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვის დავალება

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 5 იანვრის განჩინება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა ,,...” წარმომადგენელმა თ. ჩ-ძემ სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოში ქ. თბილისის მერიის მიმართ და მოითხოვა ქ. თბილისის მერიის 2009 წლის 30 აპრილის ¹367 განკარგულების ბათლად ცნობა და ქ. თბილისის მერიის დავალდებულება - განეხილა მათი 2009 წლის 18 მარტის ადმინისტრაციული საჩივარი.

მოსარჩელის მითითებით, 2009 წლის 21 აპრილს უმემკვიდრეო ნაკვეთში შეჭრილმა ი. ბ-ოვმა განცხადებით მიმართა სასამართლო ექსპერტიზის არასამთავრობო კვლევითი ცენტრის შპს ,,...” და მოითხოვა შესაბამისი ექსპერტიზის ჩატარება, რათა დაედგინა, რომ ამხანაგობა ,,...” ... ქ. ¹30-32-ში საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის პროცესში საკადასტრო საზღვრების დარღვევით შეჭრილი იყო მის კუთვნილ ტერიტორიაზე და მითვისებული ჰქონდა მისი კუთვნილი ტერიტორია. აღნიშნული დადასტურდა ექსპერტ დ. მ-შვილის 2008 წლის 30 აპრილის ¹5 დასკვნითაც (იხ. დანართი ¹1 ს.ფ.17-20)

აღნიშნული დასკვნის საფუძველზე ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 10 ოქტომბრის ¹00000619 მიწერილობით ამხანაგობას დაევალა მშენებლობის პროექტთან შესაბამისობაში მოყვანა, დარღვევის გამოსწორებად ასევე ჩაითვლებოდა შეთანხმებული პროქტის წარმოდგენა წარმოებულ სამშენებლო საქმიანობაზე, ვინაიდან აღნიშნული მიწერილობა 2008 წლის 24 ოქტომბერს ჩაბარდა შპს ,,...” სამუშაოს მწარმოებელს – ნ. კ-შვილს, მათთვის არ იყო ცნობილი ამ მიწერილობის შესახებ და შესაბამისად არანაირი ზომები არ მიუღიათ, რის გამოც ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის ¹00000619 დადგენილებით ამხანაგობა ,,...” დაჯარიმდა 3000 ლარით.

მოსარჩელემ აღნიშნული დადგენილება 2009 წლის 18 მარტს გაასაჩივრა მერიაში და მოითხოვა მისი ბათილად ცნობა, მაგრამ ქ. თბილისის მერიის 2009 წლის 30 აპრილის ¹367 განკარგულებით უარი ეთქვა ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვაზე იმ მოტივით, რომ საჩივარი წარდგენილი იყო არაუფლებამოსილი პირის მიერ. აღნიშნული მოსარჩელის განმარტებით, არამართებულია ვინაიდან, მან ქ. თბილისის მერიაში წარადგინა ამხანაგობა ,,...” თავმჯდომარის მიერ ხელმოწერილი და ბეჭდით დამოწმებული მინდობილობა, რომლითაც ამხანაგობის თავმჯდომარე სსსკ-ის 96-ე და 98-ე მუხლების შესაბამისად, ანდობდა ყველა საპროცესო მოქმედების შესრულებას და ასევე 2006 წლის 22 ივნისს ნოტარიულად დამოწმებული ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა ,,...” სადამფუძნებლო ხელშეკრულება, რომლის მე-6 თავის მე-6.6 პუნქტის შესაბამისად, ,,თავმჯდომარე ან თავმჯდომარის მოადგილე ხელს აწერს ნებისმიერ გარიგებას და დოკუმენტს ,,ამხანაგობის” სახელით, ამხანაგობის ამ თანამდებობის პირის ხელმოწერის გარეშე არც ერთ დოკუმენტს ან გარიგებას არ გააჩნია იურიდიული ძალა” მოსარჩელის მითითებით, აღნიშნული დოკუმენტები ადასტურებენ მის უფლებამოსილებას და ქ. თბილისის მერიის განკარგულება უსაფუძვლოა და არაკანონიერია (იხ. ს.ფ. 1-13).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 7 ივლისის საოქმო განჩინებით საქმეში მესამე პირად ჩაება ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახური (იხ. ს.ფ. 65-66).

მოპასუხე ქ. თბილისის მერიამ სასარჩელო განცხადება არ ცნო და მიუთითა, რომ ამხანაგობის წევრთა შორის ურთიერთობის განმსაზღვრელ იურიდიულ დოკუმენტს წარმოადგენს მათ შორის დადებული სადამფუძნებლო ხელშეკრულება, აღნიშნული ხელშეკრულების 13, 9.1 პუნქტებით მხარეები თანხმდებიან, რომ იმოქმედებენ მხოლოდ მათ შორის დადებული ხელშეკრულების ფარგლებში. ამ ხელშეკრულების 1.1 პუნქტი განმარტავს, რომ ამხანაგობის შექმნის მიზანი მრავალსართულიანი, მრავალბინიანი სახლის მშენებლობაა. მხოლოდ მშენებლობის დასრულების შემდეგ ამხანაგობის წევრები გახდებიან თანამესაკუთრეები წილობრივი თანასაკუთრების უფლებით და მხოლოდ მაშინ შეეძლებათ მათ თავიანთი წილით სარგებლობა, მფლობელობა და განკარგვა. ამხანაგობის მმართველ-აღმასრულებელ ორგანოს ხელშეკრულების 6.1 პუნქტით წარმოადგენს ამხანაგობის თავმჯდომარე. მას გააჩნია უფლებამოსილება, წარმოადგინოს ამხანაგობა ნებისმიერ მესამე პირებთან ურთიერთობაში, მათ შორის სახელმწიფო დაწესებულებებსა და ორგანიზაციებში. მე-13 პუნქტი განსაზღვრავს ერთობლივი საქმიანობის ვადას. ამხანაგობის წევრებს შორის ხელშეკრულება შეწყდება მხოლოდ მას შემდეგ რაც დასრულდება შენობა-ნაგებობის მშენებლობა, მხარეები მას მიიღებენ ექსპლუატაციაში და ყველა წევრი საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული იქნება როგორც შესაბამისი უძრავი ქონების მესაკუთრე ე.ი. ამხანაგობის წევრები მესაკუთრეებად რეგისტრირდებიან მხოლოდ მშენებლობის დასრულების შემდეგ, ყოველივე ზემოთქმულიდან გამომდინარე, ერთადერთი უფლებამოსილი პირი, მშენებლობის დასრულებამდე, ვისაც შეუძლია ამხანაგობის ინტერესები წარმოადგინოს ადმინისტრაციულ ორგანოსა თუ სასამართლოში არის ამხანაგობის თავმჯდომარე.

მოპასუხის მითითებით, მოსარჩელე უსაფუძვლოდ აპელირებს ხელშეკრულების 6.6 პუნქტზე და არასწორად განმარტავს, რომ აღნიშნული მას ანიჭებს უფლებამოსილებას ყოველგვარი რწმუნებულობის (მინდობილობის) გარეშე დაიცვას ამხანაგობის ინტერესები ყველა სახის ურთიერთობაში. მოპასუხის მოსაზრებით, მითითებული პუნქტი ეხება ამხანაგობის სახელით დადებულ გარიგებებს და არა ამხანაგობის ინტერესების დაცვას მესამე პირებთან თუ სხვადასხვა დაწესებულებებთან ურთიერთობაში. შესაბამისად, ის არავითარ შემთხვევაში არ ანიჭებს უფლებამოსილებას მოსარჩელეს მინდობილობის გარეშე წარმოადგინოს ამხანაგობის ინტერესები, ამ შემთხვევაში, ადმინისტრაციულ ორგანოსთან ურთიერთობაში. საქმის მასალებით ირკვევა, რომ თ. ჩ-ძემ ვერც ერთ სხდომაზე ადმინისტრაციულ ორგანოს ვერ წარუდგინა ამხანაგობა ,,...” თავჯდომარის მიერ კანონით დადგენილი წესით გაცემული რწმუნებულება, შესაბამისად მას საფუძვლიანად ეთქვა უარი ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვაზე ( იხ. ს.ფ. 67-76).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 24 ივლისის გადაწყვეტილებით ბინათმშენებლობის ამხანაგობა ,,...” სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მერის 2009 წლის 30 აპრილის ¹367 განკარგულება; ქ. თბილისის მერიას დაევალა ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა ,,...” თავმჯდომარის მოადგილის _ თ. ჩ-ძის მიერ 2009 წლის 18 მარტს შეტანილი ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვა, რაც სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 23 თებერვლის ¹00000619 დადგენილებით არქიტექტურულ-სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმეზე ამხანაგობა ,,...” დაჯარიმდა 3000 ლარით. აღნიშნული დადგენილება 2009 წლის 18 მარტს ამხანაგობა ,,...” თავმჯდომარის მოადგილემ თ. ჩ-ძემ გაასაჩივრა ქ. თბილისის მერიაში და მოითხოვა მისი ბათილად ცნობა.

ქ. თბილისის მერიის 2009 წლის 30 აპრილის ¹367 განკარგულებით სზაკ-ის 182-ე მუხლის “ვ” ქვეპუნქტის საფუძველზე უარი ეთქვა ამხანაგობა ,,...” თავმჯდომარის მოადგილეს თ. ჩ-ძეს ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვაზე, იმ მოტივით, რომ ადმინისტრაციული საჩივარი შეტანილი იყო არაუფლებამოსილი პირის მიერ.

ადმინისტრაციული საჩივრის წარდგენისას ამხანაგობა ,,...” თავმჯდომარის მოადგილეს თ. ჩ-ძეს არ წარუდგენია ამხანაგობის თავმჯდომარის მიერ საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით გაცემული მინდობილობა.

საქალაქო სასამართლომ იხელმღვანელა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 177-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით და მიუთითა, რომ დაინტერესებულ მხარეს უფლება აქვს გაასაჩივროს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. ამავე კოდექსის მე-2 მუხლის 1-ლი პუნქტის “ი” ქვეპუნქტის თანახმად, ადმინისტრაციული საჩივარი არის დაინტერესებული მხარის მიერ უფლებამოსილ ადმინისტრაციულ ორგანოში ამ კოდექსით დადგენილი წესით წარდგენილი წერილობითი მოთხოვნა დარღვეული უფლების აღდგენის მიზნით იმავე ან ქვემდგომი ორგანოს მიერ გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად გამოცხადების, შეცვლის ან ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის ან ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ისეთი მოქმედების განხორციელების ან ისეთი მოქმედების განხორციელებისაგან თავის შეკავების შესახებ, რომელიც არ გულისხმობს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას.

ამავე მუხლის 1-ლი პუნქტის “ბ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, დაინტერესებული მხარე არის ნებისმიერი ფიზიკური ან იურიდიული პირი, ადმინისტრაციული ორგანო, რომლებთან დაკავშირებითაც გამოცემულია ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, აგრეთვე რომლის კანონიერ ინტერესზე პირდაპირ და უშუალო გავლენას ახდენს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ან ადმინისტრაციული ორგანოს ქმედება.

საქალაქო სასამართლომ განსახილველ შემთხვევაში მნიშვნელოვნად მიიჩნია განმარტება იმის თაობაზე, რომ ამხანაგობა ,,...” თავმჯდომარის მოადგილე თ. ჩ-ძე არის თუ არა დაინტერესებული პირი და დაადგინა, რომ საქმეში წარმოდგენილი ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა ,,...” სადამფუძნებლო ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულების თანახმად, მისი ერთ-ერთი მხარეა თ. ჩ-ძე. სასამართლოს განმარტებით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 930-ე მუხლის შესაბამისად, ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულებით ორი ან რამდენიმე პირი კისრულობს ერთობლივად იმოქმედოს საერთო სამეურნეო ან სხვა მიზნების მისაღწევად ხელშეკრულებით განსაზღვრული საშუალებებით, იურიდიული პირის შეუქმნელად. ამავე კოდექსის 937.1-ე მუხლის შესაბამისად, ხელშეკრულების მონაწილეები ერთობლივი საქმიანობიდან წარმოშობილი ვალდებულებისათვის პასუხს აგებენ სოლიდარულად. ერთმანეთთან ურთიერთობაში პასუხისმგებლობის ოდენობა განისაზღვრება მონაწილეთა წილის შესაბამისად, თუ ხელშეკრულება სხვა რამეს არ ითვალისწინებს.

აღნიშნული მუხლიდან გამომდინარე სასამართლომ მიიჩნია, რომ ამხანაგობის დაჯარიმების შედეგად ზიანი მიადგა ამხანაგობის ყველა წევრს, მათ შორის თ. ჩ-ძესაც, რომელსაც სრული უფლება ჰქონდა თბილისის მერიაში წარედგინა ადმინისტრაციული საჩივარი თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 23 თებერვლის ¹00000619 დადგენილების ბათილად ცნობის მოთხოვნით (ს.ფ. 108-111).

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ქ. თბილისის მერიამ და მოითხოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 24 ივლისის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, შემდეგი საფუძვლით:

აპელანტის მოსაზრებით, საქალაქო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 930-ე და 937-ე მუხლები და არასწორად მიიჩნია სასამართლოს მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ აღნიშნული მუხლებიდან გამომდინარე, თ. ჩ-ძე იყო დაინტერესებული მხარე და მას გააჩნდა ადმინისტრაციული საჩივრის წარდგენის უფლება, ვინაიდან აპელანტის მითითებით, სზაკ-ის 182.1 მუხლის “ვ” პუნქტის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო არ განიხილავს ადმინისტრაციულ საჩივარს, თუ იგი შეტანილია არაუფლებამოსილი პირის მიერ. აღნიშნული ნორმის დეფინიციიდან გამომდინარე, მხოლოდ უფლებამოსილი პირის მიერ შეტანილი ადმინისტრაციული საჩივარი შეიძლება გახდეს ადმინისტრაციული წარმოების დაწყების საფუძველი, ხოლო ამავე კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის ,,ბ” ქვეპუნ ტის თანახმად, კი დაინტერესებული მხარე შეიძლება იყოს ნებისმიერი ფიზიკური და იურიდიული პირი, ადმინისტრაციული ორგანო, რომლებთან დაკავშირებითაც გამოცემულია ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, აგრეთვე რომლის კანონიერ ინტერესზე პირდაპირ და უშუალო გავლენას ახდენს ადმინისტრაციული-სამართლებრივი აქტი ან ადმინსტრაციული ორგანოს ქმედება. სადავო ადმინისტრაციული აქტი კი გამოცემულია უშუალოდ ამხანაგობა ,,...” მიმართ, საჯარო რეესტრის მონაცემებიდან გამომდინარე, კი დგინდება, რომ ქ. თბილისში ... ქ. ¹33-სა და ¹43-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის ერთადერთ მესაკუთრეს წარმოადგენს ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა ,,...”. უძრავ ნივთებზე საკუთრების უფლების შესაძენად, სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის შესაბამისად, აუცილებელია გარიგების წერილობითი ფორმით დადება და შემძენზე ამ გარიგებით განსაზღვრული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში. შესაბამისად უძრავი ნივთის მესაკუთრე ვალდებულია ნივთის მესაკუთრედ რეგისტრირებული იყოს საჯარო რეესტრში. ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა ,,...” დაფუძნების შესახებ სანოტარო აქტით, რომელიც წარმოადგენს ამხანაგობის წევრთა შორის ურთიერთობის განმსაზღვრელ იურიდიულ დოკუმენტს, დადგენილია, რომ ამხანაგობის დამფუძნებლები ვალდებულნი არიან იმოქმედონ ამ ხელშეკრულების ფარგლებში. ხელშეკრულების 1.1 მუხლი ადგენს, რომ ამხანაგობის დაფუძნების მიზანია დაფუძნების აქტით იურიდიული პირის შეუქმენლად ერთობლივად იმოქმედოს მრავალბინიანი სახლის ასაშენებლად და მშენებლობის დასრულების შემდეგ ამ შენობის როგორც ,,ამხანაგობის” წევრთა წილობრივი საკუთრების, მფლობელობის, სარგებლობისა და განკარვის განსახორციელებლად. შესაბამისად, რეესტრში რეგისტრაციისა და ბინის მშენებლობის დასრულების შემდეგ ამხანაგობის მესაკუთრეები გახდებიან ბინის თანამესაკუთრეები, წილობრივი საკუთრების უფლებით. მანამდე კი, ხელშეკრულების 6.3 მუხლის შესაბამისად, ამხანაგობას უძღვებოდა ამხანაგობის თავმჯდომარე, რომელსაც წესდების თანახმად წარმოადგენს ო. ლ-ძე. აპელანტის მითითებით, სწორედ ის არის უფლებამოსილი პირი წარმოადგინოს ამხანაგობა მესამე პირებთან ურთიერთობაში და სასამართლოში, სანამ ამხანაგობის თითოეული წევრი არ დარეგისტრირდება საჯარო რეესტრში თავისი წილის პროპორციულად ბინის მესაკუთრედ, მხარეებს არ შეუძლიათ განახორციელონ მათი საკუთრების მფლობელობა, სარგებლობა და განკარგვა დამოუკიდებლად. აღნიშნულიდან გამომდინარე აპელანტმა მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის მერიაში გასაჩივრებული ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის ¹00000619 დადგენილებასთან მიმართებაში დაინტერესებულ პირად შეიძლება ჩაითვალოს მხოლოდ ამხანაგობა ,,...”. ამასთან, აპელანტის განმარტებით, განსხვავებული შედეგი იქნებოდა მაშინ, თუ მოსარჩელეს შესაბამისი უფლებამოსილების დამდგენი დოკუმენტით ამხანაგობის თავმჯდომარისაგან მიენიჭებოდა უფლება-საჩივარი შეეტანა ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა ,,...” ინტერესების დასაცავად სასამართლოში, რასაც კონკრეტულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია (იხ. ს. ფ. 118-122).

მოწინააღმდგე მხარემ - ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა ,,...” სააპელაციო საჩივარი არ ცნო და მოითხოვა ქ. თბილისის მერიის სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (იხ. ს.ფ. 137-143).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 5 იანვრის გაჩინებით ქ. თბილისის მერიის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ქ. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 24 ივლისის გადაწყვეტილება, რაც სააპელაციო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, სამართლებრივი დასკვნები და მიიჩნია, რომ არ არსებობდა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმებისა და სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი და მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლოს მიერ სწორად იქნა განმარტებული ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა ,,...” სადამფუძნებლო ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულება და მართებულად იქნა მიჩნეული ასკ-ის მე-2.1 მუხლის “ბ” პუნქტის შესაბამისად, თ. ჩ-ძე დაინტერესებული მხარედ, რომლის კანონიერ ინტერესზე პირდაპირ და უშუალო გავლენას ახდენს გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. სასამართლოს მიერ სწორად იქნა გამოყენებული და განმარტებული სამოქალაქო კოდექსის 937.1-ე მუხლი, რომლის შესაბამისად, ხელშეკრულების მონაწილეები ერთობლივი საქმიანობიდან წარმოშობილი ვალდებულებისათვის პასუხს აგებენ სოლიდარულად. სააპელაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ თ. ჩ-ძეს, როგორც ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების მხარეს, გააჩნდა დაინტერესებული პირის სახით ადმინისტრაციული საჩივრის წარდგენის უფლებამოსილება, რის გამოც მის მიერ წარდგენილი საჩივარი არ უნდა მიჩნეულიყო არაუფლებამოსილი პირის მიერ წარდგენილად, რადგან ზაკ-ის 177-ე მუხლის პირველი ნაწილი ადმინისტრაციული საჩივრის წარდგენის უფლებამოსილებას ანიჭებს დაინტერესებულ მხარეს (იხ. ს. ფ. 165-172).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ქ. თბილისის მერიამ და მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 30 იანვრის განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი მოტივით:

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა იგი, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 182-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის ,,ვ” ქვეპუნქტის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო არ განიხილავს ადმინისტრაციულ საჩივარს, თუ ადმინისტრაციული საჩივარი შეტანილია არაუფლებამოსილი პირის მიერ. აღნიშნული ნორმის დეფინიციიდან გამომდინარე მხოლოდ უფლებამოსილი პირის მიერ შეტანილი ადმინისტრაციული საჩივარი შეიძლება გახდეს ადმინისტრაციული წარმოების დაწყების საფუძველი. ხოლო ამავე კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის ,,ბ” ქვეპუნქტის თანახმად კი, დაინტერესებული მხარე შეიძლება იყოს ნებისმიერი ფიზიკური ან იურიდიული პირი, ადმინისტრაციული ორგანო, რომლებთან დაკავშირებითაც გაცემულია ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, აგრეთვე რომლის კანონიერ ინტერესზე პირდაპირი და უშუალო გავლენას ახდენს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ან ადმინისტრაციული ორგანოს ქმედება. მოსარჩელის მიერ ქ. თბილისის მერიაში გასაჩივრებული ზედამხედველობის საქლაქო სამსახურის ¹00000619 დადგენილებით ამხანაგობა ,,...” დაჯარიმებული იქნა 3000 ლარით, ანუ აღნიშნული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გაცემულია უშუალოდ ამხანაგობა ,,...” მიმართ. საქმის მასალებით, კერძოდ, კი საჯარო რეესტრის ამონაწერით დგინდება, რომ ქ. თბილისში, ... ქ. ¹33-სა და ¹43-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეს წარმოადგენს ამხანაგობა ,,...”. უძრავ ნივთებზე საკუთრების უფლების შესაძენად, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის თანახმად აუცილებელია გარიგების წერილობით ფორმით დადება და შემძენზე ამ გარიგებით განსაზღვრული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში. შესაბამისად უძრავი ნივთის მესაკუთრე სავალდებულოა რეგისტრირებული იყოს ნივთის მესაკუთრედ. საჯარო რეესტრში საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 182-ე მუხლის თანახმად საჯარო რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია. მოცემულ შემთხვევაში, კასატორის მოსაზრებით, ქ. თბილისში, ... ქ. ¹33-სა და ¹43-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის ერთადერთ მესაკუთრეს, საჯარო რეესტრის მონაცემებიდან გამომდინარე, წარმოადგენს ამხანაგობა ,,...”. ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა ,,...” დაფუძნების შესახებ სანოტარო აქტით, რომელიც წარმოადგენს ამხანაგობის წევრთა შორის ურთიერთობის განმსაზღვრელ იურიდიულ დოკუმენტს - განსაზღვრულია, რომ ამხანაგობის დამფუძნებლები ვალდებულნი არიან იმოქმედონ ამ ხელშეკრულების ფარგლებში. ხელშეკრულების 1.1 მუხლი ადგენს, რომ ამხანაგობის დაფუძნების მიზანია დაფუძნების აქტით იურიდიული პირის შეუქმნელად ერთობლივად იმოქმედოს მრავალბინიანი სახლის ასაშენებლად და მშენებლობის დასრულების შემდეგ ამ შენობის, როგორც ,,ამხანაგობის” წევრთა წილობრივი თანასაკუთრების, მფლობელობის, სარგებლობის და განკარგვის განსახორციელებლად. შესაბამისად, რეესტრში რეგისტრაციის და ბინის მშენებლობის დასრულების შემდეგ ამხანაგობის მესაკუთრები გახდებიან ბინის მესაკუთრეები, წილობრივი თანასაკუთრების უფლებით. მანამდე კი ხელშეკრულების 6.3 მუხლის თანახმად, ამხანაგობას უძღვება ამხანაგობის თავმჯდომარე, რომელსაც წესდების თანახმად წარმოადგენს ო. ლ-ძე. სწორედ ის არის უფლებამოსილი პირი წარმოადგინოს ამხანაგობა მესამე პირებთან ურთიერთობაში და სასამართლოში. აღნიშნული ხელშეკრულების 6.3 პუნქტი ასევე ადგენს, რომ ამხანაგობის სახელით დადებული გარიგების ნამდვილობისათვის საჭიროა თავმჯდომარის ხელმოწერა. ამრიგად, იქამდე, სანამ ამხანაგობის თითოეული წევრი არ დარეგისტრირდება საჯარო რეესტრში თავისი წილის პროპორციული ბინის მესაკუთრედ, მხარეებს არ შეუძლიათ განახორციელონ მფლობელობა, სარგებლობა და განკარგვა დამოუკიდებლად და თ. ჩ-ძის მიერ ქ. თბილისის მერიაში გასაჩივრებული ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის ¹00000619 დადგენილებასთან მიმართებით დაინტერესებულ პირად შეიძლება ჩაითვალოს მხოლოდ და მხოლოდ ამხანაგობა ,,...”, რომელიც არის ქ. თბილისში, ... ქ. ¹33 –სა და ¹43-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის ერთადერთი მესაკუთრე და რომლის მიმართაც არის გამოცემული ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის ¹619 დადგენილება.

კასატორის განმარტებით, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ თ. ჩ-ძე იქნებოდა დაინტერესებული პირი, სასამართლოს უნდა ემსჯელა ინტერესის სამართლებრივ შინაარსზე. დასაშვებობის სტადიაზე ინტერესის, როგორც ასეთის არსებობა საკმარისია, თუმცა არა არსებითი განხილვისას, რადგან საქმის არსებითად განხილვის საფუძველს წარმოადგენს არა - ნებისმიერი, არამედ იურიდიული დაინტერესება. ერთმანეთისგან უნდა გაიმიჯნოს იურიდიული და ფაქტობრივი ინტერესი, რადგან მხოლოდ იურიდიული ინტერესი ქმნის საფუძველს პირის პროცესის წარმოებაში ჩართვისათვის, ხოლო ფაქტობრივ ინტერესს ასეთი თვისებები არ გააჩნია. იურიდიული ინტერესის არსი იმაში მდგომარეობს, რომ სასამართლოს გადაწყვეტილება, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემული აქტი ზემოქმედებას ახდენს პირის უფლება-მოვალეობებზე, აღჭურავს მას რაიმე უფლებით, ზიანს აყენებს ან/დასხვ., რაც არ იკვეთება ფაქტობრივი დაინტერესების დროს. სასამართლო თუ ჩათვლის, რომ თ. ჩ-ძეს მიადგა ზიანი, ან ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემულმა აქტმა გამოიწვია ზიანი, უნდა აღინიშნოს, რომ ეს ზიანი იყო არაპირდაპირი სახის, რადგან მისი საფუძველი გახდა ის გარემოება, რომ ამხანაგობის თავჯდომარემ, რომელსაც ევალებოდა რეაგირება როგორც კანონით ისე ხელშეკრულებით, არ განახორციელა ქმედება. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 930-940-ე მუხლებით განსაზღვრულია ერთობლივი საქმიანობის მომწესრიგებელი წესები. აღნიშნული კოდექსის 934-ე მუხლი განსაზღვრავს საქმეების ერთობლივად გაძღოლის ვალდებულებას. ამავე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, თუ ხელშეკრულებიდან სხვა რამ არ გამომდინარეობს, ხელმძღვანელი პირების უფლება-მოვალეობები განისაზღვრება დავალების წესების შესაბამისად. ხოლო თუ რწმუნებული უსასყიდლოდ ასრულებს მისთვის დავალებულ მოქმედებებს, იგი პასუხს აგებს მხოლოდ განზრახი ან უხეში გაუფრთხილებლობით გამოწვეული ზიანისათვის. (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 719-ე მუხლი). ანუ თუ ზიანის მიყენების ფაქტი დადგინდება თ. ჩ-ძის მიმართ, პასუხისმგებლობა ამ ზიანისათვის უნდა დაეკისროს ამხანაგობის თავმჯდომარეს. თ. ჩ-ძეს უფლება აქვს სამოქალაქო წესით მოითხოვოს ო. ლ-ძისაგან ზიანის ანაზღაურება და არა ადმინისტრაციული ორგანოსაგან იმ აქტის ბათილობა, რომლითაც უშუალოდ მას არ მიდგომია ზიანი და რომლის გასაჩივრების უფლებამოსილებაც მას არ გააჩნდა.

კასატორის მოსაზრებით, განსხვავებული სამართლებრივი შედეგი იქნებოდა იმ შემთხვევაშიც, თუ მოსარჩელეს შესაბამისი უფლებამოსილების დამდგენი დოკუმენტით, ამხანაგობის თავმჯდომარისგან მიენიჭებოდა უფლება - საჩივარი შეეტანა ამხანაგობა “...” ინტერესების დასაცავად სასამართლოში. რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია. მხოლოდ ამხანაგობის თავმჯდომარეს გააჩნდა უფლებამოსილება წარმოედგინა ამხანაგობა ნებისმიერ პირებთან ურთიერთობაში, მათ შორის სახელმწიფო დაწესებულებებთან და მესამე პირებთან. ნებისმიერი სამართლებრივი მნიშვნელობის ურთიერთობაში ამხანაგობის ერთპიროვნული წარმომადგენლობის უფლება აქვს მხოლოდ მის თავმჯდომარეს.

საკასაციო სასამართლოს 2010 წლის 6 ივლისის განჩინებით ქ. თბილისის მერიის საკასაციო საჩივარი დასაშვებად იქნა ცნობილი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3 მუხლის “ა” ქვეპუნქტის შესაბამისად (აბსოლუტური კასაცია) (იხ. ს.ფ. 190-191).

მოწინააღმდეგე მხარეს საკასაციო სასამართლოში შესაგებელი ან მოსაზრება არ წარმოუდგენია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობისა და საკასაციო საჩივრის მოტივების საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ ქ. თბილისის მერიის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 5 იანვრის განჩინება შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გამოტანისას არ დაურღვევია მატერიალური და საპროცესო სამართლის ნორმები. სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, სწორად განმარტა იგი, სრულყოფილად გამოიკვლია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები, სათანადო შეფასება მისცა საქმეში წარმოდგენილ მტკიცებულებებს, რის შედეგადაც საქმეზე არსებითად სწორი განჩინება მიიღო, საკასაციო საჩივარში მითითებულ საპროცესო დარღვევებს ადგილი არ ჰქონია, რის გამოც არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი.

საკასაციო სასამართლო სსსკ-ის 407.2 მუხლის შესაბამისად, იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, რადგან კასატორის მიერ ვერ იქნა წამოყენებული დასაბუთებული და დასაშვები საკასაციო პრეტენზია, კერძოდ, საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს, ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 23 თებერვლის ¹00000619 დადგენილებით არქიტექტურულ-სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმეზე ამხანაგობა “...” დაჯარიმდა 3000 ლარით. აღნიშნული დადგენილება ამხანაგობა “...” თავმჯდომარის მოადგილემ თ. ჩ-ძემ გაასაჩივრა 2009 წლის 18 მარტს ქ. თბილისის მერიაში და მოითხოვა მისი ბათილად ცნობა.

ქ. თბილისის მერის 2009 წლის 30 აპრილის ¹367 განკარგულებით სზაკ-ის 182-ე მუხლის “ვ” ქვეპუნქტის საფუძველზე ამხანაგობა “...” თავმჯდომარის მოადგილეს - თ. ჩ-ძეს ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვაზე, ეთქვა უარი იმ მოტივით, რომ ადმინისტრაციული საჩივარი შეტანილი იყო არაუფლებამოსილი პირის მიერ.

ასევე დადგენილია, რომ ადმინისტრაციული საჩივრის წარდგენისას ამხანაგობა “...” თავმჯდომარის მოადგილეს თ. ჩ-ძეს არ წარუდგენია ამხანაგობის თავმჯდომარის მიერ საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით გაცემული მინდობილობა.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 23 თებერვლის ¹00000619 დადგენილებით დაჯარიმებულ იქნა ამხანაგობა “...” და გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტი გამოცემულია უშუალოდ მის მიმართ, ვინაიდან, საჯარო რეესტრის ამონაწერით დგინდება, რომ ქ. თბილისში, ... ქ. ¹33-სა და ¹43-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეს წარმოადგენს ამხანაგობა “...” და სადამ ამხანაგობის თითოეული წევრი არ დარეგისტრირდება საჯარო რეესტრში ბინის მესაკუთრედ თავისი წილის პროპორციულად, მხარეებს არ შეუძლიათ განახორციელონ მათი საკუთრების მფლობელობა სარგებლობა და განკარგვა დამოუკიდებლად და თ. ჩ-ძის მიერ ქ. თბილისის მერიაში გასაჩივრებული ზედამხედველობის საქალაქო სამასახურის ¹00000619 დადგენილებასთან მიმართებაში დაინტერესებულ პირად შეიძლება ჩაითვალოს მხოლოდ და მხოლოდ ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “...”. რადგან, საკასაციო სასამართლოს მითითებით, საქმეში წარმოდგენილია ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “...” სადამფუძნებლო ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულება. სამოქალაქო კოდექსის 930-ე მუხლის შესაბამისად, ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობა) ხელშეკრულებით ორი ან რამდენიმე პირი კისრულობს ერთობლივად იმოქმედოს საერთო სამეურნეო ან სხვა მიზნების მისაღწევად ხელშეკრულებით განსაზღვრული საშუალებებით, იურიდიული პირის შეუქმნელად. აღნიშნული მუხლიდან გამომდინარე, ამხანაგობა ყველა მონაწილის, ან წარმომადგენლის საშუალებით გამოდის მესამე პირებთან ურთიერთობაში როგორც მხარე, რომელსაც წარმოეშობა გარკვეული უფლებები ან (და) მოვალეობები. ამხანაგობის მონაწილეთა შეთანხმება და ერთიანობის გამოვლენა ხდება საერთო მიზნის მისაღწევად. ხელშეკრულების ინტერესებიდან გამომდინარე, მის მონაწილეებს შორის შეიძლება მოხდეს უფლება-მოვალეობების გადანაწილება, მაგრამ ეს ხდება არა როგორც დამოუკიდებელ პირთა შორის, რომელთაც ურთიერთსაპირისპირო ინტერესები და მოვალეობები გააჩნიათ, არამედ როგორც სუბიექტებს შორის, რომელთა შორის უფლება-მოვალეობების გადანაწილება ხდება ამხანაგობის ხელშეკრულების პირობების შესრულების მიზნით, რაც ყველა მონაწილის ერთიან ინტერესს წარმოადგენს. ამხანაგობის მნიშვნელობა ძირითადად განპირობებულია იმით, რომ იგი არეგულირებს მის მონაწილეთა ერთობლივ საქმიანობას, ხოლო ამავე კოდექსის 937-ე მუხლის თანახმად, ხელშეკრულების მონაწილეები ერთობლივი საქმიანობიდან წარმოშობილი ვალებისათვის პასუხს აგებენ სოლიდარულად. ერთმანეთთან ურთიერთობაში პასუხისმგებლობის ოდენობა განისაზღვრება მონაწილეთა წილის შესაბამისად, თუ ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის დადგენილი. აღნიშნული ნორმებიდან გამომდინარე, ცალსახაა, რომ ამხანაგობის დაჯარიმების შედეგად ზიანი მიადგა ამხანაგობის ყველა წევრს, მათ შორის, თ. ჩ-ძესაც, ხოლო რაც შეეხება კასატორის პრეტენზიას, რომ სანამ ამხანაგობის თითოეული წევრი არ დარეგისტრირდება საჯარო რეესტრში ბინის მესაკუთრედ თავისი წილის პროპორციულად, მხარეებს არ შეუძლიათ განახორციელონ მათი საკუთრების მფლობელობა სარგებლობა და განკარგვა დამოუკიდებლად, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ თუ ამხანაგობაში წილები არ არის განსაზღვრული, მაშინ ხელშეკრულების მონაწილეები ერთობლივი საქმიანობიდან წარმოშობილი ვალებისათვის პასუხს აგებენ სოლიდარულად.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნული ნორმებიდან გამომდინარე, მიიჩნევს რომ ამხანაგობის დაჯარიმების შედეგად ზიანი მიადგა ამხანაგობის ყველა წევრს, მათ შორის თ. ჩ-ძესაც.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ადმინისტრაციული საჩივრის წარდგენაზე უფლებამოსილი პირის ცნება გულისხმობს, რომ სადავო ადმინისტრაციული აქტი უშუალოდ უნდა ეხებოდეს ან ზიანს აყენებდეს პირის სამართლებრივ ინტერესს. პირის სამართლებრივი ინტერესის განსაზღვრა უნდა მოხდეს განურჩევლად იმისა, თუ საგნობრივად რომელ სამართლებრივ სივრცეში წარმოშობილი უფლება-მოვალეობების დადგენა, შეწყვეტა, აკრძალვა, შეცვლა, გამოიწვია სადავო აქტით გათვალისწინებულმა სამართლებრივმა შედეგმა.

განსახილველ შემთხვევაში, თ. ჩ-ძის, როგორც ამხანაგობის წევრის – სამოქალაქო ურთიერთობის სუბიექტის, სამოქალაქო მოვალეობად განისაზღვრა (სხვა წევრებთან სოლიდარულად) ადმინისტრაციული ჯარიმის გადახდა. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს – თბილისის მერიის – სამართლებრივი შეფასება და დასკვნა – ადმინისტრაციული საჩივრის ავტორის არაუფლებამოსილ პირად მიჩნევის თაობაზე გამომდინარეობს პირის სამოქალაქო უფლებაუნარიანობის ცნების არასწორი გაგება-განმარტებიდან.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ადმინისტრაციული სამართლის პრინციპები, პროცედურები დიდწილად სწორედ პირის სამოქალაქო უფლებების დაცვის მიზანს ემსახურება, ხოლო ამ უფლებების დაცვის სამართლებრივ საშუალებებს პროცედურული უფლებების რეალიზაცია (განცხადება, ადმინისტრაციული საჩივარი, შუამდგომლობა და სხვა) წარმოადგენს, რომლის განუხორციელებლობა სამოქალაქო უფლების დაცვის შესაძლებლობის მოსპობას უტოლდება.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 177-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის შესაბამისად, დაინტერესებულ მხარეს უფლება აქვს გაასაჩივროს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. ამავე კოდექსის მე-2 მუხლის 1-ლი პუნქტის “ი” ქვეპუნქტის თანახმად, ადმინისტრაციული საჩივარი არის დაინტერესებული მხარის მიერ უფლებამოსილ ადმინისტრაციულ ორგანოში ამ კოდექსით დადგენილი წესით წარდგენილი წერილობითი მოთხოვნა დარღვეული უფლების აღდგენის მიზნით იმავე ან ქვემდგომი ორგანოს მიერ გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად გამოცხადების, შეცვლის ან ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის ან ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ისეთი მოქმედების განხორციელების ან ისეთის მოქმედების განხორციელებისაგან თავის შეკავების შესახებ, რომელიც არ გულისხმობს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას. ამავე მუხლის 1-ლი პუნქტის “ბ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, დაინტერესებული მხარე არის ნებისმიერი ფიზიკური ან იურიდიული პირი, ადმინისტრაციული ორგანო, რომლებთან დაკავშირებითაც გამოცემულია ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, აგრეთვე რომლის კანონიერ ინტერესზე პირდაპირ და უშუალო გავლენას ახდენს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ან ადმინისტრაციული ორგანოს ქმედება.

მითითებული ნორმის ნამდვილი შინაარსი გულისხმობს, რომ პირის კანონიერი ინტერესი არის საქართველოს კანონმდებლობით უზრუნველყოფილი გათვალისწინებული, სამართლის ნორმით დაცული ინტერესი.

ადმინისტრაციული საჩივრის წარდგენის უფლებამოსილება ნიშნავს სწორედ სამართლის ნორმით დაცული ინტერესის - დარღვეული მატერიალური უფლების აღდგენის შესაძლებლობას. პირის კანონიერი ინტერესის რეალიზაცია მხოლოდ ორგანიზებული წარმონაქმნის, მოცემულ შემთხვევაში – ამხანაგობის სახელით, არ შეესაბამება პირის უფლებას დაცვის მოქმედი კანონმდებლობით უზრუნველყოფილ სისტემას. ვინაიდან, ამხანაგობა, თავისი სამართლებრივი ბუნებიდან გამომდინარე ვერ შთანთქავს მისი წევრების სამართლებრივი უფლებების დამოუკიდებლად რეალიზაციის შესაძლებლობას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მითითებით, თ. ჩ-ძეს, როგორც ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების მხარეს, გააჩნდა დაინტერესებული პირის სახით ადმინისტრაციული საჩივრის წარდგენის უფლებამოსილება, რის გამოც საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ კანონის სწორი გამოყენებისა და განმარტების შედეგად საქმეზე არსებითად სწორი განჩინება დაადგინა, საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს დასაბუთებულ არგუმენტაციას სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების კანონშეუსაბამობის შესახებ, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ქ. თბილისის მერიის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 5 იანვრის განჩინება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2; სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 372-ე, 390-ე, 399-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ. თბილისის მერიის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 5 იანვრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.